Δίδαξε σε είκοσι πέντε πανεπιστήμια ανά τον κόσμο, έγραψε τριάντα τρία βιβλία και πάνω από εκατόν τριάντα νομικά άρθρα, τα οποία έχουν δημοσιευθεί σε νομικά περιοδικά σε ολόκληρο τον κόσμο
Έφυγε από τη ζωή ο σερ Βασίλειος Μαρκεζίνης. Έπασχε από άνοια και άφησε την τελευταία του πνοή στην Οξφόρδη, σε ηλικία 79 ετών.
Την είδηση έκανε γνωστή ο ομότιμος καθηγητής της ιατρικής σχολής στο King’s College London, Νίκανδρος Μπούρας.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1944 και είναι γιος του πολιτικού Σπύρου Μαρκεζίνη. Ελαβε το πτυχίο του από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών με βαθμό 10 και το πρώτο του διδακτορικό με άριστα.
Ήταν τακτικός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Τέξας και ιδρυτής και διευθυντής του Ινστιτούτου Διεθνικού Δικαίου του Πανεπιστημίου του Τέξας στο Ώστιν. Διετέλεσε τακτικός Καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου όπου ίδρυσε και διηύθυνε από το 2001 έως το 2007 το Ινστιτούτο Παγκοσμίου Δικαίου, όπως επίσης και του πανεπιστημίου του Λάιντεν (Ολλανδία) και του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης όπου ίδρυσε και διηύθυνε από το 1995 ως το 2001 το Ινστιτούτο Ευρωπαϊκού και Συγκριτικού Δικαίου.
Δίδαξε σε είκοσι πέντε πανεπιστήμια ανά τον κόσμο, έγραψε τριάντα τρία βιβλία και πάνω από εκατόν τριάντα νομικά άρθρα, τα οποία έχουν δημοσιευθεί σε νομικά περιοδικά σε ολόκληρο τον κόσμο.
Είχε τιμηθεί με υψηλότατες διακρίσεις, όπως ο Ταξιάρχης του Τάγματος της Τιμής από την ελληνική πολιτεία (2000), ο Μεγαλόσταυρος του Τάγματος της Τιμής από την Ιταλία (2002). Το 2005 έλαβε τον τίτλο του Ιππότη από τη Βασίλισσα Ελισάβετ Β’, για τις υπηρεσίες που προσέφερε στις διεθνείς νομικές σχέσεις.
Ήταν μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας, αντεπιστέλλον μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας και της Ακαδημίας Αθηνών, ξένος Εταίρος της Βελγικής, Ολλανδικής και Ιταλικής Ακαδημίας (Academia dei Lincei), όπως επίσης και του Α Από το 1997 φέρει τον τίτλο του Επίτιμου Συμβούλου της Βασίλισσας της Μεγάλης Βρετανίας (Queen’s Counsel), ενώ από το 2000 είναι Ειδικός Επιστημονικός Σύμβουλος του Πρώτου Προέδρου του Γαλλικού Ακυρωτικού (Cour de Cassation). Από το 2007 ήταν Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Κοινωφελούς Ιδρύματος «Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης».
Η Γεωργία Νταγάκη μετά από μια σειρά επιτυχημένων εμφανίσεων σε όλη την Ελλάδα, επιστρέφει στην Αθήνα για μία μοναδική παράσταση στην κεντρική σκηνή του Σταυρού του Νότου, το Σάββατο 29 Απριλίου.
Η Γεωργία Νταγάκη έχοντας στο ενεργητικό της περισσότερα από 15 χρόνια δισκογραφίας και ζωντανών εμφανίσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό, καθώς και πληθώρα συνεργασιών, παρουσιάζει στην κεντρική σκηνή του Σταυρού του Νότου μια παράσταση που αποτυπώνει το σύνολο όλων αυτών των μουσικών βιωμάτων.
Ισορροπόντας άρτια ανάμεσα στην παράδοση και τον σύγχρονο ήχο, η Γεωργία με τη λύρα της και τη μπάντα της ανεβαίνει στην σκηνή και καλεί για πρώτη φορά τον διεθνούς φήμης καταξιωμένο λαουτίστα Μιχάλη Τζουγανάκη.
Δυο μουσικοί που μοιράζονται και διαδίδουν την ίδια μουσική κληρονομιά θα βρεθούν για πρώτη φορά μαζί στην Κεντρική σκηνή του Σταυρού του Νότου για μια συναρπαστική βραδιά.
Την παράσταση θα ανοίξουν οι “Topos” μια ξεχωριστή μπάντα από το Ρέθυμνο Κρήτης που συνδυάζει Κρητική σούστα, παραδοσιακά γυρίσματα στη φωνή, ποπ, ροκ και new age folk!
Η συμμετοχή της Γεωργίας στον πρώτο τους δίσκο και στην live παρουσίαση, έδωσε το έναυσμα για τη σύμπραξη αυτή.
Όλοι μαζί θα ανταμώσουν στη σκηνή με σπουδαία και αγαπημένα τραγούδια προσκαλώντας μας σε μια ξέφρενη κρητική γιορτή!
Ο Γοτθισμός αποτελεί ένα σημαντικό παρακλάδι του Ρομαντισμού. Ενός καλλιτεχνικού φαινομένου που άνθισε κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, μεσουράνησε κατά τον 19ον , ενώ τα ίχνη του παρέμειναν ορατά μέχρι τις αρχές του 20ου. Το συγκεκριμένο ιδίωμα αφορά όλες τις τέχνες, στο παρόν κείμενο όμως θα προσεγγιστεί αποκλειστικά μέσω της λογοτεχνίας.
Η διαφορά του γοτθισμού σε σχέση με άλλα είδη ρομαντισμού, είναι η σκοτεινή ατμόσφαιρα και η αντιπαράθεση του ανθρώπου με τον θάνατο- κυριολεκτικά ή μεταφορικά- δηλαδή όχι αποκλειστικά σε φυσικό, αλλά και μεταφυσικό ή υπαρξιακό επίπεδο. Παρουσιάζει, δηλαδή, μία σειρά από εσωτερικές εμπειρίες του δημιουργού, που σχετίζονται με αυτά τα θέματα, όχι μέσω λογικής ανάλυσης, διαλεκτικής ή έστω κάποιας ηθικοπλαστικής προσέγγισης (όπως η ψυχολογία, η επιστήμη, ή η ηθική), αλλά μέσα από την δημιουργική εκτόνωση έντονου συναισθήματος. Αυτή η συναισθηματική ένταση, άλλωστε, αποτελεί το κύριο συστατικό της ρομαντικής τέχνης εν γένει.
Εικονογράφηση από τον “Μάνφρεντ” του Μπάυρον
Αυτό όμως δεν θα πρέπει να μας οδηγήσει να θεωρήσουμε, ότι στερείται βάθους ή πληροφορίας που να αφορά τον άνθρωπο σε ένα βαθύτερο επίπεδο. Μάλλον του εναντίον: Ο Γοτθισμός δύναται- απαλλαγμένος από την λογική (κατά την στενή έννοια) και την ηθική (με την κοινωνική ή θρησκευτική της μορφή)- να δώσει διέξοδο στις μύχιες και πιο σκοτεινές εκφάνσεις της ανθρώπινης ιδιοσυστασίας, φωτίζοντας σημεία που παραμένουν απωθημένα. Ο Γοτθισμός, ως ρομαντισμός, καταφέρνει να παρουσιάσει αυτές τις εσωτερικές εμπειρίες μέσα από διάφορες μορφές- συχνά τυποποιημένες- όπως είναι για παράδειγμα, ένα σκοτεινό δάσος, ένα εγκαταλειμμένο κτήριο, μία βόλτα σε κάποιο μαυσωλείο, ο θάνατος ενός προσώπου (συνήθως κάποιας όμορφης, νέας γυναίκας), ένα τέρας που μπορεί να κρύβεται σε ένα σκοτεινό υπόγειο κλπ.
Σκοπός όλων αυτών των συμβολικών μέσων, είναι η δημιουργία μίας υποβλητικής σκηνής που να προκαλεί σημαντικό συναισθηματικό αντίκτυπο στον αναγνώστη, με απώτερο πιθανό στόχο την παράθεση προβληματισμών επί συνειδησιακών καταστάσεων του ατόμου, χωρίς το απαραίτητο φίλτρο της έξωθεν κυρίαρχης αντίληψης ή του ουμανιστικού υλισμού. Έτσι, ως είδος, ανταποκρίνεται καλύτερα σε εκείνους τους αναγνώστες που και οι ίδιοι, από ιδιοσυγκρασίας, διαθέτουν αντίστοιχες τάσεις και εμπειρίες- που συγκινούνται από παρόμοια τοπία, εικόνες, ήχους…
O “Εφιάλτης” του Χένρυ Φουζέλι
Η σκοτεινή ατμόσφαιρα και η υπαρξιακή διάσταση του γοτθισμού, εισάγουν σε αυτόν το στοιχείο του τρόμου, σε σημείο που αυτός τείνει να κυριαρχεί, σε πλείστες περιπτώσεις. Έτσι, καταλήγουμε να ομιλούμε περί Γοτθικού Τρόμου, με τον δεύτερο να αναβιβάζεται σε συστατικό στοιχείο του είδους. Ωστόσο, ο γοτθικός τρόμος διαφέρει από τα υπόλοιπα είδη τρόμου, στο βασικό σημείο πως δεν αντλείται από τον φυσικό κίνδυνο και την απτή φρίκη (όπως παραδείγματος χάριν εάν μας κυνηγάει ένα θηρίο να μας κατασπαράξει) ή από ωμές εικόνες (όπως η περιγραφή του αίματος ή μίας ανοικτής πληγής), αλλά αντλείται από την συναισθηματική και βαθύτερη εμπειρία που προκαλείται στον αναγνώστη, περισσότερο από αυτά που «δεν λέγονται» ή δεικνύονται συμβολικά. Εκεί, ακόμα και εάν ο φυσικός κίνδυνος εμπεριέχεται, δεν αποτελεί το σημείο εστίασης της συγκινησιακής φόρτισης. Αυτό το γεγονός, κατά την άποψή μου, σηματοδοτεί την ποιοτική διαφορά που αναβιβάζει τον γοτθικό τρόμο ως είδος ανώτερο από το οποιοδήποτε άλλο είδος τρόμου έχει υπάρξει.
