ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ακολουθήστε μας:
1 May, 2026
ΚεντρικήStandard Blog Whole Post (Σελίδα 12)

Επιμέλεια: Γιώργος Πισσαλίδης 

Από τις 4 έως τις 7 Οκτωβρίου 2023, η ενδέκατη σεζόν του Φεστιβάλ Εκκλησιαστικού Οργάνου και Μουσικής Ρόδου θα λάβει χώρα στον ναό του Αγίου Φραγκίσκου στη Ρόδο με τέσσερις συναυλίες, όλες στις 8 μ.μ. και με ελεύθερη είσοδο. 

Η συναυλία της Τετάρτης 4 Οκτωβρίου θα ανοίξει με μεγάλη επισημότητα το φεστιβάλ την ίδια ημέρα κατά την οποία η Καθολική Εκκλησία της Ρόδου, η οποία διοργανώνει την εκδήλωση μαζί με το Φεστιβάλ Εκκλησιαστικού Οργάνου Terra Sancta, πραγματοποιεί την εορτή του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης στον οποίο είναι αφιερωμένος ο ναός στον οποίο βρίσκεται το μεγαλύτερο εκκλησιαστικό όργανο στην Ελλάδα. 

Στην πραγματικότητα, για πρώτη φορά, χάρη στη συνεργασία με το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών, μια ορχήστρα εγχόρδων, δύο τραγουδιστές και ένας οργανίστας θα έρθουν από την Ιταλία για να παρουσιάσουν ένα ειδικό πρόγραμμα: το περίφημο Stabat Mater του Giovanni Battista Pergolesi (1710-1736) και, στην παγκόσμια πρεμιέρα του στη σύγχρονη εποχή, το Κοντσέρτο σε ρε μείζονα για όργανο και ορχήστρα του Gasbaro Sborgi (1737-1819), το οποίο παρουσιάστηκε επίσης κατά την πρώτη συναυλία για όργανο και ορχήστρα που έλαβε χώρα ποτέ στη Ρόδο

Το Stabat Mater αποτελεί μέρος του προγραμματισμού του Ιδρύματος Pergolesi Spontini του Jesi (περιοχή Marche, Ιταλία), το οποίο έχει καταστήσει αυτή τη σύνθεση ένα μέσο δράσεων πολιτιστικής διπλωματίας, ένα σύμβολο αδελφοσύνης και διαλόγου μεταξύ λαών και πολιτισμών στο όνομα του Giovanni Battista Pergolesi, ο οποίος γεννήθηκε στο Τζέζι. Η ορχήστρα εγχόρδων που προσκλήθηκε από το Ίδρυμα Pergolesi Spontini  είναι το Time Machine Ensemble, με εξειδίκευση τόσο στο σύγχρονο όσο και στο αρχαίο κλασικό ρεπερτόριο. Η Nikoletta Hertsak (Νικολέτα Χέρτσακ, σοπράνο) και η Federica Moi (Φεντερίκα Μόι, κοντράλτο) θα τραγουδήσουν με την ορχήστρα υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Marco Attura. (Μάρκο Αττούρα) .

Η κοντράλτο Φεντερίκα Μόι, ο μαέστρος Μάρκο Αττούρα και η σοπράνο Νικολέτα Χέρτσακ που θα ερμηνεύσουν το Stabat Mater του Τζοβάνι Περγκολέζι

Σολίστ του κοντσέρτου σε ρε μείζονα για όργανο και ορχήστρα του Gasbaro Sborgi είναι ο Ιταλός Eugenio Maria Fagiani (Γιουτζένιο Μαρία Φαγκιάνι) , γνωστός για τη διεθνή του καριέρα και για το γεγονός ότι είναι οργανίστας της Συμφωνικής Ορχήστρας «La Verdi» στο Μιλάνο, καθώς και καλλιτεχνικός διευθυντής του Διεθνούς Φεστιβάλ Εκκλησιαστικού Οργάνου της La Verna, ενός από τα  παλαιότερα στην Ιταλία. Ο μαέστρος Fagiani έχει ειδικευτεί στην εύρεση και παρουσίαση αρχαίων ξεχασμένων συνθέσεων από ελάχιστα γνωστούς συνθέτες. Το Κοντσέρτο σε ρε μείζονα για εκκλησιαστικό όργανο και ορχήστρα του Gasparo Sborgi, ο οποίος ήταν αρχιμουσικός στην αυλή του αρχιδούκα Λεοπόλδου και Φερδινάνδου της Τοσκάνης τον 18ο αιώνα, έχει ανακαλυφθεί στη «Συλλογή Ricasoli» που διατηρείται επί του παρόντος στο Πανεπιστήμιο Louisville στις Ηνωμένες Πολιτείες. 

Την Πέμπτη 5 Οκτωβρίου ο οργανίστας Eugenio Maria Fagiani θα παίξει σε μια δεύτερη συναυλία για σόλο εκκλησιαστικό όργανο με μουσική των J. S. Bach, Schubert, Rinck, Reger και του ίδιου του Fagiani. 

O διάσημος οργανίστας Γιουτζένιο Μαρία Φατζιάνι

Στα έντεκα χρόνια ιστορίας του, το Φεστιβάλ Εκκλησιαστικού Οργάνου και Μουσικής της Ρόδου υπήρξε η βιτρίνα των καλύτερων Ελλήνων οργανιστών, που επέλεξε ο καλλιτεχνικός διευθυντής Χρήστος Παρασκευόπουλος, καθηγητής και διευθυντής του τμήματος εκκλησιαστικού οργάνου στο Ωδείο Αθηνών «Νικόλαος Μάντζαρος»: Την Παρασκευή 6 Οκτωβρίου θα παίξει η Δάφνη Μελανίτου, οργανίστρια του Καθολικού Καθεδρικού Ναού Αθηνών.

Η οργανίστρια Δάφνη Μελανίτου

Το Σάββατο 7 Οκτωβρίου στην τελευταία συναυλία του φεστιβάλ θα παίξει ο Πολωνός Vincent De Pol, επί πολλά έτη αρχιοργανίστας της εκκλησίας του Αγίου Βερνάρδου στο Hamburg Poppenbüttel (Γερμανία) και ερμηνευτής που δραστηριοποιείται σε όλες τις ηπείρους. Ο De Pol θα παρουσιάσει ένα ποικίλο και ενδιαφέρον πρόγραμμα με σημαντικά μουσικά κομμάτια από όλους τους αιώνες από το 1600 μέχρι σήμερα. 

Επιμέλεια: Γιώργος Πισσαλίδης  Από τις 4 έως τις

«Μάρτυρας Κατηγορίας », της Αγκάθα Κρίστι σκηνοθεσία Νικορέστης Χανιωτάκης

Το πιο συναρπαστικό δικαστικό θρίλερ όλων των εποχών!

Μια μυστηριώδης γυναίκα, ένα σκανδαλώδες έγκλημα, ένα τέλειο μυστικό, μια σειρά από ανατροπές. Και αυτή να κρατά το κλειδί…

Η Happy Productions παρουσιάζει στο θέατρο Άνεσις, σε μια μεγάλη παραγωγή, το βραβευμένο δικαστικό αριστούργημα της Αγκάθα Κρίστι «ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ» («Witness for the Prosecution»). Ένα συναρπαστικό δικαστικό θρίλερ που, με τις συνεχείς ανατροπές, κρατά το ενδιαφέρον των θεατών αμείωτο από την πρώτη στιγμή ως το αποκαλυπτικό φινάλε.

