ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ακολουθήστε μας:
1 May, 2026
ΚεντρικήStandard Blog Whole Post (Σελίδα 124)

Του Γιώργου Πισσαλίδη 

Αφιέρωμα στα 20 χρόνια χωρίς τον Κιούμπρικ οργανώνει το φετινό Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου σε επιμέλεια του γνωστού σινεκριτικού Νίνου Φένεκ Μιχαηλίδη. 

Το αφιέρωμα συμπεριλαμβάνει 8 ταινίες του τελειομανούς και ανεξάρτητου σκηνοθέτη που προτίμησε να εγκαταλείψει το Χόλλυγουντ και να ζήσει στην Μεγάλη Βρετανία. Το αφιέρωμα ξεκινά από το ντεμπούτο του Fear and Desire (1953) και φτάνει στις αρχές της περιόδου των μεγάλων αριστουργημάτων με το «Κουρδιστό Πορτοκάλι» (1971)  και τον «Μπάρυ Λύντον» (1975). Χωρίς όμως να περιλαμβάνει τον «Σπάρτακο» η το «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος» 

Το ημερήσιο πρόγραμμα των ταινιών, που όλες προβάλλονται στην “ΑΝΔΟΡΑ” (Σεβαστουπόλεως 117, Ερυθρός Σταυρό) εχει ως εξής:

 

Π Ε Μ Π Τ Η 28 Ν Ο Ε Μ Β Ρ Ι Ο Υ 

8.15 μ.μ.

Mπάρυ Λύντον (Barry Lyndon, 1975 ) 

Η άνοδος και η πτώση της ενήλικης ζωής του Ρέντμοντ Μπάρι, ενός νεαρού Ιρλανδού που ταξιδεύει στα πεδία των μαχών και τα σαλόνια της Ευρώπης του δέκατου όγδοου αιώνα, επιδιώκοντας, μέσω κατασκοπείας, αποπλάνησης, τζόγου και μονομαχιών, να ζήσει τη ζωή ενός ευγενή εώς ότου κατακτά την καρδιά μιας πλούσιας χήρας και αναλαμβάνει την αριστοκρατική θέση του νεκρού συζύγου της.

Βασισμένη στο βιβλίο του Θάκερυ «Οι έρωτες του Μπάρυ Λύντον», αυτή είναι μια από τις καλύτερες (και πιο υποτιμημένες) ταινίες του Κιούμπρικ. Έχει πρωτοποριακή διεύθυνση φωτογραφίας με γυρίσματα σε φυσικό φως των κεριών και ντεκόρ που θυμίζουν πίνακες του Γουίλλιαμ Χόγκαρθ. Το βραβευμένο με Όσκαρ σάουντρακ περιείχε ιρλανδέζικα παραδοσιακά τραγούδια ενορχηστρωμένα από τον Πάντυ Μαλόνυ των Chieftains, εμβατήρια της εποχής μαζί με μουσική των Μπάχ, Βιβάλντι, Μότσαρτ και Σούμπερτ 

Με τους Ράιαν Ο’ Νιλ, Μαρίζα Μπέρενσον, Πάτρικ Μαγκί, Χάρντι Κρούγκερ.

Π Α Ρ Α Σ Κ Ε Υ Η 29 Ν Ο Ε Μ Β Ρ Ι Ο Υ

8.00 μ.μ. 

Fear and Desire (1953) 

Κατά τη διάρκεια ενός φανταστικού πολέμου σε μια άγνωστη χώρα, τέσσερις στρατιώτες επιβιώνουν από τη συντριβή του αεροπλάνου τους για να βρεθούν σε ένα δάσος έξι μίλια πίσω από τις εχθρικές γραμμές. Το σχέδιο της ομάδας είναι να φτάσει στο κοντινό ποτάμι, να φτιάξει μια σχεδία και στη συνέχεια, υπό την κάλυψη της νύχτας, να επιστρέψει σε φιλικό έδαφος.

Γυρισμένο την εποχή του Πολέμου της Κορέας, η ταινία αποτελεί το ντεμπούτο του Κιούμπρικ, που ο τελειομανής σκηνοθέτης μισούσε. 

Με τους Φρανκ Σιλβέρα, Πωλ Μαζούρσκι, Κένεθ Χαρπ και Βιρτζίνια Ληθ. 

9.30 μ.μ. 

Λολίτα (Lolita 1962) 

Ένας διαζευγμένος Βρετανός καθηγητής γαλλικής λογοτεχνίας, ταξιδεύει σε μια μικρή πόλη στην Αμερική για να αναλάβει μια θέση διδασκαλίας. Εκεί αφήνεται σε μια σχέση με την ερωτικά ακόρεστη, χήρα σπιτονοικοκυρά του. Τελικά την παντρεύεται αλλά με απώτερη επιδίωξη να πλησιάσει την 14χρονη κόρη της, Λολίτα, με την οποία νιώθει αθεράπευτα ερωτευμένος.

Ο Κιούμπρικ μεταφέρει το αμφιλεγόμενο (παιδόφιλο για κάποιους, όχι άδικα) βιβλίο του Ναμπόκωφ σε σενάριο του ίδιου του συγγραφέα αλλά κρατά αποστάσεις από τον ερωτισμό του βιβλίο, πλαδαρεύοντας το. 

Με τους Τζέημς Μέησον, Σέλλεϋ Γοίντερς, Σιου Λάυον και Πήτερ Σέλλερς. 

 

Σ Α Β Β Α Τ Ο 30 Ν Ο Ε Μ Β Ρ Ι Ο Υ

8.15 μ.μ. 

Το χρήμα της οργής (Τhe Killing 1956 ) 

Μετά από 5 χρόνια στο Αλκατράζ, ο Τζόνι Κλέι αποφασίζει ότι εφόσον πρόκειται να διαπράττει εγκλήματα, το κέρδος θα πρέπει να είναι αντίστοιχο με την τιμωρία. Έτσι σχεδιάζει με κάθε λεπτομέρεια μια πολυεπίπεδη ληστεία στον ιππόδρομο με λεία $2.000.000. Μοναδική αδυναμία στο σχέδιό του είναι ότι δεν λαμβάνει υπόψη την άπληστη σύζυγο ενός συνεργάτη του και τον αδίστακτο εραστή της.

Η heist ταινία που έκανε γνωστό τον Κιούμπρικ με τον «νουάρ» συγγραφέα Τζίμ Τόμπσον στο σενάριο, τον μελλοντικό συνεργάτη του Πέκινπα, Λάιονελ Μπάλλαρντ στην διεύθυνση φωτογραφίας και τον πρωταγωνιστή της «Ζούγκλας της Ασφάλτου» στον βασικό ρόλο.  

Με τους  Στέρλινγκ ΧέιντενΜαίρη ΓουίνσορΚόλιν ΓκρέιΒινς Έντουαρντς

 

Κ Υ Ρ Ι Α Κ Η 1 Δ Ε Κ Ε Μ Β Ρ Ι Ο Υ /

8.00 μ.μ. 

S.O.S Πεντάγωνο καλεί Μόσχα  (Dr Strangelove Or How I Learned Started to Stop Worrying and Love the Bomb, 1964) 

Ο παρανοϊκός ταξίαρχος Τζακ Ρίπερ της Αεροπορικής Βάσης Burpelson, πιστεύοντας ότι η φθορίωση του νερού είναι μια σοβιετική πλεκτάνη για να δηλητηριάσει τον αμερικανικό πληθυσμό, αποφασίζει να εξαπολύσει πυρηνική επίθεση στη Σοβιετική Ένωση, χωρίς τη γνώση των ανωτέρων του, συμπεριλαμβανομένου του αρχηγού των ενόπλων δυνάμεων αλλά και του Προέδρου.

Μαύρη κωμωδία που σατιρίζει τους (αληθινούς) φόβους της εποχής του Ψυχρού Πολέμου με τον Πήτερ Σέλλερς σε ένα από τους πιο απολαυστικούς ρόλους της καριέρας του και τον καντρυ τραγουδιστή και ηρωα γουέστερν b-movies Σλιμ Πίκενς να καβαλικεύει την βόμβα στην τελευταία σκηνή. 

Παίζουν ακόμα: Τζορτζ Σκοτ, Στέρλιν Χέιντεν, Κίναν Γουίν, Τζέιμς Ερλ Τζόουνς, Τρέισι Ριντ.

 

Δ Ε Υ Τ Ε Ρ Α 2  Δ Ε Κ Ε Μ Β Ρ Ι Ο Υ

8.15 μ.μ.

Το φιλί του δολοφόνου (Killer’s Kiss, 1955)  

O επιτυχημένος πυγμάχος Ντέιβι Γκόρντον παρεμβαίνει στον καβγά της χορεύτριας Γκλόρια με τον εργοδότη και εραστή της, Βίνσεντ. Οι δύο τους αποκτούν ερωτική σχέση, πράγμα το οποίο δεν αρέσει καθόλου στον εκδικητικό Βινς, ο οποίος οργανώνει μια αποτυχημένη απόπειρα φόνου του Ντέιβι και στη συνέχεια απαγάγει την Γκλόρια αναγκάζοντας τον Ντέιβι να κάνει τα πάντα για να τη σώσει.

09.45 μ.μ. 

Σταυροί στο Μέτωπο (Paths Of Glory, 1957) 

Ένας διοικητής μονάδας στον γαλλικό στρατό πρέπει να αντιμετωπίσει έναν ματαιόδοξο στρατηγό που κατηγορεί τους στρατιώτες του για δειλία μετά την άρνησή τους να επιτεθούν σε μια εχθρική θέση. Την ίδια στιγμή, ως διοικητής τους, πρέπει να υπερασπιστεί τη δίκαιη ανταρσία τους.

