ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ακολουθήστε μας:
1 May, 2026
ΚεντρικήStandard Blog Whole Post (Σελίδα 24)

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Η Παιδική Χορωδία του Παρεκκλησίου των Βασιλικών Ανακτόρων ιδρύθηκε το 1950, σύμφωνα με επιθυμία της Αυτού Μεγαλειότητος του Βασιλέως Παύλου. Την οργάνωση και διεύθυνσή της ανέλαβε ο νεαρός τότε – μόλις 21 ετών – Μιχάλης Αδάμης (1929-2013), ο μετέπειτα σπουδαίος έλληνας συνθέτης, από τον θάνατο του οποίου συμπληρώνονται φέτος δέκα χρόνια.

Επρόκειτο για ένα μεικτό χορωδιακό σύνολο από παιδιά 8-14 ετών πλαισιούμενα από ανδρικές φωνές. Η χορωδία είχε στο ρεπερτόριό της τρεις Θείες Λειτουργίες (διαφορετικών συνθετών), πολλά Απολυτίκια και τροπάρια Εορτών, Ακολουθίες της Μ. Σαρακοστής και της Μεγάλης Εβδομάδας, καθώς και πλήθος άλλων εκκλησιαστικών συνθέσεων της Ορθοδόξου Λατρείας. Ταυτόχρονα, ερμήνευε απαιτητικές συνθέσεις ελλήνων συνθετών και είχε ηχογραφήσει ύμνους και άσματα που είχαν κυκλοφορήσει σε δισκάκια της εποχής. Εκδόθηκαν τρεις δίσκοι 45 στροφών στα τέλη της δεκαετίας του ’50 και τις αρχές του ’60 (στις εταιρείες Fidelity και Philips) με κάλαντα, τροπάρια και ψαλμούς, ενώ η χορωδία συμμετείχε και στην ηχογράφηση με τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκι για τους «Όρνιθες» του Αριστοφάνη (για την θρυλική παράσταση του Θεάτρου Τέχνης). Η όλη δράση της ήταν πλούσια και σημαντική, αλλά δεν έχει έρθει ακόμα στο φως.

Το 1962 ο Μιχάλης Αδάμης τιμήθηκε από τον Βασιλέα Παύλο με τον Χρυσό Σταυρό του Φοίνικα για την προσφορά του στην Παιδική Χορωδία των Ανακτόρων, καθώς όχι μόνο την προετοίμαζε και την διηύθυνε, αλλά συνέθετε ή διασκεύαζε μελωδίες ειδικά γι’ αυτήν.

Κυριακή Ορθοδοξίας στο Παρεκκλήσι των Βασιλικών Ανακτόρων στο Τατόι

Στο ενημερωμένο κανάλι enodaisgr στο youtube συναντάμε μια ξεχωριστή ηχογράφηση της Παιδικής Χορωδίας των Ανακτόρων, που προέρχεται από το Αρχείο της Ελληνικής Ραδιοφωνίας. 

Στο συγκεκριμένο ηχητικό ντοκουμέντο ακούμε τους εξής ύμνους της Μεγάλης Εβδομάδος, όπως τους εκφωνεί η εκφωνήτρια της Ελληνικής Ραδιοφωνίας.

– «Ακατάληπτον εστίν», εναρμόνισις Παπαδημητρίου

– Αλληλουιάριο Νυμφίου, Μιχάλη Αδάμη

– «Ιδού ο Νυμφίος» Μιχάλη Αδάμη

– «Τον νυμφώνα σου βλέπω», εναρμόνισις Τάκη Γεωργίου

– «Πόρνη προσήλθε σοι»

– Τροπάριο Κασσιανής, Μιχάλη Αδάμη, σολίστ ο κύριος Στέφανος Βασιλειάδης.

Ο συνθέτης ηλεκτρονικής μουσικής Στέφανος Βασιλειάδης υπήρξε συν-διευθυντής και σολίστ της Παιδικής Χορωδίας Ανακτόρων

Το κομμάτι «Ακατάληπτον εστίν», είναι τρία τροπάρια από τα κατ’ αλφάβητον Εγκώμια εις τον θάνατον και την ταφήν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ψαλλόμενα εις ήχον Γ’, κατά την Θ’ Ωδήν της εορτής της Υπαπαντής.

Η χορωδία ψάλλει τα ακόλουθα τροπάρια από αυτά τα 24 Εγκώμια:

Ἡ Θεοτόκος: Ἀκατάληπτόν ἐστί καὶ ἀγγέλοις καὶ βροτοῖς τὸ μυστήριον Υἱὲ τῆς ἀρρήτου Σου ταφῆς.

Μαρία ἡ Μαγδαληνή: Βουληθείς, ὦ πλαστουργέ, ἵνα σώσῃς τὴν ζωήν, ἑκὼν θνήσκεις, Ἰησοῦ, ἡ ἀθάνατος ζωή.

Ἰωάννης ὁ ἐπιστήθιος: Ἴδε φίλον μαθητήν, καὶ μητέρα, Ἰησοῦ, ἔτι λόγον δὸς ἡμῖν, ἐκ στόματος τοῦ Σοῦ.

Πρόκειται για Ιεροσολυμιτική παράδοση, καθώς αυτά τα Εγκώμια δεν εντάσσονται μέσα στην Ακολουθία του Επιταφίου, όπως καταγράφεται στο “Τριώδιον”.

Ο Παναγιώτης Ανδριόπουλος με τον Μιχάλη Αδάμη στην Μόσχα

Ποιος, όμως, είναι αυτός ο Παπαδημητρίου που έκανε την εναρμόνιση;

Με το επώνυμο «Παπαδημητρίου» έχουμε αρκετούς λόγιους έλληνες συνθέτες. Πιστεύουμε ότι ο συγκεκριμένος είναι ο Κωνσταντίνος Παπαδημητρίου (Δαρδανέλια 1889-Αθήνα 1947), ο οποίος υπήρξε διακεκριμένος καθηγητής μουσικής, θεολόγος και νομικός, ψάλτης και θεωρητικός της βυζαντινής μουσικής και μουσικολόγος. Βυζαντινή μουσική μουσική σπούδασε στη Χάλκη – λογικό αφού καταγόταν από τα Δαρδανέλια – θεολογία στα Ιεροσόλυμα και ευρωπαϊκή μουσική στο Ωδείο Αθηνών και στην Ακαδημία της Βιέννης. Λόγω, λοιπόν, της ζωής του και στα Ιεροσόλυμα, επέλεξε να εναρμονίσει – ως γνώστης που ήταν – τα Εγκώμια προς το «Ακατάληπτον εστίν». Και ο Μιχάλης Αδάμης ενέταξε στο ρεπερτόριο της Χορωδίας του Παρεκκλησίου των Βασιλικών Ανακτόρων μερικά τροπάρια.

Το γνωστό εξαποστειλάριο των Νυμφίων «Τον νυμφώνα σου βλέπω» ακούγεται στην εναρμόνιση Τάκη Γεωργίου. Ο Παναγιώτης ή Τάκης Γεωργίου (1915-1984) αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους συνθέτες εκκλησιαστικής πολυφωνικής μουσικής, ο οποίος σχεδόν μέχρι το τέλος της ζωής του υπηρέτησε ως Καθηγητής Βυζαντινής Μουσικής στο Εθνικό Ωδείο.

Ο συνθέτης Τάκης Γεωργίου

Στο τροπάριο της Κασσιανής του Μιχάλη Αδάμη σολίστ είναι ο συνθέτης και μουσικοπαιδαγωγός Στέφανος Βασιλειάδης (1933-2004), στενός συνεργάτης και φίλος του Μιχάλη Αδάμη και συνδιευθυντής της Παιδικής Χορωδίας των Ανακτόρων κάποιο διάστημα. Πρέπει να είναι από τις σπάνιες ηχογραφήσεις με την φωνή του Στέφανου Βασιλειάδη, και μάλιστα νέου.

Η «Κασσιανή» του Αδάμη, είναι απαιτητική και καθόλου προβλέψιμη. Δεν πρόκειται για εναρμόνιση βυζαντινού μέλους ή έστω μίμησή του, αλλά για μια αυτόνομη σύνθεση, με ανάπτυξη σε πολλά επίπεδα της χορωδιακής τεχνικής.

Αυτό το ηχητικό μεγαλοβδομαδιάτικο ντοκουμέντο της Παιδικής Χορωδίας του Παρεκκλησίου των Βασιλικών Ανακτόρων, αποδεικνύει την πολλή και ιδιαίτερη δουλειά που έγινε από αυτό το ξεχασμένο στις μέρες μας σύνολο. Ξεχασμένο ακόμα και από την μουσικολογική έρευνα… 

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου Η Παιδική Χορωδία του Παρεκκλησίου

«Χάθηκε αυτός ο οδοιπόρος.

Είχε συνάξει λίγα φύλλα

ένα κλαδί γεμάτο φως

είχε πονέσει.

Και τώρα χάθηκε…

Αγγίζοντας αληθινά πουλιά στο έρεβος

αγγίζει νέους ουρανούς

η προσευχή του μάχη.

Έαρ μικρό έαρ βαθύ έαρ συντετριμμένο.»

 


«
Με τι βιασύνη προχωρεί ο Ιησούς εφέτος

προς την Ανάσταση

παραμερίζει πανέρια τεράστια

γιομάτα βιολέτες

σπρώχνει τους αέναους παπάδες

τινάζει νευρικά προς τα πίσω τη μαλλούρα του

το γεγονός είναι ολοφάνερο: βαρέθηκε».