Ο Μάρτυρας κατηγορίας θεωρείται όχι μόνο το πιο καλογραμμένο και επιτυχημένο έργο της Αγκάθα Κρίστι αλλά ίσως και το πιο συναρπαστικό θρίλερ όλων των εποχών, με το φινάλε του να έχει μείνει στην ιστορία ως ένα από τα πιο απροσδόκητα και συναρπαστικά φινάλε που γράφτηκαν ποτέ!

Τον Μάρτυρα κατηγορίας έγραψε η Αγκάθα Κρίστι το 1933. Είκοσι χρόνια μετά της ζητήθηκε να το διασκευάσει και να το εμπλουτίσει με μια δίκη. “Δεν έχω ιδέα από νομικές διαδικασίες, θα γίνω ρεζίλι”, έλεγε! Και να που τον Οκτώβριο του 1953, στο θέατρο Winter Garden του Λονδίνου, επιλέχθηκε ως το καλύτερο έργο της χρονιάς 1954-1955 και αμέσως μεταφέρθηκε στο Broadway. Τέσσερα χρόνια αργότερα γίνεται κινηματογραφική ταινία, που προτάθηκε για 6 Όσκαρ, με σκηνοθέτη τον μεγάλο Μπίλι Ουάιλντερ και ένα απίστευτο καστ με τη Μαρλέν Ντίτριχ, τον Τσαρλς Λότον και τον Τάιρον Πάουερ!

Υπόθεση

Ο Λέοναρντ Βόουλ κατηγορείται για τη δολοφονία μιας πλούσιας χήρας. Όλες οι ενδείξεις συνηγορούν ότι αυτός είναι ο δολοφόνος. Ο δαιμόνιος ποινικολόγος Ουίλφρεντ Ρόμπαρτς που αναλαμβάνει την υπεράσπισή του ωστόσο, δεν είναι τόσο σίγουρος για την ενοχή του. Ο αγώνας του νεαρού άνδρα να μην καταδικαστεί θα κριθεί στα έδρανα του δικαστηρίου όπου οι μαρτυρίες είναι συντριπτικά εναντίον του και η ετυμηγορία των ενόρκων φαίνεται μονόδρομος. Μόνη μάρτυρας για την υπεράσπισή του είναι η αινιγματική σύζυγός του που κρατάει την άκρη του νήματος και τη λύση του γρίφου.

….η συνέχεια επί σκηνής στο θέατρο Άνεσις!

….και σσσσσσσσσςςςςς μην ψιθυρίσετε το τέλος σε κανένα!

..με τους (αλφαβητικά) Μελίνα Βαμβακά, Χάρη Γρηγορόπουλο, Ευγενία Δημητροπούλου, Γιάννη Δρακόπουλο, Θοδωρή Κατσαφάδο, Θανάση Κουρλαμπά, Νίκη Παλληκαράκη, Νίκο Πολυδερόπουλο 

TIP: Ζήστε την εμπειρία παρακολούθησης της παράστασης, ως ένορκος, πάνω στην σκηνή και συμμετέχετε στην εξέλιξη της δίκης! 

Παραστάσεις:

  • Τετάρτη 20:00
  • Πέμπτη 20:00
  • Παρασκευή 21:00
  • Σάββατο 18:00 & 21:00
  • Κυριακή: 19:00

Extra Εορταστικές Παραστάσεις:

  • Δευτέρα 25/12 18:00 & 21:00
  • Τρίτη 26/12 18:00
  • Δευτέρα 1/1 18:00 & 21:00
  • Τρίτη 2/1 18:00

Διάρκεια Παράστασης: 120 λεπτά

Πρεμιέρα: Τετάρτη 4 Οκτωβρίου 2023

Τιμές Εισιτηρίων: Θέσεις Σκηνής (ενόρκων)*: 25€, Ζώνη Α: 25€, Ζώνη Β: 20€, Ζώνη Γ: 15

Άνεργοι–Πολύτεκνοι–Νέοι έως 25 χρονών-Ατέλειες: 15€ (κάθε Τετάρτη-Πέμπτη-Σάββατο απόγευμα)

Oμαδικές κρατήσεις στο τηλέφωνο 210 0080900 ή στο email info@happyproductions.gr

* Σε κάθε παράσταση διατίθενται 12 προνομιακές θέσεις ενόρκων, πάνω στην σκηνή. Ζήστε την εμπειρία παρακολούθησης της παράστασης, ως ένορκος, πάνω στην σκηνή και συμμετέχετε στην εξέλιξη της δίκης!  ΠΡΟΣΟΧΗ στις θέσεις των ενόρκων τοποθετούνται ΜΟΝΟ ενήλικες.

Η παράσταση είναι κατάλληλη για παιδιά όλων των ηλικιών. Συνίσταται σε μαθητές που επιθυμούν να έχουν μια πρώτη επαφή με το θέατρο.

«Μάρτυρας Κατηγορίας », της Αγκάθα Κρίστι σκηνοθεσία Νικορέστης

του Γιώργου Πισσαλίδη

Λόγω των έκτακτων καιρικών φαινομένων και μετά την ενημέρωση της πολιτικής προστασίας για περιορισμό των μετακινήσεων η συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου στο Θέατρο Βράχων (27/9) αναβάλλεται και μεταφέρεται στο Κατράκειο Θέατρο Νίκαιας την Κυριακή 1 Οκτωβρίου.

Τα ήδη αγορασμένα εισιτήρια ισχύουν κανονικά για τη νέα ημερομηνία.

Όσες και όσοι επιθυμούν την επιστροφή εισιτηρίων μπορούν έως και 29 Σεπτεμβρίου με τους εξής τρόπους:

Όσες και όσοι έχουν προμηθευτεί τα εισιτήριάτους  με πιστωτική / χρεωστική κάρτα, και επιθυμούν  επιστροφή μπορείτε να  στείλουν τον αριθμό παραγγελίας στο novelvox@novelvox.com.gr

Όσες και όσοι έχουν αγοράσει τα εισιτήριά τους με μετρητά και επιθυμουν επιστροφή μπορουν να στείλουν τον αριθμό της κράτησης και έναν τραπεζικό λογαριασμό (ΙΒΑΝ) με το όνομα του δικαιούχου, έτσι ώστε να σας επιστραφούν τα χρήματα, στο novelvox@novelvox.com.gr

Λίγα λόγια για τον Θανάση Παπακωνσταντίνου 

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου γεννήθηκε το 1959 στην Ελασσόνα και μεγάλωσε στον Τύρναβο. Σπούδασε Μηχανολόγος Μηχανικός στο Αριστοτέλειο Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Στον στρατό άρχισε να μορφοποιεί τα πρώτα του τραγούδια. 

Η πρώτη συμμετοχή στη δισκογραφία ήταν με τα τραγούδια Λεγεωνάριος και Μαύρος Γάτος στον δίσκο “Διαίρεση” του Βασίλη Παπακωνσταντίνου

Η μουσική του συνδυάζει στοιχεία ροκ, λαϊκής και ελληνικής παραδοσιακής μουσικής. Ανάμεσα στους καλύτερους δίσκους του συγκαταλέγονται η “Άγια Νοσταλγία” (1993) “Της Αγάπης Γερακάρης” (1996) με ερμηνεύτρια την Μελίνα Κανά, ο “Βραχνός Προφήτης” (2000) , το πιο τζαζέ “Αγρύπνια” (2002) και ο “Διάφανος” (2006), η πρώτη του παραγωγή με ερμηνευτές τον ίδιο, τον Σωκράτη Μάλαμα, την Μάρθα Φριτζήλα και τον Φώτη Σιώτα   

Οι συναυλίες του Παπακωνσταντίνου και Μάλαμα έχουν αφήσει εποχή

Στις ηχογραφήσεις, στις παραγωγές και στις συναυλίες του έχουν συμμετάσχει επίσης οι Γιάννης Αγγελάκας (φωνή), Γιάννης Χαρούλης (φωνή), Μπάμπης Παπαδόπουλος (κιθάρες), Γιώργος “Μπαντούκ”) Αποστολάκης (κιθάρες, πλήκτρα, φυσαρμόνικα), Δημήτρης Μυστακίδης (κιθάρα, λαούτο, τζουράς), Φώτης Σιώτας (φωνή, βιολί, πλήκτρα), ο τζαζίστας Φλώρος Φλωρίδης (πνευστά), Κώστας Παρίσης (κιθάρες), Τάσος Μισυρλής (τσέλο), Μιχάλης Χανιώτης (μπουζούκι) και ο Florian Micuta από τους Mode Plagal (πλήκτρα), 

Η έμπνευση του από το δημοτικό τραγούδι απενοχοποίησε για μπάντες, όπως οι “Θράξ Πάνκς” την ενασχόληση με το είδος. Ενώ οι συναυλίες τα τελευταία χρόνια με τον Σωκράτη Μάλαμα υπήρξαν sold out και άφησαν εποχή. 