Ο Γοτθισμός, φυσικά, διαθέτει επικριτές, που βασίζονται κυρίως σε παρόμοια επιχειρήματα με τους επικριτές της λογοτεχνίας του φανταστικού. Με λίγα λόγια, η εισαγωγή φαντασιακών στοιχείων σε συνδυασμό με την εκμαίευση του ενδιαφέροντος μέσα από την πρόκληση αρχέγονων φόβων, έχει θεωρηθεί πως συνιστά μία λογοτεχνία «εύκολη», ιδίως για κάποιον που δεν θα ήταν ικανός να συγγράψει κάτι που να άπτεται της πραγματικότητας, με κάποιο ενδιαφέρον. Αυτή είναι μία προκατάληψη που ελπίζω πως θα θιχτεί μέσω του παρόντος, καθώς θα γίνουν αντιληπτές οι βάσεις του γοτθισμού στην μεσαιωνική κουλτούρα, συνδεόμενη με το “dance macabre” και την θεματολογία του «Έρως και Θάνατος»- στοιχεία πολιτισμού που μας βοηθούν να ανιχνεύσουμε γιατί αυτά τα θέματα παραμένουν σημαντικά για τον άνθρωπο της διανόησης- τον άνθρωπο που προβληματίζεται- διαχρονικά.
Ως καλλιτέχνης (λάτρης του είδους), αλλά και βιβλιοσυλλέκτης, αποφάσισα να ανοίξω την βιβλιοθήκη μου και κάνω μία συνοπτική αναφορά στα λογοτεχνικά έργα Γοτθικού Τρόμου, που είναι είτε τα αντιπροσωπευτικότερα του είδους, είτε τα θεωρούμενα ως σημαντικότερα, είτε εκείνα που άγγιξαν τον προσωπικό μου ψυχισμό και την φαντασία περισσότερο, μέσα από την πολυετή ενασχόλησή μου.
Ο Γεώργιος Σχοινάς σε “σκοτεινή” βικτωριανή ατμόσφαιρα
Για μένα, ο σκοπός αυτής της προσπάθειας θα έχει επιτευχθεί, εάν βοηθήσω έστω έναν νέο ή παλαιό λάτρη του είδους στις αναζητήσεις του, όχι από την θέση του ειδικού, αλλά εκείνη του ερασιτέχνη ως εραστή- της- τέχνης.
Ας αρχίσουμε λοιπόν:
1-Οράτιος Ουόλπολ «Το Κάστρο του Οτράντο» (1764):
Το μυθιστόρημα αυτό του Άγγλου ευγενούς Ουόλπολ, ενός σημαντικού ανθρώπου του πνεύματος της εποχής του, θεωρείται το πρώτο λογοτεχνικό δείγμα του είδους, που άλλωστε άτυπα το τιτλοδοτεί, καθώς διαθέτει τον υπότιτλο «μία γοτθική ιστορία». Με αυτό ξεκινά η χαρακτηριζόμενη ως κλασική γοτθική περίοδος για την λογοτεχνία, που ολοκληρώνεται- σύμφωνα με τους ειδικούς- κάπου στις αρχές του επόμενου αιώνα. Κάποια λογοτεχνικά στοιχεία που ανακαλύπτουμε εδώ, θεωρήθηκαν μετέπειτα ως χαρακτηριστικά στοιχεία του είδους, όπως η δυσοίωνη ατμόσφαιρα, το παλιό κάστρο, η οικογενειακή κατάρα, τα ανεξερεύνητα υπόγεια κ.α. Έντονα είναι τα κλασικά, ρομαντικά στοιχεία – ως φυσική συνέχεια του «ήθους του αυλικού έρωτα»- όπως για παράδειγμα η «δεσποσύνη σε κίνδυνο» και ο πνευματικός, αλτρουιστικός έρωτας. Καθόλου παράδοξο, περισσότερο διότι η ιστορία διαδραματίζεται τον 15ο αιώνα, που υπήρξε η περίοδος της πρώτης ακμής αυτών των ιδεών. Έτσι κατανοούμε πως, εξ αρχής, ο Γοτθισμός και ο Μεσαιωνισμός συνδέονται.
2- Άνν Ράντκλιφ, «Τα Μυστήρια του Ουντόλφο» (1794):
Η Αγγλίδα Ράντκλιφ θεωρείται η κλασικότερη και η πλέον δημοφιλής κατά την εποχή της, συγγραφέας γοτθικών ρομάντζων. Το συγκεκριμένο έργο αναφέρεται εδώ απλά ως ένα χαρακτηριστικό δείγμα γραφής της, καθώς η ίδια ήταν πολυγραφής, ενώ δύσκολα θα ξεχώριζα κάποιο έργο της ως το σημαντικότερο. Η Ράντκλιφ έχει συχνά κατηγορηθεί πως εκπροσωπεί αυτό που χαρακτηρίστηκε σαν «γυναικεία λογοτεχνία», με την έννοια του ελαφρού αναγνώσματος που θα ταίριαζε περισσότερο σε κάποια σειρά εκδόσεων «τσέπης». Ας αποστασιοποιηθώ από αυτή την άποψη λέγοντας πως παρόμοιοι χαρακτηρισμοί είναι τουλάχιστον ασαφείς και θα αφήσω την τελική κρίση στον ίδιο τον αναγνώστη.
Εδώ ερχόμαστε για πρώτη φορά σε επαφή με ένα έργο με μεγάλο πνευματικό, εσωτερικό νόημα και – φυσικά- δεν θα περιμέναμε τίποτα λιγότερο από έναν από τους μεγαλύτερους ποιητές όλων των εποχών. Θα το χαρακτήριζα μάλιστα τολμηρό, διότι θίγει ζητήματα που άπτονται της θρησκείας με τρόπο που αμφισβητεί τις «βιβλικές αλήθειες», σε μία εποχή που κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να γίνει ελαφρά τη καρδία. Ωστόσο, δεν νομίζω πως ο ίδιος ο δημιουργός στόχευε να θίξει τα θρησκευτικά αισθήματα των ανθρώπων (κατά την έννοια που ένας σύγχρονος θα ανέμενε) αλλά περισσότερο να τονίσει την εσωτερική πάλη του «καταραμένου» ήρωα. Το έργο λαμβάνει την μορφή δραματικού ποιήματος (χωρίς την πρόθεση να παιχτεί πραγματικά ως θεατρικό). Το έργο δεν βασίζεται στην πλοκή, αλλά στην παράθεση και περιγραφή των εσωτερικών εμπειριών του ήρωα, με έντονες υπαρξιακές διαστάσεις, ενώ η εισαγωγή των φαντασιακών στοιχείων γίνεται μόνο κατά τα πλαίσια που εξυπηρετεί αυτό τον σκοπό και την δημιουργία μίας υποβλητικότητας αντάξιας του μεγάλου ρομαντικού ποιητή. Σίγουρα όχι ένα ελαφρύ ανάγνωσμα, που τα «μυστικά» του πιθανώς να μην αποκαλύπτονται με την πρώτη ανάγνωση.
4-Τζών Ουίλλιαμ Πολιντόρι, «Το Βαμπίρ» (1819)
Η αξία αυτού του έργου είναι περισσότερο ιστορική, καθώς εδώ λαμβάνουμε για πρώτη φορά την εμφάνιση του λογοτεχνικού βαμπίρ, όχι με την μορφή ενός τέρατος, αλλά ως ενός σαγηνευτικού ευγενούς που ξεγελά τα θύματά του μέσω της γοητείας του- πολύ πριν την έκδοση του «Δράκουλα» του Στόουκερ. Επομένως, ο ήρωας αντιμετωπίζει ένα είδος ενεργειακού βαμπίρ που τρέφεται με την δυστυχία που προκαλεί στα θύματά του, τα οποία σαγηνεύει προς μία έκλυτη και ακόλαστη ζωή με πρόσκαιρα οφέλη αλλά μεγάλο τίμημα.
Αυτή η λογοτεχνική επίτευξη δεν θα έπρεπε ίσως να αποδοθεί σε κάποια ιδιοφυία του δημιουργού, αλλά μάλλον ως παρενέργεια, καθώς γίνεται σαφές καθ’ όλη την εξέλιξη της πλοκής, πως ο συγγραφέας περιγράφει στο πρόσωπο του ανταγωνιστή, τον Λόρδο Βύρωνα, με τον οποίο είχε άλλωστε μία ιστορική, μακρά αντιζηλία. Κατά τα άλλα είναι ένα μέτριο έργο, άξιο όμως να διαβαστεί για ιστορικούς λόγους και κάποια στοιχεία πρωτοτυπίας.
Αϊντα Φέστιβαλ: Το πρώτο open air φεστιβάλ της σεζόν είναι γεγονός!
Το Lunar Space ανοίγει τις πόρτες του για τρίτη χρονιά και γιορτάζει την έναρξη της καλοκαιρινής περιόδου με το μεγαλύτερο αστικό γλέντι που στήθηκε στην Αθήνα!
Ένα ηλεκτρικό γλεντοκόπι όπου τα νταούλια δίνουν βήμα στο χορό, τα βιολιά και τα λαούτα συναντούν την ηλεκτρική κιθάρα, το κλαρίνο και το σαξόφωνο συνομιλούν με τις γκάιντες, συνθέτοντας ένα μοναδικό χαρμάνι μουσικών από τα βουνά της Ηπείρου και της Μακεδονίας, τις πεδιάδες της Θράκης και της Θεσσαλίας, ως τα νησιά του Αιγαίου.
Σας περιμένουμε σε μια ξέφρενη βραδιά να πιαστούμε χέρι χέρι για ένα μοναδικό 6ώρο ξεφάντωμα στην καρδιά της πόλης.
ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC
Οι ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC είναι ένα μουσικό σχήμα με καταγωγή από τη Θράκη, και συγκεκριμένα από τον Έβρο. Η ιστορία μας πηγαίνει πίσω στο 2006 όταν και άρχισε να σχηματίζεται ένα συγκρότημα με ύφος αμιγώς παραδοσιακό. Με το πέρασμα των χρόνων τα μέλη του άρχισαν να πειραματίζονται και να ενσωματώνουν στη μουσική τους σύγχρονη αισθητική και ύφος από διάφορα μουσικά είδη ανά τον κόσμο, αντίστοιχα με τα ακούσματα τους.
Εμφανίζονται σε τοπικές εκδηλώσεις, έθιμα και γάμους και σε μικρά φεστιβάλ ανά την Ελλάδα με βασικά μέλη, το Βαΐτση Χαρακοπίδη στη γκάιντα και το καβάλ και το Γιώργο Σταυρίδη στο νταούλι και τη λύρα μέχρι και το 2010 όπου έκαναν και τη πρώτη συναυλιακή τους εμφάνιση σε φεστιβάλ ως ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC.
Το 2015 με την άφιξη του Πάνου Γκίνη στο ηλεκτρικό μπασο-κίθαρο, ο ήχος του σχήματος απέκτησε έναν ιδιαίτερα ηλεκτρικό χαρακτήρα, με live looping, ψυχεδελικά περάσματα, βαριές κιθάρες, math ξεσπάσματα και πανκ αισθητική.
Μέχρι σήμερα έχουν συμμετάσχει στην πλειοψηφία των μεγαλύτερων εγχώριων φεστιβάλ αλλά και σε συναυλίες στο εξωτερικό, σε Αγγλία, Γερμανία, Βουλγαρία, Ουγγαρία, Τσεχία και Κύπρο. Το 2016 κυκλοφορούν το πρώτο τους (EP) με τίτλο “ΠΑΝΚΟΠΑΝΗΓΥΡΟΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ” και το 2017 συναντούν τον Μάρκο Κουτσιανά, ο οποίος με την ιδιότητα του ηχολήπτη και αναλαμβάνοντας την ηχητική επιμέλεια του δίσκου, ενσωματώνεται ως τέταρτο μέλος μέχρι και σήμερα.
Όλοι μαζί πια, το 2019 παρουσιάζουν την πρώτη τους ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά (LP) “Thrax Punks”, σε μια πανελλαδική περιοδεία με sold out κατά κύριο λόγο εμφανίσεις.
BANDA ENTOPICA
Η Banda Entopica, η παραδοσιακή μπάντα δρόμου με έδρα την Θεσσαλονίκη, ενώνει κλαρίνο, σαξόφωνο, ακορντεόν και νταούλι σε ένα σύμπλεγμα παραδοσιακής και μοντέρνας βαλκανικής μουσικής. Έχοντας ως βάση τους ήχους της Μακεδονίας, της Θράκης, της Ηπείρου αλλά και όλης της Βαλκανικής Χερσονήσου, κινείται σε ρυθμούς χορευτικούς και πολλές φορές εκστατικούς με τραγούδια παραδοσιακά αλλά και πρωτότυπες συνθέσεις.
Η μπάντα ξεκίνησε την πορεία της από τους δρόμους της Θεσσαλονίκης, ενώ στην συνέχεια προστέθηκαν πληθώρα εμφανίσεων σε μουσικά στέκια της πόλης καθώς και σε μεγάλα φεστιβάλ. Σε ένα περιβάλλον με την παράδοση να είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας – είτε ως τραγούδι, είτε ως χορός – κάθε ζωντανή εμφάνιση της μπάντας έχει δυναμική διάσταση με έντονη αλληλεπίδραση μουσικών και ακροατών, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ξεχωριστή αισθητική πρόταση. Η παραδοσιακή μουσική λειτουργεί άκρως διονυσιακά και δίνει στον κόσμο την δυνατότητα να εξωτερικεύσει συναισθήματα που τόσο πολύ έχει ανάγκη.
To 2021 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους CD με τον ομώνυμο τίτλο “Banda Entopica” που περιλαμβάνει κατά βάση χορούς από την περιοχή της Μακεδονίας όπως και της Θράκης, καθώς και μια πρωτότυπη σύνθεση του Φίλιππου Φασούλα.
Η εκρηκτική παραδοσιακό-ρεμπέΛικη διαταραγμένη χοροεσπερίδα, παιγμένη Ροκ και ενορχηστρωμένη ΒαλκανοΒουκολικά, ενώνει τις κατά τόπους παραδόσεις, συγκεράζει μελωδίες και ρυθμούς με μια διάθεση για πειραματισμό, διαμορφώνει έντονα ηχητικά τοπία και με επιλεγμένες πιατέλες τραγουδιών, με πλούσια λαογραφική γέμιση, δεν αφήνει καμία και κανέναν νηστικό και ακούνητο και προ(σ)καλεί επίδοξους πρωτοχορευτές να σύρουν τον κύκλο!
Όπως έγραψε και ο Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω, χορός είναι η κάθετη έκφραση οριζόντιων επιθυμιών.
Δεδομένα θα συμβούν εκπλήξεις. Θα γίνουν δηλώσεις.
Θα παρατηρηθούν άγρια ζώα, ίσως μυθικά, και θα το πάμε…μέχρι όσο αντέχουμε!
Την 26η Απριλίου 2023, ημέρα Τετάρτη και ώρα 19.00 στη Μεγάλη Αίθουσα του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (Προπύλαια, Πανεπιστημίου 30), ο μουσικός, συνθέτης, ερευνητής και δάσκαλος Ross Daly θα αναγορευθεί επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Μουσικών Σπουδών της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
– Προσφώνηση από τον Αντιπρύτανη Ακαδημαϊκών Υποθέσεων και Φοιτητικής Μέριμνας, καθηγητή Δημήτριο Καραδήμα
– Παρουσίαση του έργου και της προσωπικότητας του τιμωμένου από τον καθηγητή του Τμήματος Μουσικών Σπουδών Λάμπρο Λιάβα.
Αναγόρευση του τιμωμένου:
− Ανάγνωση των κειμένων του Ψηφίσματος του Τμήματος, της Αναγόρευσης και του Διδακτορικού Διπλώματος από την Πρόεδρο του Τμήματος Μουσικών Σπουδών, καθηγήτρια Αναστασία Γεωργάκη.
− Περιένδυση του τιμωμένου με την τήβεννο της Σχολής από τον Κοσμήτορα της Φιλοσοφικής Σχολής, καθηγητή Αχιλλέα Χαλδαιάκη.
– Ομιλία του τιμωμένου κυρίου Ross Daly με τίτλο: «Από πού πηγάζει αυτή η μουσική;»
– Μουσικό μέρος από διδάσκοντες και μεταπτυχιακούς φοιτητές του Τμήματος Μουσικών Σπουδών.
Συνεχίζουμε τις επιλογές μας από το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου με μουσικές συναυλίες και θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις, που συνάδουν με την άποψη μας περί τέχνης και φαντάζουν λιγότερο αποδομητικές (βλέπε Regietheatre). Υπ’οψιν ότι φέτος το Φεστιβάλ έχει φροντίσει να υπάρχουν εκπαιδευτικά προγράμματα για παιδιά από 5 έως 13 χρονών όση ώρα οι γονείς θα παρακολουθούν παραστάσεις στην Επίδαυρο. Δείτε στο τέλος του κειμένου.
Του Γεωργίου Πισσαλίδη
Σάββατο 1 Ιουλίου 2023
Αlexandre Desplat
Δύο βραβεία Όσκαρ, τρία Σεζάρ, τρία BAFTA, δύο Χρυσές Σφαίρες και δύο Γκράμι (και αντίστοιχα δεκάδες υποψηφιότητες) είναι μέχρι στιγμής η εντυπωσιακή επίσημη αποτίμηση του έργου του. Ο Αλεξάντρ Ντεσπλά, από τους σημαντικότερους σύγχρονους συνθέτες κινηματογραφικής μουσικής, έχει συνδέσει το όνομά του με σάουντρακ ταινιών του αμερικανικού και ευρωπαϊκού κινηματογράφου που έχουν κάνει τεράστια επιτυχία (Ξενοδοχείο Grand Budapest, Η μορφή του νερού, Η βασίλισσα, Η απίστευτη ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον, Ο Χάρι Πότερ και οι κλήροι του θανάτου, Ο λόγος του βασιλιά, Το παιχνίδι της μίμησης, μεταξύ πολλών άλλων).
Ο παγκοσμίου φήμης συνθέτης θα διευθύνει την Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ σε μια συναυλία που θα περιλαμβάνει τις σημαντικότερες συνθέσεις του για τον κινηματογράφο.
Hρώδειο στις 21:00
Δευτέρα 3 και Τρίτη 4 Ιουλίου 2023
RootlessRoot : “Σιωπή”
Photo credit: Mike Rafail
Στο τελευταίο τους έργο οι RootlessRoot δημιουργούν έναν κόσμο αφιερωμένο στη σιωπή και στη δύναμή της. Άλλοτε ως τόπος στοχασμού, κριτικής σκέψης και ανάμνησης και άλλοτε ως τόπος πίστης, προσευχής και συνάντησης με το θείο, η σιωπή γίνεται ο χώρος για την κίνηση πριν από την κίνηση πριν από την πράξη. Αντλώντας υλικό από τη φιλοσοφία, τη θεολογία, την ποίηση, τη λογοτεχνία και τη ζωγραφική, η ομάδα ερευνά τη συνθήκη της σιωπής ως μέσο αυτογνωσίας και βιώματος του κόσμου. Η κινητική έρευνα, μέσα από αυτοσχεδιασμούς και ασκήσεις, θα προσδιορίσει το χορογραφικό υλικό και τα θεατρικά στοιχεία της παράστασης.
Πειραιώς 260 στις 21:30
Τετάρτη 5 Ιουλίου 2023
Anouar Brahem Quartet:
The Astounding Eyes of Rita
Μετά την κατανυκτική εμπειρία που πρόσφερε στο κοινό του Ηρωδείου το 2021, ο κορυφαίος δεξιοτέχνης στο ούτι Ανουάρ Μπραχέμ επιστρέφει θριαμβευτικά στο Φεστιβάλ.
