Πέθανε ο γνωστός και σημαντικός μουσικολόγος και δάσκαλος Μάρκος Φ. Δραγούμης
Γεννήθηκε το 1934 στην Αθήνα. Σπούδασε πιάνο, ανώτερα θεωρητικά με τον συνθέτη Ι. Α. Παπαϊωάννου, βυζαντινή μουσική με τον Ι. Μαργαζιώτη και παρακολούθησε για δύο χρόνια τη Σχολή Παραδοσιακής Μουσικής του Σίμωνα Καρά (1958-60). Μετά το τέλος των σπουδών του στην Αθήνα το 1962, πήγε με υποτροφία του Βρετανικού Συμβουλίου στην Αγγλία, όπου παρακολούθησε, σε μεταπτυχιακό επίπεδο, μαθήματα μουσικολογίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, με επιβλέποντα καθηγητή τον Egon Wellesz.
Επιστρέφοντας το 1964 από την Αγγλία διορίστηκε καθηγητής μουσικής και υπεύθυνος του μουσικού τμήματος του Γυμνασίου-Λυκείου του Κολλεγίου Αθηνών, θέση από την οποία απεχώρησε το 1988. Από το 1970 έως το 2003 δίδαξε Γενική Ιστορία της Μουσικής στο Ωδείο Αθηνών και από το 1975 και για πολλά χρόνια ήταν υπεύθυνος του Μουσικού Λαογραφικού Αρχείου του Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών, που ίδρυσε η Μέλπω Μερλιέ το 1930.
Έχει στο ενεργητικό του πολλές δημοσιεύσεις μουσικολογικού περιεχομένου (βιβλία, δίσκοι, άρθρα), έλαβε μέρος σε διεθνή μουσικολογικά συνέδρια –δίνοντας διαλέξεις σε Ελλάδα και εξωτερικό– και ήταν μέλος της Διεθνούς Μουσικολογικής Εταιρείας. Για την προσφορά του στη μουσική ζωή του τόπου, βραβεύτηκε το 1991 από την Ακαδημία Αθηνών και το 2008 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Με τον αείμνηστο Λυκούργο Αγγελόπουλο επιμελούνταν για αρκετά χρόνια την εκπομπή «Από την Ορθόδοξη και Ανατολική μουσική παράδοση», στο Πρώτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας.
Aπό τα πολλά πονήματά του αναφέρουμε ενδεικτικά τα εξής:
– Ογδόντα πέντε δημοτικές μελωδίες από τα κατάλοιπα του Νικολάου Φαρδύ (Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, 1991)
– Δημοτικές μελωδίες από τα χειρόγραφα του Νικολάου Φαρδύ (Φίλοι Μουσικού Λαογραφικού Αρχείου Μέλπως Μερλιέ, 2008)
– Η μουσική παράδοση της ζακυνθινής εκκλησίας (Οι Φίλοι του Μουσείου Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων, 2000)
– Η παραδοσιακή μας μουσική – Δάσκαλοι, ερευνητές, δημιουργοί: Συλλογή άρθρων (Φίλοι Μουσικού Λαογραφικού Αρχείου Μέλπως Μερλιέ, 2003)
– Η παραδοσιακή μας μουσική – Οι μεταγραφές της Μεγάλης Δοξολογίας του Μελχισεδέκ και άλλα κείμενα (Φίλοι Μουσικού Λαογραφικού Αρχείου Μέλπως Μερλιέ, 2009)
– Σελίδες από το ημερολόγιο ενός μουσικολόγου- Ματιές στον αιώνα του ρομαντισμού (Γκόνης, 2007)
– Συμφωνίες που δεν πρόλαβαν την κιβωτό του Νώε – Από τον Moscheles στον Magnard (Οδός Πανός, 2021).
Δύο δίσκοι που επιμελήθηκαν ο Μάρκος Δραγούμης και ο Θανάσης Μωραίτης για το Μουσικό Λαογραφικό Αρχείο Μέλπως Μερλιέ”
Σημειώνεται πως, από την πλευρά του πατέρα του, ο αείμνηστος Μάρκος Φ. Δραγούμης, καταγόταν από την παλιά οικογένεια Δραγούμη και ήταν εγγονός του πρωθυπουργού Στέφανου Δραγούμη και ανιψιός του Ίωνα Δραγούμη. Από την πλευρά της μητέρας του ήταν εγγονός του Ιωάννη Βαλαωρίτη, διοικητή της Εθνικής Τράπεζας και δισέγγονος του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη.
Για το “Μουσικό Λαογραφικό Αρχείο της Μέλπως Μερλιέ” και την δουλειά του Μάρκου Δραγούμη, πατήστε εδώ
Δεν θυμάμαι ακριβή ημερομηνία, πάντως ήταν Ιούνιος. Ιούνιος τού 1977.
Με το συνεργείο μας και με τον Λάκη Καλύβα οπερατέρ, είχαμε πάει στο αεροδρόμιο τού Ελληνικού για να υποδεχθούμε την Γιολάντα Κριστίνα Τζιλιότι, που θα ερχόταν από το Παρίσι με πτήση τής Ολυμπιακής. Η εν λόγω κυρία ήταν πιο γνωστή ως Νταλιντά, έτσι την ξέραμε όλοι. Αστέρι πρώτου μεγέθους σε όλη την Ευρώπη, και βέβαια εξαιρετικά δημοφιλής και στην Ελλάδα. Άλλωστε, είχε συνδέσει με την χώρα μας και την φωνή και την καριέρα της. Και όχι μόνο με τα «Παιδιά τού Πειραιά» και τον «Χασάπικο χορό» τού Χατζιδάκι, αλλά και με το «Συρτάκι τού Ζορμπά» τού Θεοδωράκη και το παραδοσιακό «Ντιρλαντά» από την Κάλυμνο.
Αργότερα δε, πρόσθεσε στις επιτυχίες της και το εξ ίσου τουριστικό «Jouez bouzouki». Ας δούμε όμως τώρα τις φωτογραφίες μία-μία. Στην πρώτη, η Νταλιντά έχει πάρει αγκαλιά την ανθοδέσμη που τής πρόσφερε το τμήμα Δημοσίων σχέσεων τής ΕΡΤ, ενώ εμείς, ο Γιάννης Πετρίδης σαν εκπρόσωπος τής εταιρίας της, τής Polygram και εγώ σαν παραγωγός τής «Μουσικής βραδιάς» που θα τής αφιέρωνε η δική μας τηλεόραση, περιμένουμε να τής πούμε bienvenue! Στη δεύτερη φωτογραφία, η Νταλιντά κρατάει ακόμα τα λουλούδια, ενώ κατευθυνόμαστε μάλλον προς το υπηρεσιακό αυτοκίνητο που θα μάς μετέφερε στο ξενοδοχείο της, το Χίλτον. Εκεί θα κάναμε και κάποια απ’ τα γυρίσματα, λ.χ. τη συνέντευξη. Αλλά τα τραγούδια θα τα μαγνητοσκοπούσαμε στην Αγία Παρασκευή μέσα σε ένα ελληνοπρεπές σκηνικό που θύμιζε Αιγαίο.