Μαζί του στις φετινές συναυλίες συμμετέχει η Alkyone , μια ελληνίδα Kate Bush επηρεασμένη από την παραδοσιακή μουσική (ειδικά την ηπειρώτικη), η οποία θεωρείται από πολλούς το next big thing και το “Χρυσάφι” το οποίο ακουγόταν στην σκηνή του μοιρολογιού στην τηλεοπτική σειρά “Μαγισσα” έγινε viral 

Eπίσης ο Γιάννης Λίταινας και ο Αλέξανδρος Κτιστάκης, δύο συνεργάτες του τα τελευταία χρόνια στις συνυαλίες που έγιναν γνωστοί ερμηνεύοντας τραγούδια του καθώς και οι μουσικοί Δημήτρης Μυστακίδης, Γιώργος Αγγελάκης, Φοίβος Άνθης, Θανάσης Βόλλας, Αποστόλης Γιάγκος, Νίκος Δημηνάκης, Λεωνίδας Κυρίδης, Κωσταντής Πιστιόλης

 

ΤΕΧΝΙΚΟΙ

Μάκης Πελοπίδας Θέμης Δημητρακόπουλος: Ηχοληψία 

Χρήστος Λαζαρίδης: Φωτισμοί

Κωσταντής Παπακωνσταντίνου: Φροντιστής σκηνής

 

Παραγωγή: NOVEL VOX 

Κυριακή 1η Οκτωβρίου

Μάνου Κατράκη & Κυρά της Ρω 18451 Νίκαια Αττικής

Ώρα έναρξης: 21.00

Οι πόρτες ανοίγουν στις 19.30

Γενική είσοδος: 15 euro

Προπώληση εισιτηρίων: More.com by viva 

https://www.more.com/music/thanasis-papakonstantinou-kalokairi-2023/

του Γιώργου Πισσαλίδη Λόγω των έκτακτων καιρικών φαινομένων

του Γιάννη Χριστόπουλου*

Οι έντονες συζητήσεις που γίνονται με αφορμή ορισμένες παραστάσεις που δόθηκαν στο Αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, μας δίνουν τη χαρά να γνωρίζουμε απόψεις που καλύπτουν εντελώς διαφορετικά σκεπτικά και προσεγγίσεις. 

Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι η πρώτη φορά που υπάρχει προβληματισμός με αφορμή κάποιες παραστάσεις στην Επίδαυρο.

O προβληματισμός θα υπάρχει διαρκώς δίχως να βρεθεί ποτέ κοινός τόπος για δυο λόγους.

Η έννοια Ιερότητα ενός χώρου, δεν έχει οριοθετηθεί τι σημαίνει πρακτικά και τι συνεπάγεται σε σχέση με τη χρήση του. 

Από την άλλη οι δημιουργοί των παραστάσεων δεν εννοούν να ταυτίσουν τις παραστάσεις τους με ένα μουσειακό είδος θεάτρου που θα αγγίζει επί της ουσίας μια τελετουργική διαδικασία, πιστεύοντας ακραδάντως ότι κάθε προσέγγιση ενός κλασικού κειμένου, οφείλει να είναι μια προσωπική αναζήτηση της αλήθειας που ο σκηνοθέτης κομίζει σε εμάς πάνω στο κείμενο, μέσα από αισθητικές που –για ορισμένους δημιουργούς- είναι υποχρέωση τους να είναι ανατρεπτικές και με απολύτως εδραιωμένη την πεποίθηση ότι κάθε δημιουργία περιβάλλεται από ιερότητα.

Επομένως στην πράξη έχουμε να κάνουμε με δύο «ιερότητες»,  με τον  τρόπο  που παίρνουν νόημα και πως ιεραρχούνται στην κοινωνία.  

Η ιερότητα ενός αρχαίου τόπου-θεάτρου, συγκρούεται με την ιερότητα της δημιουργίας. Η οποία είναι ατέρμων δίχως καμιά λογοδοσία σε κανέναν εξωτερικό παράγοντα εκτός από αυτήν του δημιουργού.

Αναζητώντας διεύρυνση στους συλλογισμούς που προκύπτουν, θα ήταν εφικτό να οριοθετηθεί σαφώς και αντικειμενικά ο τρόπος της  «προστασίας» της ιερότητας ενός Αρχαίου Θεάτρου;  Ένα Αρχαίο θέατρο αντιμετωπίζεται σαν οποιαδήποτε θεατρική σκηνή;

Η Κατερίνα Παξινού το 1956 ως Μήδεια στην Επίδαυρο

Η επικρατούσα άποψη είναι πως όχι για τον λόγο ότι οι παραστάσεις που γίνονται αφορούν μόνο στο αρχαίο Ελληνικό δραματολόγιο. 

Επομένως ο όποιος προβληματισμός δεν αφορά το είδος του θεάτρου αλλά την τεχνοτροπία και τις παρεμβάσεις που γίνονται στα κλασικά κείμενα. 

Η πιο συνηθισμένη αντίκρουση προτείνει να μη γίνονται παραστάσεις πειραματικής στόχευσης, ή εντόνως επεμβατικές πάνω στα κείμενα αυτά καθαυτά και τα έργα με αυτήν την αισθητική να παρουσιάζονται σε σύγχρονα θέατρα όπου εκεί ενδεχομένως αυτές οι προσεγγίσεις ταιριάζουν περισσότερο.

Από την άλλη οι υπερασπιστές της προστασίας της ελεύθερης έκφρασης, οι οποίοι πιστεύουν ότι στην τέχνη όλα επιτρέπονται, είναι γεγονός ότι είναι απολύτως επικριτικοί έως και απαγορευτικοί να ανεβούν μέσα στο Θέατρο της Επιδαύρου, έργα τα οποία είναι αποκλειστικώς εμπορικής στόχευσης ή ενδεχομένως στην χειρότερη εκδοχή προϊόντα υποκουλτούρας όπως χαρακτηρίζονται συχνά.

Φράνκ Κάστορφ: ο σκηνοθέτης της αμφιλεγόμενης φετινής “Μήδειας” στην Επίδαυρο

Και στις δύο προσεγγίσεις υπάρχουν εσωτερικές αντιθέσεις. 

Από τη μια οι υπερασπιστές της απολύτου Ελευθερίας στην ουσία αντιμετωπίζουν την Επίδαυρο ως ένα έπαθλο καλλιτεχνικής αξιοσύνης και αναγνώρισης, αρνούμενοι την δυνατότητα εισόδου σε άλλους καλλιτέχνες  τους οποίους κρίνουν ως καλλιτεχνικά ακατάλληλους του χώρου, έτσι όπως και να το δούμε,  υποφώσκει μια ιδιότυπη λογοκρισία. 

