ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ακολουθήστε μας:
1 May, 2026
ΚεντρικήStandard Blog Whole Post (Σελίδα 31)

Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 
Ώρα έναρξης: 21.00 

Λίγους μήνες μετά την κατάκτηση της κορυφής για άλλη μια φορά με τα νέα της τραγούδια «Πάλι», «Πόνος Κρυφός», «Σπίρτο και Βενζίνη» αλλά και με την κυκλοφορία του πρώτου της άλμπουμ “YENNA” («Γέννα»), την Τετάρτη 25 Ιανουαρίου η Μαρίνα Σάττι ανεβαίνει στη σκηνή του VOX.

Οι συναυλίες της Μαρίνας Σάττι είναι το ίδιο ξεχωριστές όσο και τα τραγούδια που δημιουργεί. Στο live της θα παρουσιάσει ένα μοναδικό και ιδιαίτερο μουσικό θέαμα, βαθιά επηρεασμένο από παραδοσιακές καταβολές, περίτεχνα συνδυασμένες με τις σύγχρονες μουσικές τάσεις.

«Για μένα παράδοση είναι οι άνθρωποι –που έρχονται και φεύγουν–, ο τρόπος που βρίσκονται μεταξύ τους, που επικοινωνούν και αυτά που αφήνουν πίσω τους».

Στη συναυλία της θα ακούσουμε ζωντανά όλα τα τραγούδια του πρώτου της δίσκου με τίτλο «YENNA». Ένας καθόλου τυχαίος τίτλος, καθώς δηλώνει την πρόθεσή της να αποτυπώσει συμβολικά τη δημιουργική διαδικασία από τη σύλληψη μέχρι τη γέννα: τον ενθουσιασμό, τον φόβο, την ανασφάλεια, τον πόνο και τελικά τη στιγμή της έλευσης στον κόσμο και, ως εκ τούτου, την αλλαγή. 

Το πρώτο άλμπουμ της Μαρίνας Σάττι αποτελεί ένα οδοιπορικό με αναφορές στους ήχους ολόκληρης της ελληνικής επαρχίας – από τον ζουρνά και το νταούλι του Βορρά ή το πολυφωνικό τραγούδι της Ηπείρου μέχρι τα γλέντια και τους χορούς της Κρήτης.

Η Μαρίνα Σάττι αποτυπώνει τις πρωτόγονες δονήσεις της ελληνικής υπαίθρου, εμπνευσμένες από τα άγρια βουνά και την απέραντη θάλασσα της Μεσογείου, τολμώντας ταυτόχρονα να πειραματιστεί με pop και urban στοιχεία, απογειώνοντας τον προσωπικό ήχο της που την έκανε να ξεχωρίσει.

Την πλαισιώνει μια εξαιρετική μπάντα, σε μια σύγχρονη μουσική γιορτή με πολυφωνικές αλχημείες, απροσδόκητες ενορχηστρώσεις και τη μοναδικά χαρακτηριστική αισθητική της. 

Τραγούδια από την Ελλάδα, τα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο. Γκάιντα και beats. Νταούλια και 808. Μια γιορτή –με τη δύναμη να ενώνει ανθρώπους κάθε εθνικότητας και κάθε γενιάς–, όπου το σύγχρονο συναντάει το παραδοσιακό, για να εκφραστούν μέσα από την πιο άμεση γλώσσα: τη μουσική. 

Λίγα λόγια για τη Μαρίνα Σάττι

Η Μαρίνα Σάττι είναι δύσκολο να καταταχθεί καλλιτεχνικά. Από τo Mέγαρο Μουσικής και τη Λυρική Σκηνή σε πανηγύρια στα υψίπεδα της Κρήτης, μπορεί να είναι ταυτόχρονα και pop και ethnic και mainstream, όπως μπορεί με την ίδια άνεση να είναι και λυρική και urban και παραδοσιακή. Tα ευρωπαϊκά Μέσα την παρουσιάζουν ως πρέσβειρα της ελληνικής και βαλκανικής σκηνής, μιας ιδιαίτερης διαδρομής που παντρεύει την παραδοσιακή μουσική με την pop, τόσο κλασική όσο και σύγχρονη.


Πριν από τέσσερα χρόνια κατέκτησε την κορυφή των charts με το single «Μάντισσα», ενώ πρόσφατα το κοινό υποδέχτηκε το «Πόνος Κρυφός», που έκανε πρεμιέρα στο γερμανικό “COLORS” (πρώτη φορά για Έλληνα καλλιτέχνη) παίρνοντας ακόμα μία πρωτιά στην πλατφόρμα NOWNESS, που παρουσίασε πρώτο το εξαιρετικό της video clip για το παραδοσιακό κομμάτι «Γιατί Πουλί μ’».

Τον Μάιο του 2022 κυκλοφόρησε το πρώτο ολοκληρωμένο προσωπικό της άλμπουμ “YENNA”.

Η αγορά εισιτηρίου περιλαμβάνει τη θέαση του προγράμματος, για την οποία η αγορά ποτού δεν είναι υποχρεωτική.

Οι θεατές μπορούν να κάνουν κράτηση σε κάθε τραπέζι όσες θέσεις επιθυμούν λαμβάνοντας υπόψη τους, ότι αν δεν αγοράσουν ολόκληρο το τραπέζι θα κάθονται μαζί με άλλους.

Για όσους πελάτες επιθυμούν να καταναλώσουν ποτά ή αναψυκτικά, θα υπάρχει τιμοκατάλογος στα τραπέζια.

Τετάρτη 25 Ιανουαρίου  Ώρα έναρξης: 21.00  Λίγους μήνες μετά

του Τηλέμαχου Χορμοβίτη  

Ο Βενέδικτος ΙΣΤ, κατά κόσμον Γιόζεφ Ράτσινγκερ, που απεβίωσε πριν λίγες μέρες, δεν ήταν μόνο ένας σημαντικός Πάπας αλλά και ένας αξιόλογος συντηρητικός διανοούμενος:

«Δεν θα έπρεπε και δεν πρέπει ο λυτρωτής του κόσμου να αποδείξει την ιδιότητά σου ως λυτρωτής δίνοντας σε όλους να φάνε;…Μπορεί κανείς δικαίως να ονομάζεται λυτρωτής όταν δεν ικανοποιεί αυτό το κριτήριο; Ο μαρξισμός το έκανε πυρήνα της επαγγελίας. Θα φρόντιζε να σταματήσει η πείνα και να γίνει η έρημος ψωμί… 

Ο άνθρωπος δεν ζει μόνον από ψωμί, αλλά από κάθε λόγο που εκπορεύεται από το στόμα του Θεού…Υπάρχει ένα σχόλιο από τον Γερμανό ιησουίτη Alfred Delp, τον οποίον εκτέλεσαν οι ναζί : 

Το ψωμί είναι σημαντικό, η ελευθερία όμως είναι σημαντικότερη. Το πιο σημαντικό είναι ωστόσο η λησμονημένη λατρεία του Θεού. Όπου αυτή η ιεραρχία των αγαθών δεν τηρείται αλλά αντιστρέφεται, εκεί δεν υπάρχει πλέον δικαιοσύνη, δεν υπάρχει φροντίδα για τον πάσχοντα, αλλά διατάραξη και καταστροφή και των υλικών αγαθών. Όπου ο Θεός θεωρείται δευτερεύον μέγεθος, το οποίο ο άνθρωπος περιστασιακά ή εξαιτίας σημαντικότερων πραγμάτων περιθωριοποιεί, τότε και τα δήθεν σημαντικότερα πράγματα ναυαγούν. 