 

-«Τίποτα δεν αγγίζει τις απριλιάτικες βιολέτες; τίποτα-: μονάχα ο ακάνθινος Ιησούς.»
Το άφθαρτο ξύλο: Ο σταυρός είναι δυο επιθυμίες. Η μια επιθυμία που ερωτεύτηκε τα ουράνια σμίγει και σταυρώνεται με την επιθυμία καθώς διασχίζει τη γη. Κι ο Χριστός στο Έαρ Σταυρωμένος.»
(Ν. Καρούζος, Ποιήματα Α’ και Β’)

«Χάθηκε αυτός ο οδοιπόρος. Είχε συνάξει λίγα φύλλα ένα

Tρίτη 2 Μαϊου 2023 στις 20:30 
Μέγαρο – 30 Χρόνια εκκλησιαστικό όργανο

Το αφιέρωμα του Μεγάρου για τα 30 χρόνια από την κατασκευή και τα εγκαίνια του εκκλησιαστικού οργάνου στην Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης ανοίγει με το ρεσιτάλ του μεγάλου οργανίστα Ολιβιέ Λατρύ. Δεινός βιρτουόζος, με διεθνή ακτινοβολία, ο Λατρύ είναι οργανίστας στην Παναγία των Παρισίων από είκοσι τριών ετών και σήμερα θεωρείται ένας από τους πιο ευφάνταστους αυτοσχεδιαστές παγκοσμίως. Εκπληκτικής ακρίβειας μεταγραφές, συγκλονιστικά πρωτότυπα έργα και ένας αυτοσχεδιασμός αναδεικνύουν την απαράμιλλη δεξιοτεχνία του γάλλου μουσικού καθώς και τις αστείρευτες ηχητικές δυνατότητες του εκκλησιαστικού οργάνου του Μεγάρου, που κατασκευάστηκε από τον κορυφαίο γερμανικό οίκο Klais και αναμένεται να ηχήσει σε όλο του το μεγαλείο.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Richard Wagner: Ιπτάμενος Ολλανδός, Εισαγωγή, μεταγραφή Edwin Lemare

Franz Liszt: Θρύλος αρ. 1 «Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης: το κήρυγμα στα πουλιά», μεταγραφή Camille Saint-Saëns

Camille Saint-Saëns: Από το Καρναβάλι των ζώων: Ενυδρείο, To κλουβί των πουλιών, Ο κύκνος μεταγραφή Shin-Young Lee

Louis Vierne: Aπό τα 24 Φανταστικά κομμάτια: Τοκάτα από τη Σουίτα αρ. 2 (έργο 53)

Olivier Latry: Αυτοσχεδιασμός

Charles- Marie Widor: Συμφωνία για εκκλησιαστικό όργανο αρ. 5 σε φα ελάσσονα, έργο 42, αρ.1


ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ 

Ε! Ζώνη: €7.50 Φοιτητές, νέοι έως 25 ετών, άνεργοι, ΑμεΑ, 65+ & πολύτεκνοι

€10.00 

Δ! Ζώνη €15.00 και ΑΜΕΑ 13.00 

Γ! Ζώνη: €20.00 και ΑΜΕΑ: 17.00 

Β! Ζώνη: €25.00 και ΑΜΕΑ : 21.50 

Α! Ζώνη: €30.00 και ΑΜΕΑ: 25.50 

Διακεκριμένη Ζώνη: €35.00 και ΑΜΕΑ: 30.00

 

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε τον παρακάτω σύνδεσμο: megaron.gr

 

Tρίτη 2 Μαϊου 2023 στις 20:30  Μέγαρο –

 Kλείνουν σήμερα 32 χρόνια από τον θάνατο του Δημήτρη Λάγιου

της Έλενας Ευαγγέλου 

Υποψήφίου Διδάκτορος Πανεπιστημίου Κύπρου 

Ο “Ήλιος ο Ηλιάτορας” γράφτηκε το 1971 όταν στην Ελλάδα κυριαρχούσε το καθεστώς των Συνταγματαρχών. Ο ποιητής βρισκόταν τότε στο Παρίσι και οι αναφορές στο γεγονός της δικτατορίας είναι εμφανείς. Για τη μελοποίηση του ενδιαφέρθηκε και ο ίδιος ο Μάνος Χατζιδάκις, βρήκε όμως ότι θέλει πολλή δουλειά και το ανέβαλε γι’ αργότερα. Ο Ελύτης βλέποντας ότι ο “Ηλιάτορας” ξεπερνούσε το πλαίσιο του αρχικού σκοπού που ήταν η μελοποίηση αποφάσισε να τον εκδώσει σε βιβλίο.

Ο ποιητής ανησυχούσε μήπως το να βάλει τον ήλιο και τους ανέμους να μιλούν θεωρηθεί ξεπερασμένο. Στη συνέχεια «διασκέδασε» τις ανησυχίες του και έδωσε στον “Ηλιάτορα”, όπως ο ίδιος αναφέρει, την ισορροπία που οφείλουν να έχουν ακόμη και τα πιο αυστηρά ποιήματα.

Ο συνθέτης Δημήτρης Λάγιος αγαπούσε με πάθος την ποίηση. Πίστευε με  θέρμη πως οι ποιητές είναι μια αλυσίδα ανθισμένη που προστατεύει την Ελλάδα. Το 1975 και ενώ σπουδάζει ακόμη στην Αμερική μελοποιεί τον “Ήλιο τον Ηλιάτορα”χωρίς να σκεφτεί ποτέ ότι θα γίνει δίσκος. Ο “Ηλιάτορας” που μύριζε Ελλάδα κέντριζε τη νοσταλγία του για επιστροφή στην πατρίδα.

Το 1980 και όταν ο Λάγιος είχε επιστρέψει πια στην Ελλάδα, είχε προγραμματίσει συναυλία στην Ζάκυνθο με εκλεκτούς μουσικούς του νησιού. Ο χώρος της συναυλίας κατάμεστος από κόσμο, τα πράγματα όμως δεν εξελίχθηκαν όπως θα ανέμενε κανείς. Ο υπερβολικός ζήλος του νεαρού συνθέτη και οι ατέλειωτες ώρες προετοιμασίας των προηγούμενων ημερών ματαίωσαν τελικά την συναυλία αφού μετά την εισαγωγή του έργου του Λάγιου «Λαϊκή Καντάτα νούμερο 1», ο συνθέτης κατέρρευσε στη σκηνή και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο λόγω υπερκόπωσης. 

Μία εβδομάδα αργότερα, ο Λάγιος επανέλαβε τη συναυλία. Αυτή τη μέρα συνέπεσε να βρίσκεται στη Ζάκυνθο ο Οδυσσέας Ελύτης που θέλησε να επισκεφθεί τη γη που γέννησε τον Κάλβο και τον Σολωμό. Ο Λάγιος βλέποντας τον Ελύτη να κάθεται στην πρώτη σειρά, διακόπτει και τραγουδά το «Όμορφη και παράξενη πατρίδα». Την επόμενη μέρα όταν ο ποιητής θα έφευγε από τη Ζάκυνθο, ο Λάγιος πηγαίνει στο αεροδρόμιο και του προσφέρει λουλούδια με άρωμα Ζακύνθου από τον κήπο της Μαρλέν Καρρέρ φίλης του ποιητή και εγγονής του μουσουργού της Επτανησιακής Σχολής, Παύλου Καρρέρ.

Ο Ελύτης θα αναφέρει για το γεγονός αυτό: «Έχω την αίσθηση ότι εδώ σ’ αυτόν τον τόπο του Κάλβου και του Σολωμού έγιναν τα πνευματικά αρραβωνιάσματα για τον Ήλιο τον Ηλιάτορα». Έτσι, μετά από τη συμπαντική συνάντηση των δύο πνευματικών ανθρώπων ο Λάγιος επεξεργάζεται περαιτέρω τον “Ηλιάτορα” και ο δίσκος με τον Γιώργο Νταλάρα, την Ελένη Βιτάλη τον Νίκο Δημητράτο και τη χορωδία Λαμίας γίνεται πραγματικότητα.

Ο “Ήλιος ο Ηλιάτορας” ένα ποίημα με μοιρασμένους ρόλους ανάμεσα σε αφηγητή, στον Ήλιο, σε ανέμους, σε ένα κορίτσι, σε χορό ανδρών, σε χορό γυναικών και σε τραγουδιστές μελοποιήθηκε αρχικά από τον Λάγιο σε θεατρική μορφή και προοριζόταν να γίνει διπλός δίσκος με τα ιντερμέτζα του και τα ορχηστρικά του μέρη, όμως στην πορεία τα σχέδια άλλαξαν, όταν η δισκογραφική εταιρεία απέρριψε την πρόταση του Λάγιου αφού λόγω κόστους το διπλό άλμπουμ δεν θα έμπαινε σε τόσα σπίτια.

Η μελοποίηση του “Ήλιου του Ηλιάτορα” από τον Δημήτρη Λάγιο σηματοδοτεί ουσιαστικά το ξεκίνημά του στη δισκογραφία και τοποθετείται στην κορυφογραμμή των επιτυχημένων μελοποιήσεων των ποιημάτων του Ελύτη. Το ξεκίνημα του Δημήτρη Λάγιου θεωρείται ιδιαίτερα ποιοτικό και τίμιο και έγινε με σεβασμό στον ποιητή και σ το έργο του. 

Από την πλευρά του ο Ελύτης, εσωτερικός από τη φύση του και μακριά από τις δοσοληψίες της αγοράς αποκλείει για τη μελοποίηση του “Ηλιάτορα” πιο επώνυμους συνθέτες και επιστρέφοντας στην Αθήνα δηλώνει πως αισθάνεται καλά που έδωσε την άδεια της μελοποίησης σε έναν νέο άνθρωπο και εξομολογείται για το πολυτραγουδισμένο “Γεια σου κύριε Μενεξέ” στον ποιητή Στρατή Πασχάλη πως κάπως έτσι ήθελε το «κορίτσι» σαν χορεύτρια που βγαίνει από μουσικό κουτί.

Όσο για το εξώφυλλο του δίσκου παρουσιάζει τον κόκκινο ανθρωποπρόσωπο ήλιο της πρώτης έκδοσης του “Ήλιου του Ηλιάτορα” και τονίζει σαφώς την κυριαρχία των συγκεκριμένων στίχων. Ο Λάγιος μελοποίησε το 70% του βιβλίου κρατώντας  τη βασική ραχοκοκαλιά και σκηνοθεσία. 