Από την άλλη οι αμύντορες της ιερότητας των κειμένων και του χώρου, πιθανώς φοβούμενοι τον χαρακτηρισμό της σκέψης τους ως αναχρονιστικής, αποδέχονται το «πείραγμα» των αρχαίων κειμένων σε σύγχρονες σκηνές  αλλά όχι στο αρχαίο θέατρο. Τα κείμενα μάλλον έξω από την Επίδαυρο δεν βεβηλώνονται, όπως και αν παρουσιαστούν. 

Συνεπώς, το πιο δίκαιο και ειλικρινές, θα ήταν άπαντες, μηδενός εξαιρουμένου, μεδημίας αισθητικής τάσεως εξαιρουμένης να έχουν δικαίωμα δράσης μέσα στην Επίδαυρο.

Κώστας Γεωργουσόπουλος: Πιστεύει ότι είναι λάθος που η Επίδαυρος είναι ανοικτή σε όλους

Εφόσον είναι αδόκιμο να πιστεύεται ότι ένας  χώρος με ιερότητα προσβάλλεται από μια παράσταση  επειδή και η κάθε  παράσταση είναι κι αυτή μια πράξη που ως διαδικασία έχει ιερότητα. 

Δομική απαξία στην τέχνη δεν νοείται κατά την προοδευτική αντίληψη, επομένως είναι αδύνατον να εγείρεται συζήτηση και ιεράρχηση πάνω στα καλλιτεχνικά δημιουργήματα, γιατί θα υποχωρούσαμε πάλι σε πρακτικές και αντιλήψεις που θέλουμε να αφήσουμε πίσω.

Απομακρυνόμενοι από την προοπτική αυτής της συλλογιστικής σε αυτό το ζήτημα,  είναι χρήσιμο να τεθεί το ερώτημα: εμείς τι ζητούμε όταν προσερχόμαστε σε έναν αρχαίο χώρο του οποίου όλοι αναγνωρίζουμε την ιερότητα και την ενεργειακή ισχύ του ενδεχομένως.  Ποια προπαρασκευή ψυχική και νοητική οφείλει –αν οφείλει- να υφίσταται μέσα μας ώστε να δεχθούμε ό,τι είναι εφικτό με την είσοδο μας. Αυτό το ερώτημα αφορά όλους, κοινό και καλλιτέχνες. 

Σε μια περίοδο που έχουν σχεδόν αποϊεροποιηθεί τα πάντα, ενδεχομένως το ερώτημα είναι άνευ αντικρίσματος. Όμως, αδυνατώντας να εισέρθουμε στον πυρήνα του προβληματισμού, διαπιστώνεται ότι η έννοια της διάκρισης είναι αδύνατο να γίνει αντιληπτή. 

Ειπώθηκε μέσα στα πολλά αυτές τις μέρες η άποψη ότι η Επίδαυρος δεν κινδυνεύει από όποια πειραματική ή ενδεχομένως ακόμα κι από μια κακή παράσταση.

Η Eπίδαυρος δεν κινδυνεύει από μια κακή παράσταση Φώτο: Χρήστος Συμεωνίδης

Ναι, είναι απολύτως έτσι, η Επίδαυρος  ως χώρος σύμβολο δεν κινδυνεύει από τίποτε. Εμείς κινδυνεύουμε όταν αδυνατούμε να αντιληφθούμε ότι όλα τα πράγματα, όλες οι στιγμές δεν είναι ίδιες. 

Η διάκριση, γεννά τη δυνατότητα να σκεφτόμαστε και να δρούμε εντός του μέτρου.

Εντός μιας διαδικασίας όπου το εγώ γνωρίζει να λειτουργεί εντός του εμείς.  Σε όλα τα επίπεδα και για κάθε σκοπό.  

* Ο Γιάννης Χριστόπουλος είναι λυρικός καλλιτέχνης

Πρώτη ηλεκτρονική δημοσίευση κειμένου από την “κυριακάτικη δημοκρατία”

του Γιάννη Χριστόπουλου* Οι έντονες συζητήσεις που γίνονται

του Γιώργου Πισσαλίδη 

Μετά τη θριαμβευτική εμφάνισή τους στο Release Athens 2022, όπου είχαμε την τύχη να απολαύσουμε ολόκληρο το αξεπέραστο “Somewhere Far Beyond”, οι Blind Guardian επιστρέφουν στο πλαίσιο της The God Machine Tour 2023, για να παρουσιάσουν τον αριστουργηματικό νέο δίσκο τους, μαζί με τα όλα τα κλασικά τους τραγούδια.

Έτσι στις 6 και 7 Οκτωβρίου θα παίξουν στο καινούργιο χώρο Floyd (Πειραιώς 117) με την τελευταία να είναι ήδη sold out ενώ στις 8 Οκτωβρίου οι Γερμανοί power metallers θα παίξουν στο Principal Club του Μύλου (Aνδρέα Γεωργίου 56) στην Θεσσαλονίκη

Ας ρίξουμε λοιπόν μια ματιά στην καρριέρα του γερμανικού συγκροτήματος που έγινε θεσμός στους κύκλους του power, του progressive και του neoclassical metal, συνδυάζοντας εκπληκτική  δεξιοτεχνία και στίχους επηρεασμένους από τους κόσμους του φανταστικού.

Blind Guardian αναδύθηκαν από την Δυτική Γερμανία της δεκαετίας του 80 με μέλη τους Hansi Kürsch (Χάνσι Κούρς τραγούδι, μπάσσο)  Marcus Siepen (Μάρκους Σιέπενα, ρυθμική κιθάρα), André Olbrich (Αντρέ Ώλμπριτζ , ληντ κιθάρα) και Thomas Stauch (Tόμας Στάουχ, ντραμς) και αρχικά ονομαζόταν Lucifer’s Heritage. 

Όταν όμως υπέγραψαν με την No Remorse, θέλοντας να αποφύγουν διασυνδέσεις με τον Σατανισμό (αλλά και το black metal) μετονομάσθηκαν σε Blind Guardian με το καινούργιο όνομα να παραπέμπει στο άλμπουμ Awakening the Guardian των Fates Warning 

Tα δύο πρώτα τους άλμπουμς Batallion of Fear  (1988) , εμπνευσμένο από τον Τόλκιν και  Follow  The Blind (1989) έπαιζαν ένα κράμα από speed kai thrash metal επιρροές.. Όμως το τρίτο άλμπουμ Tales from the Twilight World (1990) ήταν πιο μελωδικό και πιο επικό με χρήση χορωδίας και φανερές τις επιρροές από την κλασσική μουσική. 

Έκτοτε οι Blind Guardian εξελίχθηκαν σε ένα από τα τέσσερα κορυφαία συγκροτήματα του είδους μαζί με τους Halloween, τους Sabaton και τους DragonForce . Οι δε στίχοι γράφονται αποκλειστικά από τον Χάνσι Κιούρς, ο οποίος εμπνέεται από το έργο του Στήβεν Κινγκ , από  συγγραφείς ηρωϊκής φαντασίας όπως  ο Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, ο Τζ.Ρ.Ρ. Μάρτιν,  ο Ρόμπερτ Τζόρνταν και ο Μάικλ Μούρκοκ, καθώς  και διάφορους παραδοσιακούς θρύλους. 

Το “Somewhere Far Beyond ” (1992) ήταν εκείνο που τους χάρισε τον τίτλο των “Βάρδων” ενώ είχε όλα τα χαρακτηριστικού άλμπουμ των Blind Guardian: ιστορίες εμπνευσμένες από τον Στήβεν Κινγκ και τον Τόλκιν, γρήγορα σόλο του κόντρα μπάσου, μελωδικά φωνητικά και κουπλέ που μπορούσαν να τραγουδηθούν από το κοινό στην διάρκεια των συναυλιών. 