Από τους πλέον καινοτόμους συνθέτες στο είδος του, συνδυάζει πλήθος μουσικών ιδιωμάτων, από την αραβική μουσική παράδοση και το ηχόχρωμα της Μεσογείου μέχρι τη λόγια δυτική μουσική παράδοση και την τζαζ, ενώ με το κουαρτέτο του έχει εξασφαλίσει μια εξέχουσα θέση στην τζαζ μουσική σκηνή. Ως φυσικός ηγέτης αυτής της ομάδας, μετά από δέκα χρόνια δημιουργικής συμπόρευσης και συνεργασίας με τους μουσικούς του, ο Μπραχέμ αντικρίζει με φρέσκο βλέμμα το μουσικό αυτό σύμπαν και ανοίγεται σε νέους ορίζοντες.
Παρασκευή 7 και Σάββατο 8 Ιουλίου 2023
Eθνικό Θέατρο- Κατερίνα Ευαγγελάτου
Ιππόλυτος του Ευρυπίδη
Φώτο: Ιωάννα Χατζηανδρέου
Η Kατερίνα Ευαγγελάτου, διακεκριμένη σκηνοθέτις και Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Φεστιβάλ, επανέρχεται στην Επίδαυρο με το Εθνικό Θέατρο μετά την Άλκηστη (2017) που δημιούργησε ιδιαίτερη αίσθηση.
Η Αφροδίτη στήνει ένα παιχνίδι εκδίκησης και παρακολουθεί με ηδονοβλεπτική ματιά πώς το ανθρώπινο είδος γίνεται άθυρμα των επιθυμιών της. Το μάτι της γίνεται μάτι μας και τα πρόσωπα απογυμνώνονται. Τα γυμνά σώματα μεταφέρουν την έκρηξη, τον πόθο, τη λαγνεία αλλά και την αγνότητα του γένους των ανθρώπων. Μια σκηνοθεσία που βουτάει στο άγριο σύμπαν του έργου του Ευριπίδη βλέποντάς το σαν έναν σύγχρονο εφιάλτη μέσα σε ένα ποιητικό σκηνικό, όπου τα πρόσωπα παλεύουν με τις αδυναμίες τους και ο έρωτας είναι τόσο παράφορος που δεν μπορεί παρά να είναι μοιραίος. Ένας δυνατός θίασος 24 ηθοποιών και τεσσάρων μουσικών (Κόρα Καρβούνη, Αμαλία Νίνου, Δημήτρης Παπανικολάου, Μαρία Σκουλά, Έλενα Τοπαλίδου, Γιάννης Τσορτέκης, Ορέστης Χαλκιάς κ.ά.) θα βρίσκεται συνεχώς επί σκηνής.
Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου στις 9 μμ
Σάββατο 8 Ιουλίου 2023
Ψαραντώνης
Δεν είναι εύκολο να μιλήσει κανείς για τον Ψαραντώνη χωρίς να πέσει στην παγίδα των κλισέ.
Απόκοσμος, άχρονος και βαθιά γειωμένος, σε κάθε του συναυλία μαγεύει με την απαράμιλλη δεξιοτεχνία του στην κρητική λύρα και συγκλονίζει με την ερμηνεία του· πατώντας γερά στο παρελθόν αυτοσχεδιάζει και δημιουργεί μια νέα παράδοση· βρυχάται και ζωντανεύει τον αρχέγονο ήχο της Κρήτης.
Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου στις 21:00
Κυριακή 9 και Δευτέρα 10 Ιουλίου 2023
Jerome Bel: Ισιδώρα Ντάνκαν
Συνεχίζοντας τη σειρά πορτρέτων χορευτών που ξεκίνησε ο χορογράφος το 2004, τo έργο Ισιδώρα Ντάνκαν του Γάλλου χορογράφου Ζερόμ Μπελ, φτιαγμένο για την Ελίζαμπεθ Σβαρτς σε συνεργασία μαζί της, εστιάζει στη μορφή της Ισιδώρας Ντάνκαν.
Σε αντίθεση με τα προηγούμενα έργα της σειράς (Véronique Doisneau, Cédric Andrieux και Pichet Klunchun and myself), όπου ο Μπελ συνομιλεί με τους καλλιτέχνες, εδώ δημιουργεί το πορτρέτο της «μητέρας» του μοντέρνου και του σύγχρονου χορού, που δεν ζεί πλέον, βασισμένος στην αυτοβιογραφία της: ερευνώντας την κληρονομιά και τους μύθους που τη συνοδεύουν, ανακαλύπτει πέρα από την οικεία ρομαντική φιγούρα μια οραματίστρια χορογράφο.
Πειραιώς 260 στις 21:00
Δευτέρα 10 Ιουλίου 2023
James
James@ Elly Lucas
Οι αγαπημένοι James με τις αξέχαστες εμφανίσεις στην Ελλάδα, έρχονται για να γιορτάσουν μαζί μας τα 40 χρόνια της μουσικής τους πορείας σε μια μαγική βραδιά στο πλαίσιο της περιοδείας James Lasted Orchestral Tour – 40th Anniversary. Για πρώτη φορά στην ιστορία τους, οι James συμπράττουν με συμφωνική ορχήστρα 22 ατόμων και χορωδία γκόσπελ για να μας ταξιδέψουν σε όλους τους σταθμούς της μουσικής τους διαδρομής.
Έχοντας πουλήσει πάνω από 25 εκατομμύρια άλμπουμ ανά τον κόσμο, το βρετανικό indie συγκρότημα από το Μάντσεστερ, είναι ταυτισμένο με την έντονη σκηνική παρουσία του τραγουδιστή Tim Booth και ύμνους όπως τα «Senorita», «Getting away with it (All Messed Up)», «She’s a Star», «Sometimes» που διαμόρφωσαν ένα μοναδικό μουσικό αποτύπωμα.
Ωδείο Ηρώδου Αττικού
Τρίτη 11 Ιουλίου 2023
Herbie Hancock
Κορυφαία μορφή της σύγχρονης μουσικής, ο εμβληματικός τζαζ πιανίστας Χέρμπι Χάνκοκ έχει τιμηθεί με αμέτρητα βραβεία, μεταξύ των οποίων 14 Γκράμι και ένα Όσκαρ, σε μια εντυπωσιακή καριέρα που απλώνεται σε πέντε δεκαετίες.
Η πρώτη του εμφάνιση στην τζαζ σκηνή υπήρξε η συνεργασία του με τον Donald Byrd το 1960, ενώ δύο χρόνια αργότερα υπέγραψε στην περίφημη δισκογραφική εταιρεία Blue Note με κομμάτια όπως watermelon Man και Canteloupe Island να διασκευάζονται και να σαμπλάρονται από πολλούς. Το 1963 ξεκίνησε την πενταετή συνεργασία του με τον Miles Davis, με τον οποίο ηχογράφησαν πολλά κλασικά άλμπουμ, και το 1966 συνέθεσε τη μουσική για την ταινία του Αντονιόνι Blow Up, η επιτυχία της οποίας του άνοιξε τον δρόμο για μια σημαντική καριέρα στον κινηματογράφο.
Τη δεκαετία του 1970 έφτασε στο απόγειο της δόξας του με το συγκρότημά του Head Hunters, ενώ συνεργάστηκε με ονόματα όπως ο Chick Corea και ο Oscar Peterson. Είναι πρεσβευτής της UNESCO και έχει τιμηθεί για το κοινωνικό του έργο.
Ωδείο Ηρώδου Αττικού στις 21:00
Τετάρτη 12 Ιουλίου 2023
Μelody Gardot
Η σημαντική τραγουδίστρια της τζαζ Mέλοντυ Γκαρντώ έρχεται να ταξιδέψει το φεστιβαλικό κοινό με την βελούδινη φωνή της και με τις θαυμάσιες μπλουζ, φολκ και λάτιν ερμηνευτικές της προσμείξεις. Το ξεχωριστό στιλ ερμηνείας της μας βυθίζει νοσταλγικά στις καλύτερες στιγμές της παράδοσης των μπλουζ θυμίζοντας τις γεμάτες πάθος ερμηνείες της Μπίλι Χόλιντεϊ και της Νίνα Σιμόν.
Ωδείο Ηρώδου Αττικού στις 21:00
Σάββατο 15 Ιουλίου 2023
Κρατική Ορχήστρα Αθηνών
Christophe Essenbach – Lang Lang
Έργα Γκρίγκ και Τσαϊκόφσκι
Christoph Easchenbach@Luca Piva
Ο θρυλικός αρχιμουσικός Κρίστοφ Έσενμπαχ, από τις πλέον καταξιωμένες μορφές στον χώρο της κλασικής μουσικής παγκοσμίως, έχει προσφέρει επανειλημμένα ερμηνείες αναφοράς με τις μεγαλύτερες ορχήστρες του κόσμου. Τα τελευταία χρόνια, δε, έχει αναπτύξει σταθερή σχέση τακτικών συνεργασιών με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών.
Από την άλλη, ο Κινέζος πιανίστας Λανγκ Λανγκ, που θα ερμηνεύσει το έργο του Γκριγκ, είναι αναμφισβήτητα ένας πραγματικός σούπερ σταρ του πιάνου, γοητεύοντας με το πάθος και την εκρηκτική δεξιοτεχνία του ένα ευρύτατο κοινό. Η βαθυστόχαστη ωριμότητα του Έσενμπαχ συναντά τη νεανική φλόγα του Λανγκ Λανγκ σ’ ένα ιστορικής σημασίας καλλιτεχνικό γεγονός για τα ελληνικά μουσικά πράγματα που θα μας μείνει αξέχαστο, επ’ αφορμή των 80 χρόνων της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών.