Μόνο που ήταν υπερβολικά μεγάλο και δεν κλείνανε οι πόρτες. Μικρό το κακό, αφού όλα τα τραγούδια πλην ενός, ήτανε πλέι-μπακ. Όσες μέρες έμεινε στην Αθήνα η Νταλιντά, ήταν απίστευτα απλή, υπομονετική και υπάκουη. Δεν έκανε την ντίβα, όπως ίσως θα περίμενε κανείς. Το μόνο που είχε ζητήσει ήταν να μην γίνονται πριν απ’ το μεσημέρι τα γυρίσματα.
ο βράδυ που την βγάλαμε με τον Γιάννη Πετρίδη για φαγητό την παρακολουθούσα. Όσο κοινωνικός και τρα λα λα ήταν ο αδελφός της ο Ορλάντο, τόσο κλειστή και σοβαρή ήταν εκείνη. Στην τρίτη και την τέταρτη φωτογραφία, βρισκόμαστε πια στην ΕΡΤ στο στούντιο 3, σε κάποιο διάλειμμα της μαγνητοσκόπησης. Το βιβλίο που κρατάω στα χέρια μου είναι μια βιογραφία τής Νταλί που είχε κυκλοφορήσει τότε. Η Νταλιντά έδωσε η ίδια τέλος στη ζωή της δέκα χρόνια μετά την δική μας εκπομπή, στις 3 Μαΐου του 1987. Μάιος ήταν, αλλά τού 2017 όταν έφυγε απ’ τη ζωή και ο σκηνοθέτης εκείνης τής «Μουσικής βραδιάς», ο Μιχάλης Παπανικολάου.
Πολλά ακούσθηκαν για το “Μουσικό Κουτί” του Νίκου Πορτοκάλογλου. Μερικά έλεγαν περί κοψίματος τις επόμενες ημέρες. Όμως ο ίδιος ξεκαθαρίζει τα πράγματα στον προσωπικό του λογαριασμό στο φ/μ:
Λοιπόν, φίλες και φίλοι, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων θέλω να ξεκαθαρίσω μερικά πράγματα:
1) Το Μουσικό Κουτί δεν σταματάει τώρα αλλά στο τέλος της τρίτης σεζόν δηλ τον Ιούνιο.
2) Το Μουσικό Κουτί δεν «κόβεται» από την ΕΡΤ, αντίθετα η ΕΡΤ προσπαθεί φιλότιμα να βρει τρόπο να συνεχιστεί.
3) Η σχέση μου με την ΕΡΤ ήταν και είναι άψογη όπως και η σχέση με τους εξαιρετικούς μου συνεργάτες που δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό στην εκπομπή.
4) Η απόφαση μου για το τέλος της εκπομπής έχει παρθεί από το περασμένο καλοκαίρι γιατί απλούστατα αισθάνομαι πως με την τρίτη σεζόν ολοκληρώνεται αυτός ο απίστευτα δημιουργικός (και εξαντλητικός) κύκλος και θέλω πάση θυσία να αποφύγω την ανακύκλωση.
Τα τραγούδια είναι καλό να τελειώνουν πριν τα βαρεθείς και το Μουσικό Κουτί είναι το πιο μεγάλο και πιο ομαδικό τραγούδι που έχω γράψει μέχρι τώρα. Του αξίζει λοιπόν να κάνει φινάλε στην κορύφωση του!
Υ.Γ. Τι να πω για τα θερμά σας λόγια και για όλη αυτή την αγάπη; Ευχαριστώ από καρδιάς και ανταποδίδω
Καλλιεργούμε µε σοβαρότητα την Ιστορία στον τόπο µας; Πολύ φοβούµαι ότι µόνον μετά δυσκολίας, διότι η πολιτική την εργαλειοποιεί και συνακόλουθα τη φοβάται. Μιλούμε βεβαίως εδώ για τη νεότερη Ιστορία, αυτήν μετά το 1821.Στην πρωτοβάθμια και στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση η διδασκαλία της δεν γίνεται από ειδικευμένους καθηγητάς, αλλά από όποιον δάσκαλο τυχόν περισσεύει – φιλόλογο, καθηγητή αγγλικών ή οτιδήποτε άλλο. Για τα διδακτικά βιβλία, ας μη μιλήσουμε καθόλου.
Στα πανεπιστήμια, διακόσια χρόνια μετά την Επανάσταση, ούτε ένα από τα πολλά Τμήματα Ιστορίας δεν ιδρύθηκε με αποκλειστικό στόχο τη μελέτη της. Διακόσια χρόνια μετά τη δολοφονία του, ο Καποδίστριας βάλλεται ακόμη ως «δικτάτορας» χωρίς να μελετάται το έργο του. Μέχρι το 1974 το «Οχι» γιορταζόταν με αναφορά στους ηγέτες της ηρωικής εκείνης εποχής, τον βασιλέα Γεώργιο και τον Ιωάννη Μεταξά. Μετά το 1974 εορτάζεται αλλά χωρίς αυτούς (σβήστηκαν σταλινικώ τω τρόπω από την εικόνα!).
Οταν το 1995 ο κόσµος όλος γιόρτασε τα 50 χρόνια από τη λήξη του Β΄ Παγκοσµίου Πολέµου, αντί να βγούµε εμείς πρώτοι γιορτάζοντας με τέτοιον φανταχτερό τρόπο το Αλβανικό Επος ώστε να θυμίσουμε παντού τι μας οφειλόταν, σιωπήσαμε επειδή η πολιτική έστεκε αμήχανη εμπρός στις δύο αυτές μορφές – τον βασιλιά και τον Μεταξά. Τα ίδια για το 2012· στα εκατό χρόνια από την έναρξη των Βαλκανικών Πολέμων, μερικοί σύλλογοι κάτι ψέλλισαν, αλλά οι πολιτικοί πάλι έκρυψαν το κεφάλι τους στην άμμο, έντρομοι μήπως κατηγορηθούν ως «Κωνσταντινικοί». Εκατό χρόνια μετά τον Διχασμό, μελετώνται μόνον επιλεκτικά τα γεγονότα, η δε παρουσίαση στοιχείων που θίγουν την αίγλη του Βενιζέλου αντιμετωπίζεται με δυσπιστία και απαξίωση. Οσο για το τι έχει υποστεί ο συντηρητικός κόσμος από τις κομμουνιστικές αιματηρές απόπειρες επιβολής της ιδεολογίας των, αυτά ούτε μελετώνται στα πανεπιστήμια, ούτε και βρίσκουν εύκολα εκδότη ιδιωτικές μελέτες.
Η πολιτική το 1974 θεώρησε ότι είχε το δικαίωμα να νομιμοποιήσει το ΚΚΕ και να αμνηστεύσει μονοκοντυλιά ολόκληρη την κόκκινη βία – μεταξύ άλλων πολλών, Ψαρρός, Ούλεν, Κρώρα, 30.000 παιδιά αρπαγμένα, και μαζί την κατασυκοφάντηση κάθε συντηρητικής δυνάμεως. Πολιτική ήταν και η απόφαση για αλλαγή του πολιτεύματος.