Μία από τις κορυφαίες αντιπολεμικές ταινίες, που απαγορεύθηκε στην Γαλλία, αλλά εκτιμήθηκε από τον Ουίνστον Τσώρτσιλ για τον ρεαλισμό των μαχών.

Με τους Κερκ Ντάγκλας, Ράλφ Μάικερ.  

 

Τ Ρ Ι Τ Η 3 Δ Ε Κ Ε Μ Β Ρ Ι Ο Υ 

8.00 μ.μ. 

Το χρήμα της οργής (The Killing 1956) 

Βλέπε Σάββατο για λεπτομέρειες της ταινίας

9.45 μ.μ

S.O.S Πεντάγωνο καλεί Μόσχα  (Dr Strangelove Or How I Learned Started to Stop Worrying and Love the Bomb, 1964) 

Βλέπε Κυριακή για λεπτομέρειες της ταινίας 

 

Τ Ε Τ Α Ρ Τ Η 4 Δ Ε Κ Ε Μ Β Ρ Ι Ο Υ

10.00 μ.μ. 

Το Κουρδιστό Πορτοκάλι ( A Clockwork Orange, 1971) 

Σε μια μελλοντική κοινωνία, ο βίαιος και ψυχοπαθής έφηβος Άλεξ, αρχηγός μιας συμμορίας υπερβολικά βίαιων νεαρών που σκοτώνουν, κλέβουν και βιάζουν, πέφτει στα χέρια της αστυνομίας. Με τη σύλληψή του θα χρησιμοποιηθεί σε πειράματα που αποσκοπούν στη απαλοιφή των καταστροφικών βίαιων παρορμήσεών του, αλλά όταν αποφυλακίζεται αδυνατεί να αντιμετωπίσει τη βία που τον περιβάλλει΄

Δυστοπική ταινία εμπνευσμένη από το ομώνυμο βιβλίο του Άντονυ Μπέργκες, η οποία αποτελεί σπουδή πάνω στην βία των συμμοριών και του επίσημου κράτους. Χαρακτηρίσθηκε ως η πρώτη πάνκ ταινία για την σκληρότητα της και απαγορεύθηκε σε πολλές χώρες. Αμφιλεγόμενη η σχέση του ήρωα με την μουσική του Μπετόβεν. 

Με τους: Μάλκολμ Μακ ΝτάουελΠάτρικ ΜαγκίΣτίβεν ΜπέρκοφΜάικλ Μπέιτς

Του Γιώργου Πισσαλίδη  Αφιέρωμα στα 20 χρόνια χωρίς

Το Μουσείο Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων, συμμετέχοντας στους εορτασμούς του «Έτους Ανδρέα Κάλβου 2019», διοργανώνει αφιερωματικές εκδηλώσεις για την συμπλήρωση 150 χρόνων από τον θάνατο του μεγάλου ποιητή (1792-1869).
Από τις 25 Νοεμβρίου έως τις 6 Δεκεμβρίου 2019, θα πραγματοποιηθεί στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος του Μουσείου Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων Έκθεση Βιβλίου με εκδόσεις για τον Α. Κάλβο, προερχόμενες από την Βιβλιοθήκη του Ιδρύματος και από την Βιβλιοθήκη του κ. Διονύση Σέρρα. Η έκθεση θα είναι ανοιχτή κατά τις ώρες λειτουργίας του Μουσείου (9:00-14:00, καθημερινά).
Το Σάββατο 30 Νοεμβρίου 2019, στις 19:00, θα πραγματοποιηθεί Εσπερίδα στο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Ζακύνθου. Ο ιστορικός κ. Δημήτρης Αρβανιτάκης θα αναπτύξει το θέμα «Ανδρέας Κάλβος. “Καθηγητής Γλωσσών και Μαθηματικών;”» και ο Α΄ Αντιπρόεδρος του Μουσείου κ. Διονύσης Σέρρας, φιλόλογος, θα μιλήσει με θέμα «Ο Ανδρέας Κάλβος και τα έργα του».
Το συναυλιακό μέρος της βραδιάς έχει αναλάβει η Χορωδία «Το Όνειρο του Παιδιού», η οποία θα αποδώσει μελοποιημένη ποίηση για τον Κάλβο.
Artwork: Ιωάννης – Πορφύριος Καποδίστριας

Το Μουσείο Σολωμού και Επιφανών Ζακυνθίων, συμμετέχοντας

Συνεχίζουμε με το δεύτερο μέρος της κλασσικής του ομιλία του Ορθόδοξου και Νομπελίστα συγγραφέα Αλεξάντρ Σολζενίτσυν στο Πανεπιστήμιο του Τέμπλετον τον Μάιο του 1983.

Σε αυτήν ο διάσημος αντιφρονούντας του κομμουνισμού που πριν 57 χρόνια (17 Νοεμβρίου 1962) έκανε διάσημα τα σοβιετικά στρατόπεδα αναγκαστικής εργασίας, δήλωνε ότι ο δρόμος για τα γκουλάγκ πέρασε μέσα από την αθεϊα, που πολύ πριν από την Ρωσσική Επανάσταση απέκοψε τον Ρώσικο λαό από τις παραδόσεις του. Από την άλλη δεν χαρίζεται στην καπιταλιστική Δύση, όπου μια πορεία σεκιουλαρισμού αιώνων και μια άθεη διανόηση έφερε την Δύση στο γκρεμό της (τότε) πυρηνικής απειλής και της πνευματικής χρεωκοπίας.

Πιστεύουμε ότι παρόλο που πέρασαν 36 χρόνια από την κλασσική ομιλία του Σολζενίτσυν, αυτή παραμένει τρομερά επίκαιρη. Όποιος έχει αυτιά ανοικτά, μπορεί να τον ακούσει.

Η Ομιλία στο Πανεπιστήμιο του Τέμπλετον το 1983
Του συγγραφέα Αλεξάντρ Σολζενίτσυν

Αλλά υπάρχει κάτι που (οι Μπολσεβίκοι) δεν περίμεναν: ότι σε μια χώρα όπου οι εκκλησίες έχουν ισοπεδωθεί, όπου ένας θριαμβευτικός αθεϊσμός έχει ξεσπάσει ανεξέλεγκτα για τα δύο τρίτα του αιώνα, όπου ο κλήρος είναι απόλυτα ταπεινωμένος και στερημένος από κάθε ανεξαρτησία, όπου αυτό που έχει απομείνει από την Εκκλησία ως θεσμός είναι ανεκτό μόνο για χάρη της προπαγάνδας προς τη Δύση, όπου ακόμα και σήμερα οι άνθρωποι στέλνονται σε στρατόπεδα εργασίας για την πίστη τους και όπου, μέσα στα ίδια τα στρατόπεδα, όσοι συγκεντρώνονται για να προσευχηθούν το Πάσχα τιμωρούνται με εγκλεισμό στην απομόνωση – δεν μπορούσαν να υποθέσουν ότι κάτω από αυτόν τον κομμουνιστικό οδοστρωτήρα, η χριστιανική παράδοση θα επιβίωνε στη Ρωσία.

“Αυτοί δεν υπέκυψαν”: ένα κλασσικό βιβλίο για την ηρωϊκή αντίσταση των πιστών Χριστιανών στην κομμουνιστική Ρωσία

Είναι αλήθεια ότι εκατομμύρια συμπατριώτες μας έχουν διαφθαρεί και καταστραφεί πνευματικά από τον επίσημα επιβληθέντα αθεϊσμό. Παρόλα αυτά, εξακολουθούν να υπάρχουν πολλά εκατομμύρια πιστών: μόνο οι εξωτερικές πιέσεις τους εμποδίζουν να μιλάνε ανοιχτά, αλλά, όπως συμβαίνει πάντα σε εποχές διωγμών και δοκιμασιών, η επίγνωση του Θεού στη χώρα μου έχει μεγάλος βάθος.

Κι εδώ βλέπουμε την αυγή της ελπίδας: δεν έχει σημασία πόσο αφηνιασμένος εφορμά ο κομμουνισμός με τανκς και ρουκέτες, ανεξάρτητα από τις επιτυχίες που επιτυγχάνει στην κατάληψη του πλανήτη, είναι καταδικασμένος να μην καταστρέψει ποτέ τον Χριστιανισμό.

Η Δύση δεν έχει ακόμα βιώσει την εμπειρία μιας Κομμουνιστικής εισβολής. Η θρησκεία εδώ παραμένει ελεύθερη. Αλλά η ιστορική εξέλιξη της Δύσης έχει υπάρξει τέτοια που σήμερα και αυτή βιώνει μια στέρεψη της θρησκευτικής συνειδήσεως. Έχει γίνει επίσης μάρτυρας σχισμάτων που την έχουν τσακίσει, αιματηρών θρησκευτικών πολέμων και κακόβουλης επίκρισης. Για να μην πούμε τίποτα για το κύμα του σεκιουλαρισμού, ο οποίος από τα τέλη του Μεσαίωνα και δώθε έχει προοδευτικά πλημμυρίσει την Δύση. Αυτή η βαθμιαία απομύζηση της δύναμης από τα μέσα είναι μια απειλή στην Πίστη, η οποία είναι πιθανώς ακόμα πιο επικίνδυνη από όποια απόπειρα να επιτεθεί βίαια στην θρησκεία, από τα έξω.