Αυτό δεν το αποδεικνύει μόνον η αρνητική έκβαση του μαρξιστικού πειράματος· η “ανθρωπιστική” βοήθεια της Δύσης, η οποία στηρίζεται αυστηρά σε οικονομοτεχνικά κριτήρια και δεν έχει απλώς εξοστρακίσει τον Θεό, αλλά έχει απωθήσει τους ανθρώπους από Αυτόν με την αλαζονεία της εξελιγμένης γνώσης, τελικά μετέτρεψε τον Τρίτο Κόσμο σε τριτοκοσμικό. Περιθωριοποίησε τις επικρατούσες θρησκευτικές, ηθικές και κοινωνικές δομές και σε αυτό το κενό τοποθέτησε την τεχνοκρατική νοοτροπία. Πίστευε ότι έχει τη δυνατότητα να μεταβάλει τους λίθους σε άρτους αλλά τελικά πρόσφερε λίθους για ψωμιά…» 

( Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ’, “Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ”, Εκδόσεις Ψυχογιός). 

του Τηλέμαχου Χορμοβίτη   Ο Βενέδικτος ΙΣΤ, κατά

 του Γιώργου Πισσαλίδη 

Πέθανε στις 29 Δεκεμβρίου, ο Ίαν Τάυσον, o Kαναδός τραγουδοποιός που έγραψε τον φόλκ ύμνο “Four Strong Winds” ως μέλος του ντουέτου Ian & Sylvia και που επηρέασε Καναδούς καλλιτέχνες, όπως  ο Gordon Lightfoot, η Joni Mitchell και ο Neil Young. 

Tο νέο επιβεβαίωσε η πρώην γυναίκα του Σύλβια Τάυσον, η οποία δήλωσε ότι η αξία του και η επίδραση στην Καναδέζικη κουλτούρα είναι δύσκολο να υπερτιμηθούν, ενώ θεώρησε ότι το “Four Strong Winds” είναι πλέον σαν εθνικός ύμνος. Ο Τάυσον είχε κάνει μια σοβαρή εγχείρηση πριν από χρόνια, αλλά ποτέ δεν ανάρρωσε πλήρως. 

Photo by Canadian Press

Γεννημένος στις 25 Σεπτεμβρίου 1933 στην Βικτώρια της  Βρεταννικής Κολούμπια του Καναδά, ο Τάυσον μεγάλωσε σε εύπορη οικογένεια Βρεταννών μεταναστών και ζώντας στο αγρόκτημα του πατέρα του ανέπτυξε μεγάλη αγάπη για τους καουμπόυδες, τα άλογα και τα ράντσα. Από τα 18 έως τα 24 ήταν  καβαλλάρης του ροντέο, όμως το 1957 έπαθε διάστρεψη του αστράγαλου και για δύο εβδομάδες έμεινε σε νοσοκομείο, όπου δανειζόμενος την κιθάρα ενός άλλου ασθενή έμαθε να παίζει μουσική. 

Αφού μετακόμισε στο Τορόντο το 1958 για να δουλέψει ως καλλιτέχνης στην διαφήμιση, συνάντησε την τραγουδίστρια Sylvia Fricker (Σύλβια Φρίκερ) και δημιούργησαν το φολκ ντουέτο Ian & Sylvia. 

Το 1961 το ντουέτο εγκαταστάθηκε στην Νέα Υόρκη, επίκεντρο της φολκ αναβίωσης και τράβηξαν την προσοχή του Άλμπερτ Γκρόσμαν, που μανάτζαρε τους πετυχημένους Peter, Paul & Mary και λίγο αργότερα τον Μπομπ Ντύλαν. Ο Γκρόσμαν τους εξασφάλισε συμβόλαιο με την ιστορική φολκ εταιρεία Vanguard Records  και στο τέλος της χρονιάς κυκλοφόρησε το ομώνυμο ντεμπούτο τους. 

Photo: ITA/ Albert Grossman

Το άλμπουμ συμπεριλάμβανε βασικά Βρεταννικές και Καναδικές φολκ μπαλλάντες, καθώς και σπιρίτσιουαλς και μπλουζ. Ήταν σχετικά πετυχημένο και έτσι έπαιξαν στο σημαντικό Φεστιβάλ Φολκ μουσικής του Νιούπορτ.  

Το δεύτερο τους άλμπουμ “Four Strong Winds” κυκλοφόρησε το 1963 και κινιόταν στο ίδιο στυλ με το πρώτο μόνο που περιλάμβανε ένα τραγούδι του Ντύλαν, το “Tomorrow Is A Long Time” και μια σύνθεση του Ίαν Τάυσον, το “Four Strong Winds”. Το τραγούδι ανέβηκε στο Top 10 του Καναδά, ενώ στις ΗΠΑ έγινε επιτυχία μέσω της διασκευής του Bobby Bare (Mπόμπυ Μπέηρ) που ανέβηκε στο Νο 3 των κάντρυ τσαρτς.

Όμως θα έβρισκε την θέση του σε άλμπουμ δεκάδων καλλιτεχνών, όπως η Marianne Faithful, o Johnny Cash, o Bob Dylan, o αρχηγός του κινήματος των “παρανόμων της κάντρυ” Γουέηλον Τζέννιγκς, ο πρωτοπόρος του σύγχρονου μπλουγκρας, Τόνυ Ράις  και ο Neil Young στο κάντρυ άλμπουμ του Comes A Time σε ντουέτο με την Nicolette Larson. Εχει το 2006 ψηφίσθηκε από το κοινό του CBC-Radio  ως το σημαντικότερο τραγούδι που βγηκε από τον Καναδα, ενώ θεωρείται ένας δεύτερος εθνικός ύμνος.  

Την επόμενη χρονιά το ντουέτο παντρεύτηκε και κυκλοφόρησε το τρίτο τους άλμπουμ Northern Journey. Το άλμπουμ συμπεριελάμβανε ένα μπλουζ που έγραψε η Σίλβια Φρίκελ, το You Were On My Mind που στην διασκευή του φολκ συγκροτήματος We Five ανέβηκε στο Νο  3 στα ποπ τσαρτς των ΗΠΑ και Νο 1 στα τσαρτς του Easy Listening /Adult Contemporary. 

Συμπεριλάμβανε επίσης το “Someday Soon”, το οποίο έγινε μεγάλη επιτυχία στον Καναδά, Νο 3 κάντρυ επιτυχία για τον Bobby Bare και διασκευάσθηκε από δεκα΄δες με πιο διάσημη εκτέλση αυτή της Βασίλισσας της Φολκ Judy Collins. Eνώ οι Western Writers of America που προωθούν την απεικόνιση της Δύσης σε λογοτεχνία και άλλες τέχνες το συμπεριέλαβαν στα 100 κορυφαία γουέστερν τραγουδια. 

Στο τέταρτο άλμπουμ Early Morning Rain έκαναν γνωστά για πρωτη φορά την δουλειά του συμπατριώτη τους Gordon Lightfoot   με το ομώνυμο τραγούδι και το “(That’s What You Get) For Lovin’ Me”.  Συμπεριελαμβανε επίσης δικές τους συνθέσεις, αλλά και την πρωτη εκτέλεση του “Darcy Farrow”,  μια σύνθεση των  Στηβ Γκίμπετ και Τομ Φάρλοου που θα διασκευαζόταν πάνω από 300 φορές. 

Το 1965 εμφανίσθηκαν στο Φολκ Φεστιβάλ του Νιούπορτ και με το One more Time της ίδιας χρονιάς στράφηκαν στον ηλεκτρικό ήχο,   ακολουθώντας την επιτυχία φολκ ροκ συγκροτημάτων, όπως οι Byrds και οι Lovin Spoonful.