Έργα:
Edward Grieg: Κονσέρτο για πιάνο και ορχήστρα σε λα ελάσσονα, έργο 16
Πιότρ Τσαϊκόφσκι: Συμφωνία αρ 4 σε φα ελάσσονα, έργο 36
Ωδείο Ηρώδου Αττικού
Κυριακή 16 Ιουλίου 2023
Kraftwerk
Το εμβληματικό συγκρότημα από το Ντίσελντορφ κυριολεκτικά δημιούργησε την ηλεκτρονική μουσική στη δεκαετία του 1970, με άλμπουμς όπως τα Autobahn (1974), Radio Activity (1975), Trans-Europe Express (1977), The Man-Machine (1978) και Computer World (1981) να λειτούργούν ως σημεία αναφοράς για αμέτρητους καλλιτέχνες ανά τον κόσμο.
Στην πρώτη εμφάνισή τους στο Ηρώδειο θα παρουσιάσουν το νέο οπτικοακουστικό show τους, που έχει αποσπάσει διθυραμβικές κριτικές σε όλο τον κόσμο. Οι μεγάλες επιτυχίες των Kraftwerk θα παρουσιαστούν ζωντανά με έναν ξεχωριστό τρόπο σχεδιασμένο ειδικά για τη σκηνή του ρωμαϊκού Ωδείου.
Ωδείο Ηρώδου Αττικού στις 21:00
Δευτέρα 17 Ιουλίου 2023
Gilberto Gil & Family
«Aquele Abraço Tour»
Photo credit: Ministerio da Cultura do Brasil
Ο Ζιλμπέρτο Ζιλ δεν χρειάζεται συστάσεις. Η φωνή και τα τραγούδια του έχουν ταυτιστεί μοναδικά με τη βραζιλιάνικη ψυχή και εξακολουθούν να μας συνεπαίρνουν. Ως μουσικός πρωτοστάτησε στο μουσικό κίνημα Tropicália, που όρισε τον νέο ήχο της Βραζιλίας συγχωνεύοντας δημιουργικά τη μουσική παράδοση με στοιχεία μπόσα νόβα, ροκ εν ρολ και ρέγκε και ξαναφέρνοντας τη βραζιλιάνικη μουσική σε επαφή με τις αφρικανικές ρίζες της.
Στο πλαίσιο της περιοδείας «Aquele Abraço Tour» για τα 60 χρόνια της καριέρας του, ο Ζιλ επανέρχεται στο Ηρώδειο, σε μια αποχαιρετιστήρια συναυλία με μια πλειάδα μουσικών από την ευρύτερη οικογένειά του, για να μας παρουσιάσουν τραγούδια από ολόκληρη τη λαμπρή μουσική πορεία του.
Ωδείο Ηρώδου Αττικού
Τετάρτη 26, Πέμπτη 27, Σάββατο 29
και Κυριακή 30 Ιουλίου 2023
Εθνική Λυρική Σκηνή
Πάολο Καρινιάνι – Λέο μουσκάτο
“Ναμπούκο” του Τζουζέπε Βέρντι
/ AFP PHOTO / AFP / ARIS MESSINIS
Η επιτυχημένη παραγωγή του Ναμπούκο του 2018 αναβιώνει στο Ηρώδειο τον Ιούλιο του 2023 για τέσσερις παραστάσεις σε μουσική διεύθυνση Πάολο Καρινιάνι και σκηνοθεσία Λέο Μουσκάτο.
Ο Ναμπούκο μέσα από την φαινομενική ιστορία της αιχμαλωσίας των Εβραίων από τον Ναβουδοχονόσοραανέδειξε τον Τζουζέπε Βέρντι ως τον σημαντικότερο Ιταλό συνθέτη του 19ου αιώνα, ενώ ταυτόχρονα μετατράπηκε σε σύμβολο του αγώνα για την ενοποίηση της Ιταλίας.
Με τους Δημήτρη Πλατανιά, Τάση Χριστογιαννόπουλο, Γιάννη Χριστόπουλο, Vitalij Kowaljow κ.ά
Ωδείο Ηρώδου Αττικού
Ώρα: 21:00
Παρασκευή 28 και Σάββατο 29 Ιουλίου 2023
Έφη Μπίρμπα: “Βατράχια”
Η Έφη Μπίρμπα σκηνοθετεί τους “Βατράχους” του Αριστοφάνη με ωραίους πρωταγωνιστές Άρης Σερβετάλης, Έκτορας Λιάτσος, Μαίρη Μηνά, Νάνσυ Μπούκλη, Ηλέκτρα Νικολούζου, Αργύρης Ξάφης, Μιχάλης Σαράντης κ.ά.
Παρέα με εξαιρετικούς μουσικούς, η ταλαντούχα Αρετή Κετιμέ στον Πέραν, την Κυριακή 23 Απριλίου και ώρα 14.30.
Όλοι μαζί – μια εκλεκτή μουσική παρέα, θα παρουσιάσουν το καινούργιο ανανεωμένο πρόγραμμα τους “από την Σμύρνη και την Πόλη μέχρι τα μεράκια του Μάρκου”.
Το σαντούρι κέντρισε το ενδιαφέρον της ως μουσικό όργανο από τα έξι της χρόνια, με αποτέλεσμα να ξεκινήσει μουσικά μαθήματα, δίπλα στον αείμνηστο Αριστείδη Μόσχο. Φοίτησε στο πλευρό του για έξι ολόκληρα χρόνια, μέχρι και τον θάνατό του, το 2001. Tότε ήταν που στραφηκε στο τραγούδι.
Η σταδιοδρομία της Αρετής Κετιμέ στον χώρο του τραγουδιού άρχισε δειλά – δειλά στα 12 χρόνια της, όταν ανακάλυψε το ταλέντο της ο Γιώργος Νταλάρας. Παρά την μικρή της ηλικία, ο γνωστός Έλληνας μουσικός την ενέταξε στο σχήμα που εμφανιζόταν στην μουσική σκηνή του «Ζυγού» (2002), μαζί με ονόματα όπως ο Γεράσιμος Ανδρεάτος, η Μελίνα Ασλανίδου και η Άννα Μπουρμά, ενώ την αξιοποίησε και για τις ανάγκες της δισκογραφικής δουλειάς του με τίτλο, «Από Καρδιάς».
Μια σημαντική στιγμή για την, ακόμη έφηβη, Αρετή Κετιμέ ήταν η συμμετοχή της στο καλλιτεχνικό πρόγραμμα της Τελετής Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας (2004). Στο κατάμεστο από δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους ΟΑΚΑ και ενώπιον δισεκατομμυρίων τηλεθεατών σε ολόκληρο τον κόσμο, η 15χρονη Αρετή ερμήνευσε, συνοδεία του σαντουριού της, το παραδοσιακό «Μες στου Αιγαίου τα νερά», βάζοντας την δική της πινελιά στην αξέχαστη εναρκτήρια βραδιά των Ολυμπιακών Αγώνων.
Με την πάροδο των ετών, η Αρετή Κετιμέ κέρδισε τον δικό της χώρο στην ελληνική μουσική, αφήνοντας πίσω τον χαρακτηρισμό του «παιδιού – θαύματος», πραγματοποιώντας πλέον ισότιμες συνεργασίες και περιοδείες ως κανονική επαγγελματίας μουσικός.
Έχει εμφανιστεί ζωντανά με τους Μανο Αχαλινωτόπουλο, Ορχήστρα Εστουδιαντίνα. Ελένη Βιτάλη, Χάιγκ Γιοσιτζιάν, Dilel Cok κ.α Ήταν υποψήφια για την Eurovision το 2008, συνεργάσθηκε δισκογραφικά με τον Γερμανό DJ Shantel, συμμετείχε στις εμφανίσεις του Θίασο Σκιών του Ηλία Καρελλά στο Μέγαρο Μουσικής, ενώ πρόσφατα συμμετείχε στο Tora Collective του Petrou Klampanis
¨Εχει κυκλοφορήσει τους δίσκους: Το τραγούδι της Αρετής, MINOS-EMI, Με τη φωνή της Αρετής, LEGEND, Καλή σου τύχη, LEGEND, Πίνακας Ζωγραφικής, ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ, Αηδονάκι μου, Re-Define Productions, Rebetiko Vol 1 Alla Turka (σε διάφορες πλατφόρμες)
επιβάρυνση θεάματος 5 ευρώ/άτομο Κρατήσεις: 210-25.33.896 «Πέραν, το καφέ αμάν της πόλης» Λεωφόρος Δεκελείας 20, Νέα Φιλαδέλφεια
Με την “Μαντάμα Μπατερφλάι” του Πουτσίνι ξεκινά το φετινό Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου στις 1 Ιουνίου. Ένα φεστιβάλ αφιερωμένο στην έννοια της Ελευθερίας, με συναυλίες κάθε λογής αλλά και την συνηθισμένη δόση “θεατρικής πρωτοπορίας”. Με τα εισιτήρια να έχουν κυκλοφορήσει πριν λίγες μέρες, εμείς κάνουμε μια επιλογή από όλα αυτά σε μια σειρά από άρθρα.
του Γιώργου Πισσαλίδη
1, 4, 7 και 10 Ιουνίου 2023
Μαντάμα Μπάττερφλαϊ του Τζιάκομο Πουτσίνι
Μετά την τεράστια επιτυχία του Βότσεκ (2020), ο κορυφαίος Γάλλος σκηνοθέτης Ολιβιέ Πι, καλλιτεχνικός διευθυντής του παρισινού Théâtre du Châtelet, διευθυντής του Φεστιβάλ της Αβινιόν (2014-22), επιστρέφει στην Εθνική Λυρική Σκηνή για να σκηνοθετήσει, αυτή τη φορά στη σκηνή του Ηρωδείου, ένα από τα δημοφιλέστερα αριστουργήματα του Πουτσίνι, τη Μαντάμα Μπατερφλάι. Διευθύνει ο Βασίλης Χριστόπουλος.