Ο “Ήλιος ο Ηλιάτορας”του Ελύτη δεν έχει δυσνόητα σημεία και μπορεί να θεωρηθεί ένα κατ’ εξοχήν λαϊκό ποίημα. Αποτελεί μια ποιητική ματιά στην πορεία της Ελλάδος μέσα στον χρόνο με φόντο την ιστορία ενώ η παρουσία του Ήλιου που «οδηγεί» μπορεί να θεωρηθεί στοιχείο παραδοσιακό της δημοτικής μας ποίησης. Ο Λάγιος που πιστεύει ότι ένα ποίημα από μόνο του είναι αυτόνομο και διέπεται από τους νόμους του αναφέρει σε συνέντευξή του στην Άννα Βλαβιανού, τον Απρίλιο του 1983, πως προσπάθησε να κινηθεί «στο πλαίσιο της έντεχνης μουσικής, με βυζαντινά, δημοτικά και λαϊκά στοιχεία, όπως τα έχει αφομοιώσει το ένστικτό του». Έτσι,  στη μελοποίηση του Ηλιάτορα λαϊκοί και δημοτικοί ρυθμοί, παραδοσιακά αλλά και σύγχρονα ελληνικά όργανα, ζωντανεύουν ακουστικά τη μαγεία της ποίησης.

Ο δίσκος έδωσε σημαντικές μελοποιήσεις που αγαπήθηκαν και άντεξαν στον χρόνο. Μία από αυτές είναι το Γεια σου κύριε Μενεξέ» άλλως «Τραγούδι κοριτσιού» που πέρα από τη σύνθεση, η παιγνιδιάρικη ενορχηστρωτική του διάθεση με το φλάουτο ταίριαξε απόλυτα με τους στίχους του Ελύτη. Το τραγούδι ζωντανεύει η Ελένη Βιτάλη. Αδιαμφισβήτητα, άξιες αναφοράς είναι και οι δωρικές ερμηνείες του Νίκου Δημητράτου στα τραγούδια «Δρόμοι περπατημένοι» και «Πολλά δεν θέλει ο άνθρωπος» όπου η μουσική του Λάγιου αποπνέει ρώμη και αυτοπεποίθηση στους διαχρονικούς στίχους του Ελύτη.

Το πλέον πολυτραγουδισμένο τραγούδι είναι το «Όμορφη και παράξενη πατρίδα». Το τραγούδι άνοιγε τη δεύτερη πλευρά του δίσκου αφού συνηθιζόταν να τοποθετούνται στην αρχή και το τέλος του βινυλίου τα δυνατά τραγούδια. Η απλή και απέριττη μουσική του άφησε απόλυτα ικανοποιημένο τον Ελύτη. Να σημειώσουμε στο σημείο αυτό την ιερή και ζωογόνο σχέση του Λάγιου με τον ερμηνευτή Γιώργο Νταλάρα. Όταν ο Λάγιος μελοποιούσε την «Όμορφη και παράξενη πατρίδα» είχε κατά νου τη φωνή του, που καθόρισε το τραγούδι με την έξοχη ερμηνεία του. Τέλος, ο Ήλιος ο Ηλιάτορας τελειώνει μ’ ένα «Τρελοβάπορο». Το τρελοβάαπορο Ελλάδα σύμβολο ιστορικής πορείας στην πρώτη έκδοση το τραγουδούσε ο Δημητράτος με χορωδία. 

Η Ελλάδα μια χώρα με ιδιαίτερη ηλιοφάνεια αποθέωσε τον ήλιο. Στις δοξασίες του λαού ο ήλιος είναι το «μάτι του θεού» που τα βλέπει και τα μαθαίνει όλα. Είναι ένας λαμπρός «βιγλάτορας» με στημένη τη βίγλα, το παρατηρητήριό του στον ουρανό και πάντ’ εφορά και πάντ’ επακούει στον Όμηρο, είναι πανόπτης στον Αισχύλο και κοσμογυριστής στο δημοτικό τραγούδι. Με αυτή τη χαρμολύπη ολοκληρώνεται ο Ηλιάτορας.

Επιστρέφοντας στη μελοποίηση, η μουσική του Δημήτρη Λάγιου έχει κερδίσει το παιγνίδι με τον χρόνο και απευθύνεται στον καθένα ξεχωριστά. Ήχος ιδιαίτερος και προσωπικός που κομίζει αέρα Ελλάδας. Ήχος που κουβαλάει ταυτόχρονα εικόνες και μνήμες από αλλού, άλλοτε από μέρη οικεία και άλλοτε απροσπέλαστα, της καρδιάς και του νου. Ένα ιδανικό συναπάντημα Ποίησης και Μουσικής και τρεις ερμηνευτές που μετάγγισαν το ανάλογο ήθος και όρισαν την ταυτότητα του έργου. Σαράντα χρόνια μετά τη μελοποίησή του ο Ηλιάτορας άλλοτε κατακόκκινος και άλλοτε μενεξελής συνεχίζει το ταξίδι του και εξακολουθεί να φωτίζει. 

 

Πηγή: dialogos.com.cy

 Kλείνουν σήμερα 32 χρόνια από τον θάνατο

 του Γιώργου Πισσαλίδη 

Μια σημαντική έκθεση παρουσιάζει εδώ και λίγες μέρες η Τέητ Γκάλερυ (νυν Tate Britain) του Λονδίνου. Πρόκειται για την έκθεση “Οι Ροσσέτι” που χαρτογραφεί την δουλειά του ηγέτη της Προ-Ραφαηλικής Αδελφότητος και μέλους του κινήματος του Αισθητισμού Ντάντε Γκάμπριελ Ροσσέτι σε συνδυασμό με την ποίηση της αδελφής του Κριστίνα Ροσσέτι και την ζωγραφική της συζύγου του και μοντέλου των Προ-Ραφαηλικών, Ελίζαμπεθ Σίνταλ. Μία τριάδα καλλιτεχνών που έφεραν μια επαναστατική προσέγγιση στην ζωή, τον έρωτα και την τέχνη. 

Κινούμενη σε όλο το φάσμα του Προ-Ραφαηλιτισμού, αλλά και πέρα από αυτόν, η έκθεση συμπεριλαμβάνει πάνω από 150 πίνακες , προσχεδια καθώς και φωτογραφίες, σχέδια, ποίηση και πολλά άλλα. 

Έργα του Ντάντε Γκαμπριέλ ροσσέτι που εκτίθενται αυτές τις μέρες στην Τέητ

Αυτή είναι η πρώτη αναδρομική έκθεση που γίνεται για τον Ντάντε Γκαμπριέλ Ροσέτι που γίνεται ποτέ στην Τέητ, κάτι περίεργο για μια πινακοθήκη που ταυτίζεται σχεδόν με τον Προ-ραφαηλισμό,  και η μεγαλύτερη σε έκταση έκθεση της δουλειάς του εδώ και δύο δεκαετίες. Καλύπτει τα δύο πρωτοποριακά κινήματα που δημιούργησε, φέρνοντας μαζί όλες τις ελαιογραφίες και πολλές από τους ύστερους εμβληματικούς Αισθητικούς καμβάδες του. 

Είναι επίσης η πρωτη ρετροσπεκτίβα της Ελίζαμπεθ Σίνταλ μετά από 30 χρόνια που περιλαμβάνει τις σπάνιες και επιζούσες ακουαρέλλες και σημαντικά σχέδια. Η ποίηση της Κριστίνα και του Ντάντε Γκάμπριελ μπλέκονται με αυτά τα έργα μέσω της ανάγνωσης ποίησης και όμορφα ζωγραφισμένες εκδόσεις του έργου τους.

έργο της Ελίζαμπεθ Σίνταλ που εκτίθεται αυτές τις μέρες στην Πινακοθήκη Τέητ

Οι Ροσσέτι ηγήθηκαν μιας επανάστασης που συνδύαζε παρελθόν και παρόν, Μεσαίωνα και 19ο αιώνα, παράδοση και μοντερνισμό σε μια προσπάθεια να επινοήσουν εκ νέου την τέχνη και την ζωή σε ένα κόσμο που άλλαζε πολύ γρήγορα. Τα παιδιά του εξόριστου ηγέτη των Καρμπονάρων, μεγάλωσαν σε μια λόγια οικογένεια και ξεκίνησαν τις καλλιτεχνικές τους καριέρες  στην εφηβική τους ηλικία. 

Η έκθεση ξεκινά με ένα εγκώμιο του νεανικού τους ταλέντου, ανοίγοντας με την την πρώτη έκδοση ποιημάτων της Κριστίνα Ροσσέτι όταν ήταν 16 και  το Ecce Ancilla Domine (Ο Ευαγγελισμός) του Ντάντε Γκαμπριέλ Ροσσέτι από το 1850, τον έντονο και υποβλητικό πίνακα για τον οποίο πόζαραν η Κριστίνα και ο αδελφός τους Γουίλλιαμ Μάικλ Ροσσέτι. Αυτό περιβάλλεται από μια ηχητική εγκατάσταση της ποίησης της Κριστίνα και ακολουθείται από παραδείγματα εφηβικών σχεδίων του Ντάντε Γκαμπριέλ Ροσσέτι, που αντανακλούν την πρώιμη δεξιοτεχνία του και τον ενθουσιασμό του για πρωτότυπες ποιητικές φωνές όπως ο Ουίλλίαμ Μπλέηκ και ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε.

Ο ευαγγελισμός του Ντάντε Γκαμπριέλ Ροσσέτι

Έργα από τα προ-ραφαηλικά χρόνια δείχνουν πώς υπήρξαν το πρώτο βρετανικό πρωτοποριακό κίνημα, που επανάστάτησε  ενάντια στην κυριαρχία της Βασιλικής Ακαδημίας στο καλλιτεχνικό στυλ και το περιεχόμενο. Πιο προσωπικές μορφές επανάστασης διερευνώνται μέσω της άρνησης των Ροσσέτι να συμμορφωθούν με τους περιορισμούς της βικτωριανής κοινωνίας. Έργα όπως το “Ευρεθείς” του Ποσσέτι που ξεκίνησε να το φτιάχνει το 1854 αλλά και το “Λαίδη Κλέηρ” της Σίνταλ, αλλά και η ποιητική συλλογή “Η Αγορά με τα Τελώνια” της Κριστίνα Ροσσέτι δείχνουν πως αυτή οι τρείς αμφισβήτησαν τον τρόπο που οι σύγχρονοι τους αντιλαμβανόταν τον έρωτα. 

Μετά από νέα έρευνα, οι σωζόμενες ακουαρέλες της Ελισάβετ Σίντελ παρουσιάζονται σε έναν αμφίδρομο διάλογο με σύγχρονα έργα του Δάντη Γκάμπριελ Ροσσέτι, εξερευνώντας τη σύγχρονη αγάπη σε μεσαιωνικά περιβάλλοντα. Η κοινή δουλειά αυτής και του Ντάντε Γκάμπριελ Ροσσέτι σηματοδοτεί το σημείο καμπής από τον προ-ραφαηλιτισμό στο ευφάνταστο και εκφραστικό αισθητικό ύφος.