Ο Διαφωτισμός στέγνωσε την θρησκευτική συνείδηση στην Δύση

Aνεπαίσθητα, στην διάρκεια δεκαετιών βαθμιαίας διάβρωσης, το νόημα της ζωής στην Δύση έχει πάψει να θεωρείται κάτι περισσότερο μεγαλόπνοο από την «αναζήτηση της ευτυχίας», ένα σκοπό τον οποίο ακόμα και σοβαρά εγγυούνται τα συντάγματα. Οι ιδέες του καλού και του κακού έχουν γελοιοποιηθεί στην διάρκεια πολλών αιώνων, έχουν απαγορευτεί από την κοινή χρήση και έχουν αντικατασταθεί από ταξικά η πολιτικά ενδιαφέροντα που έχουν αξία μικρής διάρκειας. Έχει γίνει αμήχανο να δηλώνεις ότι το κακό φτιάχνει πρώτα την φωλιά του στην καρδιά ενός ατόμου πριν μπει σε ένα πολιτικό σύστημα. Παρόλα αυτά δεν θεωρείται ντροπή να κάνει κανείς καθημερινούς συμβιβασμούς με ένα ζωτικής σημασίας κακό.

Κρίνοντας από την συνεχή κατηφόρα συμβιβασμών που γίνονται μπροστά στα μάτια της δικής μας γενιάς, η Δύση γλιστράει αναπόφευκτα προς την άβυσσο. Οι δυτικές κοινωνίες χάνουν όλο και περισσότερο την θρησκευτική τους ουσία, καθώς παραδίνουν απερίσκεπτα την νεότερη γενιά τους στον αθεϊσμό. Αν ένα βλάσφημο φιλμ προβληθεί από άκρη σε άκρη στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες θεωρούνται ως μία από τα πιο θρησκευόμενες χώρες στον κόσμο η εάν μια από τις γνωστές εφημερίδες δημοσιεύσει χωρίς αιδώ μια καρικατούρα της Παρθένου Μαρίας, τι μεγαλύτερη απόδειξη χρειάζεται κανείς της αθεϊας; Όταν τα εξωτερικά δικαιώματα είναι τελείως δίχως περιορισμούς, γιατί θα έπρεπε να κάνει κανείς μια εσωτερική προσπάθεια να κρατηθεί μακριά από ποταπές πράξεις;

Η γιατί θα έπρεπε κάποιος να συγκρατηθεί από το να καίγεται από το μίσος, οποιαδήποτε και αν είναι η βάση του- ή φυλή, η τάξη η ή ιδεολογία ; Τέτοιο μίσος διαβρώνει πολλές καρδιές σήμερα. Οι άθεοι δάσκαλοι στην Δύση ανατρέφουν μια νεότερη γενιά μέσα στο πνεύμα να μισούν την δικιά τους κοινωνία. Μέσα σε όλη την στηλίτευση ξεχνούμε ότι τα ελαττώματα του καπιταλισμού εκπροσωπούν τις βασικές ατέλειες της ανθρώπινης φύσης, που της επιτρέπεται απεριόριστη ελευθερία μαζί με διάφορα ανθρώπινα δικαιώματα. Ξεχνάμε ότι με τον Κομμουνισμό στην εξουσία (και ο Κομμουνισμός έχει υπό στενή παρακολούθηση όλες τις μορφές του μετριοπαθούς σοσιαλισμού, που είναι ασταθείς) οι πανόμοιες ατέλειες εξαπλώνονται δίχως έλεγχο σε οποιοδήποτε άτομο με τον ελάχιστο βαθμό εξουσίας. Ενώ όλοι οι άλλοι που ζουν σε αυτό το σύστημα αποκτούν όντως «ισότητα» -την ισότητα των πένητων σκλάβων.

KNE: Ταξικό μίσος στην ελληνική νεολαία

Αυτή η πρόθυμη υποδαύλιση του μίσους γίνεται το σύμβολο του σημερινού ελεύθερου κόσμου. Πράγματι, όσο μεγαλύτερες είναι οι προσωπικές ελευθερίες, όσο ψηλότερο είναι το επίπεδο της ευημερίας, η ακόμα και του πλούτου, τόσο πιο βίαιο, με παράδοξο τρόπο, γίνεται αυτό το τυφλό μίσος. Η σύγχρονα αναπτυγμένη Δύση με αυτόν τον τρόπο δείχνει με το παράδειγμα της ότι η σωτηρία του ανθρώπου δεν μπορεί να βρεθεί ούτε στην πληθώρα υλικών αγαθών, ούτε στο να βγάζει απλώς λεφτά.

Αυτό το εξεπίτηδες καλλιεργημένο μίσος τότε εξαπλώνεται σε κάθε τι που είναι ζωντανό, στην ζωή την ίδια, στον κόσμο με τα χρώματα του, τους ήχους του και τα σχήματα του, στο ανθρώπινο κορμί. Η γεμάτη πικρία τέχνη του 20ου αιώνα πεθαίνει ως αποτέλεσμα αυτού του άσχημου μίσους, καθότι η τέχνη είναι άκαρπη χωρίς αγάπη. Στην Ανατολή, η τέχνη καταρρέει γιατί έχει σκοντάψει και έχει πέσει, αλλά στην Δύση η πτώση έχει υπάρξει εθελοντική, μια παρακμή σε μια επίπλαστη και επιτηδευμένη αναζήτηση όπου ο καλλιτέχνης, αντί να προσπαθεί να αποκαλύψει το θεϊκό σχέδιο για τον κόσμο, προσπαθεί να βάλει τον εαυτό του στην θέση του Θεού.

Sex Pistols: Μουσική πίκρας και μίσους

Εδώ πάλι γινόμαστε μάρτυρες του ενός και μοναδικού αποτελέσματος της διαδικασίας σε παγκόσμιο επίπεδο, με την Ανατολή και την Δύση να μας δίνουν τα ίδια αποτελέσματα και για μια ακόμα φορά για τον ίδιο λόγο: Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει τον Θεό.

Με τέτοια παγκόσμια γεγονότα να στέκονται πανύψηλα μπροστά μας σαν βουνά, όχι, καλύτερα σαν ολόκληρες οροσειρές ίσως μοιάζει παράταιρο και αταίριαστο να θυμόμαστε ότι το βασικό κλειδί στην ύπαρξη μας και την μη ύπαρξη μας φωλιάζει μέσα στην καρδιά του κάθε ατόμου ξεχωριστά και την προτίμηση της καρδιάς στο συγκεκριμένο καλό η το κακό. Παρόλα αυτά, αυτό παραμένει αληθινό ακόμη και σήμερα και στην πραγματικότητα είναι το πιο αξιόπιστο κλειδί που έχουμε. Οι κοινωνικές θεωρίες που υποσχέθηκαν τόσα πολλά έχει αποδείξει την χρεωκοπία τους, αφήνοντας μας σε αδιέξοδο.

Θα περίμενε κανείς ότι οι ελεύθεροι άνθρωποι στην Δύση θα αντιλαμβανόταν ότι περιτριγυρίζονται από πλήθος ελεύθερα καλλιεργημένα ψεύδη και να μην επιτρέψουν σε ψέματα να τους επιβληθούν τόσο εύκολα. Όλες οι προσπάθειες να βρούμε μια έξοδο από τα δεινά του σημερινού κόσμου θα αποδειχθούν άκαρπες αν δεν στρέψουμε την συνείδηση μας, μετανοημένοι προς τον Δημιουργό όλων. Δίχως αυτό καμμιά έξοδο δεν θα φωτισθεί και θα ψάχνουμε εις μάτην. Οι πόροι που έχουμε βάλει στην άκρη για τους εαυτούς μας είναι πολύ φτωχοί για ην δουλειά. Πρέπει πρώτα να αναγνωρίσουμε τον τρόμο που διαπράττεται όχι από κάποια εξωτερική δύναμη, όχι από ταξικούς ή εθνικούς εχθρούς, αλλά μέσα μας στον καθένα μας ξεχωριστά και μέσα στην κοινωνία. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για μια ελεύθερη και σε υψηλό βαθμό ανεπτυγμένη κοινωνία, καθώς εδώ προκαλέσει κάθε τι μόνοι μας στου εαυτούς μας από την ελεύθερη βούληση μας. Εμείς οι ίδιοι, μέσα στον ασυλλόγιστο εγωϊσμό . σφίξαμε την θηλειά στον λαιμό μας.

Mιχαήλ Νεστέρωφ “Αγια Ρωσία”

Η ζωή μας συνίσταται όχι στο κυνήγι της υλικής επιτυχίας, αλλά στην αναζήτηση μιας πνευματική ανάπτυξη που αν είναι άξια λόγου. Ολόκληρη η γήινη μας ύπαρξη δεν είναι παρά ένα μεταβατικό στάδιο στην κίνηση προς κάτι ανώτερο, και εμείς δεν πρέπει να σκοντάψουμε και να πέσουμε, ούτε πρέπει να χρονοτριβούμε στο σκαλοπάτι της σκάλας. Οι υλικοί κανόνες από μόνοι τους δεν εξηγούν την ζωή μας ούτε της δίνουν κατεύθυνση. Οι νόμοι της Φυσικής και της φυσιολογίας δεν θα αποκαλύψουν ποτέ τον αδιαμφισβήτητο τρόπο με τον οποίο ο Δημιουργός σταθερά, μέρα με την ημέρα, συμμετέχει στην ζωή του καθενός μας, αδιάκοπα προσφέροντας μας την ενέργεια της ύπαρξης. Όταν αυτή η βοήθεια μας εγκαταλείψει, Και την ζωή ολόκληρου του πλανήτη, το Θείο Πνεύμα σίγουρα κινείται σίγουρα όχι με λιγότερη δύναμη. Αυτό θα πρέπει να αντιληφθούμε στην σκοτεινή και φρικτή μας ώρα (την τελευταία) .