Ωδείο Ηρώδου Αττικού, 21:00
7, 8, 9 και 10 Ιουνίου 2023
Νατάσσα Tριανταφύλλη: Σχέδιο Μάρσαλ- Paths of Perspective
Η ιδέα ενός νέου ξεκινήματος μέσα από τα ερείπια της καταστροφής γίνεται συνώνυμη της προσδοκίας για μια καλύτερη ζωή, συνοδευόμενη παράλληλα από την ανασφάλεια και τη δυσκολία που συνήθως ακολουθούν καθετί καινούριο. Το σχέδιο Μάρσαλ, το πρόγραμμα ανασυγκρότησης και αναμόρφωσης κρατών της ευρωπαϊκής ηπείρου, ανάμεσα τους και η Ελλάδα, χαρακτήρισε ισχυρά την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ήταν τελικά εφικτή μια τέτοιου είδους επανεκκίνηση;
Πειραιώς 260, 21:00
7 και 8 Ιουνίου 2023
Thalia Theater Hamburg – Κίριλ Σερεμπρένικοφ
Der Wij/Βίι των Κιρίλ Σερεμπρένικοφ και Μπόνταν Πανκρουχίν
Σε μια φανταστική νουβέλα τρόμου που έγραψε το 1835, ο πατέρας του ρωσικού ρεαλισμού, ουκρανικής καταγωγής Νικολάι Γκόγκολ,εμπνευσμένος από έναν λαϊκό σλαβικό θρύλο, επινόησε ένα τρομακτικό πλάσμα που το έλεγαν Βίι. Ήταν σχεδόν τυφλό, όταν όμως κατάφερνε να ανοίξει τα μάτια του, μια μόνη ματιά του ήταν ικανή να σκοτώσει όσους αντίκριζε. Με αφετηρία τον μύθο του Βίι, ο ο πρωτοποριακός σκηνοθέτης Κιρέλ Σερεμπρένικοφ δημιουργεί μια αφόρητης σκληρότητας όσο και ποιητικά ισχυρή παράσταση για τον πόλεμο της Ουκρανίας.
Πειραιώς 260 στις 21:00
12 Ιουνίου 2023
Anne-Sophie Mutter – Mutter’s Virtuosi
Η βιολινίστρια -θρυλος που ξεκίνησε την καρριέρα της με την υποστήριξη του Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, θα ερμηνεύσει έργα Βιβάλντι, Μπαχ, Πρεβέν, Μπολόν ντε Σεν-Ζορζ σε συνοδεία υποτρόφων του Ιδρύματος που φέρει το όνομα της.
Ωδείο Ηρώδου του Αττικού στις 21:00
14, 15, 16, 17 και 18 Ιουνίου 2023
Στάθης Λιβαθηνός:Καζανόβα / Δον Ζουάν
Μια παράσταση που συντίθεται πάνω στον ποιητικό παραλληλισμό του Λόρδου Μπάιρον με τη Μαρίνα Τσβετάγεβα, οι οποίοι εμπνεύστηκαν ο μεν Μπάιρον από τη μυθική φιγούρα του Δον Ζουάν, η δε Τσεβετάγεβα από την ιστορική φιγούρα του Καζανόβα με διαφορά ενός αιώνα.
Στη νέα παράσταση του σκηνοθέτη Στάθη Λιβαθινού, οι φωνές των δύο μεγάλων ποιητών συναντούν η μία την άλλη φωτίζοντας από την ερωτική περιπλάνηση και τον διαρκή απολογισμό για τον χρόνο που περνά και χάνεται ως το θέμα της εξορίας, την άλλη πάντα όψη της περιπλάνησης. Και τα δύο κείμενα γεννιούνται σε ταραγμένους καιρούς (την εποχή των καρμπονάρων και την Ελληνική επανάσταση ο Δον Ζουάν, τα χρόνια μετά την Οκτωβριανή επανάσταση ο Καζανόβας) και η αίσθηση πως κάτι τελειώνει εγγράφεται στον πυρήνα τους.
Πειραιώς 260 στις 21:00
15 Ιουνίου 2023
Θεόδωρος Κουρεντζής & Utopia Orchestra:Τρίτη συμφωνία του Γκούσταβ Μάλερ.
Στη συναυλία του Ηρωδείου ο διάσημος αρχιμουσικός Θεόδωρος Κουρεντζής θα διευθύνει την ορχήστρα Utopia ένα διεθνές σύνολο αποτελούμενο από κορυφαίους σολίστες του κόσμου στην Τρίτη συμφωνία του Μάλερ. Γραμμένη τα καλοκαίρια του 1895 και του 1896, η γιγαντιαία Τρίτη συμφωνία είναι ο μέγας ύμνος του Μάλερ στη Φύση και στις στοιχειακές δυνάμεις των όντων, που αγωνίζονται να ενωθούν με τον Θεό.
Ωδείο Ηρώδου Αττικού στις 21:00
18 Ιουνίου 2023
Σταύρος Ξαρχάκος
«Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα» θα οδηγήσουν στην «Καισαριανή», το «Μεγάλο μας τσίρκο» του Ιάκωβου Καμπανέλλη στην «Ιθάκη» του Μάνου Ελευθερίου, και όλοι μαζί θα συναντηθούμε «στης Ακρόπολης τα μέρη», με οδηγούς αγαπημένους ερμηνευτές: τη Μαρία Φαραντούρη, τον Γιάννη Κότσιρα και την Ηρώ Σαΐα.
Ωδείο Ηρώδου Αττικού στις 21:00
19 Ιουνίου 2023
John Cale & Band με Φιλαρμόνια Ορχήστρα Αθηνών
Από τους Velvet Underground στο Mercy
O Τζον Κέιλ, ο Ουαλός μουσικός που έγραψε ιστορία με τους Velvet Underground, έρχεται στο Ηρώδειο για μια μουσική αναδρομή σε μια πορεία που καλύπτει πάνω από έξι δεκαετίες, με αρκετό κλασικό υλικό αλλά και τραγούδια από τον νέο του δίσκο Mercy, που έχει λάβει διθυραμβικές κριτικές από τον παγκόσμιο μουσικό τύπο.
Μαζί του στη σκηνή η Φιλαρμόνια Ορχήστρα Αθηνών και φυσικά η μπάντα του. Η παράσταση σχεδιάζεται ειδικά για το μνημείο με καθηλωτικές προβολές και ενορχηστρώσεις σε αποκλειστική παγκόσμια πρώτη.
Ωδείο Ηρώδου Αττικού
21 Ιουνίου 2023
Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα ΕΡΤ / Katia & Μarielle Labeque
Παγκόσμια Ημέρα Μουσικής
Στο πρώτο μέρος, η ορχήστρα θα ερμηνεύσει το απολαυστικό Καρναβάλι των Ζώων(LeCarnavaldesanimaux, 1886) του Καμίγ Σεν-Σανς με αναφορές στους Μέντελσον, Μπερλιόζ και Όφενμπαχ, το οποίο βασίστηκε σε χιουμοριστικούς αυτοσχεδιασμούς που οι μαθητές του τον παρότρυναν να καταγράψει.
Στο δεύτερο μέρος, αλλάζοντας κλίμα, από τους μεγαλύτερους έντεχνους συνθέτες της εποχής μας, ο Γάλλος Τιερί Πεκού συνομιλεί με το Ζεϊμπέκικο του Διονύση Σαββόπουλου.
Στο τρίτο και τελευταίο μέρος, η ορχήστρα κλείνει ευφορικά ερμηνεύοντας δύο ορχηστρικές σουίτες από την Κάρμεντου ΜπιζέΔιευθύνει ο Ελληνογάλλος μαέστρος Διονύσιος Δερβής-Μπουρνιάς
Ωδείο Ηρώδου Αττικού
22 Ιουνίου 2023
The Waterboys
Ένα από τα αγαπημένα συγκροτήματα στην Ελλάδα είναι οι Σκωτσέζοι The Waterboys του Μάικ Σκώτ με την αγάπη του για την Κέλτικη παράδοση και την Ελληνική μυθολογία και μια τραγουδοποιϊα που ποτέ δεν σταμάτησε να εξελίσσεται.
Ωδείο Ηρώδου Αττικού
22 και 23 Ιουνίου 2023
Εmmanuel Gat dance: LOVETRAIN2020
O Ισραηλινός χορογράφος Εμανουέλ Γκατ με έδρα τη Γαλλία φέρνει στην Πειραιώς 260 μια γιορτή της ζωτικότητας και της ευφορίας. Σώματα που ενώνονται και απομακρύνονται, δυναμικές ομαδικές χορογραφίες, ντουέτα και σόλο ξεδιπλώνονται πάνω σε αξέχαστες επιτυχίες των Tears for Fears, της βρετανικής new wave μπάντας, ανακαλώντας την synth-pop ουτοπική ατμόσφαιρα της δεκαετίας του 1980.
Πειραιώς 260
23 Ιουνίου 2023
Νils Frahm: Music for Athens
Κανένας άλλος μουσικός δεν είναι ίσως τόσο ταυτισμένος με τον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ κλασικής και ηλεκτρονικής μουσικής όσο ο Βερολινέζος πιανίστας, συνθέτης και παραγωγός Νιλς Φραμ. Η αντισυμβατική προσέγγισή του στο πιάνο, η στοχαστική και ευαίσθητη ερμηνεία του, οι ηχητικές αλχημείες του, που συνδυάζουν ambient υφές με ατμοσφαιρική electronica, του έχουν χαρίσει πολυάριθμους/ες θαυμαστές/τριες σε ολόκληρο τον κόσμο.
Ωδείο Ηρώδου Αττικού 24 Ιουνίου 2023
Gregory Porter
Μέσα στην τελευταία δεκαετία, ο Γκρέγκορι Πόρτερ έφερε τη σύγχρονη τζαζ στα αυτιά χιλιάδων ανθρώπων με τη ζεστή, βαρύτονη φωνή του. Έγινε γρήγορα γνωστός το 2010 με τον πρώτο του δίσκο Water, που ήταν ένα υπέροχο πάντρεμα τζαζ, γκόσπελ και σόουλ. Πολύ σύντομα η κριτική τον κατέταξε στο επίπεδο καλλιτεχνών όπως ο Νατ Κινγκ Κόουλ και ο Στίβι Γουόντερ. Έχει βραβευτεί με δύο Γκράμμυ
Από τους σημαντικότερους ερμηνευτές της γενιάς του, ο Πόρτερ έρχεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα, λίγο πριν τις τρεις προγραμματισμένες συναυλίες του στο Royal Albert Hall του Λονδίνου.
