Ideal: Τέλος εποχής για τον ιστορικό κινηματογράφο, μετά από έναν αιώνα

Μετά από 102 χρόνια έκλεισε το ιστορικό σινεμά της Αθήνας – Συγκίνηση στην τελευταία προβολή

ι άνθρωποι του σινεμά χαρακτηρίζουν το Ideal ως η «Ακρόπολη του κινηματογράφου» στην Αθήνα. Υπερβολικό; Όχι. Αρκεί να ρίξεις μια ματιά στην ιστορία του που μέχρι την Παρασκευή 29 Δεκεμβρίου 2023 μετρούσε 102 χρόνια ζωής.

Και λέμε «μετρούσε», γιατί το Ideal από χθες παύει να είναι με τη μορφή που το γνωρίσαμε, μεγαλώσαμε μαζί του και αγαπήσαμε το σινεμά. Το βράδυ της Παρασκευής έπεσαν οι τίτλοι τέλους για τον ιστορικό κινηματογράφο σε ένα κλίμα έντονα φορτισμένο συναισθηματικά και με τον κόσμο να «πλημμυρίζει» την αίθουσα από νωρίς για την τελευταία ιστορική προβολή με το Pulp Fiction του Κουέντιν Ταραντίνο. Την ταινία που είχε κάνει πρεμιέρα στο Ideal, κι εκεί στη σκοτεινή του αίθουσα το σινεφίλ κοινό μυήθηκε στην «ένοχη απόλαυση» του Ταραντίνο.

«Κατάμεστο» το Ideal την τελευταία ημέρα λειτουργίας του

Μόνο που αυτή τη φορά, ο κόσμος που βρέθηκε στην τελευταία προβολή, αναρωτιόταν αν υπάρχουν γενικότερα ενοχές για το τέλος εποχής ενός ιστορικού τοπόσημου της Αθήνας. Το κλείσιμο του Ideal πονάει, όχι μόνο το σινεφίλ κοινό, αλλά και τους κατοίκους της πόλης και απλούς περαστικούς, αφού ο κινηματογράφος ήταν ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά σημεία του κέντρου. Η Πανεπιστημίου 46 δεν θα είναι πια ίδια. Για τα επόμενα δύο με τρία χρόνια, στον χώρο θα γίνεται η ανακατασκευή του και πλέον όλοι αγωνιούν για το μετά… Για την επόμενη φάση που θα περάσει.

Τι θα γίνει με το Ideal;

Οι διαχειριστές του κινηματογράφου, τα αδέλφια Σπέντζου, παραδίδουν τα κλειδιά του στον ξενοδοχειακό όμιλο Μήτση στον οποίο εκμισθώθηκε από τον e-ΕΦΚΑ ολόκληρο το κτίριο του Τσίλλερ, των 8.000 τ.μ., που στεγάζει και τα 830 τ.μ. του κινηματογράφου. Όταν έγινε γνωστή η εκμίσθωση και οι προθέσεις του Ομίλου να φτιάξουν στο ιστορικό κτίριο ένα πολυτελέστατο ξενοδοχείο, είχαν προκληθεί αντιδράσεις.

Όχι μόνο από τον απλό κόσμο, αλλά και σε ανώτατο πολιτικό επίπεδο, με την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Αικατερίνη Σακελλαροπούλου να αναφέρεται τότε με ανακοίνωσή της στα social media στα «ιστορικά τοπόσημα που χάνονται το ένα μετά το άλλο, παρασύροντας στη λήθη τη συλλογική μνήμη αυτής της πόλης», εκφράζοντας την αντίθεσή της σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Άλλωστε, μαζί με το Ideal κινδύνευαν και το Άστορ (διασώθηκε κι επίσημα) με την Ίριδα..