Η Λαίδη Κλαίρ της Ελίζαμπεθ Σίνταλ

Η έκθεση ρίχνει μια νέα ματιά στους συναρπαστικούς μύθους γύρω από τις αντισυμβατικές ερωτικές σχέσεις ανάμεσα στον Ντάντε Γκαμπριέλ Ροσσέτι και τις Ελίζαμπεθ Σίνταλ, Φάνυ Κόρνγουωρθ και Τζέην Μόρρις (της γυναίκας του φίλου και μέντορα του,  Γουίλλιαμ Μόρρις). Η έκθεση διερευνά επίσης πώς η ποιητική και καλλιτεχνική εξέλιξη της femme fatale ενημέρωσε έργα όπως η “Λαίδη Λίλιθ” του 1866-8 και η “Μόνα Βάννα” του 1866.

Μαζί με την τέχνη και την ποίηση, οι επισκέπτες μπορούν να βιώσουν πώς ο νέος τρόπος ζωής των Ρόσσέτι μεταμόρφωσε το εσωτερικό του σπιτιού μέσα από σύγχρονα έπιπλα, ρούχα και ντιζάιν.

Η Ελίζαμπεθ Σίνταλ ως Βεατρίκη στην “Νέα Ζωή” του Ντάντε γκαμπριέλ Ροσσέτι

Όμως η έκθεση της Τέητ Γκάλερυ προσπαθεί να παρουσιάσει τους Προ-Ραφαηλίτες ως κοινωνικούς επαναστάτες αριστερού προσήμου, κάτι που δεν υπήρξαν ποτέ. Οι Προ-Ραφαηλίτες υπήρξαν μεταρρυθμιστές και όχι επαναστάτες. Πατούσαν από την μια μεριά στην μεσαιωνική πνευματικότητα και από την άλλη προβληματιζόταν για τις επιδράσεις της βιομηχανικής επανάστασης στα διάφορα επαγγέλματα (κλασσικό παράδειγμα ο πίνακας “Η εργασία” του Φόρντ Μάντοξ Μπράουν) Όμως αυτό δεν τους κάνει κομμουνιστές. Και αν υπάρχει κάποιος που θα μπορούσε να θεωρηθεί σοσιαλιστής, αυτός ήταν ο Γουίλλιαμ Μόρρις, οχι ο Ροσσέτι. Αλλά και αυτός απεχθανόταν τον αυταρχισμό με τον οποίο συνδέθηκε ο κομμουνισμός στον 20ον αιώνα, καθότι ήταν ελευθεριακός σοσιαλιστής που ήθελε να επιστρέψει στις μεσαιωνικές συντεχνίες, που είχαν διαλυθεί λίγα χρόνια πριν. Για αυτό θεωρούμε τέτοιες εκθέσεις ιδεολογική υφαρπαγή για να μην πούμε προσβολή στο πνεύμα των μεγάλων καλλιτεχνών. 

Χώρος: Tate Britain 

Διεύθυνση: Millbank, London SW1P 4RG

Διάρκεια: 6 Απριλίου μέχρι 24 Σεπτεμβρίου 2023. 

Ώρες έκθεσης: 10:00 μέχρι 18:00 

Η “Ζαν Ντ’Αρκ” του Ντάντε Γκαμπριέλ Ροσσέτι

 του Γιώργου Πισσαλίδη  Μια σημαντική έκθεση παρουσιάζει εδώ

 του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Την Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου 2019, στο πλαίσιο της εκδήλωσης που διοργανώσαμε με το Καλλιτεχνικό Σύνολο “Πολύτροπον”, με θέμα: “Ο Κωστής Παλαμάς δύο Πατριαρχών”, ήτοι του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου και του μακαριστού Πατριάρχου Αντιοχείας Ηλία Δ’, παρουσιάσαμε και την σπουδαία σύνθεση του μεγάλου Δημήτρη Δητρόπουλου “Κασσιανή”. 

Πρόκειται για την νεοελληνική απόδοση του Τροπαρίου της Κασσιανής, από τον μεγάλο ποιητή Κωστή Παλαμά

Το τραγούδι ερμήνευσαν η σοπράνο Δάφνη Πανουργιά και ο Μάριος Καζάς στο πιάνο.

Ο Μητρόπουλος συνέθεσε το έργο το 1919. Το έγραψε για την  αγαπημένη του μούσα Κατίνα Παξινού – την μετέπειτα μεγάλη τραγωδό – και το αφιέρωσε στην χορηγό του Αλεξάνδρα Χωρέμη.

Στο μεγάλο συνέδριο “Δημήτρης Μητρόπουλος (1896-1960): Πενήντα Χρόνια Μετά”, που πραγματοποιήθηκε τον Νοέμβριο του 2010 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών – για τα 50 χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου μαέστρου Δ. Μητρόπουλου – υπήρξε και μια λίαν ενδιαφέρουσα ανακοίνωση της μουσικολόγου Σοφίας Κοντώση: 

«Η Κασσιανή του Δημήτρη Μητρόπουλου σε ενορχήστρωση του Νίκου Σκαλκώτα. Ένα νεοευρεθέν αυτόγραφο». Στην ανακοίνωση παρουσιάστηκε ένα αχρονολόγητο αυτόγραφο του Νίκου Σκαλκώτα, το οποίο ανακαλύφθηκε στο Αρχείο Λεωνίδα Ζώρα και περιέχει ενορχήστρωση της Κασσιανής του Δημήτρη Μητρόπουλου.

Με απώτερο στόχο τον προσδιορισμό της χρονολόγησης του αυτογράφου του Σκαλκώτα, έγινε προσπάθεια και δόθηκαν, πιστεύω, απαντήσεις σε μια σειρά από ερωτήματα που εγείρει το νέο εύρημα. 

Αφενός, η έρευνα σε διάφορα αρχεία επιχείρησε να αναδείξει κατά πόσον ο Μητρόπουλος γνώριζε την ύπαρξη της άλλης εκδοχής, καθώς και εάν το έργο έχει εκτελεστεί στην επεξεργασία του Σκαλκώτα. Αφετέρου, η συγκριτική μελέτη της εκδοχής του Σκαλκώτα με τα υπάρχοντα μουσικά τεκμήρια της αυθεντικής εκδοχής για φωνή και πιάνο της Κασσιανής (το χειρόγραφο του Μητρόπουλου και δύο εκδόσεις) καταδεικνύει ότι, αντίθετα από την πρακτική του Σκαλκώτα κατά την ενορχήστρωση της Κρητικής Γιορτής του Μητρόπουλου, έχουν γίνει επεμβάσεις στο αυθεντικό κείμενο κατά το χειρισμό της ενορχήστρωσής του, των οποίων επιχειρείται η αιτιολόγηση και αποτίμηση. 

Την Πέμπτη 14 Απριλίου 2011 παρουσιάστηκε σε πρώτη παγκόσμια εκτέλεση αυτή η Σκαλκωτική “Κασσιανή” του Μητρόπουλου, από την ΚΟΑ υπό τον Βύρωνα Φιδετζή, στο πλαίσιο των Ελληνικών Μουσικών Γιορτών.

Την “Κασσιανή”του Μητρόπουλου μετέγραψε για κουαρτέτο εγχόρδων ο συνθέτης Φίλιππος Τσαλαχούρης. Πρωτοπαρουσιάστηκε από το Νέο Ελληνικό Κουαρτέτο (υπό την καθοδήγηση του Γιώργου Δεμερτζή) και την σοπράνο Μίνα Πολυχρόνου, στο μικρό Συνεδριακό του Πανεπιστημίου Πατρών, θαρρώ το 2006. Αργότερα ο Φίλιππος Τσαλαχούρης το προσάρμοσε και για ορχήστρα εγχόρδων και παίχτηκε από την τότε Ορχήστρα Πατρών, με σολίστ την σοπράνο Βασιλική Καραγιάννη. 

Αυτό το τραγούδι-ύμνο το συναντήσαμε με το ημέτερον Καλλιτεχνικό Σύνολο Πολύτροπον, ξεφυλλίζοντας το “Τετράδιο του Πατριάρχη”, δηλαδή την νεανική ποιητική ανθολογία του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου.

Το περιώνυμο τροπάριο της Κασσιανής, στην απόδοση του Κωστή Παλαμά (από τη συλλογή “Βωμοί”), είναι, ίσως, η πιο γνωστή απόδοση του τροπαρίου στα νέα ελληνικά. Πολλοί λογοτέχνες και ποιητές επιχείρησαν κάτι ανάλογο. Όμως του Παλαμά το εγχείρημα έμεινε στην ιστορία. Εύλογη η προτίμηση του ανθολόγου μαθητού – και νυν Πατριάρχου – στο εν λόγω κείμενο. Το πρωτότυπο ήταν ασφαλώς οικείο σ’ αυτόν. Η ποιητική απόδοσή του στα νέα ελληνικά δεν μπορούσε παρά να ελκύσει το ενδιαφέρον του.

Την “Κασσιανή” των Παλαμά – Μητρόπουλου για φωνή και πιάνο, παρουσιάσαμε με το “Πολύτροπον” όπου ανεβάσαμε “Το Τετράδιο του Πατριάρχη”. Από την Σύμη και την Κύπρο το 2004, ως την Πάτμο το 2006 και τα Γιάννενα το 2008.

Την “Κασσιανή” του Μητρόπουλου ηχογράφησε η σπουδαία μεσόφωνος Στέλλα Ντουφεξή (που έφυγε από κοντά μας το 2015), και την συμπεριέλαβε στον εξαιρετικό ψηφιακό δίσκο Sketches of Greece.

Παραθέτουμε αυτή την σημαντική ηχογράφηση στη συνέχεια.

 του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου Την Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου

ΤΗΕ WATERBOYS

Πέμπτη 22 Ιουνίου 2023

Ωδείο Ηρώδου Αττικού

Οι Waterboys έχουν ιδιαίτερη σχέση με το ελληνικό κοινό και φέτος φέρνουν για πρώτη φορά την ενέργεια, την «αρχαία τους ψυχή», τη μελωδικότητα και τον λυρισμό τους στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού. 