Ωδείο Ηρώδου Αττικού
25 Ιουνίου 2023
Έλλη Πασπαλά: My American Songbook
Special guest: Vassilikos
Ένα ταξίδι στην αμερικανική μουσική παράδοση, μέσα από τραγούδια θρυλικών δημιουργών όπως ο Κόουλ Πόρτερ, ο Τζορτζ Γκέρσουιν και ο Λέοναρντ Μπέρνσταϊν, αλλά και σύγχρονων τραγουδοποιών που σφράγισαν μια εποχή και διαμόρφωσαν την αισθητική γενεών ολόκληρων, όπως η Τζόνι Μίτσελ, ο Λέοναρντ Κόεν, ο Πολ Σάιμον, ο Πρινς κ.ά.
Τη συνοδεύει μικρή ορχήστρα αποτελούμενη από κουαρτέτο πνευστών και κουαρτέτο εγχόρδων καθώς και ένα γκρουπ μουσικών που περιλαμβάνει τον Ντέιβιντ Λυντς που έχει και την ενορχηστρωτική επιμέλεια του προγράμματος, τον Τάκη Φαραζή στο πιάνο, τον Πέτρο Κλαμπάνη στο κοντραμπάσο και τον Γιάννη Αγγελόπουλο στα τύμπανα.
Ωδείο Ηρώδου Αττικού
27 Iουνίου 2023
Sigur Ros
Aπό τις πιο δημοφιλείς post-rock μπάντες του πλανήτη, οι Ισλανδοί Sigur Rós, περιοδεύουν με ορχήστρα και έρχονται στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού για να συνεπάρουν το φεστιβαλικό κοινό με τα ατμοσφαιρικά ηχητικά τοπία τους.
29 Ιουνίου 2023
Κρατική ορχήστρα Αθηνών / Λουκάς Καρυτινός
Τζιουζέπε Βέρντι: “Ρέκβιεμ”
Με το μεγαλόπνοο Ρέκβιεμτου Τζουζέπε Βέρντι, ένα από τα δημοφιλέστερα συμφωνικά-χορωδιακά έργα όλων των εποχών, .η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών τιμά τα 100 χρόνια από τη γέννηση της Μαρίας Κάλλας.
Μπορεί πολλοί έχοντας δει τις ταινίες του Πήτερ Τζάκσον, να μην θεωρούν τον “Αρχοντα των δακτυλιδιών” τίποτα άλλο από μια ηρωική ιστορία με σπαθιά, καλούς και κακούς. Όμως ο ίδιος δήλωνε ότι ήταν Καθολικός και ο “Άρχοντας των δακτυλιδιών” ένα Καθολικό έργο (η γενικά ένα χριστιανικό έργο αν επιθυμείτε) Ενώ παρόλο που απεχθανόταν την αλληγορική προσέγγιση του έργου του, θεωρούσε ότι μιλάει για τον Θάνατο και την επιθυμία για αθανασία. Μήπως είναι ευκαιρία η Μεγάλη Εβδομάδα να δούμε διαφορετικά το έργο του καθηγητή Τόλκιν; (Άβαλον των Τεχνών)
του Ναθάνιελ Μπρίτζερ
Το ότι ο Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν είχε μεγάλη απέχθεια στο να αποκαλούνται τα έργα του “αλληγορίες” είναι κάτι που δεν χρειάζονται πολλά επιχειρήματα, αν χρειάζεται και καθόλου. Τέτοια συναισθήματα αφθονούν στις επιστολές του. Ωστόσο, μια διάκριση που ο Τόλκιν κάνει πολλές φορές στις επιστολές του όταν αναφέρεται στην αλληγορία συχνά παραβλέπεται, και αυτή είναι η «δυνατότητα εφαρμογής». (Tolkien, Γράμματα 203)
Δεν υπάρχει κανένας «συμβολισμός» ή συνειδητή αλληγορία στην ιστορία μου», γράφει ο Τόλκιν. «Το ότι δεν υπάρχει αλληγορία δεν σημαίνει, φυσικά, ότι δεν υπάρχει δυνατότητα να θεωρηθεί ως τέτοια. Πάντα υπάρχει…. Αλλά θα πρέπει να πω, αν ρωτηθώ, η ιστορία δεν είναι πραγματικά γύρω από την Δύναμη και την Κυριαρχία: αυτό είναι που πυροδοτεί τα πράγματα. Μιλάει για τον Θάνατο και την επιθυμία για αθανασία. Κάτι που δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια ιστορία που γράφτηκε έναν Άνθρωπο (Γράμματα του Τόλκιν, 203)
Είναι αυτή η δυνατότητα να θεωρηθεί σε συγκεκριμένες περιπτώσεις ως αλληγορία που επιτρέπει τους αναγνώστες να δουν τους χαρακτήρες του Γκάνταλφ, του Φρόντο και του Άραγκορν ως εμβληματικούς, αλλά όχι ως αλληγορίες για τους ρόλους του Προφήτη, του Ιερέα και του Βασιληά, των οποίων τον ρόλο κάθε παιδί του Θεού καλείται να παίξει. Υπάρχει ένα συγκεκριμένο επίπεδο στο οποίο μέσα από ιστορίες αναλογιζόμαστε για την ανθρώπινη μας φύση και ακόμα τον ρόλο μας σε σχέση με το θείο. Όπως δηλώνει ο ίδιος ο Τόλκιν , “Ο Άρχοντας των Δακτυλιδιών” έχει τελικά να κάνει με τον Θάνατο και την επιθυμία για αθανασία”. Που σημαίνει ότι έχει να κάνει με μια συγκεκριμένη πλευρά της σχέσης του ανθρώπου με τον κόσμο, το θνητό τέλος αυτής της σχέσης και το μυστήριο αυτού που ακολουθεί. Με άλλα λόγια της σχέσης μας με το Θείο.
Ο Γκάνταλφ, ο Φρόντο και ο Άραγκορν ως Προφήτης, Ιερέας και Βασιλέας αντίστοιχα
Ενώ αυτή η ενατένιση του Θανάτου μπορεί να συνδεθεί με τις απόψεις του Τόλκιν ως πανεπιστημιακού για το “Μπέογουλφ” ως ελεγιακό έργο, αυτή η συγκεριμένη απεικόνιση και το αποτέλεσμα αυτού του διαλογισμού πάνω στον Θάνατο που υπάρχει στον ”Άρχοντα των Δακτυλιδιών” αποκαλύπτει κάτι πιο μεγαλειώδες από την επανάληψη ενός Αγγλο-Σαξωνικού επικού ποιήματος. Αποκαλύπτει έναν από τους τρόπους που αυτή η ιστορία είναι θεμελειωδώς Καθολικό (η Χριστιανικό αν θέλετε) έργο καθότι ο Τόλκιν αποκαλύπτει μέσα από πολλές βασικές παραγράφους στον τρίτο τόμο “Η Επιστροφή του Βασιληά”ότι η ενατένιση της ιστορίας του δεν έχει να κάνει με την Νίκη του Θανάτου – σχετικά με το ότι διεκδικεί για το Βασίλειο του όλους τους θνητούς, ανεξάρτητα αν είναι μοχθηροί ή ηρωϊκοί, όπως συμβαίνει στο “Μπέογουλφ”, αλλά την Ήττα του Θανάτου.
Η Μάχη των Πελενόριων Πεδίων, ο θάνατος του Σάουρον και η καταστροφή του Σκοτεινού Πύργου του Μπαράντ-ντουρ και η Στέψη του Βασιλιά επικροτούν με χαρά αυτή την ήττα, αυτόν τον θαυμαστό θρίαμβο του καλού επί του κακού που δεν είναι άλλος από την Ευκαταστροφική* Χαρά του Πάσχα. Με τη θαυματουργή εμφάνιση των Ρόχιρρίμ την ώρα της απελπισίας του Γκόντορ, που εμφανίζεται με το λάλημα του κόκορα και τον ερχομό της αυγής (Τόλκιν, “Ο Άρχοντας των Δακτυλιδιών 829), ο Τόλκιν υπαινίσσεται για πρώτη φορά το Χαρμόσυνο Μήνυμα της Ανάστασης του Κυρίου (Easter Joy στο πρωτότυπο) , γιατί «ήλθε το πρωί, το πρωί και ένας άνεμος από τη θάλασσα και το σκοτάδι απομακρύνθηκε, και τα στρατεύματα της Μόρντορ θρήνησαν, και ο τρόμος τους κατέλαβε, και τράπηκαν σε φυγή, και πέθαναν, και οι οπλές της οργής τους ποδοπάτησαν» (Tolkien, Lord of the Rings 838).
Η εμφάνιση των Ροχίρριμ στην Μάχη των Πελενόρειων Πεδίων
Παρόλο όμως όλες αυτές τις αναλάμψεις χαράς που εμφανίζονται σε αυτόν τον τελευταίο τόμο της ιστορίας, και πιο ειδικά με τα έργα θεραπείας του Άραγκορν στην Μίνις Τίριθ , δεν είναι παρά μέχρι την στιγμή που το Δακτυλίδι καταστρέφεται και οι οικοδεσπότες της Δύσης μαζεύονται στην Πεδιάδα του Κορνμάλλεν που ο Τόλκιν αποκαλύπτει το Χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης που αυτή ιστορία ενατενίζει, αρχίζοντας ταιριαστά με τον Σαμ να λέει; “Γκάνταλφ, νόμιζα ότι είχες πεθάνει! Αλλά μετά σκέφθηκα ότι εγώ ο ίδιος ήμουν νεκρός. Κάθε τι θλιμμένο πρόκειται να βγει αναληθές; Τι συνέβη στον κόσμο; (Τόλκιν, “Ό Άρχοντας των Δακτυλιδιών, 951).