Ο Όμιλος με ανακοίνωσή του είχε εξηγήσει πως «θα επεκταθεί η χρήση του κινηματογράφου, με αυτές του θεάτρου και του συνεδριακού κέντρου, κάτι που θα αναδείξει τον χώρο, θα αναβαθμίσει τη χρήση του και θα αυξήσει την επισκεψιμότητά του. Η ανάθεση της εκμετάλλευσης του κινηματογράφου σε εταιρεία διεθνούς εμβέλειας στο χώρο του θεάματος θα αυξήσει τόσο την αισθητική και τις υποδομές του όσο και την προβολή του». Που σημαίνει – αν έχουμε καταλάβει καλά – ότι πρόκειται να γίνει ένας πολυχώρος θεάματος και δεν θα είναι αμιγώς κινηματογράφος, όπως ήταν εδώ και 102 χρόνια.

«Η Ακρόπολη του κινηματογράφου»

Πρόκειται για τον παλαιότερο εν λειτουργία κινηματογράφο της Αθήνας, με το όνομά του Ideal («Ιδεώδες») να ανταποκρίνεται ανέκαθεν στη μεγαλοπρέπειά του. Ξεκίνησε το 1921 ως «Σαλόν Ιντεάλ» και μέσα στα χρόνια του ευτύχησε όχι μόνο να φιλοξενήσει μεγάλες ταινίες, αλλά και σπουδαίες παραστάσεις.

Με μεγαλοπρεπή αίθουσα που προκαλεί ακόμα και στις ημέρες μας δέος, το Ideal είχε αρχικά 2.000 θέσεις, μοιρασμένες στην πλατεία και τον μεγάλο του εξώστη. Πρωτοπόρο στις τεχνολογικές εξελίξεις, ήταν ο δεύτερος αθηναϊκός κινηματογράφος που έγινε πλήρως ομιλών με υπέρ-σύγχρονα για την εποχή τους συστήματα ήχου της RCA, αλλά και ο πρώτος που σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής εγκατέστησε στερεοφωνικό ήχο.

Με την εκ βάθρων ανακαίνιση του 1991, το Ideal απογειώνεται σε μία από τις πολυτελέστερες αίθουσες της Ευρώπης. Όσο οι εξωτερικοί χώροι ακολουθούν και αναδεικνύουν το νεοκλασικό ύφος του κτιρίου που το φιλοξενεί, ο κινηματογράφος τηρεί τα πρότυπα των σύγχρονων premium cinemas του κόσμου. Χωρίς να αλλάξει καθόλου το μέγεθος της αίθουσας, οι θέσεις μειώνονται σε 750, καθώς τοποθετούνται οι νέες, αναπαυτικές και τεράστιες πολυθρόνες της γαλλικής εταιρείας Quinette, που έχει εξοπλίσει εμβληματικές αίθουσες κινηματογράφων και όπερας στη Γαλλία και σε ολόκληρο τον κόσμο, μεταξύ των οποίων το Palais des Festivals στις Κάννες. Οι πλαϊνές επιφάνειες που έπρεπε να είναι σκούρες για να μην αποσπούν το βλέμμα από την οθόνη, διακοσμούνται με τις γκρι τοιχογραφίες του ζωγράφου και καθηγητή Άγγελου Αντωνόπουλου, και γίνονται παντοτινό σημείο αναφοράς.

Οι τεχνικές του προδιαγραφές

Το Ideal μάς μαθαίνει τον όρο «γιγαντοθόνη» καθώς η νέα του wall-to-wall οθόνη καταλαμβάνει επιφάνεια 150 τ.μ. και εξακολουθεί να είναι η μεγαλύτερη σε μεμονωμένη αίθουσα σήμερα στην Ελλάδα. Πρώτο το «Ιντεάλ» εγκαθιστά σύστημα ήχου Dolby SR, με πιστοποίηση κατά THX του Τζωρτζ Λούκας, ενώ λίγα χρόνια αργότερα τον αναβαθμίζει σε ψηφιακό πεντακάναλο.

Μέχρι και το οριστικό του κλείσιμο, είχε περάσει στην πλήρως ψηφιακή εποχή και ήταν εξοπλισμένο με πανίσχυρο ψηφιακό προβολέα, για 2D και 3D ταινίες, ενώ υπήρξε από τα πρώτα -και ακόμα μετρημένα στα δάχτυλα- σινεμά που εγκατέστησαν το οκτακάναλο ψηφιακό σύστημα ήχου Dolby Surround 7.1. Στην καμπίνα του, η μηχανή προβολής για φιλμ λειτουργεί ακόμα, δίνοντάς του τη δυνατότητα να προβάλει ταινίες σε φεστιβάλ και αφιερωματικές διοργανώσεις.