Στην θέση αυτών που απερίσκεπτα θεωρήσαμε ως ελπίδες μας τους δύο τελευταίους αιώνες, οι οποίες μας έχουν καταντήσει ασήμαντους και μας έφεραν στο χείλος του πυρηνικού αλλά και του μη πυρηνικού θανάτου, μπορούμε να προτείνουμε μόνο μια αποφασισμένη αναζήτηση για το ζεστό χέρι του Θεού, το οποίο τόσο βιαστικά και με αυτοπεποίθηση απορρίψαμε. Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούν τα μάτια μας να είναι ανοικτά στα λάθη αυτού του άτυχου 20ου αιώνα και να βγάλουμε τους επιδέσμους από τα μάτια και να διορθώσουμε τα λάθη. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο στο οποίο να στηριχθούμε στην κατρακύλα: το όραμα όλων μαζί των στοχαστών του Διαφωτισμού δεν μετράει καθόλου.

“Η Θυσία” του Ταρκόφσκι: Χριστιανική πνευματικότητα εναντίον πυρηνικού ολέθρου

Ένας τυφώνας μαίνεται και στις πέντε ηπείρους μας. Αλλά είναι στην διάρκεια τέτοιων δοκιμασιών που τα υψηλότερα δώρα του ανθρώπινου πνεύματος είναι που βρίσκουν έκφραση. Αν εξαφανιστούμε και χάσουμε τον κόσμο, το λάθος θα είναι μόνο δικό μας.

Πηγή: pravoslavie.ru

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

[vc_row][vc_column][eltd_block_one category_id="0" author_id="0" featured_thumb_image_size="original" display_pagination="yes" pagination_type="np-horizontal"][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column width="1/2"][eltd_post_layout_two

Πριν 57 χρόνια, στις 17 Νοεμβρίου 1962, το σοβιετικό περιοδικό αντιφρονουντων “Νόβυ Μιρ” (Νέοι Καιροί”) δημοσίευε το “Μία ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς”, το πρώτο βιβλίο του Ορθόδοξου και Νομπελίστα συγγραφέα  Αλεξάντρ Σολζενίτσυν. Κυκλοφορούσε σε μια εποχή “λιωσίματος των πάγων” επί Χρουτσώφ και θα γινόταν η πρώτη αποκάλυψη της φρίκης των σταλινικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, κάνοντας διάσημο τον συγγραφέα.

Με αφορμή αυτήν την επέτειο δημοσιεύουμε τον  διάσημο λόγο του μεγάλου αντιφρονούντα του κομμουνισμού στο Πανεπιστήμιο Τέμπλετον του Λονδίνου τον Μάιο του 1983. Αφορμή υπήρξε ,η  βράβευση του με το Βραβείο Προόδου στην Θρησκεία “ως πρωτοπόρος της αναγέννησης της θρησκείας κάτω από άθεα καθεστώτα”. Σε αυτόν εξηγούσε πως η Ρώσσικη Επανάσταση και η κατάληψη της εξουσίας από τους  κομμουνιστές διευκολύνθηκε από μιά άθεη νοοτροπία και μια μεγάλη διαδικασία σεκιουλαρισμού, η οποία ήδη είχε αποξενώσει τους ανθρώπους από τον Θεό και τις παραδοσιακές Χριστιανικές αξίες και ηθική. ¨Ομως παράλληλα δεν χαρίζεται στην Δύση για την οποία θεωρεί ότι με την θέληση της ξέπεσε στην αθεία, οδεύοντας στην καταστροφή, ενώ στην Ανατολή έγινε υποχρεωτική. Πολύ σωστά καταλήγει: “Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει τον Θεό. Για αυτό έχουν γίνει όλα αυτά.”

Σε μια εποχή που οι χριστιανικές αξίες δέχονται επίθεση σε Πανεπιστήμια, τύπο και την κοινωνία, η ομιλία του Τέμπλετον μοιάζει φοβερά επίκαιρη.  

Η Ομιλία στο Πανεπστήμιο του Τέμπλετον το 1983 

                                 του Αλεξάντρ Σολζενίτσυν  

Πριν από περισσότερο από μισό αιώνα, ενώ ήμουν ακόμα παιδί, θυμάμαι να ακούω ορισμένους ηλικιωμένους να δίνουν την ακόλουθη εξήγηση για τις μεγάλες καταστροφές που έπληξαν τη Ρωσία: Οι άνθρωποι ξέχασαν τον Θεό, γι’ αυτό συνέβησαν όλα αυτά.

Ενυπόγραφη φωτογραφία του Σολζενίτσυν από την ομιλία στο Τέμπλετον

Από τότε έχουν περάσει σχεδόν πενήντα χρόνια δουλεύοντας πάνω στην Ρώσσικη Επανάσταση. Και στην διάρκεια αυτής της πορείας, διάβασα εκατοντάδες βιβλία, συγκέντρωσα εκατοντάδες προσωπικές μαρτυρίες και έχω ήδη συγκεντρώσει οκτώ τόμους της δικής μου προσπάθειας να κατανοήσω τα ερείπια που άφησε η αναταραχή αυτή. Αλλά αν μου ζητηθεί σήμερα να διατυπώσω όσο το δυνατόν πιο σύντομα την κύρια αιτία της καταστροφικής επανάστασης που αφάνισε περίπου εξήντα εκατομμύρια από τον λαό μας, δεν θα μπορούσα να το θέσω με μεγαλύτερη ακρίβεια παρά να επαναλάβω: Οι άνθρωποι ξέχασαν τον Θεό. Γι’ αυτό συνέβησαν όλα αυτά.

Επιπλέον, τα γεγονότα της ρωσικής επανάστασης μπορούν να γίνουν αντιληπτά μόνο τώρα, στα τέλη του αιώνα, σε σχέση με τα γεγονότα που συνέβησαν στον υπόλοιπο κόσμο. Αυτό που προκύπτει εδώ είναι μια διαδικασία παγκόσμιας σημασίας. Και αν μου ζητηθεί να προσδιορίσω εν συντομία το κύριο χαρακτηριστικό ολόκληρου του εικοστού αιώνα, και εδώ δεν θα ήμουν σε θέση να βρω τίποτα πιο ακριβές και μεστό από το να το επαναλάβω για άλλη μια φορά: Οι άνθρωποι ξέχασαν τον Θεό.

Οι αποτυχίες της ανθρώπινης συνείδησης, που στερήθηκαν τη θεϊκή της διάσταση, αποτέλεσαν καθοριστικό παράγοντα σε όλα τα μεγάλα εγκλήματα αυτού του αιώνα.

Mάχη με χημικά όπλα στην διάρκεια του Α! Παγκοσμίου Πολέμου

Το πρώτο από αυτά ήταν ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και πολλά από τα σημερινά μας προβλήματα μπορούν να αναχθούν σε αυτόν. Ήταν ένας πόλεμος (η μνήμη του οποίου φαίνεται να ξεθωριάζει) όταν η Ευρώπη, γεμάτη υγεία και αφθονία, έπεσε σε ένα οργίλο ξέσπασμα                  αυτο-ακρωτηριασμού, που δεν μπορούσε παρά να χάσει τη δύναμή της για έναν αιώνα ή περισσότερο και ίσως για πάντα. Η μόνη πιθανή εξήγηση για τον πόλεμο αυτό είναι μια ψυχική έκλειψη μεταξύ των ηγετών της Ευρώπης λόγω της χαμένης συνειδητοποίησης μιας Ανώτατης Αρχής πάνω τους. Μόνο μια άθεη πικρία θα μπορούσε να παρακινήσει φαινομενικά χριστιανικά κράτη να χρησιμοποιήσουν δηλητηριώδη αέρια, ένα όπλο τόσο προφανές πέρα από τα όρια της ανθρωπότητας.

Το ίδιο είδος ελαττώματος, η αποτυχία μιας συνείδησης που στερείται της θεϊκή της διάστασης, εκδηλώθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η Δύση ενέδωσε στον σατανικό πειρασμό της «πυρηνικής ομπρέλας». Είναι σαν να λές: “Ξεχάστε τις στενοχώριες σας, ας απελευθερώσουμε την νεότερη γενιά από τα καθήκοντα της και τις υποχρεώσεις της . Ας μην κάνουμε καμμιά προσπάθεια να υπερασπισθούμε τους εαυτούς μας, για να μην πούμε τίποτα για το να υπερασπισθούμε τους άλλους. Ας κλείσουμε τα αυτιά μας στα μουγκρητά, που εκπέμπονται από την Ανατολή και ας ζήσουμε την αναζήτηση της ευτυχίας. Αν ο κίνδυνος μας απειλήσει, θα προστατευτούμε από την ατομική βόμβα. Αν όχι, ας καεί ο κόσμος στην Κόλαση, δεν μας ενδιαφέρει. Η οικτρή κατάσταση στην οποία έχει καταποντισθεί η Δύση παραμένοντας ανίδεη τι πρέπει να κάνει, οφείλεται σε μεγάλο μέρος σε αυτό το θανάσιμο λάθος: στην ιδέα ότι η υπεράσπιση της ειρήνης εξαρτάται όχι από αποφασισμένες καρδιές και ακλόνητους άνδρες, αλλά αποκλειστικά από την πυρηνική βόμβα. 

Ο σημερινός κόσμος έχει φτάσει σε μια φάση που, σε προηγούμενους αιώνες, θα είχε περιγραφεί με την κραυγή: «Αυτή είναι η Αποκάλυψη!»