Έτσι το μυστήριο της ήττας του Θανάτου εμφανίζεται πρώτη φορά αληθινά, γιατί κάτι θαυμαστό έχει συμβεί στον κόσμο, κάτι που έκανε τη θλίψη του Θανάτου αναληθή. Αυτό το συναίσθημα της κατάπληξης και της χαράς συνεχίζει να αναδύεται στον Σαμ, έτσι ώστε το γέλιο του Γκάνταλφ «έπεσε στα αυτιά του σαν τον απόηχο όλων των χαρών που είχε γνωρίσει ποτέ. Αλλά ο ίδιος ξέσπασε σε κλάματα» και έτσι «που νιώθει σαν την άνοιξη μετά τον χειμώνα και τον ήλιο στα φύλλα, και σαν τρομπέτες και άρπες και όλα τα τραγούδια που έχω ακούσει ποτέ!» (Tolkien Lord of the Rings 952). Πράγματι, πώς αλλιώς μπορούμε να ανταποκριθούμε στο μυστήριο της Ήττας του Θανάτου παρά πρώτα με δάκρυα και μετά με χαρά; Εδώ με τον Σαμ, λοιπόν, είναι η πρώτη είδηση του Χαρμόσυνου Μηνύματος της Ανάστασης
Και όμως είναι μακριά από το να είναι η τελευταία. Όπως ο Γκάνταλφ πληροφορεί τον Σαμ και τον Φρόντο “στην Γκόντορ η Νέα Χρονιά θα ξεκινάει τώρα την 25η Μαρτίου όταν έπεσε ο Σάουρον και οταν έβγαλαν από την φωτιά και σας έφεραν μπροστά στον Βασιληά. Σας περιποιήθηκε και τώρα σας περιμένει. Θα φάτε και θα πιείτε μαζί του” (952). Η ημερομηνία 25η Μαρτίου είναι σε πολλές παλιές Καθολικές παραδόσεις που πάνε και πριν ακόμα την εποχή του Αγίου Αυγουστίνου, η ακριβής ημερομηνια της Σταύρωσης του Χριστού. Είναι επίσης η ημερομηνία της Σύλληψης Του, η ιεροπρέπεια του Ευαγγελισμού. Η επιλογή αυτής της ημερομηνίας από τον Τόλκιν για την ήττα του Τόλκιν κάθε άλλο παρά συμπτωματική είναι , όπως έχει ήδη υποστηρίξει ο T.A. Shippey κάπως περιφρονητικά στο βιβλίο του “Ο Δρόμος για την Μέση Γη” (Shippey, Road to Middle-Earth 151-2).
Ο θάνατος του Σάουρον ταυτίζεται με την ημέρα του Ευαγγελισμού
Ο Σίπεϋ απορριπτικά δηλώνει ότι ο Τόλκιν χρησιμοποίησε αυτήν την ημερομηνία για να μετατρέψει την “Ευκαταστροφή” της ιστορίας του σε ένα “πρόδρομο ή “τύπο ” του μεγαλύτερου Χριστιανικού μύθου” (Shippey, Road to Middle-Earth 152). Παρόλο που με την στενή έννοια αυτό είναι αληθεια, είναι πολύ μακριά από την όλη αλήθεια. Η χρήση της ημερομηνίας από τον Τόλκιν δεν είναι ένας τεχνητός μηχανισμός με τον οποίο συνδέει τον μύθο του με τον επερχόμενο Χριστιανικό μύθο αλλά μια σκόπιμη τοποθέτηση του μύθου του μέσα στην Ιστορία, και όχι απλώς ιστορία, αλλά ιστορία της Σωτηρίας, κάνοντας την ιστορία του όχι μια αλληγορία για την Ανάσταση, αλλά μια στιγμή στον χρόνο και ένα μύθο που προϊδεάζει αυτήν την ανώτερη χαρά με το να συμμετέχει και να αντανακλά αυτήν την ίδια θλίψη και χαρά, που είναι ο Θάνατος και η Ανάσταση.
Ούτε είναι η χρήση της ημερομηνίας το μόνο μέρος του αποφθέγματος του Γκάνταλφ που αντανακλά το χαρμόσυνο Μήνυμα της Ανάστασης, καθότι η περιγραφή του Φρόντο και του Σαμ από τον Μάγο ως άτομα που σώθηκαν από τις φλόγες και οδηγήθηκαν μπροστά στον Βασιλιά γιια να γιορτάσουν μαζί του αντανακλά επίσης την σωτηρία των ψυχών από την καταδίκη και την είσοδο τους στο Βασίλειο των Ουρανών, όπου θα ξεκουραστούν και θα γιορτάσουν με τον Βασιληά των Βασιλέων, ο οποίος με την νίκη του, “πήρε πίσω όλο το αρχαίο του Βασίλεο, την έκπτωτη Γη (Tolkien, Lord of the Rings 952).
Τα δάκρυα και η χαρά του Φρόντο και του Σαμ και των οικοδεσποτών της Δύσης μιλούν όλοι για αυτό το Χαρμόσυνο Μήνυμα της Ανάστασης, το οποίο ο Τόλκιν ανατενίζει μέσω της ήττας του Σάουρον, αλλά υπάρχε μια σημαντική τελική στιγμή που αντανακλά αυτό το Χαρμόσυνο Μύνημα της Ανάστασης και αυτό συμβαίνει όταν τα νέα της Νίκης φτάνουν στην Πόλη του Γκόντορ. Εκεί, ακόμα και πριν ο Αετός φέρει τις ευχάριστες ειδήσεις, ο καθένας αισθάνεται πρώτα την καταστροφή και μετά την Νίκη καθώς “η Σκιά έφυγε, και ο Ήλιος αποκαλύφθηκε και το φως έκανε άλμα μπροστά … και σε όλα τα σπίτια της Πόλης οι άνθρωποι τραγουδούσαν για την χαρά που τους συνεπήρε τις καρδιές αλλά από που έβγαινε αυτό δεν μπορούσαν να πουν” (Tolkien Lord of the Rings 963). Και ακόμα καθώς αρχίζουν να τραγουδούν και να γιορτάζουν, ένας Αετός επιβεβαιώνει την χαρά τους λέγοντας “Η Μάυρη Θύρα γκρεμίσθηκε/ και ο Βασιληάς σας μπήκε μέσα/ και είναι νικητής … ο Βασιληάς σας θα έρθει ξανά / και θα ζήσει ανάμεσα σας για όλη σας την ζωή (Tolkien Lord of the Rings 963).
Σε αυτήν την κραυγή του αγγελιαφόρου αετού, ξανά το Χαρμόσυνο Μήνυμα της Ανάστασης ανυψώνεται στα ουράνια γιατί το μήνυμα του αγγελιαφόρου , καθώς μιλάει για τον Βασιληά που έχει σπάσει την θύρα και έχει περάσει στην Πόλη, αντανακλά την Κάθοδο στον Άδη και την χαρά του μεγάλου αυτού θριάμβου και ενώ την ίδια στιγμή επιβεβαιώνει ότι ο Βασιλεύς θα επιστρέψει στην Πόλη και θα ζήσει με τον λαό του για πάντα.
Αυτές οι περιπτώσεις δεν είναι απλή αλληγορία, γιατί ο Άραγκορν είναι πραγματικά ο χαρακτήρας του και όχι απλώς ο Ιησούς Χριστός στην αλληγορία. Παρόλα αυτά είναι ο Βασιλεύς και έχει επιστρέψει από την Κάθοδο στον Άδη για να κατοικήσει ξανά ανάμεσα στο λαό του. Παρομοίως, η λύπη για τη μεγάλη θλίψη και τα βάσανα που όλοι έχουν υπομείνει στα χέρια του Σάουρον και τα δάκρυα χαράς και γέλιου για την τελική του ήττα δεν είναι αλληγορία για το τσίμπημα του θανάτου και της αμαρτίας, ωστόσο είναι θλίψη και χαρά που ξεπήδησαν από τη Σκιά και τον θάνατο της.
Ο “Άρχοντας των Δακτυλιδιών” δεν είναι μια αλληγορική ιστορία, ούτε θα πρέπει να την μεταχειριζόμαστε ως τέτοια, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η ιστορία δεν θα χρησιμοποιηθεί για να ενατενίσουμε και να βυθοσκοπίσουμε τα βάθη της ανθρώπινης φύσης και της σχέσης της με το Θείο. Το γεγονός της Ανάστασης είναι ένα γεγονός που ξεπερνά τον Χρόνο. Και δεν είναι καθόλου απίθανο ένας άνθρωπος όπως ο Τόλκιν που θεωρούσε ότι ο μύθος και η φαντασία φέρνουν ρωγμή στον χρόνο μέσω χαρούμενων ματιών στην αιωνιότητα, θα χρησιμοποιούσε τις ιστορίες του ως μια σκιώδη ανάμνηση, του παρελθόντος η του μέλλοντος, αυτής της αιώνιας υπερβατικής στιγμής … και ας πάει στα κομμάτια η αλληγορία Όπως είπε ο ίδιος ο Tόλκιν, ενώ η ιστορία του αφορά τις ενέργειες συγκεκριμένων χαρακτήρων σε μια μακρινή εποχή, αναφέρεται σε μεγάλο βαθμό στον Θάνατο. Γιατί στη Μέση Γη αυτό θα σήμαινε ότι δεν μπορεί να αφορά τον Θρίαμβο επί του Θανάτου;
* Ευκαταστροφή είναι μια λέξη που επινοήθηκε από τον Τόλκιν που σημαίνει μια ξαφνική αντιστροφή των γεγονότων σε μια ιστορία που επιβεβαιώνει ότι ο πρωταγωνιστής δεν θα συναντήσει κάποια τρομερή, επικείμενη και πολύ εύλογη και πιθανή καταστροφή. Αν και το ενδιαφέρον του Τόλκιν είναι ο μύθος, η ευκαταστροφή συνδέεται με το Ευαγγέλιο. Ο Τόλκιν αποκαλεί την Ενσάρκωση του Χριστούτην ευκαταστροφή της «ανθρώπινης ιστορίας» και την Ανάστασητην ευκαταστροφή της Ενσάρκωσης