Oι Ian & Sylvia και ο Gordon Lightfoot στο Φολκ Φεστιβάλ του Νιούπορτ το 1965
Photo: Bill Woodley

Το 1967 μετακόμησαν στην Νάσβιλ του Τεννεσή, την πρωτεύουσα της κάντρυ και θα ηχογραφούσαν δύο από τα πρωτα άλμπουμς του κάντρυ ροκ, το Nashville (Vanguard, 1967) και το Full Circle (MGM, 1968) με διάσημους σεσσιον μουσικούς της πόλης. Το δεύτερο μάλιστα κυκλοφόρησε ένα μήνα πριν το Sweetheart of Rodeo, που θεωρείται το πρώτο επίσημο άλμπουμ του είδους. Τρία τραγούδια του Ντύλαν που αργότερα συμπεριελήφθησαν στο The Basement  Tapes του 1975, πρωτοακούσθηκαν στα δύο αυτά άλμπουμς. 

Το 1969 δημιούργησαν το κάντρυ ροκ συγκρότημα  Great Speckled Bird, το οποίο ηχογράφησαν δύο άλμπoυμς πριν ο Ίαν και η Σύλβια χωρίσουν το 1975. Μετα ο Tyson αγόρασε ένα ράντσο στην Αλμπέρτα του Καναδά, όπου εξέτρεφε άλογα και άρχισε να ηχογραφή άλμπουμς με τραγούδια σε καουμπόυκο στυλ, αρχής γενομένης με το “Old Corrals and Sagebrush” του 1983. Eνώ το “Cowboyography” του 1987 συμπεριελάμβανε δύο τραγούδια, το “Navajo Rug” και “Summer Wages” που εκλεκτηκαν στην λίστα με τα 100 καλύτερα γουέστερν τραγούδια, από τους Western Writers of America. 

Το 1992, ο Tyson και η  Fricker έγιναν μέλος του Canadian Music Hall of Fame. Ενώ ο Τάυσον έγινε μέλος του Canadian Country Music Hall Of Fame το 1989 και του Τάγματος του Καναδά το 1994. Το 2003 έλαβε το Βραβείο του Γενικού Κυβερνήτη του Καναδά και το 2006 μπήκε στο Τάγμα Υπεροχής της Αλμπέρτα και το 2019 έγινε μέλος του Canadian Songwriters Hall of Fame.

 του Γιώργου Πισσαλίδη  Πέθανε στις 29 Δεκεμβρίου, ο

Ιανουάριος. Δεν είναι ακριβώς ότι επιστρέφω. Είναι ότι δεν έχω πού να πάω. Είμαι κάτι σαν μητέρα. Όσο τακτοποιώ την ζωή μου, γίνομαι θάλασσα.

Φεβρουάριος. Πουλιά χωρίς σχέδιο πτήσης. Δεν υπάρχει ο παραμικρός λόγος ανησυχίας. Ακόμα κι αν ανοίξουν οι ουρανοί, γυμνοί θα εξέλθουμε μια μέρα.

Μάρτιος. Ό,τι υπάρχει στα βιβλία δεν αξίζει όσο μια γουλιά πικρού εσπρέσο μαζί μ’ ένα τσιγάρο. Κάθε μέρα πιο αφόρητος ο κόσμος. Δεν πεινάω. Μόνο νυστάζω.

Απρίλιος. Ψιλόβροχο στην Αρχαγγελιώτισσα. Αναπνέω και το τοπίο διαστέλλεται. Δεν ξέρω αν στέκομαι ή αν κρεμιέμαι απ’ το έδαφος.

Μάιος. Η άνοιξη, ένα δώρο που θα χρειαστεί κάποτε να το επιστρέψεις. Χωρώ ακριβώς μες στις συνήθειές μου. Δεν περισσεύει τίποτα.

Ιούνιος. Φυτά συνωστίζονται στο έδαφος, όπως πυκνώνουν στο νου οι σκέψεις. Κάθε τι καρπίζει και χάνεται. Ή χάνεται πριν καρπίσει. Όλα κατά βάθος είναι γη.

Ιούλιος. Το σώμα μου στα ριζά του Ίταμου. Η ίδια αλήθεια όπου κι αν στρέψω το βλέμμα. Κάθε τι αναγκαίο μοιάζει άχρηστο. Σπουδαία λύση κάποτε η μοναξιά.

Αύγουστος. Οι μέρες μας μετρημένες, οι νύχτες μας σκοτεινές. Η ομορφιά, ον ανθρωποφάγο. Με διασώζει, δολοφονώντας με. Πρέπει να εξομολογηθούμε ως και τις αμαρτίες των άλλων.

Σεπτέμβριος. Θυμώνω με την ευκολία του εικοσιτετραώρου. Ό,τι φτάνει στο αυτί μου ως ήχος δεν είναι παρά εικόνα. Θα σε φιλώ μέχρι να βραδιάσει.

Οκτώβριος. Το μάταιο του κόσμου και τα μάτια σου. Όσα κάποτε διδάχτηκα, πήγαν στράφι. Πεθαίνουμε αφού πρώτα τρελαθούμε.

Νοέμβριος. Μοιάζει αδιάφορα ελκυστικός ο κόσμος. Είμαι γεμάτος νερό που λιγοστεύει. Δεν είναι ζωή. Είναι δίψα και πνιγμός.

Δεκέμβριος. Η ανήθικη χρησιμότητα της ζωής. Υποστηρίζω με θάρρος το παράλογο της σκέψης. Να αντικρίσω από ένα σημείο όλα τα σημεία.

 

Ιανουάριος. Δεν είναι ακριβώς ότι επιστρέφω. Είναι

Τέσσερα βιβλία λογοτεχνίας που ξεχώρισα αυτή τη χρονιά και ήθελα να μοιραστώ και με φίλους που δεν βλέπω συχνά από κοντά.

-“Ουρανός απ’ άλλους τόπους” από τον περίφημο Σωτήρη Δημητρίου. Ο τίτλος μάλλον το αδικεί. Εδώ ο συγγραφέας ουσιαστικά μάς προσφέρει την “Λωξάντρα” της ηπειρωτικής Ελλάδας και μάλιστα πιο κοντά στις μέρες μας. Η ιστορία δηλαδή μιας γυναίκας, της Αλέξως, και μαζί της η πολύπαθη ιστορία ενός ολόκληρου τόπου.

-“Όθων ή νόθος” της πρωτοεμφανιζόμενης στην πεζογραφία Αναστασίας Πασχάλη. Εξαιρετική λογοτεχνική απόδοση της εγκληματικής αστοργίας που συχνά επιδεικνύει η μικρή ή η μεγάλη κοινωνία σε βάρος αδύνατων ή απλώς διαφορετικών ανθρώπων. Μία. καθαρή, ανεπιτήδευτη φωνή που φτάνει ήσυχα κι αθόρυβα μέχρι και στην συνείδησή μας.

-“Οι Κοσμοπολίτισσες” της Ρωξάντρας Μποττέα-Νούλα. Το μεγαλείο αλλά και το μακρύ οδοιπορικό μιας ελληνικής οικογένειας από την πάλαι ποτέ κοσμοπολίτικη Ρουμανία σε όλο τον κόσμο και πάλι πίσω στην Ελλάδα.

-“Ο Φορτωτής” του Βασίλη Μπακογιάννη. Τόσο απλό και σαφές όσο ακούγεται. Το πρώτο βραβείο λογοτεχνίας για μένα φέτος. Αναζητήστε το. Θα το βρείτε εκεί που βρίσκονται τα περισσότερα καλά σήμερα. Στην αφάνεια.