Έχουμε μεγαλώσει συνηθίζοντας σε έναν τέτοιο κόσμο, αισθανόμαστε άνετα μαζί του. 

Ο Ντοστογιέφσκι προειδοποίησε ότι «μεγάλα γεγονότα θα μπορούσαν να έρθουν επάνω μας και να μας βρουν πνευματικά απροετοίμαστους». Αυτό ακριβώς συνέβη. Και προέβλεψε ότι «ο κόσμος θα σωθεί μόνο αφού έχει καταληφθεί από τον δαίμονα του κακού». Αν όντως θα σωθεί, πρέπει να περιμένουμε και να δούμε. Αυτό θα εξαρτηθεί από την συνείδηση μας, την πνευματική μας διαύγεια, στις ατομικές και συνδυασμένες προσπάθειες στην αντιμετώπιση καταστροφικών καταστάσεων. Αλλά συμβαίνει ο δαίμων του κακού, σαν τυφώνας να θριαμβεύει και στις πέντε ηπείρους.  

Στο παρελθόν, η Ρωσία γνώριζε μια εποχή που το κοινωνικό ιδεώδες δεν ήταν η φήμη ή ο πλούτος ή η υλική επιτυχία, αλλά ο ευσεβής τρόπος ζωής. Τότε, η Ρωσία ζούσε μέσα σε έναν Ορθόδοξο Χριστιανισμό ο οποίος παρέμεινε πιστός στην Εκκλησία των πρώτων αιώνων. Η Ορθοδοξία εκείνη την εποχή ήξερε πώς να διαφυλάξει τον λαό της κάτω από το ζυγό μιας ξένης κατοχής που διήρκεσε πάνω από δύο αιώνες, ενώ παράλληλα απέκρουε τα άνομα χτυπήματα από τα ξίφη των δυτικών Σταυροφόρων. Κατά τη διάρκεια αυτών των αιώνων η ορθόδοξη πίστη στη χώρα μας έγινε μέρος του ίδιου του τρόπου σκέψης και της προσωπικότητας του λαού μας, των μορφών της καθημερινής ζωής, του ημερολογίου εργασίας, των προτεραιοτήτων σε κάθε επιχείρηση, της διοργάνωσης της εβδομάδας και του έτους. Η πίστη ήταν η δύναμη που διαμόρφωνε και ενοποιούσε το έθνος μας.

Χριστιανική ρωσσική οικογενεια των προηγούμενων αιώνων

Αλλά τον 17ο αιώνα η ρωσική Ορθοδοξία αποδυναμώθηκε σοβαρά από ένα εσωτερικό σχίσμα. Τον 18ο αιώνα, η χώρα κλονίστηκε από τους βίαιους επιβαλλόμενους μετασχηματισμούς του Πέτρου, οι οποίοι ευνόησαν την οικονομία, το κράτος και το στρατό εις βάρος του θρησκευτικού πνεύματος και της εθνικής ζωής. Και μαζί με τον ασύμμετρο Διαφωτισμό του Μεγάλου Πέτρου, η αυτό, η Ρωσία αισθάνθηκε το πρώτο αίμα του κοσμικού χαρακτήρα, το δηλητήριο του οποίου διαπέρασε τις μορφωμένες τάξεις κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα και άνοιξε το δρόμο προς τον μαρξισμό. Τον καιρό της επανάστασης, η πίστη είχε σχεδόν εξαφανιστεί στους κύκλους των μορφωμένων Ρώσων. Αλλά και μεταξύ των αμόρφωτων, η υγεία της απειλούνταν.

Ήταν πάλι ο Ντοστογιέφσκι που παίρνοντας το παράδειγμα από τη Γαλλική Επανάσταση και το φανερό μίσος κατά της Εκκλησίας είδε ότι «η επανάσταση έπρεπε αναγκαστικά να αρχίσει με τον αθεϊσμό». Αυτό είναι απολύτως αληθές. Αλλά ο κόσμος δεν είχε ξαναγνωρίσει ποτέ μια αθεΐα τόσο οργανωμένη, τόσο στρατιωτικοποιημένη και επίμονα κακόβουλη όπως αυτή που ασκήθηκε από τον Μαρξισμό. Μέσα στο φιλοσοφικό σύστημα του Μαρξ και του Λένιν και στην καρδιά της ψυχολογίας τους, το μίσος κατά του Θεού ήταν η κύρια κινητήρια δύναμη, πιο θεμελιώδης από όλες τις πολιτικές και οικονομικές τους προσδοκίες. Ο μαχητικός αθεϊσμός δεν είναι απλώς τυχαίος ή περιθωριακός για την κομμουνιστική πολιτική. Δεν είναι μια παρενέργεια, αλλά ο κεντρικός του άξονας.

Στην δεκαετία του 1920, στην ΕΣΣΔ είδαμε μια αδιάσπαστη πομπή θυμάτων και μαρτύρων μεταξύ του Ορθοδόξου κλήρου. Δύο μητροπολίτες εκτελέστηκαν, ένας από τους οποίους, ο Βενιαμίν της Αγ. Πετρούπολης, εξελέγη με τη λαϊκή ψήφο της μητρόπολής του. Ο ίδιος ο πατριάρχης Τύχων πέρασε από τα χέρια της GPU-ΤΣΕΚΑ και πέθανε ύστερα κάτω από ύποπτες συνθήκες. Αμέτρητοι Αρχιεπίσκοποι και Επίσκοποι έχασαν τη ζωή τους. Δεκάδες χιλιάδες ιερείς, μοναχοί και μοναχές, οι οποίοι πιέστηκαν από τους πράκτορες της ΤΣΕΚΑ να αρνηθούν το Λόγο του Θεού, βασανίστηκαν, εκτελέστηκαν σε κελιά, στάλθηκαν σε στρατόπεδα, εξορίστηκαν στην έρημη τούνδρα του απώτατου Βορρά ή βρέθηκαν να τριγυρνάνε στους δρόμους σε μεγάλη ηλικία χωρίς φαγητό ή καταφύγιο. Όλοι αυτοί οι Χριστιανοί μάρτυρες πέθαναν για την Πίστη. Οι περιπτώσεις αποστασίας ήταν λίγες. Σε δεκάδες εκατομμύρια λαϊκών, εμποδίστηκε η πρόσβαση στην Εκκλησία και τους απαγορεύθηκε να αναθρέψουν τα παιδιά τους με την Πίστη: πιστοί γονείς αποξενώθηκαν από τα παιδιά τους και ρίχτηκαν στη φυλακή, ενώ τα παιδιά αρνήθηκαν την πίστη με απειλές και ψέματα …

Για ένα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, όταν έπρεπε να συγκεντρώσει δύναμη για τον αγώνα ενάντια στον Χίτλερ, ο Στάλιν υιοθέτησε κυνικά μια φιλική στάση προς την Εκκλησία. Αυτό το παραπλανητικό παιχνίδι, που συνεχίστηκε στα επόμενα χρόνια από τον Μπρέζνιεφ με τη βοήθεια επιδείξεων βιτρίνας, δυστυχώς τείνει να ληφθεί στα σοβαρά στη Δύση. Ωστόσο, η ανθεκτικότητα με την οποία το μίσος κατά της χριστιανικής θρησκείας έχει τις ρίζες του στον κομμουνισμό, μπορεί να κριθεί με το παράδειγμα του πιο φιλελεύθερου ηγέτη τους, του Χρουστσώφ: διότι αν και έκανε πολλά σημαντικά βήματα για την επέκταση της ελευθερίας, ο Χρουστσόφ αναζωπύρωσε ταυτόχρονα τη φρενήρη λενινιστική εμμονή με την καταστροφή της θρησκείας.

Αλλά υπάρχει κάτι που δεν περίμεναν: ότι σε μια χώρα όπου οι εκκλησίες έχουν ισοπεδωθεί, όπου ένας θριαμβευτικός αθεϊσμός έχει ξεσπάσει ανεξέλεγκτα για τα δύο τρίτα του αιώνα, όπου ο κλήρος είναι απόλυτα ταπεινωμένος και στερημένος από κάθε ανεξαρτησία, όπου αυτό που έχει απομείνει από την Εκκλησία ως θεσμός είναι ανεκτό μόνο για χάρη της προπαγάνδας προς τη Δύση, όπου ακόμα και σήμερα οι άνθρωποι στέλνονται σε στρατόπεδα εργασίας για την πίστη τους και όπου, μέσα στα ίδια τα στρατόπεδα, όσοι συγκεντρώνονται για να προσευχηθούν το Πάσχα τιμωρούνται με εγκλεισμό στην απομόνωση – δεν μπορούσαν να υποθέσουν ότι κάτω από αυτόν τον κομμουνιστικό οδοστρωτήρα, η χριστιανική παράδοση θα επιβίωνε στη Ρωσία. 

Πηγή: pravoslavie.ru

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

[vc_row][vc_column][eltd_block_one category_id="0" author_id="0" featured_thumb_image_size="original" display_pagination="yes" pagination_type="np-horizontal"][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column width="1/2"][eltd_post_layout_two

Με ένα ξεχωριστό μουσικό και πολιτιστικό γεγονός κλείνει τις εμφανίσεις της στην Ελλάδα για το 2019 η Φιλαρμόνια Ορχήστρα Αθηνών. Στις 2 Δεκεμβρίου θα παρουσιάσει για πρώτη φορά, μετά από 140 περίπου χρόνια, την πρωτότυπη όπερα του κορυφαίου Ζακύνθιου συνθέτη Παύλου Καρρέρ, «Μαρία Αντωνιέτα».