Waterboys σε μια βραδιά μεθυστικής μουσικής έκστασης στη σκιά της Ακρόπολης, στη σκηνή ενός από τα σημαντικότερα μνημεία του αρχαίου κόσμου!

Δημιουργήθηκαν στο Εδιμβούργο το 1983 από τον Mike Scott, και η ιστορία τους είναι συνυφασμένη με τη δική του μουσική πορεία. Είναι ταυτισμένη με τις μουσικές αναζητήσεις αυτού του εμπνευσμένου Σκωτσέζου, ο οποίος αποτελεί τη στιχουργική και συνθετική ψυχή του συγκροτήματος, την κατευθυντήρια δύναμη για όλες τις αλλαγές ύφους και μουσικού χαρακτήρα από τις οποίες πέρασε το γκρουπ. Ένα συγκρότημα που με τον χειμαρρώδη λυρισμό του, γέννησε τον όρο Big Music –μια τάση που παραμένει έως σήμερα επίκαιρη.

Ο Σκωτ, λάτρης των λαϊκών μύθων και θρύλων, οδήγησε τους Waterboys παράλληλα με την “μεγάλη μουσική” και σε πιο folk δρόμους, εμπνεόμενος από την κέλτικη παράδοση, αλλά και την Ελληνική μυθολογία.

Είναι γνωστό ότι ο Mike Scott, ειδικά στην πρώτη περίοδο των Waterboys, μελέτησε με ιδιαίτερη αγάπη το μυθολογικό παρελθόν της Ελλάδας και εμπνεύστηκε από το πάνθεον των ηρώων της. Από τότε, μοιάζει να μη σταματά να αναζητά αγαπημένη του μορφή, τον θεό Πάνα!

Τώρα, ο Mike Scott θα βρεθεί ο ίδιος αυτοπροσώπως να παίζει μουσική κάτω από τον βράχο της Ακρόπολης και προσκαλεί όλους εμάς σε μια διονυσιακή μουσική γιορτή, στην οποία θα παρουσιάσει κομμάτια από όλη την καριέρα των Waterboys!

«Οι WATERBOYS δεν ανήκουν σε καμία κίνηση, είδος, σχολή ή μόδα. Η μουσική μας είναι απλά… οι WATERBOYS. Έχουμε έδρα το Λονδίνο, το Δουβλίνο, το Γκόλγουεϊ, τη Νέα Υόρκη και το Φίντχορν της Σκωτίας και ακολουθούμε τις στροφές και τα μονοπάτια της μουσικής, όπου κι αν αυτή μας οδηγεί, όπως κι αν ξετυλίγεται η περιπέτεια. Ελάτε μαζί μας.»

Photo credit: Paul Mac Manus

How long will I love you?
As long as stars are above you
And longer if I can

Και όταν σας ρωτήσουν «μα για πόσο ακόμη θα τους αγαπάτε», η απάντηση είναι μία και μοναδική: «Για όσο θα υπάρχουν τα άστρα πάνω τους κι ακόμη περισσότερο αν μπορούμε».

Ο Mike Scott εμπνεύστηκε το όνομα του συγκροτήματος από το τραγούδι του Lou Reed, The Kids (…And I am the water boy…_). Κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ με τίτλο το όνομα τους το 1983.

Το τραγούδι τους The Big Music από το δεύτερο άλμπουμ τους, A Pagan Place δίνει την αφορμή στους μουσικοκριτικούς να χαρακτηρίσουν τον ήχο της μπάντας ως “Big Music” – επικές, μεγαλόπνοες συνθέσεις, δυναμικό rock and roll, στον οποίο κυριαρχούν οι οργισμένες κιθάρες του Mike. «I have heard the big music, And I’ll never be the same».

Το τρίτο άλμπουμ τους, This Is The Sea κυκλοφορεί το 1985 και σε αυτό περιλαμβάνεται και το single, The Whole Of The Moon, το τραγούδι που σφράγισε την καριέρα των Waterboys. Το τραγούδι ξεκίνησε σαν ένα σκαρίφημα στο πίσω μέρος ενός φακέλου για να εντυπωσιάσει ο 26χρόνος τότε Mike Scott την κοπέλα του, σε έναν χειμωνιάτικο δρόμο της Νέας Υόρκης. Ολοκληρώθηκε τον Μάιο του 1985 σε ένα στούντιο του Λονδίνου, όταν στους στίχους προστέθηκαν «μονόκεροι και οβίδες, παλάτια και προβλήτες», και έμελλε να γίνει το τραγούδι – έμβλημα για την μπάντα αλλά και να διασκευαστεί από μία στρατιά καλλιτεχνών που ξεκινά από τον Prince και τους U2 και φθάνει ως τους Killers και τον Rod Steward. 

Το 1988 ο Scott εγκατέστησε τη μπάντα στο Spiddal της δυτικής Ιρλανδίας, για να ηχογραφήσουν τον επόμενο τους δίσκο του συγκροτήματος στο στούντιο. Εκεί γεννήθηκε το Fisherman’s Blues. Ο Scott εμπνέεται από την κέλτικη παράδοση και οι Waterboys βουτούν βαθιά στα νερά της folk rock.

Η περιέργεια του Mike Scott για τη μουσική ήταν και παραμένει ασίγαστη εδώ και σαράντα χρόνια, η μπάντα ακούραστα συνεχίζει το ταξίδι της μουσικής της εξερεύνησης μέσα σε πληθώρα μουσικών ειδών. Ένα ταξίδι που εν τέλει αποδείχτηκε εποικοδομητικό για τη διαμόρφωση του συνολικού τους ήχου.

Από το 1983 έως σήμερα οι Waterboys έχουν κυκλοφορήσει συνολικά 15 άλμπουμ, χωρίς να πάψουν ποτέ να εξελίσσονται.

Η μουσική των Waterboys παραμένει μεθυστική, αταξινόμητη, χαρούμενη και ζωηρή. Μία μαγική μουσική. Εκφράζει μια αρχέγονη μορφή ελευθερίας, ένα μουσικό κάλεσμα στην παιδικότητα, στον παρορμητισμό.

Σαν τον ατίθασο, προκλητικό, παιχνιδιάρη θεό Πάνα, τον αρχηγό του διονυσιακού χορού, μας καλούν σε μια βραδιά ασυγκράτητης μουσικής ευδαιμονίας!

Μεγάλη μουσική! Μεγάλη βραδιά!

Οι Waterboys εμφανίζονται στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2023.

Πληροφορίες Εισιτηρίων

Η προπώληση εισιτηρίων ξεκίνησε τη Δευτέρα 3 Απριλίου

Όλες οι θέσεις, κάτω και άνω διαζώματος, είναι αριθμημένες.

Οι τιμές των εισιτηρίων ξεκινούν από 30 ευρώ και φθάνουν τα 65 ευρώ. Συγκεκριμένα:

Κάτω Διάζωμα
Διακεκριμένη Ζώνη/ VIP: 65 ευρώ
Ζώνη A: 56 ευρώ
Ζώνη B: 52 ευρώ
Ζώνη Γ: 45 ευρώ

Άνω Διάζωμα
Ζώνη Δ: 45 ευρώ
Ζώνη E: 42 ευρώ
Ζώνη ΣΤ: 35 ευρώ
Ζώνη G: 30 ευρώ

ΑμεΑ: 30 ευρώ
Για τα ΑμεΑ υπάρχει ειδικά διαμορφωμένος χώρος (ΚΑΤΩ Διάζωμα, Κερκίδα Α, Σειρές 1 – 3). Τα εισιτήρια κοστίζουν 30 ευρώ. Το εισιτήριο των συνοδών κοστίζει 30 ευρώ. Κρατήσεις στο tameia@greekfestival.gr και στο τηλέφωνο 210 3221 897, Δε-Πα 10:00 – 17:00.

ΤΗΕ WATERBOYS Πέμπτη 22 Ιουνίου 2023 Ωδείο Ηρώδου Αττικού Οι Waterboys

Του Παναγιώτη Ανδριόπουλου

ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

Πρέπει να ‘ταν των Βαΐων τ’ ουρανού επειδή και τα πουλιά κατέβαιναν μ’ ένα κλαδάκι πράσινο στο ράμφος και στον ύπνο μου

Ένα κορίτσι δίχως λόγο είχε σταθεί κι άφηνε το μπλουζάκι του ξεκούμπωτο

Γυαλί στο φως και μέσα του πλακάκια της κουζίνας όσο το μάτι μου έπαιρνε ανεμίζοντας τούλια μια κορμοστασιά διπλή απ’ το σπίτι σε ύψος με τα δάχτυλα στο πόμολο το αόρατο

Νταγκ λάμψη αέρας νταγκ λάμψη αέρας ασταμάτητα Όπως ύστερα που κάποιος άγιασε και τα καινούρια φαίνονται κι εκείνα σαν παλαιά

Και τα παιδιά που γύριζαν από το πετροκάραβο με τα χταπόδια κι οι γυναίκες απ’ το ελαιοτριβείο κι η φωνή του γαϊδάρου ξημερώματα πάνω από τα μποστάνια πόσα χρόνια πόσους αιώνες

«Αναντάμ μπαμπαντάμ» έλεγε η μάνα μου και το χέρι της το αρθριτικό σταματούσε σαν φύλλο της μπεγκόνιας

Τέλος Κι οι μνήμες παν κι αυτές πίσω απ’ τα πράγματα να τα προφτάσουν Όπου τα παλαιά φαίνονται πάλι κι εκείνα σαν καινούρια

Θρυλική θα μείνει στους μεταγενέστερους η μέρα που κανείς δεν είπε να βαρυγκομήσει αλλ’ οργιές ανοιχτά στα φυλλώματα φέγγανε στιλπνά λεμόνια ηλιίσκοι των αιθέρων.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ: ΤΟ ΦΩΤΟΔΕΝΤΡΟ ΚΑΙ Η ΔΕΚΑΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ ΟΜΟΡΦΙΑ (1971)

Το παραπάνω ελυτικό ποίημα δεν χρειάζεται σχολιασμό. Είναι απολύτως «βαγιανό».

Στη σκηνή της Βαϊοφόρου ο Χριστός εικονίζεται “καθήμενος επί πώλου όνου” κατά τον συνήθη, στην Ανατολή, γυναικείο τρόπο. Στο αριστερό του χέρι κρατεί ειλητάριο, ενώ με το δεξιό ευλογεί. Η διάταξη της εικόνας έχει συνήθως τον Κύριο πάνω στο πουλάρι, στο μέσον, περίπου, της όλης σύνθεσης.