– Και τέλος, όσον αφορά στην ποίηση, καλύτερα να προφέρω ένα όνομα ανθρώπου παρά ένα τίτλο βιβλίου. Γιώργης Σαράτσης, όντως ποιητής. Έγραψε από τώρα έναν επικήδειο για την Ελλάδα που σταθερά και αμείωτα χάνεται. Είμαστε έτοιμοι να το διαβάσουμε ; 

 

Kεντρική φωτογραφία: Ιωάννης Καμπούρης 

Ο Στάθης Κεφαλούρος γεννήθηκε το 1974 στην Αθήνα. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και την Φλάνδρα. Συμμετέχει στα κοινά των Αθηνών από το 2003 με την ομάδα συμμετοχικής πολεοδομίας μπλάνκο. Κείμενά του για την πόλη έχουν δημοσιευτεί στην Καθημερινή και το Βήμα. Από το 2017 αρθρογραφεί τακτικά στην Εστία, στην εφημερίδα των Κωνσταντινουπολιτών ο Πολίτης και στο Άρδην. Μαζί με την σύζυγό του, αφηγήτρια παραμυθιών, εκδίδουν και διανέμουν δωρεάν το ποιητικό φύλλο Ποιητές χωρίς ποιήματα.

Λογοτεχνικά έργα του ίδιου:  

“Διότι οι πόλεις έχουν μεγαλώσει πολύ”, 2015, εκδόσεις Θράκα.
Ο Αδάμ ονοματίζει τα ζώα”, 2019, εκδόσεις Λέμβος. 

Τέσσερα βιβλία λογοτεχνίας που ξεχώρισα αυτή τη

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα κάνω ανασκόπηση της αναγνωστικής μου χρονιάς. Κάτι σαν άτυπο top στα κορυφαία (για μένα) βιβλία. Έχω καθιερώσει μάλιστα το top αυτό να περιλαμβάνει Έλληνες συγγραφείς, μια και αυτοί κατά τη γνώμη μου πρέπει και αξίζουν να προβληθούν. 

Δυστυχώς φέτος ήταν μια περίεργη αναγνωστική χρονιά (πολλά βιβλία, λίγος χρόνος και ήθελα να κάνω και επαναλήψεις) και ζητώ συγγνώμη από όσους υποσχέθηκα να διαβάσω και δεν πρόλαβα. Σίγουρα θα το κάνω τους επόμενους μήνες…

5. “Η τελευταία Νύχτα της Αδέρας” του Μιχάλη Δαγκλή. Ανατρεπτικό, σκοτεινό όσο πρέπει, θρίλερ με την κινηματογραφική έννοια, ήταν μια ευχάριστη έκπληξη.

4. “Φωνές από την Άβυσσο” του Μάριου Δημητριάδη. Απολαμβάνω όλα τα βιβλία του Μάριου, και αυτό μάλλον είναι το αγαπημένο μου από τα μυθιστορήματά του (που έχω διαβάσει). Αυτό κάτι λέει.

3. “Πρέπει να σώσουμε τον Χάρη!” του Γιώργου Δάμτσιου. Παιδικό βιβλίο για το παιδί που κρύβουμε μέσα. Η πένα του Γιώργου είναι μοναδική και προσωπικά απολαμβάνω ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ έχει γράψει.

2. “Όταν Κλείνω τα Μάτια” του Γιώργου Μεσολογγίτη. Πολύ δυνατή συλλογή διηγημάτων. Όλες οι ιστορίες είναι εξαιρετικές με “Τα Κελιά” να είναι η αγαπημένη μου. Αριστούργημα.

1.”Ο Επισκέπτης” της Αργυρώς Χαρίτου. Το λάτρεψα από την δημιουργία του μέχρι την τελική μορφή του. Ερωτεύτηκα, αγάπησα, μίσησα, λάτρεψα κάθε σελίδα του. Η πένα της συγγραφέως δεν χρησιμοποιεί μελάνι. Χρησιμοποιεί καρδιά και συναισθήματα.

Εκτός συναγωνισμού το περιοδικό μας “Αλλόκοσμες ιστορίες” και φυσικά η αγαπημένη Bathomεta του Γιώργου Μπαλαούρη.

Αγαπημένo μου ο “Κιχώτης” και ελπίζω κάποια στιγμή ο Γιώργος να μαγέψει προς επική λογοτεχνία.

 

Ο  Χρήστος Κεσκίνης γεννήθηκε, σπούδασε και εργάζεται στην Θεσσαλονίκη περίπου 11 αιώνες μετά την εποχή που θα ήθελε. Είναι  συγγραφέας ηρωϊκης φαντασίας και έχει γράψει δύο βιβλία::: Bilfrost¨: The Path of Warrior και Beer-O-Quest Διατελεί μέλος του Συλλόγου Φίλων του Epic Metal, Excalibur  και του Συλλόγου Φίλων Tolkien Ελλάδος The Prancing Pony   

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα κάνω ανασκόπηση της

του Γιώργου Πισσαλίδη 

Mία από τις πιο απρόσμενες τεράστιες επιτυχίες της χρονιάς ήταν η επανανακάλυψη του Running Up The Hill της βασίλισσας του αρτ ροκ η του “προγκρέσιβ ροκ” Kate Bush (Κέητ Μπούς), το οποίο ακουγόταν σε μια βασική σκηνή του Stranger Things, ένα από τα δημοφιλέστερα σήριαλς του Netflix 

Το τραγούδι του 1985, ένα κράμα αρτ ποπ και ηλεκτρονικής ποπ, και μιλάει για ένα ζευγάρι που κάνει μια συμφωνία με τον Θεό να αλλάξουν θέσεις ώστε να μπορεί να καταλάβουν ο ένας τον άλλο. Το Running Up the Hill (A Deal with God) ακούγεται σε μια σκηνή όπου η ηρωίδα του σήριαλ Maχ Mayfield (Σάντυ Σινκ) προσπαθεί να ξεφύγει από τον έλεγχο της Vecna και το τραγούδι της σώζει την ζωή. 

Έτσι το Running Up That Hill (A Deal With God) κατατάχθηκε ανάμεσα στα 10 δημοφιλέστερα τραγούδια για τρεις συνεχόμενες εβδομάδες στην σειρά στο Spotify και το iTunes, γενόμενο το πιο  streamed song σε οκτώ χώρες, συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλέιου και των ΗΠΑ, ξεπερνώντας επιτυχίες από καλλιτέχνες, όπως ο Harry Styles και η Karol G. 

Η sadie Sink στο Stranger Things. Photo Credit: Netflix

Ως συνθέτης, στιχουργός, ερμηνεύτρια και παραγωγός του Running Up That Hill (A Deal With God), η Kate Bush, είναι η αποκλειστική κάτοχος των δικαιωμάτων τόσο του τραγουδιού, όσο και του  άλμπουμ Hounds Of Love , από όπου προέρχεται, μιας και κυκλοφόρησαν μέσω της προσωπικής της εταιρείας Noble and Brite Ltd. Μόνο τον πρώτο μήνα από την στιγμή που το τραγούδι ακούστηκε στην σειρά, η Bush κέρδισε 2.37 εκατομμύρια λίρες μικτά κέρδη από πλατφόρμες ακρόασης (streaming).   

Έτσι η Κέητ Μπούς ευχαρίστησε τους θαυμαστές της για την υποστήριξη τους σε αυτό που χαρακτηρίζει ως “μια τρελλή χρόνιά με τα πάνω και τα κάτω της” στο ετήσιο Χριστουγεννιάτικο μήνυμα της στο επίσημο σάιτ Fish People.  