Από το 1995 μέχρι το 1998 συνεργάσθηκαν με τον παραγωγό των Metallica, Φλέμμινγκ Ράσμούσεν (Flemming Rassmussen) μια συνεργασία που μας ε΄δωσε δύο από τα καλύτερα άλμπουμς τους. Το Imaginary from the Other Side  ισορροπεί ανάμεσα στο επικό και νεο-κλασσικό στυλ και ρυθμούς power metal.

 Το Nightfall in Middle-Earth, το οποίο θεωρείται το καλύτερο άλμπουμ τους εμπνευσμένο από το “Σιλμαρίλλιον” του Τόλκιν και επιρροές από το “προγκρέσιβ ροκ” και τους Queen και με χρήση μουσικών οργάνων της φολκ μουσικής, βιολιών  και φλάουτων. Σε αυτό το άλμπουμ ήταν επηρεασμένοι από τους Jethro Tull όσο αφορά τις φολκ επιρροές.

Το “ Α Night at the Opera” (2002)  , άλλο ένα από τα αριστουργήματα τους, ήταν εμπνευσμένο από το άλμπουμ των Queen και εδώ οι Blind Guardian απομακρυνόταν από τις speed metal επιρροές και στρεφόταν προς το “προγκρέσιβ μέταλ” η και συμφωνικό μέταλ, κάτι όμως που θα απογοήτευε πολλούς οπαδούς. Ενώ το 2005 θα έκανε τον Τόμας Στάουχ να εγκαταλείψει  την μπαντα για μουσικές διαφορές και να αντικατασταθεί από τον Φρήντιχ Έμκε (Frederick Ehmke). 

Ως απάντηση σε όλα αυτά οι Blind Guardian κυκλοφόρησαν  το “A Twist in the Myth” (2006) που ισορροπούσε ανάμεσα στο συμφωνικό στυλ και το power metal των παλιών δίσκων τους, ενώ ήταν εμπνευσμένο από την σειρά βιβλίων “Ο Μαύρος Πύργος” του Στήβεν Κίνγκ και την “Κόλαση” του Δάντη.

Ρόμπερτ Τζόρνταν, Τζ. Ρ. Ρ. Μάρτιν και Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν : Τρείς μεγάλοι συγγραφείς ηρωϊκής φαντασίας που ενέπνευσαν τους Blind Guardian

Ακολούθησαν το At the Edge of Time, το Memories of A Time to Come, μια συλλογή από επανεκτελέσεις και ρεμίξ παλιών κομματιών και το Beyond the Red Mirror, ένα κόνσεπτ άλμπουμ που ήταν η συνέχεια στο Imaginations from the Other Side.  

O πιο φιλόδοξος όμως δίσκος τους ήταν το “Legacy of the Dark Lands” όπου εκπληρώνουν το όνειρο τους να συνεργασθούν με ορχήστρα κλασσικής μουσικής και πιο συγκεκριμένα με την Prague Philarmonic Orchestra με τον Χανς Κούρς να είναι το μόνο άτομο από τους Blind Guardian που συμμετέχει στον δίσκο. Για αυτό και ο δίσκος αποδίδεται στην Blind Guardian Twilight Orchestra.

Πρόκειται για ένα κόνσεπτ άλμπουμ που βασίζεται σε μια ιστορία του μεγάλου συγγραφέα φαντασίας Μάρκους Χέιτζ και αναφέρεται στις προσπάθεια της Αίηνλιν Κέην (κόρη του Σόλομον Κέην, χαρακτήρα που δημιούργησε ο Ρόμπερτ Χάουαρντ) που το 1629, στην διάρκεια του Τριαντακονταετούς Πολέμου ταξιδεύει στο Αμβούργο για να βρει την κληρονομιά του πατέρα της.

Όσο για το Legacy of Dark Lands όπως γράφει ο Angry Metal Guy “είναι ένα μνημειώδες επίτευγμα όσο αφορά την χρήση ορχήστρας και παραγωγής. Το κόντραμπάσσο, το τύμπανα και τα πνευστά συνδυάζονται με ένα τρόπο που ακούγονται πολύ μέταλ  (Harvester of Soul) Oι ενορχηστρώσεις της χορωδίας προσθέτουν άπλα και βάθος στον ήχο και απρόλο που το άλμπουμ ξεκινά αργά το φινάλε (Harvester of Soul) Xρησιμοποιώντας κατά καιρούς παραδοσιακή μέταλ ενορχήστρωση απελευθερώνει τον Χάνσι και τον Ωντρέ να γράψουν κομμάτια όπως το The Great Ordeal που μοιάζει περισσότερο σαν Αυστριακό κομμάτι κλασσικής μουσικής παρά μέταλ τραγούδι. Όλοι αυτοί οι πειραματισμοί φαίνεται ότι θα επηρεάσουν τα μελλοντικά άλμπουμς των Blind guardian με σημαντικό τρόπο”.

Μετά από ένα τέτοιο μνημειώδες δίσκο οι Blind Guardian απείχαν άλλα τέσσερα χρόνια, όπως το συνηθίζουν και το“The God Machine”, βρίσκει το γκρουπ σε δαιμονιώδη φόρμα. Με αυτό το άλμπουμ υπό μάλης είναι που έρχονται σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Εισιτήρια Αθήνας: 45 ευρώ 

Εισιτήρια Θεσσαλονίκης: 35 ευρώ

viva.gr  

του Γιώργου Πισσαλίδη  Μετά τη θριαμβευτική εμφάνισή τους

Επιμέλεια: Γιώργου Πισσαλίδη 

Το 2023 είναι αφιερωμένο, παγκοσμίως, στην μέγιστη και οικουμενική Μαρία Κάλλας, με αφορμή την συμπλήρωση 100 χρόνων από τη γέννησή της (2 Δεκεμβρίου 1923).

Το Καλλιτεχνικό Σύνολο “Πολύτροπον” (υπεύθυνος: Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος) παρουσίασε μια πρωτότυπη παραγωγή με θέμα: “Η Μαρία Κάλλας στην Κωνσταντινούπολη”, την Δευτέρα 18 Σεπτεμβρίου 2023 στην Αίθουσα Διδασκαλίας της Μουσικής Βιβλιοθήκης του Συλλόγου «Οι Φίλοι της Μουσικής» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. 

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε δύο μέρες μετά την επέτειο του θανάτου της στο Παρίσι, στις 16 Σεπτεμβρίου 1977 και μία μέρα μετά τα ονομαστήρια της, καθώς η Κάλλας είχε βαφτιστεί Μαρία Άννα Καικιλία Σοφία Καλογεροπούλου και στις 17 Σεπτεμβρίου ήταν η μνήμη της  Αγίας Σοφίας. 

Ο Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος αναφέρθηκε στην σχέση της οικογένειας της μητέρας της Μαρίας Κάλλας, Ευαγγελίας Δημητριάδου, με την Κωνσταντινούπολη, στην παρουσία της Μαρίας Κάλλας στην Κωνσταντινούπολη το 1959, με αφορμή την κρουαζιέρα που οργάνωσε ο Αριστοτέλης Ωνάσης, την επίσκεψή της στο Οικουμενικό Πατριαρχείο επί Πατριάρχου Αθηναγόρου, την απήχηση εκείνης της επίσκεψης μέχρι σήμερα στην Πόλη. Ακόμη, ο ομιλητής αναφέρθηκε στην ιστορία του πιάνου της Μαρίας Κάλλας που βρίσκεται σήμερα στο Μουσείο Πέρα και στην διέλευσή της από την Κωνσταντινούπολη το 1969, πηγαίνοντας στην Καππαδοκία για τα γυρίσματα της κινηματογραφικής ταινίας «Μήδεια» του Πιέρ Πάολο Παζολίνι.