Η όπερα αυτή γράφτηκε στη δεκαετία του 1870 και παρουσιάστηκε μόνο μια φορά, στη Ζάκυνθο, κατά τη διάρκεια της ζωής του συνθέτη. Το πλήρες μουσικό υλικό της όπερας έχει διασωθεί σε χειρόγραφη μορφή στο «Μουσείο Σολωμού και επιφανών Ζακυνθίων», η Διευθύντρια του οποίου, Κατερίνα Δεμέτη, το έθεσε στη διάθεση του Εργαστηρίου Ελληνικής μουσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Το έργο αποκαταστάθηκε μουσικολογικά και τώρα είναι έτοιμο να ηχήσει ξανά, μετά από ενάμιση σχεδόν αιώνα σιωπής. Η μελωδικότατη και γοητευτική μουσική του Καρρέρ θα ακουστεί και πάλι στην πλήρη της μορφή!

Πρόκειται για μια κορυφαία προσφορά της Φιλαρμόνιας και των ανθρώπων της στον Πολιτισμό της πατρίδας μας, λίγους μήνες πριν την έναρξη του επίσημου εορτασμού για τα 200 χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης. Η ορχήστρα αποδεικνύει για μια ακόμη φορά ότι παραμένει αταλάντευτα πιστή στον κύριο καλλιτεχνικό της στόχο, που είναι η μελέτη και παρουσίαση της δημιουργίας των Ελλήνων συνθετών κλασικής μουσικής.

Τους κύριους ρόλους της όπερας, που αναφέρεται στη Γαλλική Επανάσταση, ερμηνεύουν οι: Σοφία Κυανίδου, Κασσάνδρα Δημοπούλου, Χάρης Ανδριανός, Φίλιππος Μοδινός, ενώ συμμετέχουν στους λοιπούς ρόλους οι Γιάννης Σελητσανιώτης, Νίκος Καραγκιαούρης, Διονύσης Τσαντίνης και Νικήτας Γκρίτζαλης.

Συμμετέχει η Ακαδημαϊκή Χορωδία Νέων Αθηνών υπό τη διεύθυνση του Νίκου Μαλιάρα και η Χορωδία του Εθνικού Ωδείου υπό τη διεύθυνση του Σπύρου Κλάψη.

Μουσική Διεύθυνση: Βύρων Φιδετζής

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου
Χώρος Τέχνης και Πολιτισμού «Άρτεμις», Πυθαγόρα 8, Άλιμος
Ώρα έναρξης 8.00 μ.μ.
Εισιτήρια: 15 ευρώ γενική είσοδος, 12 ευρώ ΑΜΕΑ, 65+ κλπ., 10 ευρώ φοιτητικό.

Εντός του Δεκεμβρίου, η καλλιτεχνική δραστηριότητα της Φιλαρμόνιας συνεχίζεται με την μεγάλη περιοδεία στην Κίνα. Η Ορχήστρα, προσκεκλημένη του Κινεζικού Υπουργείου Πολιτισμού, θα επισκεφτεί την μεγάλη χώρα της Άπω Ανατολής για 20 περίπου μέρες, την περίοδο των Χριστουγέννων και θα πραγματοποιήσει σειρά συναυλιών σε πολλές πόλεις, μεταξύ των οποίων και οι δύο Μεγάλες Πρωτοχρονιάτικες Συναυλίες στο Πεκίνο και στη Σαγκάη. Η περιοδεία αυτή θα ανακοινωθεί επίσημα σε ειδική συνέντευξη, στις 10 Δεκεμβρίου, όπου θα παρουσιαστεί και ο πρώτος δίσκος ακτίνας της Φιλαρμόνιας με έργα Νίκου Σκαλκώτα.

Με ένα ξεχωριστό μουσικό και πολιτιστικό γεγονός

του Παναγιώτη Ανδριόπουλου υπεύθυνου ιστοσελίδας “Φως Φαναρίου” 

Το έτος 2019 συμπληρώθηκαν πενήντα χρόνια από την ίδρυση της Ιεράς Μητροπόλεως Βελγίου και Εξαρχίας Κάτω Χωρών και Λουξεμβούργου από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. 

Οι εορτασμοί αυτής της επετείου, του Χρυσού Ιωβηλαίου της Μητροπόλεως, κορυφώθηκαν μέσα στον Νοέμβριο με την υψηλή παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου, ο οποίος περιόδευσε στις χώρες της Μπενελούξ (Ολλανδία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο) για εννέα ημέρες (5-14 Νοεμβρίου). 

Στο πυκνό και ουσιαστικό, από πλευράς επισκέψεων και επαφών, Πατριαρχικό πρόγραμμα, περιλαμβάνονταν και οι συναντήσεις του Πατριάρχου με τους Βασιλείς της Ολλανδίας και του Βελγίου, καθώς και με τον Μέγα Δούκα του Λουξεμβούργου. 

Στον Βασιλέα της Ολλανδίας

Έτσι, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος έγινε δεκτός, με τις πρέπουσες τιμές, από τον Βασιλέα της Ολλανδίας Γουλιέλμο-Αλέξανδρο, το πρωί της Παρασκευής 8 Νοεμβρίου 2019. 

Φωτογραφία της Μητροπόλεως Βελγίου

Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο της Ειρήνης, στην Χάγη, όπου και η κατοικία του βασιλέως, ενώ τον Παναγιώτατο συνόδευαν ο οικείος Μητροπολίτης Βελγίου και Έξαρχος Κάτω Χωρών και Λουξεμβούργου κ. Αθηναγόρας, οι Μητροπολίτες Προικονήσου κ. Ιωσήφ και Κυδωνίας και Αποκορώνου κ. Δαμασκηνός, καθώς και ο Πατριαρχικός Διάκονος της Σειράς Καλλίνικος.

Φωτογραφία της Μητροπόλεως Βελγίου

Αρχικά ο Παναγιώτατος είχε κατ΄ ιδίαν συνάντηση με τον Βασιλέα, όπου συζητήθηκαν θέματα κοινού ενδιαφέροντος, ενώ στην συνέχεια ο Μητροπολίτης κ. Αθηναγόρας επέδωσε στον Βασιλέα λεύκωμα με την ιστορία της Ιεράς Μητροπόλεως, μία έκδοση που πραγματοποιήθηκε με αφορμή τις εορτές του Χρυσού Ιωβηλαίου.

Φωτογραφία της Μητροπολεως Βελγίου

Στον Βασιλέα του Βελγίου

Την Τρίτη 12 Νοεμβρίου 2019 ο Οικουμενικός Πατριάρχης επισκέφθηκε τον Βασιλέα του Βελγίου Φίλιππο, στα Ανάκτορα των Βρυξελλών, συνοδευόμενος από  τον Σεβ. Μητροπολίτη Βελγίου κ. Αθηναγόρα, τον διάκονο κ. Καλλίνικο Χασάπη και τον φωτογράφο – δημοσιογράφο κ. Νικόλαο Μαγγίνα.

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης είχε προσωπική συνομιλία με τον Βασιλέα Φίλιππο, κατά την οποία αντάλλαξαν απόψεις για διάφορα θέματα. Ο Πατριάρχης ευχαρίστησε τον Βασιλέα για όλες τις ευεργεσίες του Βελγικού Κράτους προς την Ορθόδοξη Εκκλησία. Ακολούθησε μικρή συνομιλία με τα υπόλοιπα μέλη της Πατριαρχικής Συνοδείας.

Φωτογραφία: Νίκος Μαγγίνας

Με τον Μέγα Δούκα του Λουξεμβούργου

Τέλος, ο Πατριάρχης συναντήθηκε, το πρωί της Πέμπτης 14 Νοεμβρίου, με την Α.Μ. τον Δούκα Ερρίκο του Λουξεμβούργου στα ανάκτορα, όπου έγινε δεκτός με ιδιαίτερες τιμές. 

Photo: Claude Piscitelli

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης είχε συνάντηση μεγάλης διάρκειας κατά την οποία αντάλλαξε απόψεις με τον Μέγα Δούκα για τα μεγάλα προβλήματα της σημερινής κοινωνίας και των ανθρώπων γενικότερα. Συζήτησαν για την μεγάλη ανάπτυξη της Ιεράς Μητροπόλεως στην Μπενελούξ που γιορτάζει το Χρυσό Ιωβηλαίο της και εδώ και μερικές δεκαετίες είναι παρούσα στο Μέγα Δουκάτο του Λουξεμβούργου. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Μητροπολίτης του Οικουμενικού Θρόνου εκπροσωπεί άπασα την Ορθόδοξη Εκκλησία στο Λουξεμβούργο έναντι των πολιτικών Αρχών του Λουξεμβούργου και των εκπροσώπων των άλλων θρησκειών σ´αυτή τη Χώρα. Το ίδιο συμβαίνει και στο Βέλγιο. 

Οι συναντήσεις του Οικουμενικού Πατριάρχου με τους Βασιλείς της Μπενελούξ αποδεικνύουν το υψηλό κύρος τόσο του ιδίου, ως προσωπικότητας παγκόσμιας ακτινοβολίας, όσο και του Οικουμενικού Θρόνου.