Οσοι έζησαν το Δημοψήφισμα του 1974 ξέρουν τις θλιβερές αδυναμίες του – με το πελώριο πανό μιας κορώνας σε σχήμα καθοικιού που στόλιζε το Σύνταγμα, με εφημερίδες να αρνούνται τα δημοσιεύματα των φιλοβασιλικών, με εκλογικά κέντρα ζωσμένα από άντρες που πετούσαν στους εκπροσώπους της βασιλευομένης νεράντζια που περιείχαν ξυραφάκια.
H χυδαία αφίσα του Ορνεράκη για το δημοψήφισμα
Η Μεταπολίτευση έβγαλε Ιστορία μπόλικη, αλλά μονόπλευρη. Διαβάσαμε πάλι και πάλι την εκδοχή της Αριστεράς για το τι έγινε μεταξύ 1941 και 1949 και λίγο μετά. Αυτό θα ήταν μια καλή εξισορρόπηση, εάν συγχρόνως δεν φιμωνόταν σφιχτά η συντηρητική παράταξη, που είχε ήδη υποστεί τη σειρά λοβοτομών στην οποία αναφέρθηκα ήδη.
O Aγγελόπουλος επανέγραψε την Ελληνική Ιστορία από τα αριστερά πιο πετυχημένα από οποιοδήποτε ιστορικό η πολιτικό
Θύμα αυτής της στρέβλωσης είναι και οι Ελληνες βασιλείς. Απαξιώθηκε κάθε τους προσφορά και τους αποδόθηκαν τα μύρια όσα ατεκμηρίωτα: ο Οθων ανίκανος, ο Γεώργιος Α΄ ανύπαρκτος, ο Κωνσταντίνος γερμανόφιλος, βλαξ και καταπατητής του πολιτεύματος, ο Γεώργιος Β΄ άγνωστος, ο Παύλος άφηνε την αυταρχική γυναίκα του να στέλνει τους ανθρώπους εξορία, και όλοι τους αυθαίρετοι δικτατορίσκοι.
Η πολιτεία είχε στρατευθεί και εκεί όπου η πολιτεία στρατεύεται, η Ιστορία δυσκολεύεται να ευδοκιμήσει. Σε αυτό φταίει το κράτος, αλλά εξίσου φταίνε και όσοι ασχολούμενοι με την Ιστορία υπέκυψαν σε σκοπιμότητες ή αφέθηκαν να καταληφθούν από ιδεοληψίες. Φταίμε επίσης και όλοι εμείς που ασχολούμαστε λίγο-πολύ με τα γράμματα, γιατί αδιαφορήσαμε, βολευτήκαμε, ή ξεθυμάναμε γκρινιάζοντας λιγάκι μεταξύ μας. Ετσι σήμερα έχουμε ιδεολογικά μια Αριστερά εξοπλισμένη και μια Κεντροδεξιά ημιπαράλυτη. Κατόπιν αυτού η κηδεία ενός ανθρώπου που υπήρξε βασιλιάς μας μετατρέπεται, από μια απλή ανθρώπινη υπόθεση με εθιμοτυπική τάξη, σε πολιτικό θέμα. Εκεί η μόνη ικανή και υπεύθυνη να ζυγιάσει τους κινδύνους και να τους διαχειριστεί, άρα να κρίνει πώς θα γίνει η κηδεία, είναι η κυβέρνηση.
POOL/ NIKOΛΑΣ ΚΟΜΝΗΣ/ EUROKINISSI
Το έργο των ιστορικών αρχίζει μετά την κηδεία. Αυτοί θα κρίνουν, αλλά και θα κριθούν. Θα αποτιμήσουν με σοβαρότητα τον βίο και το έργο του βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄; Και γενικότερα, θα αποκτήσουν επιτέλους τόλμη, ώστε σιγά σιγά να επανέλθει ισορροπία και να περιφρουρηθούν στέρεα τα όρια εκείνα, που εξασφαλίζουν τη σοβαρότητα στη μελέτη της Ιστορίας έτσι ώστε, μεταξύ όλων των άλλων, να εκτιμηθεί στο σωστό της μέτρο και η συμβολή των βασιλέων μας στην πρόοδο της χώρας μας. Ο αριθμός των νέων, καλών ιστορικών που εμφανίζονται τώρα τελευταία μάς επιτρέπει να αισιοδοξούμε. Φτάνει να µην τα γκρεµίσουµε πάλι όλα, παρασυρµένοι από αισθήματα που είναι μεν ευγενή, αλλά μπλέκουν πάλι την πολιτική στη μελέτη της Ιστορίας.
Αναδημοσίευση από την “Καθημερινή” της 16ης Ιανουαρίου 2023
* Η κ. Αθηνά Κακούρη είναι συγγραφέας. Τελευταίο της βιβλίο, το «Αλφαβητάρι νεοελληνικής ιστορίας», εκδ. Καπόν.
Mία από τις μεγάλες αγάπες του “Άβαλον των Τεχνών” είναι το “προγκρέσιβ ροκ” (η “προγκρέσιβ” η πρόγκ”) της δεκαετίας του 70 και πως αυτό εξελίχθηκε σήμερα. Eνα είδος που διεκδικεί τα καλύτερα και δημοφιλέστερα ονόματα του παρελθόντος (Beatles, Pink Floyd κλπ) και τα πιο φιλόδοξα μουσικά συγκροτήματα του σήμερα.
Έτσι σκεφθήκαμε να αναδημοσιεύσουμε τα αγαπημένα άλμπουμς του 2022 των μουσικών και των κριτικών του είδους. Όμως πρωτα νομίζουμε ότι πρέπει να εξηγήσουμε τι είναι και πως εξελίχθηκε το είδος επί πέντε και πλεον δεκαετίες.
Οι απαρχές του “προγκρέσιβ ροκ”
Το “προγκρέσιβ ροκ” γεννήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 60 με πρωτεργάτες τους Beatles της περιόδου 1965-1967 (Rubber Soul, Revolver, Sgt Pepper), και συγκροτήματα του πρωτο-συμφωνικού ροκ, όπως οι Moody Blues (Nights in White Satin) και οι Procol Harum (A White Shade of Pale). Eνώ αναδείχθηκε ως κορυφαίο είδος του ροκ με συγκροτήματα των 70’s όπως οι Jethro Tull, οι King Crimson, οι Genesis, οι Yes, οι Pink Floyd, οι Emerson, Lake & Palmer και οι Rush, αλλά και λιγότερο γνωστά ονόματα, όπως οι Van der Graaf Generator, οι Camel, οι Gentle Giant και οι Renaissance.