Πίσω του (αριστερά ως προς τον θεατή) εικονίζονται οι μαθητές να ακολουθούν τον διδάσκαλό τους με σπουδή. Η κεφαλή του Χριστού -πλαισιωμένη πάντοτε από φωτοστέφανο- είναι συνήθως στραμμένη προς τους Ιουδαίους (σε κάποιες παραστάσεις ο Χριστός έχει στραμμένη την κεφαλή του προς τους αποστόλους) ενώ η έκφραση του προσώπου Του είναι πραεία και θλιμμένη, “προδηλούσα το πάθος”.

Στο βάθος της εικόνας το κάστρο της Ιερουσαλήμ με ανοιχτές καστρόπορτες και πλήθος Εβραίων, ανδρών, γυναικών και παιδιών, που σπεύδουν να προϋπαντήσουν τον Χριστό. Το πλήθος σπρώχνεται να βγει από την πύλη, γέροντες και νέοι που κρατούν βαΐα, και γυναίκες που σηκώνουν νήπια στην αγκαλιά τους ή βρέφη τους ώμους τους. Άλλοι φαίνονται να ξεπροβάλλουν από τα τείχη ή τα παράθυρα για να δουν τον Χριστό.

Πάνω από τη συνοδεία υψώνεται δένδρο στο οποίο ανεβαίνουν παιδιά που κόβουν με τσεκούρια κλαδιά και τα ρίχνουν στη γη, ενώ άλλα στρώνουν τα ρούχα τους για να πατήσει πάνω το θεοφόρο ονάριο. Η επιγραφή της εικόνας είναι: Η ΒΑΪΟΦΟΡΟΣ.

Την δική του, εικαστική και …θαλασσινή εκδοχή της Βαϊοφόρου μας έδωσε ο Ελύτης στο κολάζ του «Οι δρόμοι της θάλασσας» (1972). Τη θέση του Χριστού πάνω στο γαϊδουράκι έχει ένα κορίτσι, ενώ κάτω δεξιά ένα παιδί με φωτοστέφανο, μας θυμίζει ότι τα παιδιά πρωταγωνιστούν στη σκηνή της Βαϊοφόρου, κάτι που φαίνεται πως συγκινεί τον Οδυσσέα Ελύτη, ο οποίος στη συλλογή του “Εκ του πλησίον”, γράφει τον στίχο “Από παιδιά και μόνον φτιάχνεις Ιεροσόλυμα”, δικαιώνοντας θα λέγαμε τον ψαλμικό στίχο: “Εκ στόματος νηπίων και θηλαζόντων κατηρτίσω αίνον”.

Στη συλλογή «Ο Μικρός Ναυτίλος» ο ποιητής έχει ξεχωριστές αναφορές στην εικόνα.

Είναι γνωστό πως ο Ελύτης εκτιμούσε πολύ τη βυζαντινή ζωγραφική και τη γνώριζε καλά, όπως άλλωστε και την βυζαντινή υμνογραφία. Πρέπει να θεωρούμε βέβαιο ότι είχε διαβάσει και το Κοντάκιον του αγαπημένου του Ρωμανού του Μελωδού στην Κυριακή των Βαΐων.

Στο ΜΥΡΙΣΑΙ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΝ [IV] διαβάζουμε.

«Την άνοιξη δεν τη βρήκα τόσο στους αγρούς, ή, έστω, σ’ έναν Botticelli όσο σε μια μικρή Βαϊφόρο κόκκινη».

Η άνοιξη για τον Ελύτη είναι πάντα το ζητούμενο. Εδώ μας ομολογεί ότι καλύτερα κι από την φύση, αλλά κι από την περίφημη “Άνοιξη” του Μποτιτσέλλι, βρήκε την άνοιξη σε μια «μικρή Βαϊφόρο κόκκινη». Εννοεί, μάλλον, σε μια εικόνα της Βαϊοφόρου, όπου κυριαρχούν οι αποχρώσεις του κόκκινου και υπάρχουν αρκετές τέτοιες παραστάσεις, με κορυφαία, ίσως, αυτήν την μεταβυζαντινή του Θεοφάνους του Κρητός (1490-1559 μ.Χ.) από το Δωδεκάορτο του τέμπλου της Μονής Σταυρονικήτα στο Άγιον Όρος

Ο Ελύτης επιμένει ελληνικά, θα λέγαμε, αφού δεν του αρκεί η πασίγνωστη “Αλληγορία της Άνοιξης” του Μποτιτσέλλι, που είναι ένα έργο το οποίο αφραγίζει την Ιταλική Αναγέννηση (περίπου το 1478 μ.Χ) και προτιμά μια παράσταση της Βαϊοφόρου, με όλη τη χαρμολύπη που κουβαλάει.

Στο ΟΤΤΩ ΤΙΣ ΕΡΑΤΑΙ [Αιγαιοδρόμιον], ο Ελύτης παραθέτει μόνο λέξεις. «Αλλά λέξεις που οδηγούσαν μ’ ακρίβεια σ΄αυτό που γύρευα», σημειώνει. Ανάμεσά τους οι λέξεις των βαγιώνε: «βάγια» και «δαφνόφυλλα».

Τέλος, στο ΟΤΤΩ ΤΙΣ ΕΡΑΤΑΙ [Ο Ταξιδιωτικός Σάκος] στο ΒΥΖΑΝΤΙΟΝ, ο Ελύτης θα έπαιρνε μαζί του την Βαϊοφόρο από την Καπέλλα Παλατίνα (Παλέρμο). Πρόκειται για ένα εξαίσιο ψηφιδωτό βυζαντινής τεχνοτροπίας του 12ου αιώνα, στο Παλέρμο της Σικελίας.

Τελικά έχει δίκιο ο Ελύτης: «Πρέπει να ‘ταν των Βαΐων τ’ ουρανού…».

Του Παναγιώτη Ανδριόπουλου ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ Πρέπει να 'ταν

Από τους Velvet Underground έως το αριστουργηματικό Mercy, μία οπτικοακουστική εμπειρία ζωής στη σκιά της Ακρόπολης, σε παγκόσμια αποκλειστικότητα, με ορχήστρα και καθηλωτικές προβολές.

Ο John Cale, που έγραψε ιστορία με τους Velvet Underground, έρχεται στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού για μια μουσική αναδρομή σε μια πορεία που καλύπτει πάνω από έξι δεκαετίες, με αρκετό κλασικό υλικό αλλά και τραγούδια από τον νέο του δίσκο Mercy, που έχει λάβει διθυραμβικές κριτικές από τον παγκόσμιο μουσικό τύπο.

Συνθέτης, τραγουδιστής, τραγουδοποιός και δισκογραφικός παραγωγός ροκ, drone, κλασικής, αβανγκάρντ και ηλεκτρονικής μουσικής, ο Cale με τον Lou Reed, με μάνατζερ τον Andy Warhol και μούσα τη Nico, υπήρξαν οι δημιουργοί των Velvet Underground, ενός από τα πιο αγαπημένα αβανγκάρντ συγκροτήματα όλων των εποχών. Το 1996 μπήκε στο Rock & Roll Hall of Fame ενώ έχει τιμηθεί με το παράσημο του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας (OBE). Μαθητής του Ιάννη Ξενάκη και του John Cage, στενός φίλος και συνεργάτης του Brian Eno, με πάνω από 20 προσωπικούς δίσκους στο ενεργητικό του, ο John Cale είναι ο παραγωγός που ανακάλυψε εμβληματικά ονόματα της ροκ όπως η Patti Smith, ο Iggy Pop, οι Squeeze, ο Jonathan Richman, κ.ά.

Μαζί του, στη σκηνή του Ηρωδείου, η Athens Philharmonia Orchestra και φυσικά η μπάντα του. Η παράσταση σχεδιάζεται ειδικά για το μνημείο με καθηλωτικές προβολές και πρωτότυπες ενορχηστρώσεις σε παγκόσμια πρωτιά και αποκλειστικότητα.

Γράψε αυτό που ξέρεις, αυτό που έχεις ζήσει, έλεγε κάποτε ο Burroughs. Το πιο δομικό από τα στοιχεία της πολυδαίδαλης δημιουργικής πορείας του 82χρονου σήμερα John Cale θα μπορούσε να αποδοθεί σε μία καθοριστική εμπειρία που έζησε στην αυγή της εφηβείας του, τότε που ένα συνεργείο του BBC έφτασε στο σχολείο του χωριού Garnant της Νότιας Ουαλίας («ένας περίεργος, απομακρυσμένος, για κάποιους μυστηριώδης τόπος», όπως έγραψε στην αυτοβιογραφία του, «What’s Welsh for Zen») για να ηχογραφήσει έναν πολλά υποσχόμενο, πιτσιρικά ακόμη τότε, πιανίστα. Αντί να πανικοβληθεί όταν συνειδητοποίησε ότι είχε χάσει την παρτιτούρα της σύνθεσης για το πιάνο που είχε γράψει ο ίδιος, προτίμησε να αυτοσχεδιάσει. Ήταν η πρώτη του φορά. Από τότε, όπως έχει πει, απελευθερώθηκε δημιουργικά. Δεν φοβόταν πια. Άρχισε να παίρνει ρίσκα. Όπως θα έκανε και λίγο αργότερα, οπότε και επέτρεψε στη βιόλα – που θα ανήγαγε σε κοσμογονικό τον ήχο των Velvet Underground – να μπει στη ζωή του, μόνο και μόνο γιατί ήταν το τελευταίο όργανο που είχε απομείνει ελεύθερο στην ορχήστρα του σχολείου.