Η κεντρική φωτό είναι του Νίκου Μαγγίνα

του Παναγιώτη Ανδριόπουλου υπεύθυνου ιστοσελίδας "Φως Φαναρίου"  Το

Του Γιώργου Πισσαλίδη 

Ξεκινάει αύριο 21 Νοεμβρίου 2019, το «32ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου» σε δύο αίθουσες, το ‘Τριανόν» (Κοδρικτώνος 21και Πατησίων 101) από 21 /11 έως 4/12 και στην «Ανδόρα» (Σεβαστουπόλεως 117, Ερυθρός Σταυρός) από 28/11 έως 4/12

Ανάμεσα στα αφιερώματα ξεχωρίζει αυτό στο ελληνικό «φιλμ νουάρ». Το φιλμ νουάρ αναπτύχθηκε στο Χόλλυγουντ της δεκαετίας του 40 και του 50, μεταφέροντας στην οθόνη τα βιβλία του Ντάσιελ Χάμετ, του Τζέημς Κέην και του Κόρνελ Γουλριτς που  κατέγραφαν την ηθική πτώση, τον σκοτεινό ψυχικό κόσμο των ηρώων που αντανακλούσε τον κόσμο της μεγαλούπολης της νύχτας με τους γκάγκστερ, τις μοιραίες γυναίκες και τους αμφιλεγόμενης ηθικής ντετέκτιβ. Είναι ο κόσμος του Χάμφρεύ Μπόγκαρτ, του Τζέημς Κάγκνεύ, της Λωρήν Μπακόλ, του Ρόμπερτ Μήτσαμ, της Βερόνικα Λέηκ και του Ρίτσαρντ Γουίντμαρκ. 

Στην Ελλάδα, οι κοινωνικές συνθηκες δεν είχαν σχέση με τον υπόκοσμο των ΗΠΑ και έτσι δεν υπήρχε χώρος για ελληνικό «νουάρ». Όμως πρώτα με τα μυθιστορήματα του Γιάννη Μαρή και κάποιες μεμονωμένες προσπάθειες του Ερρίκου Ανδρέου, του Σωκράτη  Καψάσκη, του Σταύρου Τσιώλη και του Ντίνου Κατσουρίδη. το είδος και οι ήρωες του μπήκαν στην ελληνική φιλμογραφία. Πρόκειται για ταινίες με επιρροές από τον Χίτσκοκ, τον γερμανικό εξπρεσσιονισμό, και γυρισμένες σε ασπρόμαυρο. 

Γιάννης Μαρής: ο δημιουργός του αστυνόμου Μπέκα σφράγισε το ελληνικό “νουάρ”

Το ασπρόμαυρο μοιάζει να είναι και το αγαπημένο και σύγχρονων σκηνοθετών, όπως ο Γιώργος Οικονομίδη για καλύτερο αποτέλεσμα. Το αφιέρωμα ολοκληρώνεται με ταινίες σκηνοθετών  όπως του Δημήτρη Σταύρακα, του του Δημήτρη Παναγιωτάτου, του Νίκου Γραμματικού, του Γιάννη Οικονομίδη και του Κάρολου Ζωναρά.  

Οι προβολές των ελληνικών φιλμ νουάρ γίνονται βασικά στο «Τριανόν» εκτός και αν αναφέρεται η «Ανδόρα»

 

Π Ε Μ Π Τ Η  21 Ν Ο Ε Μ Β Ρ Ι Ο Υ

6.15 μ.μ. |

Εφιάλτης του Ερρίκου Ανδρέου (1961)

Η Άννα, μια νεαρή γυναίκα, καλεί τον παλιό της συμμαθητή της, όταν αισθάνεται ότι απειλείται αό την επιστροφή της καλύτερης της φίλης, Ευης Λινάρδου. Μια σειρά φόνων πείθουν τον φίλο της ότι όντως κινδυνεύει. Όλα όμως ανατρέπονται και αποκαλύπτεται μια αλήθεια που κανείς δεν περιμένει. 

Με τους : Βούλα Χαριλάου, Αθηνά Μιχαηλίδου, Θανάσης Μυλωνάς, Μιχάλης Νικολικάκος, Ντέπυ Μαρτίνη, Σταύρος Ξενίδης, Ζαννίνο. 

Είναι, ίσως, το πιο αντιπροσωπευτικό δείγμα ψυχολογικού θρίλερ στον ελληνικό κινηματογράφο με φανερές επιρροές απο ταινίες του Άλφρεντ Χίτσκοκ όπως το ‘Ψυχώ’, και τις θεωρίες ψυχανάλυσης του Σίγκμουντ Φρόυντ.

  • Βραβείο Β’ Γυναικείου Ρόλου για την Αθηνά Μιχαηλίδου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1961.

Π Α Ρ Α Σ Κ Ε Υ Η  22 Ν Ο Ε Μ Β Ρ Ι Ο Υ

6.30 μ.μ.

“Μαχαιροβγάλτης” του Γιάννη Οικονομίδη (2010) Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο θείος του Νίκου τον παροτρύνει να εγκαταλείψει την Πτολεμαΐδα και να έρθει στην Αθήνα. Του προσφέρει στέγη, διατροφή και μια εύκολη δουλειά, μια παράξενη κατ’ οίκον εργασία. Απομονωμένος σ’ ένα «γκρίζο» προάστιο της πόλης με μόνη παρέα τον θείο και τη θεία του. Η τελευταία θα τον παρασύρει σε μια αναπάντεχη σχέση, με αποτέλεσμα οι ισορροπίες ανάμεσα στους τρεις ν’ αρχίσουν να αλλάζουν.

Με τους: Βαγγέλη ΜουρίκηΓιάννη ΒουλγαράκηΣτάθη ΣταμουλακάτοΜαρία Καλλιμάνη

  • H ταινία κέρδισε 4 Βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Σεναρίου και Μοντάζ) καθώς και το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Los Angeles Greek Film Festival.

Επανάληψη την Κυριακή 24 Νοεμβρίου στις 22:00


Δ Ε Υ Τ Ε Ρ Α  25 Ν Ο Ε Μ Β Ρ Ι Ο Υ

6.30 μ.μ.

“Ο Ζεστός Μήνας Αύγουστος” του Σωκράτη Καψάσκη (1966)

Κατά τη διάρκεια ενός καυτού καλοκαιριού ένας επαγγελματίας ζιγκολό συνάπτει σχέση με μια παντρεμένη γυναίκα και μαζί σχεδιάζουν να

βγάλουν από τη μέση το σύζυγό της, ενοχοποιώντας έναν ανυποψίαστο νεαρό άνδρα.

Με τους Πέτρο Φυσσούν, Μπέττυ Αρβανίτη, Μηνά Χρηστίδη, Κατερίνα Βασιλάκου, Στέφανο Στρατηγό, Άγγελο Αντωνόπουλο. 

Τ Ε Τ Α Ρ Τ Η  27 Ν Ο Ε Μ Β Ρ Ι Ο Υ

6.15 μ.μ.

“Πανικός”  του Σταύρου Τσιώλη (1969)

Επιστρέφοντας από ένα επαγγελματικό ταξίδι, ο Μάρκος μαθαίνει ότι ο άρρωστος γιος του έχει πέσει θύμα απαγωγής. Καθώς δέχεται να καταβάλει τα λύτρα που ζητούν οι απαγωγείς, ο αστυνόμος Μακρίδης φροντίζει να δοθούν σημαδεμένα χαρτονομίσματα, προκειμένου να τους εντοπίσουν.

Με τους Σοφία Ρούμπου, Κώστα Καζακο, Άγγελο Αντωνόπουλο, Σπύρο Καλογήρου, Νίκο Γαλανό. 

  • Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1969 η ταινία απέσπασε το Βραβείο Καλύτερης Μουσικής (Κώστας Καπνίσης).

Π Α Ρ Α Σ Κ Ε Υ Η  29 Ν Ο Ε Μ Β Ρ Ι Ο Υ

6.15 μ.μ.

“Η Παρεξήγηση” του Δημήτρη Σταύρακα (1983)

Μια φιλία που από παρεξήγηση μετατρέπεται σε μίσος, δυο εραστές που ξαναβρίσκονται, η αγωνία ενός ανθρώπου που φτάνοντας σε μια ηλικία προσπαθεί ν’ αποδείξει ότι δεν ξώφλησε ακόμα και ο κλοιός της μοίρας που βαραίνει πάνω στα πρόσωπα. Θέματα από την φιλολογία του φιλμ-νουάρ που ο σκηνοθέτης μεταθέτει στην ελληνική πραγματικότητα, κάνοντας ένα ρημέικ του “Χαφιέ” του Μελβίλ.

Με τους Αλέξη Δαμιανό, Σπύρο Φωκά, Μιμή Ντενίση και Γιώργο Μοσχίδη. 

Σ Α Β Β Α Τ Ο  30 Ν Ο Ε Μ Β Ρ Ι Ο Υ

6.00 μ.μ.

“Η Νύχτα με τη Σιλένα” του Δημήτρη Παναγιωτάτου  (1986)

Ο Χρήστος είναι κρυφά ερωτευμένος με μια κοπέλα στο απέναντι σπίτι που την παρακολουθεί με τα κιάλια του χωρίς να έχουν μιλήσει ποτέ. Χρόνια αργότερα θα συναντήσει έξω από ένα μπαρ μια μυστηριώδη γυναίκα, τη Σιλένα, που μοιάζει εκπληκτικά με την κοπέλα της νιότης του. Ο Χρήστος καλεί τη Σιλένα να περάσει μια νύχτα μαζί του. Μια νύχτα που θα του αλλάξει τη ζωή.

Με τους Αντώνη Καφετζόπουλο,, Εύα Βλαχάκου  , Λουκία Στεργίου, Μάγδα Μαυρογιάννη, 

ΑΝΔΟΡΑ

6.30 μ.μ.