Οι δύο φωτιές που απείλησαν το Ideal

Ο ιστορικός κινηματογράφος ήταν σαν τον Φοίνικα που αναγεννιόταν από τις στάχτες του. Ήταν 16 Ιουνίου του 1990, όταν στις 6 το πρωί ο καυστήρας αρπάζει φωτιά. Η πυροσβεστική κινητοποιείται άμεσα και μέσα σε λίγη ώρα καταφέρνουν να ελέγξουν τη φωτιά πριν αυτή επεκταθεί.

Ωστόσο, δύο ώρες αργότερα ξεσπούσε κατά περίεργο τρόπο μια δεύτερη μεγαλύτερη φωτιά στη σκηνή. Λόγω των εύφλεκτων υλικών, εξαπλώθηκε γρήγορα στην αίθουσα και τους υπόλοιπους χώρους. Η πυροσβεστική δεν μπορούσε να κάνει τίποτα πλέον. Ο κινηματογράφος είχε μετατραπεί σε αποκαΐδια, μαζί με τον υπερσύγχρονο εξοπλισμό που είχε αγοραστεί ένα χρόνο νωρίτερα για την ανακαίνισή του.

Αυτή, όμως, δεν ήταν η πρώτη φορά που το Ideal απειλήθηκε από φωτιά. Τον Ιούνιο του 1933 συνέβη το ίδιο. Μάλιστα, τότε κατοικούσαν στους χώρους του οι τεχνικοί του σινεμά με τις οικογένειες τους που κινδύνεψαν να καούν ζωντανοί.

Το «δεύτερο σπίτι» των δημοσιογράφων

Για 20 χρόνια, η ιστορική αίθουσα υπήρξε το δεύτερο σπίτι των δημοσιογράφων που καλύπτουν τον κινηματογράφο. Κάθε πρωί, έπαιρναν τον καφέ τους από τα διπλανά μαγαζιά της Πανεπιστημίου και χώνονταν στις αναπαυτικές καρέκλες για να παρακολουθήσουν τις δύο δημοσιογραφικές προβολές της ημέρας.

20 χρόνια και όλοι είχαν γίνει μια παρέα, σχολιάζοντας και ανταλλάσσοντας γνώμες για τις νέες ταινίες που πρόκειται να κάνουν πρεμιέρα. Κι εκεί στις 15 Δεκεμβρίου όλοι μαζί μετά το τέλος της προβολής της ταινίας Καπετάν Μιχάλης, έβγαλαν μια τελευταία αναμνηστική φωτογραφία στον φακό του κινηματογραφιστή, Μελέτη Μοίρα.

Η τελευταία αναμνηστική φωτογραφία

Ο γνωστός σκηνοθέτης, Λευτέρης Χαρίτος θέλησε με μια ανάρτησή του στο Facebook να στείλει το δικό του συγκινητικό «αντίο» για το τέλος του Ideal.

«Τι κρίμα…
Πόσο δύσκολο δηλαδή θα ήταν μετά από 102 χρόνια ζωής να τιμήσεις την ιστορία του τόπου σου, τα παραμύθια που όλοι είδαμε μέσα εκεί, με άλλα 102 χρόνια; Πόσα φεστιβάλ, χειμώνες, ερωτικά ραντεβού, καλλιτεχνικοί τσακωμοί, στις υπέροχες καρέκλες που κανένας δεν είχε ονειρευτεί ποτέ όταν ήρθαν στην αίθουσα αυτή.
Δεν θα πω για την τεράστια οθόνη που νόμιζες πως οι ήρωες θα βγουν έξω να καθίσουν δίπλα σου σαν από το Πορφυρό Ρόδο του Καΐρου του αγαπημένου Γούντι Άλλεν. Πόσες μαγικές στιγμές δεν έχουμε ζήσει όλοι, μικροί και μεγάλοι στον κινηματογράφο αυτό.
Είναι ή δεν είναι το Ιντέαλ η Ακρόπολη τις 7ης τέχνης στην πόλη μας; Είναι φυσικά. Αλλά ποιος ενδιαφέρεται να τιμήσει την 7η των τεχνών και τις σκοτεινές της αίθουσες;
Ο κινηματογράφος πάντα θα φροντίζει να μας βάζει στο κρεβάτι ασφαλείς. Εμείς όμως δεν φροντίζουμε να του το ανταποδώσουμε.
Τι κρίμα…»