Oι Pink Floyd στο στούντιο στην διάρκεια της ηχογράφησης του Dark Side of the Moon
Όλοι οι παραπάνωήθελαν να πάνε το ροκ πέρα από την κλασσική φόρμουλα κουπλέ-ρεφρέν -κουπλέ του ποπ τραγουδιού, να σταματήσει το ροκ να θεωρείται θορυβώδης μουσική για έφηβους και να το ανεβάσουν στο επίπεδο της κλασσικής και της τζαζ. Αυτό ήταν ένα κοινό αίτημα στους ροκ μουσικούς της εποχής από τους Beatles και τον Ντυλαν στους Grateful Dead και τον Hendrix και αρχικά αυτό σήμαινε “προγκρέσιβ” (να πάς πιο πέρα την μουσική)
Όταν το Pet Sounds των Beach Boys κυκλοφόρησε στο Ηνωμένο Βασίλειο, η αφίσσα της διαφήμισης έγραφε: “Το καλύτερο προγκρέσιβ ποπ άλμπουμ που κυκλοφόρησε ποτέ”. Το άλμπουμ ήταν σαν απάντηση στο “Revolver” των Beatles και θα επηρέαζε με την σειρά του το “Sgt Pepper’s Lonely Heart Club Band” των τελευταίων με τα πολλά επίπεδα εγγραφής τραγουδιών και οργάνων, με συμβατικά όργανα της ροκ να συνδυάζονται με τσέμπαλα, φλάουτα, ορχήστρες εγχόρδων, organs που ακουγόταν να ζουζουνίζουν, Theremin, κουδούνες ποδηλάτων κ.α. δίνοντας ένα συνολικό συμφωνικό ήχο. Υπήρχε μια γενική θεματική ενότητα των τραγουδιών για τις οδύνες νέων και καταστραμένων σχέσεων, την απώλεια της αθωότητας και την πνευματική σύγχυση της εποχής. Και βέβαια υπήρχαν μεγάλα τραγούδια, όπως “Wouldn’t It Be Nice,” “God Only Knows,” “Sloop John B” και πάνω από όλα το ‘Good Vibrations” ένα μπαρόκ ποπ αριστούργημα (χρήση οργανοθεσίας της κλασσικής μουσικής σε ποπ τραγούδι) που η επίδραση του στην ψυχεδέλεια και το προγκρέσιβ ροκ ήταν καταλυτική.
Το καλοκαίρι του 1967, το Sergeant Pepper’s Lonely Heart Club Band με επιρροές από το βρεταννικό μιούζικ χωλ, την ψυχεδέλεια (μουσική που υποτίθεται ότι κατεγραφε την εμπειρία με ναρκωτικά, αλλά ακούγεται εκπληκτική και χωρίς αυτά) την κλασσική και ινδική μουσική, τραγούδια όπως A Day in Life και Lucy in the Sky of Diamonds και προχωρημένη παραγωγή έμπαινε σε κάθε σπίτι. Παράλληλα έκανε μουσικούς της κλασσικής μουσικής, όπως ο Γιεχουντίν Μενουχίν να παίρνουν τους Beatles και το πρωτο-προγκρέσιβ στα σοβαρά.
Ο ύμνος όμως του “Καλοκαιριού της Αγάπης”, θα γινόταν το “A Whiter Shade of Pale” των Procol Harum, ένα ονειρικό πρωτο-συμφωνικό κομμάτι επηρεασμένο από το “Air on the G String” του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπάχ, με περίεργους στίχους και ένα όργανο σε μπαρόκ στυλ παιγμένο από τον Matthew Fischer που ανέβηκε στο Νο 1 και έχει ψηφισθεί μαζί με το Bohemian Rhapsody των Queen ως το καλύτερο βρεταννικό τραγούδι της περιόδου 1952- 1977.
Όμως μόνο από την στιγμή που οι Moody Blues ηχογράφησαν το πρωτο-συμφωνικό “Days of Future Passed” (1967) με την βοήθεια της London Festival Orchestra, η λέξη “προγκρέσιβ ροκ” άρχισε να παίρνει συγκεκριμένο νόημα. Σήμαινε απόφοιτους σχολών Καλών Τεχνών, οι οποίοι ήταν δεξιοτέχνες, έγραφαν μεγαλειώδεις, ενδιαφέρουσες και εκτενείς συνθέσεις (η πιο σύντομες), εμπνευσμένοι από την κλασσική, την τζαζ, την φολκ, την ηλεκτρονική και την “έθνικ” μουσική (συνήθως κλασσική Ινδική μουσική) χρησιμοποιώντας πολλές φορές ασυνήθιστους χρόνους. Ενώ οι στίχοι ήταν ποιητικοί, γεμάτοι φαντασία ή εμπνευσμένοι από τους μεγάλους ποιητές.
Εκείνο που βοήθησε πολύ την ανάπτυξη του “προγκρέσιβ ροκ” ήταν η ευημερία του 60 που έκανε τους παραγωγούς και τα αφεντικά δισκογραφικών εταιρειών να δώσουν καλλιτεχνική ελευθερία στους καλλιτέχνες. Ένας δεύτερος παράγοντας ήταν η εξέλιξη της τεχνολογίας που βοήθησε στην ανάδειξη νέων οργάνων, όπως το moog, το μέλλοτρον και το συνθεσάιζερ, ενώ ήταν το στούντιο και όχι η μουσική σκηνή όπου πλέον δημιουργείτο η μουσική.
Παράλληλα τα άλμπουμς πήραν την θέση των μικρών δίσκων κάτι που έδωσε δυνατότητα για εκτενή τραγούδια σαν σουίτες η “κόνσεπτ” άλμπουμς όπου τα τραγούδια βασιζόταν σε μια κοινή ιστορία, με πιο διάσημο παράδειγμα το The Wall των Pink Floyd. Ενώ ακόμα και τα εξώφυλλα των δίσκων θεωρούντο έργα τέχνης, όπως αποδεικνύουν περίτρανα τα εξώφυλλα του Ρότζερ Ντην για τους δίσκους των Yes και άλλων συγκροτημάτων του είδους.
Το εξώφυλλο που σχεδίασε ο Ρότζερ Ντην για το Yesssοngs των Yes
Η συμφωνική κληρονομιά
Σημαντικα για την εξέλιξη του “προγκρέσιβ ροκ” ήταν τα συγκροτήματα του κλασσικίζοντος ροκ (classical rock), όπως οι Nice, οι Ολλανδοί Ekseption και αργότερα οι Emerson, Lake & Palmer που διασκεύαζαν έργα συνθετών της κλασσικής μουσικής από τον Μπάχ στους Ρώσσους συνθέτες και τον Άαρον Κόπλαντ, δίνοντας μια άλλη διάσταση στην μεγάλη έντεχνη μουσική της Δύσης.
Ενώ αρχής γενομένης με το “In the Court of Crimson King” (1969) των King Crimson, το συμφωνικό προγκρέσιβ όχι μόνο έγινε σχεδόν συνώνυμο του είδους (από τους Yes, τους Camel και τους Renaissance στους Anglagard και τους Flower Kings του σήμερα) αλλά έδειχνε μια δεύτερη έμμεση επιρροή από την κλασσική μουσική.