“Είμαι ακόμα συγκλονισμένη από την επιτυχία του “Running Up That Hill πού έγινε η Νο 1 επιτυχία του φετινού καλοκαιριού. Τι τιμή ” γράφει. “Ήταν πραγματικά συναρπαστικό να το βλέπεις να τα πάει τόσο καλά σε όλο τον κόσμο, αλλά ειδικά εδώ στο Ηνωμένο Βασίλειο και την Αυστραλία. Και επίσης να το βλέπεις να πετυχαίνει στο να ανέβει μέχρι το Νο 3 στις ΗΠΑ. Ήταν τόσο μεγάλο αίσθημα να βλέπεις τόσο πολλούς από την νεώτερη γενιά να απολαμβάνουν το τραγούδι. Φαίνεται ότι πολλοί από αυτούς σκέφθηκαν ότι είμαι καινούργια καλλιτέχνις. Με αρέσει αυτό!”

Στο ετήσιο μήνυμα της, η Bush αποτίει φόρο τιμής στην Βασίλισσα Ελισάβετ Β!: “Χάσαμε την Βασίλισσα μας. Πολλοί από τους φίλους μου ξαφνιάσθηκαν από το πόσο στεναχωρήθηκαν για τον θάνατο της, ειδικά από την στιγμή που δεν είμαστε βασιλόφρονες, αλλά νομίζω ότι ο θάνατος της έγινε αφορμή για θλίψη, για μια απώλεια που δεν εξωτερικεύθηκε που πολλοί άνθρωποι ένοιωσαν κατά την διάρκεια της πανδημίας”. 

Αναφέρθηκε επίσης στους “βομβαρδισμούς” του “φρικτού πολέμου στην Ουκρανία, τους λιμούς, τους πνιγμούς και τις πλημμύρες” που κυριάρχησαν μέσα στο 2022. Επίσης κοινοποίησε την υποστήριξη στις νοσοκόμες, οι οποίες ξεκίνησαν συνδικαλιστική δράση μέσα στον Δεκέμβριο, λέγοντας “Ελπίζω να είναι σε μια θέση όπου θα μπορεί να εκτιμηθεί η δουλειά τους – θα πρέπει να φυλάσσονται σαν κόρη οφθαλμού.” 

PHOTO CREDIT: DAVID M. BENNETT/ GETTY IMAGES

Ποιά είναι η Kate Bush 

H Kέητ Μπους γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1958 στο Νότιο Λονδίνο και εμπνευσμένη από το οικογενειακό περιβάλλον, αποφάσισε σε   ηλικία των 11 χρόνων να μάθει μόνη της πιάνο και να σπουδάσει βιολί, ενώ σύντομα άρχισε να γράφει τραγούδια γράφοντας δικούς της στίχους.  

Όταν η Κέητ έγινε 16, ένας οικογενειακός φίλος που ήξερε τον Ντέηβιντ Γκίλμουρ των Pink Floyd έδωσε στον διάσημο μουσικό μια κασσέτα με τραγούδια που είχε ήδη γράψει η Kate. Του άρεσαν τόσο, που ανέλαβε ο ίδιος να πληρώσει για την ηχογράφηση τριών από αυτά και βοήθησε να αποκτήσει συμβόλαιο με την ΕΜΙ. 

Εκείνη την περίοδο κυριαρχούσε το μουσικά φιλόδοξο “προγκρέσιβ ροκ” των Jethro Tull, των Pink Floyd, των Genesis και των Yes με εκτενέστερες συνθέσεις από ότι συνήθως, δεξιοτεχνία στα όργανα, στίχους για φανταστικούς κόσμους και επιρροές από κλασσική, τζαζ, φολκ και έθνικ. Όμως η εταιρία περίμενε και το επόμενο βήμα στην μουσική και πίστευε ότι έπρεπε να την προωθούν σιγά-σιγά κάτι που έδωσε στην Μπους να μελετήσει περισσότερο χορό, μιμητική και μουσική. 

Το μεγάλο “μπαμ” έγινε το 1978, με το “Wuthering Heights” (Ανεμοδαρμένα Ύψη) ένα περίεργο “κροσόβερ προγκ” τραγούδι (συνδυασμός προγκρέσιβ και συντομώτερων τραγουδιών) με πιασάρικο ποπ ρεφρέν, πλούσιες ενορχηστρώσεις με έγχορδα και μια κρυστάλλινη ερμηνεία ειδικά στις ψηλές νότες. Ήταν εμπνευσμένο από το ομώνυμο βιβλίο της Τζέην Ώστιν και την ανάλογη ταινία με τον Τίμοθυ Ντάλτον και την Άννα Κώλντερ Μάρσαλ.

Το Wuthering Heights πήγε στο Νο 1 των τσαρτς του Ηνωμένου Βασιλείου και ήταν το πρώτο τραγούδι στην κορυφή από καλλιτέχνιδα που έγραφε δικά της τραγούδια. Επίσης το άλμπουμ Kick Inside πήγε στο Νο 1,  αναγεννώντας έτσι το ενδιαφέρον για ένα κορυφαίο μουσικό είδος που δεχόταν επίθεση από το άμουσο πανκ και την μουσική βιομηχανία που πλέον το στήριζε. 

Το Kick Inside με τον συνδυασμο αρτ ροκ, ποπ ρεφρέν, φανταστικές αλλά και θεατρικές ερμηνείες, εξαιρετικές συνθέσεις γεμάτη δεξιοτεχνία, που άλλες είναι μελαγχολικές και άλλες ονειρικές, έθεσε τα θεμέλια για μια καριέρα γεμάτη Top 10 επιτυχίες, όπως The Man with the Child in His Eyes“, “Babooshka“, “Running Up That Hill“, “Don’t Give Up” (ένα ντουέτο με τον Πήτερ Γκάμπριελ) και “King of the Mountain  

Από το 1982, έκανε μόνη της τις παραγωγές των άλμπουμς της και πήρε το ρίσκο να αγκαλιάσει την ηλεκτρονική ποπ σε άλμπουμς, όπως Dreaming (1982) και Hounds of Love (1985), κάτι που την αντάμειψε με παγκόσμια επιτυχία και το Running Up That Hill να γίνεται η δεύτερη μεγαλύτερη επιτυχία στην καρριέρα της.

Ανάμεσα στο The Red Shoes του 1994 και το Aerial του 2006, η Μπους αποσύρθηκε από την μουσική και γέννησε ένα γιό, ενώ έκτοτε κυκλοφορεί σποραδικά άλμπουμς. Το 2013 ανακηρύχθηκε σε  Διοικητή του Τάγματος της Βρεταννικής Αυτοκρατορίας (CBE) για την προσφορά της στην μουσική και την επόμενη χρονιά επέστρεψε στην σκηνή μετά από 35 χρόνια. 

H Kάταριν Μπους τιμάται από την Βασίλισσα με το CBE Photo credit: PA

Πέρα από την επιρροή της σε συναδέλφους της όπως ο Πήτερ Γκάμπριελ, οι Erasure, o Prince και οι Eurythmics, οι ερμηνείες της  που ξεπερνούν την πραγματικότητα μπορούν να ακουστούν σε καλλιτέχνες κάθε γενιάς μετά από αυτήν: την Tori Amos, την Bjork, τον Annonhi των Anthony and the Johnson και την Marjana Semkina των Iamthemorning. Έχει προταθεί τρεις φορές να γίνει μέλος του Rock & Roll Hall Of Fame, αλλά παρόλο που δεν μπήκε ούτε φέτος, η αναγεννημένη επιτυχία του Running Up The Hill δημιουργεί ελπίδες να το πετύχει την επόμενη φορά. 