Πραγματικά, τι κρίμα!

Πηγή: newsbeast.gr

Μετά από 102 χρόνια έκλεισε το ιστορικό

Γίγαντες της Παραδοσιοκρατικής Σκέψης: Ο αμερικανός φιλόσοφος Τζωρτζ Σανταγιάνα 

του Γιώργου Πισσαλίδη 

Έκλεισαν πριν λίγες μέρες στις 16 Δεκεμβρίου 2023, 160 χρόνια από την γέννηση του Ισπανικής καταγωγής Αμερικανού φιλόσοφου, δοκιμιογράφου, πανεπιστημιακού, ποιητή και μυθιστορηματογράφου Τζώρτζ Σανταγιάνα. Ένός κορυφαίου φιλοσόφου που παραμένει άγνωστος στην Ελλάδα, αν και ήταν εκείνος που ανάμεσα σε άλλα εγκλιμάτισε τον Πλατωνισμό στις ΗΠΑ και εκσυγχρόνισε την σκέψη του Αριστοτέλη.

Μία από τις εμβληματικές φυσιογνωμίες της Κλασσικής Αμερικάνικης Φιλοσοφίας, ο Σανταγιάνα υπήρξε διάσημος για αφορισμούς, όπως “Όποιος δεν μαθαίνει από το παρελθόν είναι καταδικασμένος να το επαναλάβει”. Υπήρξε επηρεασμένος από την ζωή του Σπινόζα και θεωρούσε τον εαυτό του Σπινοζικό.

“Αυτοί που δεν θυμούνται το παρελθόν, είναι καταδικασμένοι να το επαναλάβουν. Ένα διάσημο απόφθεγμα του Σανταγιάνα που συχνά αποδίδεται λανθασμένα στον Μπέρκ η τον Τσώρτσιλ

Όταν αποφοίτησε, δίδαξε φιλοσοφία στο Χάρβαρντ, αλλά το 1914  εγκατέλειψε τις ΗΠΑ και επέστρεψε μόνιμα στην Ευρώπη. Διέμεινε κυρίως στην φασιστική Ιταλία αλλά και στην Αγγλία, όπου όπως δήλωνε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης ένοιωθε περισσότερο άνετα πνευματικά και αισθητικά, από οπουδήποτε αλλού. Παρόλα αυτά ουδέποτε αποδέχθηκε προτάσεις από την Οξφόρδη η το Χάρβαρντ που τον ήθελε πίσω. 

Υπήρξε ένας κριτικός κουλτούρας με πολλά ενδιαφέροντα. Έγραφε φιλοσοφία με λογοτεχνικό τρόπο και όπως ο Αλεξάντερ Τόκεβιλ. έτσι και ο Σανταγιάνα έγραφε για την Αμερικάνικη κουλτούρα και το χαρακτήρα των Αμερικανών με τα ματια ενός ξένου (παρόλο που θεωρούσε τον εαυτό του Αμερικανό διατηρούσε ενεργό το ισπανικό διαβατήριο) Αυτό πολλές φορές τον έκανε να βλέπει ποιότητες της Αμερικάνικες κουλτούρας που διέφευγαν από αυτούς που ζούσαν μέσα στην Αμερικάνικη κοινωνία.