Στη συνέχεια η σοπράνο Δάφνη Πανουργιά τραγούδησε άριες από όπερες που ερμήνευσε μοναδικά η Μαρία Κάλλας και συγκεκριμένα: 

Ave Maria (Bach/Gounod), 

Cavatina “Quel guardo il cavaliere” (Don Pasquale – Gaetano Donizetti), 

Ombra Leggera (Dinorah – Giacomo Meyerbeer), 

O mio babbino caro (Gianni Schicchi – Giacomo Puccini),

Una voce poco fa (Il barbiere de Siviglia – Gioachino Rossini). 

Στο πιάνο ήταν ο Μάριος Καζάς. 

Ανάμεσα στις άριες διαβάστηκαν επιστολές της Μαρίας Κάλλας προς σημαντικές προσωπικότητες. 

Artwork – video – φωτογραφίες: Ιωάννης – Πορφύριος Καποδίστριας.

Παραγωγή: Καλλιτεχνικό Σύνολο «Πολύτροπον».

 

Δείτε το βίντεο της εκδήλωσης “Η Μαρία Κάλλας στην Κωνσταντινούπολη” μαζί με τις διαφάνειες εδώ

Επιμέλεια: Γιώργου Πισσαλίδη  Το 2023 είναι αφιερωμένο, παγκοσμίως,

Επιμέλεια : Γιώργος Πισσαλίδης

Έναν θησαυρό για τους ιστορικούς ερευνητές που ασχολούνται με τη Βυζαντινή εποχή θα φιλοξενεί ο πρώτος όροφος της Κεντρικής Βιβλιοθήκης του Δήμου Θεσσαλονίκης χάρις στο μνημόνιο συνεργασίας που υπέγραψε χτες ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνος Ζέρβας με την πρόεδρο του Σωματείου «Βυζαντινή Οικουμένη» και Διευθύντρια του Ευρωπαϊκού Κέντρου Βυζαντινών Μεταβυζαντινών Μνημείων Φλώρα Καραγιάννη για την από κοινού προώθηση της έρευνας και μελέτης του βυζαντινού κόσμου και τη φιλοξενία του ιστορικού βυζαντινολογικού αρχείου.

Η υπογραφή του μνημονίου συνεργασίας συνοδεύτηκε από την εκδήλωση «Γιατί το Βυζάντιο;» παρουσία του τέως Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου, τη συμμετοχή της Βυζαντινολόγου και ομότιμης καθηγήτριας και πρώην πρύτανη του Πανεπιστημίου της Σορβόννης Ελένης Γλύκατζη – Αρβελέρ μέσω μαγνητοσκοπημένης συνέντευξης και ομιλίες διακεκριμένων επιστημόνων από διάφορους κλάδους. 

Πρoκόπης Παυλόπουλος: «Το Βυζάντιο ήταν Φως»

«Κάθε φορά που έρχομαι στη Θεσσαλονίκη νιώθω αυτό το ιερό δέος του Έλληνα που ξαναβρίσκει τις ρίζες του», δήλωσε συγκινημένος ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος. «Θέλω να σας παρακαλέσω εσάς και τις γενιές που έρχονται και εσείς μπορείτε να τις διδάξετε, εσείς Θεσσαλονικείς μη συμβιβαστείτε ποτέ με την καθημερινότητα και τη λησμονιά. Πρέπει να κρατήσετε βαθιά μέσα σας αυτό που η Θεσσαλονίκη είναι. Αυτό που εκπροσωπεί, αυτό που ζείτε εδώ που περπατάτε σε κάθε δρόμο. Στην Εγνατία, στην Αψίδα του Γαλέριου, στα μνημεία. Εκεί που η συμβασιλεύουσα συνέδεε την παλιά με τη Νέα Ρώμη», σημείωσε πριν προχωρήσει στην ομιλία του για την επιρροή του Βυζαντίου στη σύγχρονη νομοθεσία.

«Κάποιοι προσπάθησαν να τοποθετήσουν το Βυζάντιο στο Μεσαίωνα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ιστορική ανακρίβεια, που αγγίζει τα όρια της συκοφαντίας. Η Δύση ήταν εκείνη που διαμόρφωσε το Μεσαίωνα. Η Δύση είχε την Ιερά Εξέταση. Η Δύση έπλεε σε πελάγη αμάθειας, εκβαρβαρισμένης, έως ότου ανθίσει το Βυζάντιο, το οποίο ευθύς εξ αρχής, από την εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου, ήταν Φως. Φως το οποίο καταύγαζε και τη Βασιλεύουσα και τη Συμβασιλεύουσα» ξεκαθάρισε ο ίδιος.

Κωνσταντίνος Ζέρβας: «Κάθε σοβαρή πρωτοβουλία που αφορά στην ανάδειξη του βυζαντινού πλούτου της Θεσσαλονίκης αποτελεί προτεραιότητα του δήμου μας»

«Στον βαθμό που αυτή η πόλη συνδέεται άρρηκτα με το Βυζάντιο, κάθε σοβαρή πρωτοβουλία που αφορά στην ανάδειξη του βυζαντινού πλούτου της αποτελούσε και αποτελεί προτεραιότητα του δήμου μας», τόνισε ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνος Ζέρβας. «Είμαι περήφανος που σήμερα, μπορώ και επισήμως ως Δήμαρχος Θεσσαλονίκης να αναγγείλω την έναρξη της λειτουργίας της Βυζαντινολογικής Αρχειοθήκης σε συνεργασία με το Σωματείο «Βυζαντινή Οικουμένη», στο κτίριο της Δημοτικής μας Βιβλιοθήκης, όπου πλέον στεγάζονται, και θα μπορούν να μελετώνται και να ψηφιοποιούνται αρχεία για τη μελέτη του βυζαντινού πολιτισμού», σημείωσε ο ίδιος. 

Φλώρα Καραγιάννη: «Υλικό εξαιρετικά ενδιαφέρον και πολύτιμο»

«Πρόκειται για δεκάδες χιλιάδες φωτογραφίες και διαφάνειες, ταχυδρομικά δελτάρια, σημειώσεις πρωτογενούς επιστημονικής έρευνας, αρχιτεκτονικά σχέδια, κυρίως του καθηγητού Νίκου Μουτσόπουλου από μνημεία, αρχαιολογικούς χώρους, οικισμούς, από προϊστορικούς μέχρι νεώτερους εντός και εκτός Ελλάδας, εντός και εκτός των ορίων του βυζαντινού κόσμου, μέχρι τη μακρινή Ινδία αλλά και μια πλούσια αλληλογραφία μεταξύ πολύ διάσημων Βυζαντινολόγων των μέσων του 20ου αιώνα» σημείωσε η Δρ. Φλώρα Καραγιάννη υπογραμμίζοντας πως το υλικό είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και πολύτιμο ως προς την αυθεντικότητα και τη μοναδικότητά του. «Ένας κόσμος ανεξερεύνητος που οι δημιουργοί του έθεσαν στη διάθεσή μας και εμείς αναλάβαμε την πρόκληση να τα τακτοποιήσουμε, να τα οργανώσουμε, να τα καταλογογραφήσουμε και φυσικά να τα διαθέσουμε σε κάθε ερευνητή που θα βοηθηθεί από αυτά στην έρευνά του», τόνισε η ίδια. 