Η Τζαζ , η ποπ και η διεθνοποίηση
Στις ΗΠΑ συγκροτήματα, όπως οι Chicago Transit Authority, οι Blood Sweat & Tears και οι Electric Flag έπαιζαν πρώιμο τζαζ ροκ με βάρος στα πνευστά και γνωρίζοντας εμπορική επιτυχία. Τζαζ ροκ έπαιζαν επίσης ο πιο “αβαντ γκαρντ” Frank Zappa με το “Hot Rats” (1969) και οι εγγλέζοι Colosseum και Julie Driscoll, Brian Auger & The Trinity (1968-1969). Ενώ τζαζ επιρροές υπήρχαν στους Traffic, τους Soft Machine τουςκαι τους πρώιμους Caravan.
Από την άλλη υπήρχαν συγκροτήματα όπως οι Kansas (Dust in the Wind), οι Electric Light Orchestra (10438 Overture) οι Pavlov’s Dog (Julia), οι 10cc (I’m not in Love), οι Roxy Music, οι Supertramp (The Logical Song), οι Rare Bird (Sympathy) και οι Barclay James Harvest πουέγραφαν ποπ επιτυχίες η σύντομα συμπαγή τραγούδια χωρίς να σταματήσουν να εξερευνούν την μουσική. Αυτό ονομάσθηκε “κροσόβερ προγκ”
Το “προγκρέσιβ ροκ” όμως εξαπλώθηκε στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο. Έτσι η Γαλλία είχε τους Magma (μέσα στην πεντάδα του προγκρέσιβ ροκ), η Ολλανδία τους Focus και τους Flairck, η Ουγγαρία τους Omega και ηΑνατολική Γερμανία τους City. ΣτηνΔυτική Γερμανία υπήρχαν οι Eloy και τα συγκροτήματα του Krautrock όπως οι Can, οι Faust και οιAmon Düül IIπου ήταν πιο αβαντ γκαρντ από τα αντίστοιχα του εγγλέζικου “προγκρέσιβ ροκ”, μιας και εμπνεόταν από τον Στοκχάουζεν παρά τη Ρομαντική Σχολή της “κλασσικής” μουσικής. Ενώ τα Ιταλικά συγκροτήματα συγκροτήματα όπως οι Banco del Mutuo Soccorso και Premiata Forneria Marconi ήταν επηρεασμένα από την κλασσική και φολκ της πατρίδας τους.
Ο Κρίστιαν Βάντερ των Magma Πάντρευε Στραβίνσκυ, τζαζ ροκ, εμβατηριακούς ρυθμούς, εξωγήινη μυθολογία και μια δική του γλώσσα
Φυσικά στο Παρίσι ήταν που ζούσαν και γνωρισαν διεθνή επιτυχία οι Aphrodite’s Child (Bαγγέλης Παπαθανασίου, Ντέμης Ρούσσος και Λουκάς Σιδεράς) με πρωτο-συμφωνικά ροκ τραγούδια (Rain & Tears) πριν μας δώσουν τον προγκρέσιβ ογκόλιθο “666” σε στίχους Κώστα Φέρρη και βασισμένο στην Αποκάλυψη. Ενώ οι Axis, που έπαιζαν τζαζ ροκ, αλλά γνωρισαν τεράστια επιτυχία με το παραδοσιακό Ela Ela.
Οι Aphrodite’s Child
Οι ντόπιοι ήρωες του “προγκρέσιβ ροκ”
Εντός των συνόρων υπήρχε ένα “κίνημα” που συνδύαζε δημοτικό με προγκρέσιβ ροκ και τζαζ ροκ με εκπροσώπους τον Διονύση Σαββόπουλος σε εκτενή τραγούδια , όπως “Μπάλλος” και “Μαύρη Θάλασσα” και τον Ηρακλή Τριανταφυλλίδη με την “Λερναία Ύδρα” στην ροκ όπερα “ Σε Άλλους Κόσμους”. Αυτό το στυλ θα επηρέαζε ακόμα και τους heavy rockers Socrates Drunk the Conium στον διεθνή τους δίσκο “Phos” σε παραγωγή Βαγγέλη Παπαθανασίου.
Υπήρχαν ο Kώστας Τουρνάς με τα κορυφαία “Απέραντα Χωράφια” και ο Λουκάς Σιδεράς με τους Ypsilon σε στυλ Moody Blues και Barclay James Harvest. Πολυσυζητημένοι στο εξωτερικό είναι τα τελευταία χρόνια ο ομώνυμος δίσκος των “Ακρίτας” του Σταύρου Λογαρίδη και ο “Armageddon” των PLJ Band του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα θεωρούμενοι από τους καλύτερους δίσκους του προγκρέσιβ ροκ πανευρωπαϊκά. Ενώ ο ψυχελεδικός/ προγκρέσιβ δίσκος των “Τέσσερα Επίπεδα της Ύπαρξης” σαμπλαρίστηκε από τον Jay Z για ένα τραγούδι της Rheanna που κέρδισε Γκράμμυ.
Υπήρχαν οι Apocalypsis, των οποίων ο τραγουδιστής Γιάννης Παλαμίδας έδινε θεατρικά σώου αλά Peter Gabriel, οι Nemesis και οι Schmetterling όλοι στα βήματα των συγκροτημάτων του συμφωνικού προγκρέσιβ. Τέλος οι Iskra ήτανένα τζαζ ροκ συγκρότημα του 80 με τους μετέπειτα γνωστούς David Lynch, Γιώργο Φακανά, Τάκη Φαρατζή Τάκη Μπαρμπέρη και αργότερα τον Nίκο Τουλιάτο.
Ευχαριστούμε τον Τάκη Χιωτακάκο για την υπενθύμιση ξεχασμένων συγκροτημάτωντου ελληνικού “προγκρέσιβ”
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Ο Peter Gabriel των Genesis σε θεατρικό σώου την εποχή του Selling England by the Pound
Η Παιδική Χορωδία του Παρεκκλησίου του Τατοϊου (η πιο επίσημα των Βασιλικών Ανακτόρων) ιδρύθηκε το 1950, σύμφωνα με επιθυμία της Αυτού Μεγαλειότητος του Βασιλέως Παύλου. Την οργάνωση και διεύθυνσή της ανέλαβε σε ηλικία μόλις 21 ετών, ο αείμνηστος Μιχάλης Αδάμης (1929-2013), σπουδαίος και πρωτοποριακός έλληνας συνθέτης. Η Παιδική Χορωδία των Ανακτόρων ήταν ένα μεικτό χορωδιακό σύνολο από παιδιά 8-14 ετών πλαισιούμενα από ανδρικές φωνές.
Η χορωδία έψαλε στο Ανακτορικό παρεκκλήσιο και είχε στο ρεπερτόριό της τουλάχιστον τρεις Θ. Λειτουργίες, πολλά Απολυτίκια και τροπάρια Εορτών, Ακολουθίες της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και της Μεγάλης Εβδομάδας, καθώς και πλήθος άλλων εκκλησιαστικών συνθέσεων της Ορθοδόξου Λατρείας. Αξίζει να σημειωθεί ότι εκδόθηκαν τρεις δίσκοι 45 στροφών στα τέλη της δεκαετίας του ’50 και τις αρχές του ’60 (στις εταιρείες Fidelity και Philips) με κάλαντα, τροπάρια και ψαλμούς από την Χορωδία αυτή υπό την διεύθυνση του Μιχάλη Αδάμη.