Ο Σανταγιάνα εγκόλπωσε τον Πλάτων και εκμοντέρνισε τον Αριστοτέλη στην Αμερικάνικη κουλτούρα

Επίσης ήταν εκείνος που εγκόλπωσε τον Πλατωνισμό στην Αμερικάνικη σκέψη, εκσυγχρόνισε τον Αριστοτέλη, πολέμησε ως ψέμα τον ιδεαλισμό του Χέγκελ και Μάρξ, αλλά και τον ρομαντισμό του Νίτσε και κατέγραψε με ευαισθησία και δυναμικότητα μια πνευματική ζωή χωρίς να είναι οπαδός θρησκείας. Ενώ πολιτικά ήταν πολύ πιο συντηρητικός από τους πατέρες του νατουραλισμού, Τζέημς και Ρίσεϋ

Έγραψε το πρώτο σημαντικό βιβλίο αισθητικής στις ΗΠΑ “Η Aίσθηση της Ομορφιάς” (Sense of Beauty, 1896) στο οποίο θεωρούσε την ομορφιά “ευχαρίστηση αντικειμενοποιημένη” και το οποίο ακόμα χρησιμοποιείται σε πανεπιστήμια για την διδαχή αισθητικής. Το πεντάτομο βιβλίο του “H Ζωή που ζεις με λογική”  (Τhe Life of Reason, 1905-1906) θεωρείται ως ένα από τα καλύτερα βιβλία πάνω στον πραγματισμό. Eίναι εκείνο που δηλώνει την νατουραλιστική του άποψη για την ιστορία και την κουλτούρα. Το αριστούργημα του είναι ίσως “Τα Βασίλεια της Ύπαρξης” (Realms of Being, 4 τόμοι, 1942) όπου καθορίζει τέσσερα βασίλεια της ύπαρξης: το Βασίλειο της Ουσίας (βασική φύση), το Βασίλειο της Ύλης, το Βασίλειο της Αλήθειας και το Βασίλειο του Πνεύματος (συνείδηση) 

H “Aίσθηση της Ομορφιάς” αποτελεί σχεδίασμα για την αισθητική θεωρία του Τζωρτζ σανταγιάνα και είναι ένα από τα καλύτερα βιβλία του είδους 140 χρόνια μετά

Άν και άθεος, ο Σανταγιάνα  είχε σε μεγάλη εκτίμηση τις Καθολικές αξίες και πρακτικές και την άποψη περί κόσμου με τις οποίες μεγάλωσε.  Στις “Ερμηνείες της Θρησκείας και της Ποίησης” (Interpretations of Religion and Poetry, 1900) εκφράζει την άποψη ότι τόσο η ποίηση όσο και η θρησκεία εκφράζουν με εορταστικό τρόπο την ίδια την ζωή  (expressive celebrations of life) Γράφει: “η ποίηση όταν επεμβαίνει στην ζωή αποκαλείται θρησκεία και η θρησκεία όταν  προέρχεται από την ζωή δεν θεωρείται παρά ποίηση” 

Αυτή η άποψη φτάνει στο αποκορύφωμα της στο βιβλίο “Η Ιδέα του Χριστού στα Ευαγγέλια” (The Idea of Christ in Gospels, 1946) όπου ο Σανταγιάνα παρουσιάζει ένα ποιητικό και γεμάτο φαντασία Χριστό σε αντίθεση με τις ιστορικές καταγραφές του Ιησού. Τόσο επίδραση είχε το βιβλίο, που ο Χένρυ Τζέημς έγραψε ότι θα σερνόταν σε όλο το Λονδίνο αν αυτό χρειαζόταν για να συναντήσει τον Σανταγιάνα. 

Μια ανάλυση της θρησκευτικής σκέψης του Σανταγιάνα από τον Μαίκλ Μακράκη

Όλες αυτές οι απόψεις εκλαϊκεύθηκαν στο μοναδικο του μυθιστόρημα “Ο Τελευταίος Πουριτανός” (The Last Puritan, 1935),  ένα βιβλίο που ακολουθεί την ψυχολογική και ηθική εξέλιξη του πρωταγωνιστή του Όλιβερ Άλντεν. Το βιβλίο συγκρίθηκε θετικά με τον “Βίλχελμ Μάιστερ” του Γκαίτε και το “Το Μαγικό βουνό” του Τόμας Μάν και  έγινε αναπάντεχα μπέστ σέλλερ, εξασφαλίζοντας του άνετα γηρατειά. Με τα λεφτά χρηματοδοτούσε καινούργιους συγγραφείς που είχαν οικονομικά προβλήματα, όπως Μπέρναρντ Ράσελ με τον οποίο διαφωνούσε ριζικά τόσο στην πολιτική, όσο και στην φιλοσοφία. 