Μ. Καραγιάννη: «Ο Δήμος Θεσσαλονίκης αναπτύσσει ένα πολύπλευρο πρόγραμμα τουριστικών και αναπτυξιακών δράσεων με έμφαση στη διεθνή προβολή της πόλης»

«Η ανάδειξη της Βυζαντινής φυσιογνωμίας της Θεσσαλονίκης ως στοιχείο πολιτισμού, παράδοσης, ιστορίας και μνήμης και η αξιοποίηση της ως ουσιαστικού πόρου αειφόρου τουριστικής ανάπτυξης, αποτελεί βασικό μας μέλημα και φιλοδοξεί μέσα από δράσεις που θα στοχεύουν κυρίως στη σύγχρονη πολιτιστική δημιουργία, να προκαλέσει μία ιδιαίτερη αναπτυξιακή δυναμική», δήλωσε η αντιδήμαρχος Πολιτισμού – Τουρισμού Μαρία Καραγιάννη. «Ο Δήμος Θεσσαλονίκης αναπτύσσει ένα πολύπλευρο πρόγραμμα τουριστικών και αναπτυξιακών δράσεων με έμφαση στη διεθνή προβολή της πόλης ως τουριστικού προορισμού, αναπτύσσοντας δράσεις ανάδειξης και προβολής της ιστορικής μνήμης», σημείωσε η ίδια. 

Ε. Γλύκατζη – Αρβελέρ: «Είναι καιρός το Βυζάντιο να βρει τη θέση που του ανήκει»

«Να σας συγχαρώ για την πρωτοβουλία γιατί είναι καιρός το Βυζάντιο να βρει τη θέση που του ανήκει στην ιστορία όχι μόνο την Ελληνική αλλά την Ευρωπαϊκή», στη βιντεοσκοπημένη συνέντευξη που έδωσε η βυζαντινολόγος Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ. «Η πρώτη πόλη Ευρωπαϊκή, Ελληνική, Ρωμαϊκή και Χριστιανική είναι η Θεσσαλονίκη. Και αυτή μάλιστα πριν ακόμα και απ’ την πόλη», τόνισε η ίδια. «Το Βυζάντιο είχε τη Θεσσαλονίκη ως κέντρο όλου του Ευρωπαϊκού του χώρου, αυτοκρατορία σε τρεις ηπείρους – Αφρική, Ασία και Ευρώπη- έχει τη Θεσσαλονίκη για το Ευρωπαϊκό Βυζάντιο πάντα πρώτη και βασική έδρα», συμπλήρωσε για τη σημασία της Θεσσαλονίκης στον Βυζαντινό κόσμο. 

Η γεωστρατηγική θέση της Θεσσαλονίκης

«Η Θεσσαλονίκη είναι η δεύτερη σπουδαία πόλη του Βυζαντίου χάρις και στην εξαιρετικά σημαντική γεωστρατηγική της θέση, στη μέση μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινούπολης αλλά και τον ρόλο που έπαιξε στα Βαλκάνια», υπογράμμισε ο επίτιμος Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού και τ. Υπουργός Προστασίας του Πολίτη στρατηγός Χαράλαμπος Λαλούσης. «Από εδώ ξεκίνησαν οι μοναχοί που μετέδωσαν τον χριστιανισμό στους Σλάβους, ο Μεθόδιος και ο Κύριλλος, γεγονός πολύ σημαντικό για την Ευρώπη. Αλλά η Θεσσαλονίκη έχει και κάτι μοναδικό: είναι η μόνη πόλη που διατήρησε ανά τους αιώνες τον αστικό της χαρακτήρα, την ελληνικότητά της παρά την κοσμοπολίτικη σύνθεση των κατοίκων της», εξήγησε ο ίδιος. 

Χρ. Σταμούλης: «Το Βυζάντιο είναι ο χώρος του φωτός και της προσλήψεως»

«Το Βυζάντιο δεν είχε ουδεμία σχέση με τον Μεσαίωνα διότι ακριβώς η θεολογία η Βυζαντινή ήταν η θεολογία του φωτός», ξεκαθάρισε ο κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, καθηγητής Χρυσόστομος Σταμούλης. «Και το Βυζάντιο είναι ο χώρος του φωτός. Το λέγω τούτο διότι στη Δύση για πολλά χρόνια, ακόμα και σήμερα όταν θέλουν να μιλήσουν για την Ελλάδα, ξεκινούν από τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό και φτάνουν στο σήμερα ξεπερνώντας με άνεση και δυναμική το Βυζάντιο το οποίο το θεωρούν ως ανατολικό Μεσσαίωνα. Ουδεμία σχέση έχει το Βυζάντιο με τον Μεσσαίωνα, είναι ο χώρος του φωτός, είναι και ο χώρος της προσλήψεως», τόνισε ο ίδιος. 

Βυζάντιο και ιατρική επιστήμη

«Η Βυζαντινή περίοδος χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερα γνωρίσματα όσον αφορά στην εξέλιξη της επιστημονικής γνώσης και έρευνας», σημείωσε ο πρώην Πρόεδρος της Ιατρικής Σχολής του ΑΠΘ ομότιμος καθηγητής Αστέριος Καραγιάννης. «Μια από τις σημαντικότερες προσφορές της Βυζαντινής Αυτοκρατορία στο παγκόσμιο πολιτισμό θεωρείται η διάσωση της αρχαίας γνώσης μέσω της αντιγραφής των χειρογράφων. Ο ρόλος του Βυζαντίου ως φορέα της ιατρικής παράδοσης θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικός καθώς φαίνεται ότι η ιατρική των Αράβων και του Δυτικού Μεσαίωνα δεν θα είχε φτάσει ποτέ στο υψηλό επίπεδό της χωρίς τη μετάδοση της αρχαίας θεραπευτικής γνώσης μέσω του Βυζαντίου», εξήγησε ο ίδιος. 

Η επίδραση του Βυζαντίου στις Επιστήμες, την Τεχνολογία και το Περιβάλλον

«Όλα όσα είπαν οι προλαλήσαντες βασίζονται στις επιστήμες, στην τεχνολογία και στο περιβάλλον που άνθισαν, ανδρώθηκαν, διασώθηκαν στο Βυζάντιο, στο οποίο οφείλουμε τα πάντα», τόνισε ο διευθυντής Νέων Τεχνολογιών και Εναλλακτικών Πηγών Ενέργειας στον Όμιλο «Ελληνικά Πετρέλαια» δρ. Σπύρος Κιαρτζής. «Τηλεπικοινωνίες, αμυντικά έργα, οπλικά συστήματα, ναυπήγηση πλοίων βασίστηκαν στις αρχές της Φυσικής, της Χημείας και της Μηχανικής. Η Μουσική και η Αρμονία βασίζονται πρωτίστως στα μαθηματικά. Όπως και η Αρχιτεκτονική και οι οικοδομικές κατασκευές», σημείωσε στην ομιλία του για την επίδραση του Βυζαντίου στις Επιστήμες, την Τεχνολογία και το Περιβάλλον. 

Την εκδήλωση συντόνισε η δημοσιογράφος Βίκυ Φλέσσα. 

Επιμέλεια : Γιώργος Πισσαλίδης Έναν θησαυρό για τους

του Τηλέμαχου Χορμοβίτη

Κάθε φορά που ανεβάζω την φωτογραφία ενός ωραίου κτιρίου εδώ στο facebook, πάντα θα βρεθούν κάποιοι φίλοι που θα αρχίσουν τις κατάρες για την αντιπαροχή που κατέστρεψε την Αθήνα. Όμως, όπως έχω γράψει και παλαιότερα, ο βασικός λόγος για την αρχιτεκτονική υποβάθμιση της Αθήνας μεταπολεμικά δεν ήταν η αντιπαροχή αλλά ο μοντερνισμός. 