Στενός συνεργάτης του Αδάμη και διευθυντής της χορωδίας κατά διαστήματα, υπήρξε και ο συνθέτης Στέφανος Βασιλειάδης (1933-2004), από τη γέννηση του οποίου συμπληρώνονται φέτος 90 χρόνια.
Βέβαια η Παιδική Χορωδία των Ανακτόρων είχε ερμηνεύσει και έργα λόγιας μουσικής ελλήνων συνθετών, είχε συμμετάσχει σε ιστορικές ηχογραφήσεις (όπως στους «Όρνιθες» του Μάνου Χατζιδάκι) και γενικώς είχε μία ισχυρή παρουσία στο πολιτιστικό γίγνεσθαι της εποχής. Να σημειώσουμε ότι το 1962 ο Μιχάλης Αδάμης τιμήθηκε από τον Βασιλέα Παύλο με τον Χρυσό Σταυρό του Φοίνικα.
Σήμερα παρουσιάζουμε μια ανέκδοτη ηχογράφηση που ανέβηκε στο you tube και είναι απόσπασμα από Χριστουγεννιάτικη Λειτουργία στο Βασιλικό Παρεκκλήσιο.
«Αχρονολόγητη ηχογράφηση από το αρχείο Καψάσκη. Στο κουτί της μπομπίνας αναγράφεται: “Λειτουργία Χριστουγέννων Παλάτι”. Είναι γνωστή η παιδική χορωδία των Ανακτόρων που άφησε εποχή για την ποιότητά της και τη διάρκειά της. Το ρεπερτόριο εδώ είναι συνθέσεις τού Ι. Σακελλαρίδη: Χερουβικό σε ήχο γ΄ και Λειτουργικά σε πλ. δ΄, και τα δύο σε διαφορετική εναρμόνιση από αυτήν του συνθέτη».
Ο Μιχάλης Αδάμης κατά την περίοδο της Παιδικής Χορωδίας των Ανακτόρων στοιχείται στην λογική της πολυφωνίας για την εκκλησιαστική μουσική. Άλλωστε η πρώτη χορωδία των Ανακτόρων είχε συσταθεί από τον Αλέξανδρο Κατακουζηνό το 1870, κατ’ επιθυμίαν της βασιλίσσης Όλγας, η οποία έφερε και την ρωσική πολυφωνία στην Ελλάδα.
Για την χορωδία των Ανακτόρων του Μ. Αδάμη, πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν την εποχή. Τότε σχεδόν όλες οι εκκλησίες της Αθήνας – απαραιτήτως του ιστορικού κέντρου – είχαν τετράφωνες ή τρίφωνες (κατά το σύστημα του Ιωάννη Σακελλαρίδη) χορωδίες. Τα Ανάκτορα ήταν φυσικά, στην ίδια λογική, αφού η ρωσική επιρροή της Βασιλίσσης Όλγας, τα είχε σημαδέψει, θα λέγαμε.
Η ηχογράφηση που παραθέτουμε στη συνέχεια προέρχεται «από το αρχείο Καψάσκη», δηλαδή από το αρχείο του σημαντικού συνθέτη και ψάλτη Σπύρου Καψάσκη (1909-1967), καθηγητή του Εθνικού Ωδείου και της Μαρασλείου Ακαδημίας και, γενικώς, δραστήριου μουσικού. Ο Σπύρος Καψάσκης ήταν μαθητής του Ιωάννη Σακελλαρίδη (1853-1938), οπότε είναι εύλογο το ενδιαφέρον του για καταγραφή ερμηνειών των συνθέσεων του δασκάλου του και ειδικά από την Παιδική Χορωδία των Ανακτόρων.
Πάντως η ηχογράφηση είναι επί Βασιλέως Παύλου (1901-1964), αφού ο ιερέας κατά την μνημόνευση στην Μεγάλη Είσοδο λέει: «Του ευσεβεστάτου Βασιλέως ημών Παύλου, της ευσεβεστάτης βασιλίσσης ημών Φρειδερίκης, του ευσεβεστάτου διαδόχου αυτών Κωνσταντίνου. της ευσεβεστάτης βασιλόπαιδος Ειρήνης, πάσης της βασιλικής οικογενείας, παντός του παλατίου, του έθνους…».
Επειδή ο ιερεύς μνημονεύει «του Αρχιεπισκόπου ημών Ιακώβου», τα πράγματα περιπλέκονται ως προς τον χρόνο της ηχογράφησης. Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιάκωβος Βαβανάτσος (1895-1984), ήταν ο Αρχιεπίσκοπος των 12 ημερών (13-25 Ιανουαρίου 1962), αφού εκ των τότε πραγμάτων εξαναγκάστηκε σε παραίτηση. Επομένως, γιατί τον μνημόνευσε ο ιερέας του Ανακτορικού Παρεκκλησίου αφού η Αρχιεπισκοπία του δεν συνέπεσε με την εορτή των Χριστουγέννων; Το θέμα χρήζει περαιτέρω έρευνας. Εκτός και πρόκειται για Θεία Λειτουργία που τελέστηκε στο παρεκκλήσιο του Βασιλικού Κτήματος στο Τατόι, που τότε υπαγόταν στην Μητρόπολη Αττικής και Μεγαρίδος, την οποία ποίμαινε ο Μητροπολίτης Ιάκωβος και μνημονευόταν ως ο οικείος επίσκοπος.
Οι Lagom quartet συστήνονται για πρώτη φορά στο κοινό παρουσιάζοντας παραδοσιακές μελωδίες των Σκανδιναβικών χώρων υπό το πρίσμα ενός κλασικού κουαρτέτου εγχόρδων. “Lagom” στη σουηδική κουλτούρα είναι η φιλοσοφίας της ευτυχίας μέσα απ’ την απλότητα και το μέτρο. Με αυτούς τους γνώμονες, ορμώμενοι από απλές κατά βάση μελωδίες η σύμπραξη των οργάνων αυτών σε πλήρη αρμονία και διάλογο στοχεύουν σε αυτό το ρόλο της μουσικής.
Κοινός παρονομαστής της βραδιάς η παραδοσιακή μουσική της βόρειας Ευρώπης!
Oι Noriana είναι ένα κουαρτέτο που αγαπά και υπηρετεί την Ιρλανδική μουσική παράδοση τα τελευταία χρόνια. Παρουσιάζουν με το δικό τους φρέσκο ιδίωμα κάποιες απ’ τις ομορφότερες μελωδίες και τραγούδια της κέλτικης κουλτούρας. Στην αναζήτηση τους αυτή δοκιμάζουν να εντάξουν νέα όργανα και ήχους!