Στην αυτοβιογραφία του “Μέρη και Πρόσωπα” (Places and Persons, 1944), που έγινε το δεύτερο μπεστ σέλλερ του   διαβάζουμε :“Καλλιέργησε την φαντασία, αγάπησε την, δώσ’ της ατελείωτες μορφές, αλλά μην την αφήσεις να σε ξεγελάσει”. Αυτή η έμφαση και η λατρεία για την δημιουργική φαντασία στην τέχνη, την φιλοσοφία, την θρησκεία, την λογοτεχνία και την επιστήμη είναι μία από τις μεγαλύτερες συνεισφορές του Σανταγιάνα στην Αμερικάνικη κουλτούρα. 

O Tζωρτζ Σανταγιάνα στο εξώφυλλο του περιοδικού “Τάιμ” το 1935 χρονιά που εκδόθηκε το ευπώλητο μυθιστόρημα του “Ο Τελευταίος ΠΟυριτανός”

Ο Σανταγιάνα πέθανε στην Ρώμη από καρκίνο στις 26 Σεπτεμβρίου 1952. Σύμφωνα με τους “Τάιμς της Νέας Υόρκης”: “Ήλθε σε μια Αμερικάνικη σκηνή που άλλαζε με μια ολόκληρη ομάδα από έννοιες  που εμπλούτισαν σημαντικά την σκέψη μας. Έδωσε μια συγκινητική ζωτικότητα σε αυτό που κάποτε ήταν μια δυσνόητη αφηρημένη έννοια .. έκανε την όλη σχέση λογικής και ομορφιάς, της μίας προς την άλλη, να ζωντανέψει και να παραμείνει ζωντανή”  

Η κληρονομιά του Τζωρτζ Σανταγιάνα

Ποια είναι όμως η επίδραση του Σανταγυάνα στις επόμενες γενιές; Κατ’ άρχήν ανάμεσα στους φοιτητές που είχε στο Χάρβαρντ και επηρέασε καταλυτικά συγκαταλέγονται οι παραδοσιοκράτες της μοντέρνας ποίησης Τ. Σ. Έλιοτ (που τον μνημόνευευε συχνά) Ρόμπερτ Φρόστ, και Ουάλλας Στήβενς, καθώς επίσης η Γερτρούδη Στέιν, ο πολιτικός σχολιαστής και πατέρας της μοντέρνας δημοσιογραφίας, Γουώλτερ Λίπμαν και ο δικαστής του Ανώτατου Δικαστηρίου Φέλιξ Φρανκφούρτερ.  

Oι κορυφαίοι ποιητές Ρόμπερτ Φρόστ και Γουάλλας Στήβενσ υπήρξαν μαθητές του Σανταγιάνα

Ο Νατουραλισμός του και η έμφασις στην δημιουργική φαντασία επηρέασε ιδιαίτερα τον Τ. Σ. Έλιοτ και τον Ουάλλας Στήβενς . Η αίσθηση του Έλιοτ για την “αντικειμενική συσχέτιση” (objective correlative) έλκει την καταγωγή της από τον Σανταγυάνα, ενώ ο Στήβενς ακολουθεί τον Σανταγιάνα στον εξευγενισμένο νατουραλισμό του ενσωματώνοντας τόσο τον Πλατωνισμό, όσο και τον Χριστιανισμό χωρίς να πιστεύει σε Θεό η δόγμα.