Ενδεικτικές μιας πηγαίας, avant-garde αντιμετώπισης από τη μεριά του του τι σημαίνει να είναι κανείς μουσικός υπήρξαν ήταν τα πρώτα του «εμπρηστικά» κονσέρτα ως σπουδαστής στο Λονδίνο. Παίζοντας πιάνο ακόμη και με τους αγκώνες του, ξένισε πολλούς από τους δασκάλους του στο ξακουστό κολέγιο Goldsmiths. Ο Cale όμως είχε ήδη στο μυαλό του τις ΗΠΑ. Ξεκινώντας από τη Μασαχουσέτη ως υπότροφος του Leonard Bernstein, θα έφτανε στη Νέα Υόρκη το 1963, σε ηλικία 21 ετών. Ήταν πια στο στοιχείο του. Αφενός εκεί θα βουτούσε στα βαθιά του μινιμαλισμού και του drone αυτοσχεδιάζοντας ακατάπαυστα με τον Tony Conrad και τον La Monte Young. Αφετέρου θα γνώριζε και τον κατά μία μόλις εβδομάδα μεγαλύτερό του (και με σαφέστατα πιο έντονο pop sensibility) Lou Reed. Και εγένετο The Velvet Underground, ίσως το πιο σημαντικό και επιδραστικό αμερικανικό συγκρότημα όλων των εποχών. Κάτι που όλοι – και περισσότερο απ’ όλους μας ο ίδιος ο John Cale σήμερα – γνωρίζουμε ότι το οφείλουμε στον «Πάπα» της Ποπ Αρτ. O Cale ήταν μόλις 23 ετών όταν ο Andy Warhol κάλεσε τη μπάντα του στο Factory.

Οι Velvet Underground με τον Άντυ Γουώρχολ. Ο τζων Κέηλ πίσω με τα γυαλιά. Photo credit: Steve Schapiro/ Corbis

The Velvet Underground, Nico – Sunday Morning

«Μπαίνοντας εκεί μέσα ήταν σαν να γινόσουν μέλος μιας Ακαδημίας, η ατμόσφαιρα ήταν αληθινά ξεχωριστή. Το πρώτο πράγμα που θυμάμαι είναι όλη η δουλειά που γινόταν εκεί μέσα. Ο Andy δούλευε ακατάπαυστα. Το ίδιο κι εμείς. Όλο αυτό απέδωσε» λέει. Απέδωσε το 1967 έναν δίσκο που όμοιος του ούτε είχε προηγηθεί μέχρι τότε, ούτε έχει επαναληφθεί μέχρι σήμερα.

John Cale – NIGHT CRAWLING (Official Video)

Αυτό ήταν το δισκογραφικό ντεμπούτο του John Cale, το εναρκτήριο λάκτισμα ενός από τα πιο ακριβοθώρητα βιογραφικά όχι μόνο στην ιστορία του rock ‘n’ roll, αλλά και γενικότερα στην ιστορία της μουσικής του 20ου αιώνα. Μαζί με το White Light/White Heat -το δεύτερο από τα τέσσερα άλμπουμ των Velvet Underground, για αρκετούς το καλύτερο τους, σε κάθε περίπτωση το τελευταίο με τον Cale στις τάξεις τους – θα ήταν αρκετά για να κερδίσει μία περίοπτη θέση στο πάνθεον, όμως αυτά αποτέλεσαν μόνο τα δύο πρώτα, ακριβοθώρητα βήματά του.

Nobody but You

Διότι μετά την επεισοδιακή απομάκρυνσή του από τους Velvet Underground το 1968, ο John Cale εξελίχθηκε σε ένα πρωτοποριακό παραγωγό, με το όνομά του να φιγουράρει στα credits οριακών δίσκων των Stooges, των Modern Lovers, της Nico και της Patti Smith. Ενώ η σόλο δισκογραφία του απαρτίζεται από ένα απίστευτα πολυσχιδές σερί 17 στούντιο τίτλων, που ο καθένας με τον τρόπο του διαφέρει απ’ όλους τους προηγούμενους, ανοίγοντας κάθε φορά νέους δρόμους σε τεχνικό και συνθετικό επίπεδο.

John Cale – Hallelujah (Official Video)

Το εύρος των σόλο επιτευγμάτων του – ποιος νομίζετε ότι έκανε παγκοσμίως γνωστό με διασκευή του το μέχρι τότε άγνωστο «Hallelujah» του Leonard Cohen;- μέχρι και σήμερα, εύλογα προκαλεί δέος.

Και μόνο ένα από τα διάφορα στάδια της καριέρας του θα ήταν αρκετό για να θεωρείται σήμερα θρύλος, όπως έχει πει ο James Murphy των LCD Soundsystem. «Και μόνο όσα έκανε ως παραγωγός θα ήταν αρκετά για να κερδίσει μία θέση στην ιστορία. Και μόνο για όσα έκανε με τους Velvet Underground, θα ήταν αρκετά για να κερδίσει ένα εισιτήριο για τον παράδεισο του rock ‘n’ roll. Έχεις όμως και τους σόλο δίσκους του, έχεις και τη συνεργασία του με τον Brian Eno, έχεις και το «Songs for Drella»» – το συγκλονιστικό άλμπουμ που το 1990 σηματοδότησε την εξομάλυνση της σχέσης του με τον Lou Reed.

John Cale and Lou Reed on Sunday Night (1989)

Έχεις από το εν έχει 1973 αξεπέραστο ποπ κομψοτέχνημα «Paris 1919» μέχρι το «Mercy» που κυκλοφόρησε στις αρχές του 2023, το πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ του εδώ και μια δεκαετία, έχοντας στο πλευρό του τους Animal Collective, τη Sylvan Esso, και τον Actress μεταξύ άλλων. Ένα άλμπουμ που αποθεώθηκε από σύσσωμη την παγκόσμια μουσικοκριτική.

Spinning Away

Κι όμως, μετά από όλα αυτά, υπάρχει κάτι που ο John Cale ακόμη δεν έχει κάνει: Να παίξει στο πιο ξακουστό αρχαίο θέατρο της Δύσης. Αυτό ακριβώς που θα συμβεί στις 19 Ιουνίου, οπότε και ο mastermind της σύγχρονης μουσικής θα εμφανιστεί για πρώτη φορά στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού, σε μια οπτικοακουστική πανδαισία κυριολεκτικά μοναδική, όχι μόνο γιατί, συνοδευόμενος από την Athens Philharmonia Orchestra, θα παίξει τραγούδια από όλη την πορεία του, και μάλιστα με ολοκαίνουργιες ενορχηστρώσεις ώστε να ταιριάξουν απόλυτα με το ξακουστό θέατρο, αλλά και γιατί προετοιμάζει πυρετωδώς ειδικές, πρωτότυπες βιντεοπροβολές.

Όχι, δεν πρόκειται απλώς για μία ιστορική συναυλία.

Στις 19 Ιουνίου 2023 στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού θα γίνουμε κοινωνοί μιας ανεπανάληπτης εμπειρίας ζωής!

Ο John Cale εμφανίζεται στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2023.

*Η προπώληση εισιτηρίων με τιμές που ξεκινούν από 35 ευρώ άρχισε από το δίκτυο viva.gr

Από τους Velvet Underground έως το αριστουργηματικό

του Γιώργου Σχοινά, εραλδικού καλλιτέχνη

Ο Σερ Γουόλτερ Σκώτ υπήρξε κατά επάγγελμα δικηγόρος και δικαστικός, όμως έγινε γνωστός ανά την υφήλιο ως διακεκριμένος μυθιστοριογράφος, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας της αυγής του 19ου αιώνα. Θεωρείται ως ο πατέρας του ιστορικού μυθιστορήματος και αναφέρεται από τον Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν ως μια από τις κύριες λογοτεχνικές του επιρροές.

Η θεματολογία των έργων του περιστρέφεται κυρίως γύρω από τον μεσαίωνα καθώς και την ιστορία και μυθολογία της ιδιαίτερης πατρίδας του, Σκωτίας. Ως αναγνώριση της ιδιαίτερης πολιτιστικής του συνεισφοράς, κατέκτησε τον τίτλο του 1ου Βαρονέττου Άμποτσφορντ (Abbotsford). Επίσης μια ενδεχομένως άγνωστη πτυχή των ενδιαφερόντων του, αποτελεί η ενασχόληση του με την λαογραφία και τις μεταφυσικές δοξασίες της πατρίδας του – και ευρύτερα- καθώς είχε συγγράψει μια σειρά δοκιμίων που αφορούν αυτά τα ζητήματα υπό μορφή “επιστολών”.

Κατά το γενικότερο ρεύμα της εποχής, ο Σκώτ είναι ένας από τούς κύριους εκπροσώπους του πνευματικού κινήματος του Ρομαντισμού, κατά όλες τις εκφάνσεις του, όπως ο Γοτθισμός και ο Μεσαιωνισμός*. Το μυθιστόρημα “Ιβανοης”, σχετίζεται κυρίως με τον δεύτερο, καθώς τοποθετείται στην Αγγλία του 12ου αιώνα. Μάλιστα ήταν το βιβλίο που πυροδότησε την αγάπη για τον Μεσαίωνα σε μια εποχή που η αγγλική κοινωνία επιζητούσε ανώτερες αξίες και που κρατά ουσιαστικά μέχρι σήμερα.

Ο Γουώλτερ Σκωτ

Πρόκειται για ένα ολοκληρωμένο έργο αναφοράς στα συστατικά στοιχεία της κουλτούρας της Ιπποσύνης, με ιδιαίτερη έμφαση στην λεγόμενη “Ηθική του Αυλικού έρωτα” (amour courtois), κατά το πνεύμα και σε συνέχεια της παράδοσης των Τροβαδούρων. Χωρίς αυτό φυσικά να αποκλείει την επιρροή της εποχής του συγγραφέα από το έργο – επιρροή που είναι ανιχνεύσιμη στο ύφος και το ήθος αυτού, εν γένει. 

Ο Μεσαιωνισμός των βικτωριανών στά πλαίσια τού Ρομαντισμού, έχει κατηγορηθεί, κατά καιρούς, πως αποτελεί εξευγενισμό της ιστορίας, άποψη που συνέβαλλε στην αντίληψη πως το έργο τού Σκωτ ανταποκρίνεται στο νεανικό/ παιδικό κοινό, καθώς διέπεται από την εισαγωγή ρομαντικών στοιχείων που δεν αποτελούσαν ηθικές και διανοητικές αντιλήψεις της ιστορικής περιόδου. Αυτό βέβαια ως άποψη έρχεται σε αντίθεση με την ιστορική πραγματικότητα, καθώς οι ιδέες που προβάλλονται μέσα από τον Ρομαντισμό τού 19ου αιώνα δεν αποτελούν παρά την επικαιροποίηση διαχρονικών ιπποτικών ιδεών, που ανιχνεύονται σε συγγραφείς του Μεσαίωνα, όπως ο Κρετιέν ντε Τρουά, ο Μπεορούλ (“Το μυθιστόρημα του Τριστάνου”), ο Ρομπέρ ντε Μπορόν (“Μέρλιν”), ο Σερ Τόμας Μάλορυ, ο Βολφραμ Φον Εσενμπαχ και ο Γκότφριντ Φον Στρασμπουργκ (Τριστάνος και Ιζόλδη”) καθώς και από λόγους και πράξεις των ίδιων των ιπποτών της ιστορίας που αποδεικνύουν ότι- όχι μόνο το αντίστοιχο ήθος αποτελούσε ηθική κατάκτηση των ανθρώπων του Μεσαίωνα- αλλά πως έβρισκε εφαρμογή εντός της πραγματικότητας, από το περιβάλλον της Αυλής, έως τα πεδία των μαχών και μονομαχιών. 