του Γιώργου Πισσαλίδη  Mία από τις πιο απρόσμενες

του Παναγιώτη Ανδριόπουλου 

Την Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου στον Πολυχώρο του Συλλόγου “Οι Φίλοι της Μουσικής”, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, πραγματοποιήθηκε η Τελετή Απονομής Βραβείων Gina Bachauer-Νικολάου Δούμπα για το έτος 2022, που διοργανώθηκε από το Διεθνές Μουσικό Σωματείο Gina Bachauer και τον Σύνδεσμο Αναβάθμισης Ιστορικού & Εμπορικού Κέντρου Αθήνας. 

Ανάμεσα στα βραβεία ήταν και το Βραβείο Προσφοράς στη Διάδοση της Ελληνικής Μουσικής που απονεμήθηκε στον μουσικογράφο και ερευνητή Θωμά Ταμβάκο, ιδρυτή του ομώνυμου Αρχείου Ελλήνων Μουσουργών. 

Το βραβείο αφιέρωσε ο Θωμάς Ταμβάκος στους αείμνηστους μέντορές του, τον Δημήτρη Δραγατάκη, τον Τάκη Καλογερόπουλο και τον Θόδωρο Αντωνίου. Επίσης το αφιέρωσε και στους βασικούς συνεργάτες του στο Α.Ε.Μ.Θ.Τ., τον Γιώργο Κωνστάντζο και τον Δρ Θανάση Τρικούπη. 

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Θωμάς Ταμβάκος για την πολύχρονη και καρποφόρα δραστηριότητά του στην έρευνα της λόγιας ελληνικής μουσικής, βραβεύθηκε σε ειδική επίσημη τελετή από το Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Απρίλιος 2017).

Παραθέτουμε την συνέντευξη μας με τον Θωμά Ταμβάκο, στο πλαίσιο της εκπομπής “Προς Εκκλησιασμόν”. Ο ακάματος ερευνητής μας εξηγεί τον προσωπικό του αγώνα για την έρευνα, διάσωση και διάδοση της σύγχρονης λόγιας ελληνικής δημιουργίας, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.  

του Παναγιώτη Ανδριόπουλου  Την Δευτέρα 19 Δεκεμβρίου στον

του Μάνου Χατζιδάκη, ιστορικού

Τό 330 ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος ξεκίνησε τήν οἰκοδόμησι ἑνός ναοῦ τῆς Ἁγίας του Θεοῦ Σοφίας. Τά ἐγκαίνια ἐκείνου τοῦ πρώτου Ναοῦ, ἔγιναν τό 360 ἐπί Κωνσταντίου Β’. Ὁ πρῶτος αὐτός ναός καταστράφηκε τό 404 καί ἐπί Θεοδοσίου Β’ ἀνηγέρθη ὁ δεύτερος ναός τῆς Ἁγίας Σοφίας τό ἔτος 415. Εἶναι αὐτός πού καταστράφηκε κατά τήν Στάσι τοῦ “Νίκα”.

Ἀμέσως μετά τήν καταστολή τῆς ἐξεγέρσεως ὁ Ἰουστινιανός ἀποφάσισε νά κτίση ἕναν περίλαμπρο καί μεγαλειώδη νέο Ναό τῆς Ἁγίας του Θεοῦ Σοφίας, πού ὅμοιό του δέν εἶχε ξαναδεῖ ὁ κόσμος. Τό ἔργο αὐτό ἀνέθεσε σέ δύο μεγάλους Ἕλληνες ἀρχιτέκτονες: τόν Ἀνθέμιο ἀπό τίς Τράλλεις καί τόν Ἰσίδωρο ἀπό τήν Μίλητο.

Ἡ Μεγάλη Ἐκκλησιά ἄρχισε νά κτίζεται στίς 23 Φεβρουαρίου τοῦ 532 καί ἐγκαινιάσθηκε ἐπισήμως στίς 27 Δεκεμβρίου τοῦ 537. Δηλαδή ἀνοικοδομήθηκε σέ 5 χρόνια, 11 μῆνες καί 10 ἡμέρες. Δύο σεισμοί προκάλεσαν ζημιές τό 553 καί τό 557 καί μετά τίς ἐπισκευές, ξαναεγκαινιάσθηκε στίς 25 Δεκεμβρίου τοῦ 563.

Ο Ιουστινιανός παρουσιάζει την Αγία Σοφία στην Παναγία

Ἀνθέμιος καί Ἰσίδωρος: Οἱ Ἕλληνες ἀρχιτέκτονες 

Ὁ Ἀνθέμιος ἦταν Ἕλληνας γεωμέτρης, φυσικός, ἀρχιτέκτονας, μηχανικός καί γλύπτης. Πατέρας του ἦταν ὁ ἰατρός Στέφανος. Φημισμένοι ἰατροί ἦσαν καί οἱ ἀδελφοί του Διόσκουρος καί Ἀλέξανδρος. Ὁ τρίτος ἀδελφός του, Ὀλύμπιος ἔγινε νομικός καί ὁ τέταρτος Μητρόδωρος, διακεκριμένος λόγιος. Ὁ Ἀνθέμιος περιέγραψε τήν κατασκευή τῆς ἑλλείψεως μέ νῆμα (Boyer 1991, κεφ. «Revival and Decline of Greek Mathematics», σελ. 193) καί συνέγραψε πραγματεία πάνω στίς κωνικές τομές. Συνέταξε ἐπίσης ἐπισκόπησι γιά τά εἴδη καί τίς διατάξεις τῶν κατόπτρων καί ἄλλα σπουδαῖα ἔργα μηχανικῆς, ἀπό τά ὁποῖα σώζονται μόνο ἀποσπάσματα. Μέρος τοῦ ἔργου του «Περί παραδόξων μηχανημάτων» ἐκδόθηκε ἀπό τόν L. Dupuy τό 1777. Σέ αὐτό τό ἔργο γράφει γιά τήν ἐλαστική δύναμι τοῦ ὑδρατμοῦ. Ὁ A. Westermann ἔδωσε μία ἀναθεωρημένη ἔκδοσί του στό ἔργο του «Scriptores rerum mirabilium Graeci» τό 1839.

Ὁ Ἰσίδωρος ἦταν Ἕλληνας μαθηματικός, μηχανικός καί ἀρχιτέκτων. Γεννήθηκε στήν Μίλητο τό 442. Ἦταν δάσκαλος μαθηματικῶν καί ἱδρυτής Σχολῆς Μηχανικῶν. Διέσωσε κείμενα του Ευκλείδη καί τοῦ Ἀρχιμήδη, καθώς καί σχόλια τοῦ Εὐτόκιου Ἀσκαλωνίτου σέ ἔργα τοῦ Ἀρχιμήδη καί τοῦ Ἀπολλώνιου. (Carl B. Boyer, «A History of Mathematics», John Wiley & Sons, Inc, 1991, σελ. 193). Ὑπῆρξε ἐπίσης ἐφευρέτης μίας μορφῆς διαβήτου γιά χάραξη παραβολῶν. (George Johnston Allman, «Greek Geometry from Thales to Euclid», Kessinger Publishing, 2005, σελ. 163)

O Ισίδωρος κρατώντας ένα μοντέλο της Αγία Σοφίας Σοφίας. Βρίσκεται στην Βιέννη

“Σύμβολο τῶν ἑλληνικῶν ἰδεωδῶν” & “χῶρος θεῖος πού διαπερνᾶ τόν γήινο” 

Τό ἀριστουργηματικό αὐτό οἰκοδόμημα συνδύασε τούς δύο τύπους ἐκκλησιαστικῆς ἀρχιτεκτονικῆς: Τήν βασιλική μέ τόν περίκεντρο θολωτό ναό. Οἱ τεχνικές λεπτομέρειες δέν εἶναι σκοπός τοῦ παρόντος ἔργου. Θά ἀρκεσθοῦμε μόνο στά ἑξῆς ἐνδεικτικά σημεία πού ἀναφέρει ὁ Γεώργιος Γαλάβαρης:

«Ἡ Ἁγία Σοφία δέν εἶναι μόνο ἕνα σύμβολο, ὅπου ἀνακαλύφθηκαν γιά πρώτη φορά οἱ ἀρχές τῆς ὀργανικῆς ἀρχιτεκτονικῆς… Δέν ἀποτελεῖ μόνο μία ἐνσάρκωση τῆς ἔνδοξης καί δραματικῆς ἱστορίας τοῦ Βυζαντίου καί τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους

Δέν εἶναι μόνο σύμβολο τῶν ἑλληνικῶν ἰδεωδῶν… Ἡ Ἁγία Σοφία εἶναι κάτι περισσότερο. Ἐδῶ δημιουργήθηκε γιά πρώτη φορά ἕνας χῶρος θεῖος, πού διαπερνᾶ τόν γήινο χῶρο, ὅπως ἀκριβῶς ἡ φλόγα τοῦ κεριοῦ διαπερνᾶ τό σκοτάδι… Μπορεῖ κανεῖς νά κατανοήσει αὐτόν τόν χῶρο μόνο σάν εἶδος μουσικῆς. Εἶναι ἕνα εἶδος μουσικής, μορφή ἄμορφη πού προεκτείνεται, πετά πρός τά ἐπάνω, σκοτεινή καί μυστηριώδης, φωτεινή καί χαρούμενη, δημιούργημα ἑνός Ἕλληνα, τοῦ Ἀνθεμίου τοῦ Τραλλιανοῦ, πού ἔφερε στόν κόσμο τό ὅραμα τοῦ θείου, ὅπως ὁ Φειδίας εἶχε φέρει στήν Ἀθήνα τούς θεούς».  («Ἱστορία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους»Τόμος Ζ’ σελ. 384).

του Μάνου Χατζιδάκη, ιστορικού Τό 330 ὁ Μέγας

Mε αφορμή τα Χριστούγεννα, αλλά και την σημερινή επέτειο της διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης, εμείς θυμούμαστε τον πιο διάσημο αντιφρονούντα της, τον Ορθόδοξο Αλεξάντερ Σολζενίτσυν. Ένα Νομπελίστα συγγραφέα, που είναι διάσημος όχι μόνο για την αποκάλυψη της ωμής κρατικής ιδεολογικής βίας των στρατοπέδων γκουλάγκ, αλλά και για τον χριστιανικό ουμανισμό του και την αντίθεση σε μία ατομικιστική σχεδόν άθεη Δύση, που τελικά τον αντιμετώπισε με σχεδόν τον ίδιο τρόπο, όπως και η ΕΣΣΔ (Άβαλον των Τεχνών) 

του Τζόσεφ Πηρς, βιογράφου του Σολζενίτσυν*

Σε τούτες τις σκοτεινές μέρες, κατά τις οποίες η ισχύς του κοσμικού φονταμενταλισμού φαίνεται να βρίσκεται σε άνοδο και που η θρησκευτική ελευθερία φαίνεται να βρίσκεται σε κίνδυνο, είναι εύκολο για τους χριστιανούς να αποθαρρυνθούν. Τα σύννεφα του ριζοσπαστικού σχετικισμού φαίνεται να θολώνουν το φως της αντικειμενικής αλήθειας και μπορεί να γίνει δύσκολο να διακρίνεις οποιαδήποτε θετική πλευρά, που θα μας βοηθήσει να φωτίσουμε το μέλλον, με ελπίδα.  

Σε τέτοιους ζοφερούς καιρούς, το παράδειγμα των μαρτύρων μπορεί να είναι ενθαρρυντικό. Αυτοί που προσέφεραν τις ζωές τους για το Χριστό και την Εκκλησία Του, σε χαλεπότερους καιρούς από τους δικούς μας, είναι φάροι φωτός που διαλύουν το σκοτάδι, με το βάπτισμα αίματος τους. «Μπροστά σε τέτοιες θυσίες», λέει ο Βασιλιάς Ληρ στην κόρη του Κορδέλια, που σύντομα θα μαρτυρήσει, «οι ίδιοι οι θεοί ρίχνουν θυμίαμα”. 

Λέγεται ότι το αίμα των μαρτύρων είναι ο σπόρος της Εκκλησίας και, αν ισχύει αυτό, περισσότερος ματωμένος σπόρος έχει σπαρεί κατά τον περασμένο αιώνα, παρά σε οποιοδήποτε από τους ματωμένους αιώνες που προηγήθηκαν. Δεκάδες εκατομμυρίων έχουν σφαγιαστεί στους ποτισμένους με αίμα βωμούς του εθνικού και του διεθνούς σοσιαλισμού στην Ευρώπη, την Κίνα, την Καμπότζη και αλλού. Σήμερα, σε πολλά μέρη του κόσμου, εκατομμύρια επί εκατομμυρίων σφαγιάζονται στη μήτρα, στο όνομα των «αναπαραγωγικών δικαιωμάτων». 

Σε μια τέτοια επιφανειακή εποχή, αναδύεται η γιγάντια φιγούρα του Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, ως ενός κολοσσού σθένους. Γεννημένος στη Ρωσία το 1918, μόλις μήνες μετά, που οι κοσμικοί φονταμενταλιστές είχαν σαρώσει την εξουσία στη Μπολσεβίκικη Επανάσταση, ο Σολζενίτσιν υπέστη πλύση εγκεφάλου από ένα κρατικό σύστημα εκπαίδευσης που του έμαθε ότι ο σοσιαλισμός ήταν δίκαιος και ότι η θρησκεία ήταν ο εχθρός του λαού. Όπως οι περισσότεροι από τους φίλους του στο σχολείο, σκλάβωσε τον εαυτό του στο πνεύμα των καιρών, έγινε άθεος και εντάχθηκε στο κομμουνιστικό κόμμα. 

Υπηρετώντας στο Σοβιετικό στρατό, στο Ανατολικό Μέτωπο, κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, έγινε μάρτυρας εν ψυχρώ δολοφονιών και βιασμών γυναικών και παιδιών, καθώς ο Κόκκινος Στρατός έπαιρνε την «εκδίκηση του» από τους Γερμανούς. Απογοητευμένος, διέπραξε την αδιακρισία να κατακρίνει το Σοβιετικό ηγέτη Ιωσήφ Στάλιν και φυλακίστηκε για οκτώ χρόνια, ως πολιτικός διαφωνούντας. 

Ενώ ήταν στη φυλακή, αποφάσισε να ξεσκεπάσει τις φρικαλεότητες του Σοβιετικού συστήματος. Λίγο μετά την αποφυλάκισή του, κατά τη διάρκεια μιας περιόδου υποχρεωτικής εξορίας στο Καζακστάν, διαγνώστηκε με ένα κακοήθη καρκίνο σε προχωρημένο στάδιο και δεν αναμενόταν να ζήσει. Ενώπιον αυτού που φαινόταν ως επικείμενος θάνατος, μεταστράφηκε στο Χριστιανισμό και έμεινε έκπληκτος από αυτό που θεώρησε ότι ήταν μια θαυματουργή ανάρρωση.

Ο Αλεξάντρ Σολζενίτσυν στα γκουλάγκ. Photo credit: Getty Images

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, ο Σολζενίτσιν εξέδωσε τρία μυθιστορήματα, αποκαλύπτοντας την κοσμική τυραννία της Σοβιετικής Ένωσης και έλαβε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1970. Μετά την έκδοση, το 1973, του επιδραστικού του έργου, Αρχιπέλαγος Γκουλάνγκ, μια αποκάλυψη της μεταχείρισης των πολιτικών διαφωνούντων στο Σοβιετικό σωφρονιστικό σύστημα, συνελήφθη και εκδιώχθηκε από τη Σοβιετική Ένωση, ζώντας στο εξής τη ζωή ενός εξόριστου, στην Ελβετία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τελικά επέστρεψε στη Ρωσία το 1994, μετά την κατάρρευση του Σοβιετικού συστήματος. 