Επίσης ο Γουάλλας Στήβενς ήταν επηρεασμένος από την αισθητική του Σανταγιάνα και τίμησε την μνήμη του μέντορα και φίλου του στο ποίημα “Σέ ένα Παλιό Φιλόσοφο στην Ρώμη”
Ο Έζρα Πάουντ  στα “Κάντος” παραπέμπει συχνά στον Σανταγιάνα 

O T.Σ. Έλιοτ και ο Έζρα Πάουντ υπήρξαν από τους πιο διάσημους “μαθητές” του Τζωρτζ Σανταγιάνα

Όταν ο διαμορφωτής του Αμερικάνικου Συντηρητισμού, Ράσελ Κέρκ έγραψε την πρώτη έκδοση του ακρογωνιαίου Τhe Conservative Mind (O Συντηρητικός Νούς) ο υπότιτλος ήταν “Από τον Μπέρκ στον Σανταγιάνα” πριν αλλάξει σε “Από τον Μπέρκ στον Έλιοτ “. Και αυτό παρόλο που ο Σανταγυάνα δεν ήταν ο κλασσικός Συντηρητικός.

Η πρώτη έκδοση του “Συντηρητικού Νου του Ράσσελ Κέρκ, του βιβλίου που διαμόρφωσε τον Αμερικάνικο Συντηρτηισμό οριοθετούσε χρονολογικά τον Συντηρητισμό ανάμεσα στον Ιρλανδό Έντμουντ Μπερκ και τον γεννημένο πριν 160 χρόνια Τζωρτζ Σανταγιάνα

Τέλος ο πιανίστας και τραγουδοποιός Billy Joel αναφέρει τον θάνατο του Σανταγιάνα το 1952 στους στίχους του “We Didn’t Start the Fire“.

England got a new Queen 

Marciano, Liberace 

Santayana goodbye 

του Γιώργου Πισσαλίδη  Έκλεισαν πριν λίγες μέρες στις

Για την Τζώρτζια Λαλέ και την  ρόζ σημαία 

του Τηλέμαχου Χορμοβίτη

H κυρία Τζώρτζια Λαλέ (την μάθαμε κι αυτή…) έχει κάθε δικαίωμα να βάφει ροζ, φούξια ή μπορντό την ελληνική σημαία. Έχει κάθε δικαίωμα να προωθεί το ψέμα ότι τάχα η Ελλάδα είναι μια χώρα όπου οι γυναίκες δολοφονούνται και κακοποιούνται σε καθημερινή βάση και οι υπόλοιποι σφυρίζουμε αδιάφορα. Έχει κάθε δικαίωμα να προβάλλει τις woke ονειρώξεις της μέσα από την τέχνη της. Όλα αυτά όμως σε μια ιδιωτική γκαλερί, όχι στο προξενείο του ελληνικού κράτους. 

Το κράτος δεν έχει καμιά δουλειά (και πολύ περισσότερο δεν έχει καμιά υποχρέωση) να προωθεί διχαστικές ιδεολογίες και αμφισβητούμενες μορφές τέχνης που προσβάλλουν τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών. Και επειδή είναι εύκολο να κάνει την πατάτα, είναι καλύτερα το κράτος να ανακατεύεται στα της τέχνης όσο το δυνατόν λιγότερο. Καλώς, λοιπόν, κατέβηκε ο πίνακας της Λαλέ από την έκθεση στο ελληνικό προξενείο και κανονικά δεν θα έπρεπε ποτέ να βρίσκεται σε έναν τέτοιο χώρο. 

Και επειδή οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους, αν θέλετε σώνει και καλά να βρείτε λογοκρισία σε αυτήν την ιστορία, ψάξτε την στην ανακοίνωση της τομεάρχη Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ που αναφέρει ότι για την ομιλία του προέδρου της Νίκης, Δημήτρη Νατσιού, στο κοινοβούλιο, με την οποία αναδείχθηκε το θέμα , θα έπρεπε να ενεργοποιηθεί ο… Κανονισμός της Βουλής για την αποτροπή κηρυγμάτων μίσους από το έδρανο της Ολομέλειας. Τέτοια αγάπη έχουν για την ελευθερία του λόγου, αυτοί που σήμερα κόπτονται γι’ αυτήν! .. 

του Τηλέμαχου Χορμοβίτη H κυρία Τζώρτζια Λαλέ (την