Γιατί, όσοι πιστεύουμε στην (ομοιογενή) Κοινότητα, θεωρούμε αυτονόητη την Αλήθεια της ; Διότι η Αλήθεια της είναι άμεση, λειτουργική, βασισμένη στην ιστορική εμπειρία, αλλά και στο “Ιερό” (πολλές “αλήθειες” υπάρχουν στο μετανεωτερικό κόσμο μας, αλλά στερούνται κεφαλαίου αρχικού, είναι χαμένες στον εφήμερο υποκειμενισμό, ατομικό και “συλλογικό”, άρα στερούνται νομιμοποίησης).
Γιατί, όσοι κατά καιρούς ασχολήθηκαν με την Κοινότητα, ανάμεσά τους καταξιωμένοι κοινωνιολόγοι, διέπραξαν φρικαλέα λάθη; Διότι παραγνώρισαν την αληθινή ουσία της: είτε το απαραίτητο της ομοιογένειάς της (εδώ “μπαίνει” η ιστορική εμπειρία με τα αρχέτυπα και σύμβολά της) είτε λόγω ανούσιων ιδεοληψιών προσπάθησαν να την ερμηνεύσουν “αμεσοδημοκρατικά”, ως “κάτι” που στερείται ανώτερης νομιμοποίησης, και η ίδια “αντιλαμβάνεται” τον εαυτό της μέσα από “αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες”.
Λοιπόν, για να τελειώνουμε : Η “άμεση δημοκρατία” (όπως την αντιλαμβάνονται οι “ποπουλιστές”) είναι μια απάτη, όπως απάτη είναι και ο “ελιτισμός” των σύγχρονων αστών.
Οι ελληνικές κοινότητες της τουρκοκρατίας, μαζί με την αυτονόητη αλληλεγγύη, είχαν και μια αυτονόητη ιεραρχία : τον παπά (ως εκπρόσωπο του ιερού) το δάσκαλο ( ως διαμορφωτή ψυχών) και τους προεστούς, όταν ήταν άξιοι του ονόματός τους (ως εκφραστές μιας “Πολιτείας” που ήταν απούσα) και πάνω απ’ όλα “την Πόλη (άλλοτε την Αθήνα) και την Αγιά Σοφιά” (άλλοτε τον Παρθενώνα, τους Δελφούς, την Ολυμπία) ως υλικά και ταυτόχρονα άυλα κέντρα νομιμοποίησης και έναν ΒΑΣΙΛΙΑ, απόντα με τη φυσική παρουσία του, αλλά παρόντα με την πνευματική : τον “Μαρμαρωμένο Βασιλιά”.
Όταν επισκέφτηκα το Άγιον Όρος (πρότυπο Κοινότητας θεμελιωμένης στο Ιερό) παράλληλα με τον κοινοβιακό βίο υπήρχε αυτονόητη ιεραρχία. Όταν ο γέροντας φώναζε κάποιον καλόγηρο ο τελευταίος αναφωνούσε “ευλόγησον !”, όπως στο Στρατό (άλλο ένα προτύπωμα Κοινότητας, βασισμένο στη Στολή και τη Σημαία) όταν μάς καλούσε κάποιος ανώτερος, φωνάζαμε : “διατάξτε !”
Απλά τα πράγματα: οι αληθινοί κοινοτιστές είμαστε ταυτόχρονα αριστοκρατικοί. Κορυφή και βάση συναποτελούν την ίδια πυραμίδα. Η κορυφή διοχετεύει την πνευματικότητα στη βάση και η τελευταία βλέπει στην κορυφή τον ιδεατό εαυτό της.
Απλά, σήμερα ΔΕΝ υπάρχει κορυφή. Υπάρχει μόνον η (ποικιλώνυμη) “ελίτ”.
Οι Nux Monstro, ένα πολλά υποσχόμενο neo-grunge power τρίο της αθηναϊκής σκηνής, λίγο πριν από την έκδοση του πρώτου δίσκου τους, ανεβαίνουν μαζί με την κορυφαία Ελληνίδα shredder κιθαρίστρια Ειρήνη Κετικίδη (η οποία βρίσκεται επίσης λίγο πριν από την ηχογράφηση του νέου της single) στη σκηνή του «Six Dogs», υποσχόμενοι ένα live που θα δονήσει το έδαφος του συγκεκριμένου venue, αλλά και ολόκληρης της περιοχής, με killer riffs, υψηλά ντεσιμπέλ και αποθεώνοντας την έννοια του rock ‘n’ roll, στις 19 Ιανουαρίου, μέρα Πέμπτη, με ώρα έναρξης τις 21:00 και με είσοδο ….. ευρώ.
Η Ειρήνη Κετικίδη είναι κιθαρίστρια και συνθέτρια, με διεθνή αναγνώριση στο χώρο του instrumental rock. Ξεκίνησε τα βήματα της ως session μουσικός στο Λονδίνο το 2007, ως κιθαρίστρια σε περιοδείες καλλιτεχνών αλλά και ως μουσικός και ηθοποιός στο θέατρο με παραστάσεις σε Ευρώπη και Αμερική. Έγινε ευρύτερα γνωστή το 2010 με το κομμάτι της “Rambler”, το οποίο και έπαιξε ζωντανά μπροστά στο Steve Vai στο Guitar Nation festival του Λονδίνου. Λίγα χρόνια μετά, το 2013, κυκλοφόρησε το debut album της “Martial Arts & Magic Tricks”, που έλαβε εκπληκτικές κριτικές στον παγκόσμιο τύπο, ενώ επαινέθηκε από παίχτες όπως οι Guthrie Govan, Greg Howe, Nita Strauss, Alex Skolnick και David Kilminster.
Η δουλειά της έχει περιληφθεί ανάμεσα σε άλλα στο ιστορικό Ιαπωνικό περιοδικό Young Guitar και στα Guitar World, Guitar Interactive και Sound Guitar Magazine. Το 2018, κυκλοφόρησε το δεύτερο solo δίσκο της “A Sky For All”, ένα progressive album με μίξη blues, metal, fusion ιδιωμάτων και εμπνευσμένο στο σύνολό του από αληθινές ιστορίες.
Τον Νοέμβριο του 2018, ερμήνευσε τη lead κιθάρα στην παράσταση “Οι Μουσικοί της Καμεράτας συναντούν τους Deep Purple”, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών σε διεύθυνση του παγκοσμίως βραβευμένου Γιώργου Πέτρου. Μέσα στο 2019, εμφανίστηκε σαν opening act στο live event του σολίστα Nick Johnston στην Αθήνα, και τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς ως guest στη συναυλία της Nita Strauss στο Chance Theater [NY]. Πιο πρόσφατα τον Οκτώβρη του 2022, συμμετείχε ζωντανά με τη μπάντα της στο Gimme Shelter Film Festival, στο αφιέρωμα τους για το Frank Zappa
Οι Nux Monstro είναι μια νεοσυσταθείσα grunge rock μπάντα (τρίο) με έδρα την Αθήνα, αποτελούμενη από τους Στάθη Ντόφη (σύνθεση, ηλεκτρική κιθάρα, φωνή), Κωστή Βήχο (ηλεκτρικό μπάσο) και Κωνσταντίνο Σαλάπα (τύμπανα).