Ο τροβαδούρος Βόλφραμ φον Έσσενμπαχ

Το μυθιστόρημα “Ιβανόης”, συγκεκριμένα, περιγράφει τις πράξεις του ομώνυμου ήρωα, ενός Άγγλου, σταυροφόρου ιππότη, όταν αυτός επιστρέφει από τους Αγίους Τόπους. Το περιβάλλον που αντιμετωπίζει όμως στην πατρίδα του, αμέσως με την επιστροφή του, είναι εχθρικό, καθώς η κυρίαρχη τάξη της εποχής είναι εκείνη των Νορμανδών ευγενών.

Εδώ ο Σκωτ εισάγει το στοιχείο του πατριωτισμού όπως γινόταν αντιληπτό κατά την εποχή του συγγραφέα, μέσα από την διαμάχη μεταξύ Σαξόνων και Νορμανδών για την κυριαρχία της Βρετανίας, που προέκυψε μετά την Νορμανδική Κατάκτηση της νήσου. Γεγονός που σηματοδότησε την ίδρυση του μεσαιωνικού Βασιλείου της Αγγλίας.

Παρόλο που διατηρώ επιφυλάξεις σχετικά με την πραγματικότητα αυτής της διαμάχης, όπως παρουσιάζεται για την εποχή που τοποθετείται ο ήρωας Ιβανόης, ωστόσο αυτή η αντιπαράθεση αποτελεί ένα σημαντικό λογοτεχνικό στοιχείο για τους σκοπούς του συγγραφέα. Ο Ιβανοης, ως σαξονικης καταγωγής, θα πρέπει να υπερβεί διάφορα εμπόδια για την επίτευξη των σκοπών του, καθώς βρίσκεται μεταξύ σφύρας και ακμώνος- δηλαδή – ανάμεσα σε μία κυρίαρχη πραγματικότητα που θέλει τους Σάξονες στο περιθώριο, και την κατάκτηση της εύνοιας του πατέρα του και των δικών του ανθρώπων, που είναι προσκολλημένοι σε έναν κόσμο που πεθαίνει.

Ως το πρότυπο του ευγενούς ιππότη, ο Ιβανόης κατανοεί την τραγικότητα των περιστάσεων και της ανάγκης για προσαρμογή, χωρίς ωστόσο να διατίθεται να κάνει εκπτώσεις στις ιδεαλιστικές του αρχές και αξίες. Η αξία αυτή της προσαρμοστικότητας και η ιπποτική τού αρετή εντός και εκτός του “πεδίου της τιμής”, είναι που βοηθούν τον ήρωα να υπερβεί τα εμπόδια κατά τις παράτολμες περιπέτειες του.

Στο μυθιστόρημα θα ανακαλύψουμε όλα εκείνα τα γνωστά στοιχεία της ιπποτικής λογοτεχνίας, που παρουσιάζονται με ιδιαίτερη γλαφυρότητα, όπως η ιπποτική Γιόστρα. Η Γιόστρα ή Ιππαιχμία, αποτελούσε το άθλημα της κονταρομαχίας, το οποίο, αντίθετα με τον σύγχρονο αθλητισμό, δεν αφορούσε τον κόσμο της οικονομίας, αλλά ενός ήθους που αντλούσε την καταγωγή του από αρχαία έθιμα που σχετίζονται με τελετές ενηλικίωσης, μέσα από την απόδειξη διανοητικών και ηθικών κατακτήσεων των νέων μελών της κοινωνίας. 

Αντίστοιχα, εντός του χριστιανικού κόσμου και στά πλαίσια του amour courtois, ο ιππότης εμπνέεται από τον ευγενή έρωτα προς πράξεις ανώτερες και την κατάκτηση της νίκης. Ήθος που στον Ιβανοη υποδεικνύεται από την αλτρουιστική αγάπη τού για την λαίδη Ροβένα. Στην ηρωίδα αυτή βλέπουμε, επίσης, νά προσωποποιείται το ιδανικό του Αιωνίου Θήλεως.

H Ροβένα επιβραβεύει τον Ιβανόη σε απεικόνιση έκδοσης του 1850

Ταυτόχρονα με την διαμάχη μεταξύ Σαξόνων και Νορμανδών, στον Ιβανοη εισάγεται η σχέση των Εβραίων με την κοινωνία τού δυτικού μεσαίωνα, μέσα από τον στιγματισμό της θρησκευτικής προκατάληψης που είχε αναγκάσει την εβραϊκή κοινότητα στο περιθώριο. Η αδικία αυτή προς τους Εβραίους, προβάλλεται μέσω τού χαρακτήρα της Ρεβέκκας, μίας όμορφης εβραιοπουλας που κατηγορείται άδικα ως μάγισσα, λόγω των ξεχωριστών θεραπευτικών της γνώσεων.

Ο Ιβανόης θα είναι ο μόνος που θα έχει το θάρρος να σώσει την τιμή και την ζωή της κοπέλας, λίγο πρίν καταδικαστεί στην πυρά, όχι μόνο με λόγια, αλλά θέτοντας τον εαυτό του σε κοινωνικό και φυσικό κίνδυνο, ζητώντας να την υπερασπιστεί δια δικαστικής μονομαχίας.

Ο Ρόμπερτ ταίηλορ ως Ιβανόης και η Ελίζαμπεθ ταίηλορ ως Ρεβέκκα στην κλασσική ταινία του 1952

Ένα ακόμα στοιχείο του “Ιβανόη” που πιθανώς να ξενίσει τον σύγχρονο αναγνώστη, είναι η παρουσίαση των γνωστών μας ως Ναϊτών ιπποτών, ως κακών. Οι Ναϊτες έχουν εξιδανικευτεί από την σύγχρονη ποπ κουλτούρα, λόγω της άδικης και τραγικής καταδίκης τους και του απάνθρωπου τέλους που αντιμετώπισαν. Ωστόσο, η εποχή που διαδραματίζεται ο Ιβανοης, δηλαδή εκείνης της βασιλείας του Ιωάννη του Ακτήμονα, χαρακτηριζόταν από την απάνθρωπη συμπεριφορά του βασιλέα προς τους υπηκόους τού, ιδιαιτέρως λόγω της βαριάς φορολογίας και του λεγόμενου “δασικού νόμου”, που είχε απομονώσει ευγενείς και απλούς ανθρώπους εξ ίσου από τα μέσα παραγωγής της εποχής – δηλαδή την ερήμωση της αγροκαλλιεργειας και κτηνοτροφίας. Γεγονότα για την Αγγλία που μας είναι γνωστα μέσα από τίς περιπέτειες του Ρομπέν τών Δασών. 

Οι Ναϊτες στην Αγγλία της εποχής είχαν τον ρόλο των σωματοφυλάκων και κυρίως των θησαυροφυλακων τού Βασιλείου, στην υπηρεσία του κακού βασιλέα Ιωάννη. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την γαλλική τους καταγωγή (όπως άλλωστε συνέβαινε και με τους Νορμανδούς) προσέφερε ένα εύχρηστο λογοτεχνικό στοιχείο για την απόδοση των κακών στο περιβάλλον του μυθιστορήματος. 

Η Ρεμπέκα αντιστέκεται στον Ναϊτη σερ Μπράιαν ντε Μπουά σε εικονογράφηση έκδοσης του 1830

Οι Γάλλοι ευγενείς και οι Ναϊτες ιππότες παρουσιάζονται να έχουν διαφύγει της ιπποτικής τους ηθικής και ταπεινής χριστιανικής ζωής, έχοντας παραδοθεί στα πάθη και τις κρεπάλες μίας πλούσιας ζωής, που υποδαυλίζει τα πάθη στον άνθρωπο. Ας αρκεστώ εδώ να υπογραμμίσω απλώς, πως αυτό δεν ίσχυε ιστορικά για τους Ναϊτες καθώς, ενώ το τάγμα ήταν πλούσιο, εκείνοι ζούσαν υπό καθεστώς πενίας.

Συνοψίζοντας, ο Ιβανόης, αποτελεί ένα ωραίο και ευκολοδιάβαστο, ιστορικό μυθιστόρημα, από έναν από τους μεγάλους του είδους, που περιλαμβάνει όλα εκείνα τα στοιχεία που θα αναμέναμε από ένα αυθεντικό, ιπποτικό μυθιστόρημα.

 

* Ο μεσαιωνισμός είναι ένα σύστημα πεποιθήσεων και πρακτικής εμπνευσμένο από τον Μεσαίωνα της Ευρώπης ή από την αφοσίωση σε στοιχεία εκείνης της περιόδου, τα οποία έχουν εκφραστεί σε τομείς όπως η αρχιτεκτονική, η λογοτεχνία, η μουσική, η τέχνη, η φιλοσοφία, η πανεπιστημιακή μελέτη και διάφορα οχήματα της λαϊκής κουλτούρας. Από τον 17ο αιώνα, διάφορα κινήματα έχουν χρησιμοποιήσει τη μεσαιωνική περίοδο ως πρότυπο ή έμπνευση για δημιουργική δραστηριότητα, συμπεριλαμβανομένου του Ρομαντισμού, του σύγχρονου παγανισμού, της  Γοτθικής Αναγέννησης (αρχιτεκτονικής), των Προ-ραφαηλιτών και του Κινήματος Τεχνών και Χειροτεχνίας (Arts & Crafts)  

του Γιώργου Σχοινά, εραλδικού καλλιτέχνη Ο Σερ Γουόλτερ