Η πρώτη ελληνική έκδοση του “Αρχιπέλαγους Γκουλάγκ”

Το 1978, ο Σολζενίτσιν προκάλεσε μεγάλη διαμάχη, όταν άσκησε κριτική στην εκκοσμίκευση και στον ηδονισμό της Δύσης,  στην περίφημη ομιλία του στην τελετή απονομής στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Καταδικάζοντας τα έθνη της αποκαλούμενης ελεύθερης Δύσης, για ηθική χρεωκοπία, προέτρεψε ότι ήταν καιρός «να υπερασπιστούμε όχι τόσο τα ανθρώπινα δικαιώματα, όσο τις ανθρώπινες υποχρεώσεις».

Η έμφαση στα δικαιώματα, αντί στις υποχρεώσεις, οδηγούσε «στην άβυσσο της ανθρώπινης παρακμής» και στη διάπραξη «ηθικής βίας εναντίον των νέων ανθρώπων, όπως οι ταινίες γεμάτες πορνογραφία, έγκλημα και τρόμο». Στη ρίζα της σύγχρονης αρρώστιας, βρισκόταν η μοντέρνα φιλοσοφία του «oρθολογιστικού ουμανισμού ή της ουμανιστικής αυτονομίας», που διακήρυσσε «την αυτονομία του ανθρώπου από οποιαδήποτε ανώτερη εξουσία πάνω από αυτόν». Μια τέτοια θεώρηση «θα μπορούσε επίσης να ονομαστεί ανθρωποκεντρισμός, με τον άνθρωπο να θεωρείται ως το κέντρο των πάντων». 

Ο Σολζενίτσυν μιλάει στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Photo credits: Bettmann/Getty Images)

Τελικά, λίγη σημασία έχει αν στην αρρώστια που δηλητηριάζει σταδιακά τη Δύση δοθούν οι ετικέτες που της επισύναψε ο Σολζενίτσιν ή αν προτιμάμε να της δίνουμε το όνομα του κοσμικού φονταμενταλισμού. Η αρρώστια, με οποιοδήποτε άλλο όνομα, θα ήταν εξίσου θανατηφόρα. 

Επιπλέον, αυτή η αρρώστια δεν είναι απλά καταστροφική, αλλά αυτοκαταστροφική. Δεν έχει μακροπρόθεσμο μέλλον. Αν και οι «προοδευτικοί» του κοσμικού φονταμενταλισμού ίσως πιστεύουν σε μια μελλοντική «χρυσή εποχή», τέτοια εποχή δεν υπάρχει. Το μέλλον που προαναγγέλλουν είναι μονάχα ένα από συσσωρευόμενο ζόφο και ολοένα πιο σκοτεινά σύννεφα. Αυτή ήταν πάντοτε η μοίρα για όσους διακηρύσσουν την «Περηφάνεια» τους. Δεν έχουν τίποτα να περιμένουν στο μέλλον, παρά την πτώση τους. 

Όσο για το Χριστιανό, δεν έχει τίποτα να φοβάται, παρά την πτώση του στην περηφάνεια της απόγνωσης. Αν αποφύγει να αποκαρδιωθεί και διατηρήσει την ταπεινότητα του, θα λάβει το δώρο της ελπίδας, που είναι ο καρπός της. Όπου υπάρχει ελπίδα, υπάρχει η Οδός, η Αλήθεια και η Ζωή. 

Καθώς αναμένουμε την πτώση της τελευταίας εκδήλωσης κοσμικού φονταμενταλισμού, χρειάζεται να θυμόμαστε ότι η κουλτούρα του θανάτου είναι ένα παράσιτο. Δεν δίνει ζωή. Μόνο την καταστρέφει ή τη διαφθείρει. Όπως όλα τα επιτυχημένα παράσιτα, σκοτώνει τον εαυτό του όταν σκοτώνει την κουλτούρα-ξενιστή πάνω στην οποία τρέφεται. Δεν είναι απλά θανατηφόρο, αλλά αυτοκτονικό. Δεν είναι βιώσιμο. Δεν μπορεί να επιζήσει. 

Ο Σολζενίτσυν επιστρέφει ως εθνικός ήρωας στην Ρωσσία

Ας μην ξεχνάμε ότι η υπόσχεση του Χίτλερ για το Χιλιετές Ράιχ διήρκεσε μόνο δώδεκα έτη. Με τον ίδιο τρόπο, η κομμουνιστική επανάσταση η οποία, σύμφωνα με το Μαρξ, θα οδηγούσε στο τέλος της ιστορίας, είναι η ίδια ένα κατεστραμμένο απομεινάρι της ιστορίας. Ο Σολζενίτσιν δεν μπορούσε να ξέρει, όταν υπέφερε, ως ένας από τα πολλά εκατομμύρια στο Σοβιετικό σωφρονιστικό σύστημα, ότι θα ζούσε περισσότερο από το Σοβιετικό σύστημα και ότι, περαιτέρω, το δικό του σθένος θα έπαιζε ένα σημαντικό ρόλο στην κατάρρευση αυτού του ίδιου του συστήματος. 

Επιστρέφοντας στην εικόνα των σκοτεινιασμένων ουρανών, με την οποία ξεκινήσαμε, πρέπει να υπενθυμίζουμε στους εαυτούς μας ότι τα σύννεφα και οι σκιές που ρίχνουν είναι παροδικά. To Κακό είναι μηδενιστικό, που είναι ένας άλλος τρόπος να πεις ότι τελικά είναι ένα τίποτα. Είναι μόνο ένα προσωρινό μπλοκάρισμα του φωτός. «Πάνω από όλες τις σκιές, καβαλικεύει ο Ήλιος» όπως διακηρύττει ο αιωνίως ταπεινός Σάμγουάιζ Γκάμτζη, στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Ακόμα και σε τούτες τις σκοτεινές μέρες, όπως μας υπενθυμίζει ο Σολζενίτσιν, ουδέν κακόν αμιγές καλού.

 

 Ο Joseph Pearce είναι ο συγγραφέας πολλών βιβλίων:  Tolkien: Man and Myth (Τόλκιν: ο άνθρωπος και ο μύθος) The Unmasking of Oscar Wilde (Το ξεσκέπασμα του Όσκαρ Γουαιλντ)C. S. Lewis and The Catholic Church (Ο Κ.Σ. Λιούις και η Καθολική Εκκλησία), Literary Converts (Μεγάλοι Συγγραφείς που ασπάσθηκαν τον Χριστιανισμό: Πνευματική έμπνευση σε μια εποχή μή πίστης), ένα βιβλίο για τον Έλιοτ, τον Τόλκιν, τον Οσκαρ Γουάιλντ κ.α Wisdom and Innocence: A Life of G.K. Chesterton (Σοφία και Αθωότητα: Η ζωή του Γκ. Κ Τσέστερτον), Solzhenitsyn: A Soul in Exile (Σολζενίτσυν: Μια ψυχή σε εξορία) The Quest for Shakespeare (Η αναζήτηση για τον Σαίξπηρ), and Further Up & Further In: Understanding Narnia (Όλο και πιο πάνω, όλο και πιο μέσα: Κατανοώντας την Νάρνια). Επισκεφθειτε την προσωπική του ιστοσελίδα  jpearce.co. 

Πηγή: theimaginativeconservative.org

Mε αφορμή τα Χριστούγεννα, αλλά και την