Η αντιπαροχή ήταν μια ιδιοφυής, ελληνική και εξόχως καπιταλιστική πατέντα που έλυσε το πρόβλημα στέγασης στην Αθήνα χωρίς να χρειαστεί το κράτος να ξοδέψει ούτε μια δραχμή. Το δυστύχημα ήταν πως συνέπεσε με την πλήρη ιδεολογική επικράτηση του αρχιτεκτονικού μοντερνισμού διεθνώς και έτσι τα όμορφα νεοκλασικά της πρωτεύουσας αντικαταστάθηκαν από τις άσχημες, μουντές, μονότονες και απρόσωπες πολυκατοικίες. (γιατί η αθηναϊκή πολυκατοικία δεν είναι τίποτε άλλο παρά λαϊκός, μαζικός μοντερνισμός για το πόπολο). 

Είναι αφελές να πιστεύουμε ότι αν δεν υπήρχε η αντιπαροχή, θα διατηρούνταν η ειδυλλιακή νεοκλασική Αθήνα των αρχών του 20ου αιώνα. Με δεδομένη την απόλυτη κυριαρχία του μοντερνισμού στον αρχιτεκτονικό αλλά και στον πνευματικό κόσμο (“είμαι με το μέρος της μοντέρνας πολυκατοικίας. Είμαι με τα κουτιά. Τα κουτιά είναι οι Παρθενώνες κι οι cathédrales του 20ου αιώνα.”, έγραφε ο μετέπειτα πρόεδρος της ΕΔΑ Ηλίας Ηλιού, ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’30), χωρίς την αντιπαροχή θα ήταν το κράτος αυτό που θα αναλάμβανε τη στέγαση των πολιτών και, όπως έγινε και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, θα έχτιζε τις ακόμη πιο άσχημες εργατικές πολυκατοικίες που θα πλημμύριζαν τις αθηναϊκές συνοικίες . 

Εργατικές Πολυκατοικίες στον Ταύρο

Και είναι σίγουρο, βάσει της διεθνούς εμπειρίας, πως με τις εργατικές πολυκατοικίες οι αρχιτέκτονες -που πια δεν θα είχαν την υποχρέωση να ικανοποιήσουν το “μικροαστικό” γούστο των ιδιωτών- θα πειραματίζονταν με ακόμη πιο ριζοσπαστικές και τερατώδεις μορφές του μοντερνισμού (βλέπε μπρουταλισμός και το κακό συναπάντημα) και η Αθήνα θα ήταν σήμερα μια ακόμη πιο άσχημη πόλη. 

Από την άλλη, η αντιπαροχή θα μπορούσε κάλλιστα να συνυπάρξει με την “παλιά” αρχιτεκτονική γιατί είναι μύθος ότι δεν μπορούν να χτιστούν πολυώροφα κτίρια βάσει των κλασικών αρχών. Η Αθήνα θα γέμιζε με επιβλητικά εκλεκτικιστικά κτίρια και μέγαρα με πολλά διαμερίσματα (όπως ήδη είχε αρχίσει να γίνεται τη δεκαετία του ’20) και αν θέλαμε κάτι ακόμη πιο ψηλό με βάση τις παραδοσιακές αρχές, γιατί όχι και αρ-ντεκό ή νεογοτθικούς ουρανοξύστες, σαν και αυτούς της Νέας Υόρκης, έστω και σε μικρογραφία ;

Το Μουσείο Αρχαίας Τεχνολογίας, δείγμα αρ νουβώ στο Κολωνάκι

Έτσι η Αθήνα της αντιπαροχής θα διατηρούσε την ομορφιά της και το κοσμοπολίτικο αέρα της και δεν θα θύμιζε κάτι μεταξύ Αμάν και Ισλαμαμπάντ, όπως συμβαίνει σήμερα. 

Γι’ αυτό, λοιπόν, για το χάλι της Αθήνας μην καταριέστε την αντιπαροχή. Στη μοντέρνα αρχιτεκτονική ρίξτε το φταίξιμο.

του Τηλέμαχου Χορμοβίτη Κάθε φορά που ανεβάζω την

Μετά τις εμφανίσεις τους σε μεγάλες όπερες σε όλο τον κόσμο οι «The Italian Tenors», τρεις από τους καλύτερους Ιταλούς τενόρους της νέας γενιάς, έρχονται για μια συναυλία το Σάββατο 9 Σεπτεμβρίου στις 21:30, στο Βεάκειο θέατρο, με ένα πρόγραμμα που συνδυάζει την κλασσική μουσική με δημοφιλή ιταλικά και διεθνή ποπ τραγούδια σε δικές τους πρωτότυπες διασκευές.

Από το «Caruso» του Lucio Dala και το «Con Te Partiro» του Andrea Boccelli στα κορυφαία Ιταλικά τραγούδια της δεκαετίας του ‘60, τα ναπολιτάνικα αλλά και σε παγκόσμιες επιτυχίες («Gloria», «Mamma Maria»), συνδυάζοντας τα με τις ωραιότερες άριες από τις περίφημες όπερες του Verdi και Puccini, οι «The Italian Tenors» καταφέρνουν να μας παρασύρουν σε μια παράσταση γεμάτη εκπλήξεις που μας ταξιδεύει από τη Σκάλα του Μιλάνο μέχρι την Όπερα της Ρώμης και από την Αρένα της Βερόνα μέχρι το Κολοσσαίο. Αλλωστε η εμφάνιση τους εντάσσεται στα πλαίσια της παγκόσμιας περιοδείας τους “10 Years Around the World”.

Είναι αξιοθαύμαστο το πώς τρεις καλλιτέχνες με κλασσική κατάρτιση δημιουργούν τόσο μοναδικά τη «γέφυρα» που συνδέει την ποπ με την κλασική μουσική. Οι συναυλίες τους επιφυλάσσουν πάντα συναρπαστικές στιγμές για το κοινό καθώς οι Τρείς Ιταλοί Τενόροι επιδιώκουν την επαφή μαζί του με χιούμορ, τρυφερότητα αλλά και έντονη ενέργεια που σε συνδυασμό με τις κρυστάλλινες φωνές τους δημιουργούν μια υπέροχη δυναμική και έκρηξη συναισθημάτων με άρωμα ιταλικής γοητείας.

Μετά τις εμφανίσεις τους σε μεγάλες όπερες

Επιμέλεια : Γιώργος Θεοδωράκης 

Το «Φεστιβάλ Μίκης Θεοδωράκης» πραγματοποιείται από το 2015 στα Χανιά. Φέτος, θα πραγματοποιηθεί από 1-4 Σεπτεμβρίου και περιλαμβάνει ένα πλούσιο πρόγραμμα κεντρικών και παράλληλων εκδηλώσεων, με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.

Την Δευτέρα 4 Σεπτεμβρίου 2023 και ώρα 7.30 μ.μ. στο Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μεσογείου, στο Ενετικό Λιμάνι Χανίων, ο συνεργάτης του “Αβαλον των Τεχνών” Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος θα ομιλήσει με θέμα: “Οι εκκλησιαστικές συνθέσεις του Μίκη Θεοδωράκη”.

Στην ομιλία διερευνάται η ενασχόληση του εφήβου Μίκη Θεοδωράκη με τις εκκλησιαστικές συνθέσεις, η έντονη παρουσία του βυζαντινού μέλους στο έργο του, αλλά και η ιδεολογική του τοποθέτηση γύρω από αυτό. Κατά τη διάρκεια της ομιλίας θα προβληθεί ανέκδοτο υλικό από το Αρχείο Μίκη Θεοδωράκη, το οποίο φυλάσσεται στη Μουσική Βιβλιοθήκη του Συλλόγου «Οι Φίλοι της Μουσικής» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Επιμέλεια : Γιώργος Θεοδωράκης  Το «Φεστιβάλ Μίκης Θεοδωράκης»