Κινούνται στον χώρο του σκληρού αλλά και ατμοσφαιρικού grunge ήχου, με επιρροές από Nirvana, Radiohead, Smashing Pumpkins, STP, Alice in Chains, Soundgarden κ.ά. Προς το παρόν βρίσκονται στη διαδικασία ηχογράφησης του πρώτου δίσκου τους.
Links
https://www.facebook.com/nuxmonstro
Πληροφορίες
19 Ιανουαρίου 2023
Six d.o.g.s
Aβραμιώτου 6-8, Μοναστηράκι
Εισιτήρια 7 ευρώ
στο Viva.gr
Τηλεφωνικά: 11876
Σε όλα τα Viva Spots
(Wind, Public, Media Markt, Βιβλιοπωλεία Ευρυπίδης
Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων)
Δέκα μέρες μένουν μέχρι την μοναδική συναυλία των συμφωνικών μεταλλερς Therion στο Loulou Is Present (πρώην Piraeus Acedemy) με την οποία θα κλείσουν την Ευρωπαϊκή τους περιοδεία προωθώντας τα δύο μέρη της τριλογίας του Leviathan.
Οι Therion ήταν πάντα το συγκρότημα που προκαλούσε τον εαυτό του να εξερευνήσει καινούργια μονοπάτια, ενώ παρέμενε πιστό στον πυρήνα του, στις πρωταρχικές και θεμελιώδεις, μουσικές του αξίες. Για το 17ο στούντιο άλμπουμ τους, ο ιθύνων νους και κιθαρίστας της μπάντας, Christofer Johnsson και ο συνεργάτης του, τραγουδιστής, Thomas Vikström έχουν δημιουργήσει κάτι που μέχρι πρότινος φαινόταν αδιανόητο και στους δύο.
Αυτήν τη φορά διερευνήσαμε από όλες τις διαφορετικές οπτικές γωνίες το μοναδικό πράγμα που είχε απομείνει”, εξηγεί ο Christofer. “Αποφασίσαμε να προσφέρουμε στο κοινό αυτό που μετ’ επιτάσεως απαιτούσε. Το “Leviathan” είναι το πρώτο άλμπουμ που σκόπιμα έχουμε γεμίσει με hits στο ύφος των Therion”.
Η ιστορία των Therion ξεκινά το 1987, όταν ο Christofer Johnsson έδωσε πνοή στο γκρουπ το οποίο αρχικά είχε ξεκινήσει ως μια death metal μπάντα με το όνομα Blitzkrieg. Επηρεασμένος από το άλμπουμ των Celtic Frost, “To Mega Therion”, ονόμασε το συγκρότημα “Therion”, που είναι περιττό να πούμε πως προέρχεται από την ελληνική λέξη “θηρίον”.
Η στροφή 180 μοιρών του συγκροτήματος συντελέστηκε το 1996 όταν με το άλμπουμ τους “Theli”, ο Johnsson άφησε πίσω τα “σκληρά” φωνητικά και υιοθέτησε στη μουσική του συμφωνικά μέρη αλλά και soprano τραγουδίστριες, καταφέρνοντας να “παντρέψει” μουσικά την metal ατμόσφαιρα με τα οπερετικά φωνητικά, δημιουργώντας ένα μοναδικό, θεατρικό αποτέλεσμα. Πλέον, ο ορισμός του συμφωνικού metal είχε δοθεί.
Oι Therion κατά την ηχογράφηση του Miskolc Experience με χορωδία και συμφωνική ορχήστρα
Από εκεί και μετά, η φήμη των Therion καθώς και του ίδιου του Christofer Johnsson, εκτοξεύτηκαν, τόσο με τα Vovin, το άλμπουμ των THERION με τις περισσότερες πωλήσεις όσο και με τις επόμενες κυκλοφορίες, Deggial και τις “υπερπαραγωγές” Lemuria και Sirius B. Ακολούθησαν τα Gothic Kabbalah, Sitra Ahra, Les Fleurs du Mal – το πολύ τολμηρό εγχείρημα για να γιορτάσουν τα 25 χρόνια τους, που αποτελούταν από metal διασκευές σε γαλλικά pop τραγούδια του ’60 και του ’70 – την metal όπερα Beloved Antichrist και τα πιο πρόσφατα, Leviathan Ι και II – τα πρώτα μέρη της εμπνευσμένης από τη μυθολογία τριλογίας, που αναμένεται να ολοκληρωθεί μέσα στο 2023.
Συμμετέχουν επίσης:
Serpent Noir
Με δυνατή δισκογραφική παρουσία στο χώρο του Underground Black Metal και επιλεγμένες εμφανίσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Από το 2015 και μετά, στιχουργός της μπάντας είναι ο γνωστός συγγραφέας του Απόκρυφου, Thomas Karlsson, που ήταν και στιχουργός των Therion μέχρι το 2010. Σημειώστε ότι ο ίδιος ο Christofer Johnsson έχει αναφερθεί στους Serpent Noir ως “η πιο Black Metal εκδοχή των παλιών Therion“.
Gentihaa
Οι Gentihaa είναι το ελληνικό Progressive Death Metal συγκρότημα που δημιουργήθηκε από τον Valgran (κιθάρες) το 2018. Heavy κιθαριστικά riffs, brutal φωνητικά και πολυδιάστατοι symphonic / majestic ρυθμοί είναι τα χαρακτηριστικά του ήχου τους.
Το ντεμπούτο άλμπουμ σε παραγωγή του Bob Katsionis (Firewind, Serious Black) και μίξη του Φώτη Μπενάρντο (Septic Flesh), με τίτλο «Reverse Entropy» αφηγείται μια φουτουριστική ιστορία βασισμένη σε μυθιστόρημα του Scott Alexander. Με τη συμμετοχή του Tom Englund (Evergrey) στα φωνητικά σε δύο τραγούδια (“Singularity” & “Command”), το συγκρότημα καταφέρνει να παρουσιάσει μοναδικά ηχοτόπια που κυμαίνονται από το ισχυρό riff-based Heavy Metal έως το “σκοτεινό” Death Metal. Το 2019 έπαιξαν ως support μπάντα στις συναυλίες των Dimmu Borgir σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη και με τους Septic Flesh στην Αθήνα για την 35η επέτειο του Metal Hammer Greece.
15 Ιανουαρίου 2023
Piraeus Club Academy | LOULOU is Present.
Πειραιώς 105,
Πληροφορίες Εισιτηρίων
Εισιτήρια: 25 ευρώ
VIP (Περιορισμένος χώρος καθήμενων): 30 ευρώ
Σημεία Προπώλησης
Ηλεκτρονικά: Viva.gr Τηλεφωνικά: 11876 Σε όλα τα Viva Spots (Καταστήματα Wind, Public, Media Markt, Βιβλιοπωλεία Ευριπίδης, Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων)
Σημείωση: Τα εισιτήρια που έχουν αγοραστεί για τη συναυλία των Therion στις 10 Δεκεμβρίου ισχύουν κανονικά για τη νέα ημερομηνία στις 15 Ιανουαρίου και δεν απαιτείται μετατροπή τους.