“Έγκλημα στα Παρασκήνια” του Ντίνου Κατσουρίδη   (1960)                                                                                              Μια περιβόητη για τα ερωτικά της σκάνδαλα ηθοποιός, η Ρόζα Δελλή, βρίσκεται μαχαιρωμένη στο καμαρίνι της. Την υπόθεση αναλαμβάνει να επιλύσει ο επιθεωρητής Μπέκας, ο οποίος καλείται να δώσει τις εξής απαντήσεις: ποιος σκότωσε τη Ρόζα Δελλή και πώς έγινε ο φόνος, αφού η πόρτα βρέθηκε κλειδωμένη από μέσα;

Με τους Αλέκο Αλεξανδράκη, Τίτο Βανδή, Χρήστο Τσαγανέα, Ζωρζ Σαρρή, Μάρω Κοντού, Δήμο Σταρένιο.

Το σενάριο είναι του γνωστού συγγραφέα αστυνομικών μυθιστορημάτων Γιάννη Μαρή

Η ταινία απέσπασε 2 βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1960: Β’ Γυναικείου Ρόλου (Ζωρζ Σαρή) και Φωτογραφίας (Αριστείδης Καρύδης-Φουκς).

Κ Υ Ρ Ι Α Κ Η  1 Δ Ε Κ Ε Μ Β Ρ Ι Ο Υ

ΑΝΔΟΡΑ

10.00 μ.μ.

“Μπίγκ Χιτ” του Κάρολου Ζωναρά (2012)                         Ο υπαστυνόμος Αριστείδης Κορμάς προσπαθώντας να εξιχνιάσει τα αίτια της αυτοκτονίας ενός συναδέλφου του βρίσκεται μπλεγμένος σε μια εφιαλτική περιπέτεια, όπου οργανωμένο έγκλημα και αστυνομία αποτελούν τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Η ταινία είναι βασισμένη στο κλασικό φιλμ νουάρ του Fritz Lang “The Big Heat” (1953).

Με τους Μελέτη ΓεωργιάδηΚάτια Ο’ΓουάλιςΓρηγόρης Γαλάτης

Δ Ε Υ Τ Ε Ρ Α  2 Δ Ε Κ Ε Μ Β Ρ Ι Ο Υ

6.30 μ.μ.

“Η Αναμέτρηση” / Επικίνδυνο Παιχνίδι” του  Γιώργου Καρυπίδη (1982)

Κατά τη διάρκεια των θερινών του διακοπών στη Μυτιλήνη, ένας νεαρός και μοναχικός μικροϋπάλληλος, ο Κώστας, ξεμυαλίζεται από την Άννα, μια μοιραία τριανταπεντάρα Γερμανίδα που είναι παντρεμένη μ’ έναν πλούσιο ντόπιο επιχειρηματία. Μετά από μια νύχτα έντονου ερωτικού πάθους ανάμεσα στον Κώστα και την Άννα, το επόμενο πρωινό αυτή θα βρεθεί νεκρή στη θάλασσα.

Με τους Άρη Ρέτσο, Ζωή Λάσκαρη και Σπύρο Φωκά 

  • Βραβείο Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου Αθηνών (ΕΚΚΑ) καλύτερης ταινίας.

Τ Ρ Ι Τ Η  3 Δ Ε Κ Ε Μ Β Ρ Ι Ο Υ

6.10 μ.μ.

“Κλειστή Στροφή” του Νίκου Γραμματικού (1991)

Ένας κλέφτης αυτοκινήτων, ο Ανδρέας, είναι τύπος κλειστός και χωρίς φίλους. Η μόνη του φίλη είναι μια πόρνη, η οποία περιστασιακά τον βοηθά στις κλοπές του. Μια μέρα ο Ανδρέας συναντά την Ισμήνη, η οποία μπαίνει απρόσμενα στη ζωή του και, κάτω από παράξενες συνθήκες, τον παρασύρει σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι.

Με τους μηνά Χατζησάββα, Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλλου, Γιώργος Νινιός. 

  • Η ταινία κέρδισε 2 βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το 1991: Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη και Α’ Ανδρικού Ρόλου, όπως και Διάκριση Ποιότητας Ταινίας στα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας ΥΠΠΟ.

Του Γιώργου Πισσαλίδη  Ξεκινάει αύριο 21 Νοεμβρίου 2019,

Εκδόθηκε από τη Μουσική Εταιρεία Αλεξανδρούπολης (διευθυντής: Δρ. Αθανάσιος Τρικούπης) το πόνημα 250 σελίδων «ΝΙΚΟΣ ΣΚΑΛΚΩΤΑΣ. ΕΠΙΣΗΜΗ ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ (1929-2019)» του Θωμά Ταμβάκου με πολλές πληροφορίες και άφθονο φωτογραφικό υλικό για τις 212 επίσημες δισκογραφικές εκδόσεις σε όλες τις μορφές αποτύπωσης (δίσκοι γραμμοφώνου, επαφής ή βινυλίου, ακτίνας, οπτικοί και κασέτες) και τις 14 ψηφιακές εκδόσεις που περιέχουν έργα του Νίκου Σκαλκώτα. Το πόνημα περιέχει επίσης, πληροφορίες για τις 12 εκδόσεις με τον Σκαλκώτα ως αρχιμουσικό, προλόγους από ειδικούς (Σαμαλτάνος, Τρικούπης, Φιδετζής και συγγραφέας), ευρετήρια, πληροφορίες για γνωστές (προγραμματισμένες) μελλοντικές δισκογραφικές εκδόσεις και παράρτημα με ηχογραφήσεις μη δισκογραφημένων έργων.
Το πόνημα, καρπός πολυετούς έρευνας του συγγραφέα, είναι ελάχιστη συμβολή για τη συμπλήρωση των 70 ετών από την εκδημία του κορυφαίου μουσικού δημιουργού.
Η επίσημη παρουσίαση του βιβλίου έγινε το
Σάββατο 16 Νοεμβρίου 2019 στην Αίθουσα Διδασκαλίας της Μεγάλης Μουσικής Βιβλιοθήκης στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, με την παρουσία πλήθους φιλομούσων και μελών της μουσικής κοινότητας (συνθέτες, μουσικολόγοι, μουσικοί).
Μίλησαν οι πλέον αρμόδιοι για τη λόγια ελληνική μουσική δημιουργία και ιδιαίτερα για τη δημιουργία του Σκαλκώτα: ο συγγραφέας-δημοσιογράφος, κριτικός και ιστορικός μουσικήςΓιώργος Μονεμβασίτης, ο πιανίστας, δισκογραφικός παραγωγός και ερευνητής Νίκος Σαμαλτάνος, ο αρχιμουσικός και βιολοντσελίστας Βύρων Φιδετζής, ο αρχιμουσικός και συνθέτης Νίκος Χριστοδούλου(οι τρεις τελευταίοι έχουν πραγματοποιήσει σημαντικές πρώτες ηχογραφήσεις σκαλκωτικών έργων) και ο συγγραφέας του βιβλίου, μουσικογράφος, κριτικός και ερευνητής Θωμάς Ταμβάκος. Επίσης, μίλησε και συντόνισε την παρουσίαση ως εκδότης ο Δρ. Αθανάσιος Τρικούπης. Όλοι, πέρα από τις εγκωμιαστικές αναφορές για την έκδοση και τον συγγραφέα, μίλησαν με γλαφυρό και παραστατικό τρόπο για τις προσωπικές εμπειρίες τους από την ενασχόλησή τους με τον συνθέτη και τη μουσική δημιουργία.
Η παρουσίαση πλαισιώθηκε μουσικά με τέσσερα αποσπάσματα από τα «32 Κομμάτια» για πιάνο του τιμώμενου Νίκου Σκαλκώτα που ερμηνεύθηκαν από την Ντιάνα Βρανούση και τον Νίκο Σαμαλτάνο στο πιάνο.
Αξίζει να σημειωθεί ότι είναι το δεύτερο βιβλίο του συγγραφέα που εκδίδεται από τη Μουσική Εταιρεία Αλεξανδρούπολης μετά την έκδοση για την επίσημη δισκογραφία του Σπυρίδωνος Σαμάρα (2017).

Εκδόθηκε από τη Μουσική Εταιρεία Αλεξανδρούπολης (διευθυντής:

Του Γεώργιου Πισσαλίδη

Στις αρχές της δεκαετίας του 70, ο Μάνος Χατζιδάκις ηχογραφεί το Reflections με τους “Νιου Γιορκ Ροκ Εντ Ρολ Ανσάμπλ», ένα διαμαντάκι πρωτο-συμφωνικού ροκ στο στυλ των «Πρόκολ Χάρουμ» με αγγλικούς στίχους του Χατζιδάκι. Ήταν η εποχή που ο Χατζιδάκις γοητευόταν από το ψυχεδελικο ροκ της εποχής. Θα ψάξει να κάνει ένα δίσκο με την Γκρέης Σλικ των Τζέφερσον Αίηρπλέην και τον τζαζ φολκ τροβαδούρο Τιμ Μπάκλεϋ. ¨Όμως η εμπορική επιτυχία του Reflections θα οδηγήσει τα σχέδια του Χατζιδάκι σε ναυάγιο.

Το 1972 επιστρέφει στην Ελλάδα, αφότου οι φορολογικές εκκρεμότητες του έχουν διευθετηθεί από το στρατιωτικό καθεστώς. Ο Χατζιδάκις επιστρέφει με μια ντουζίνα ερωτικά τραγούδια ου ξεσηκώνουν την ειρωνεία των κριτικών της εποχής, όπως τον Γιώργο Πηλίχο των «Νέων». Ήταν σε αυτόν που έδωσε μια συνέντευξη που ο δημοσιογράφος τον ρωτούσε πως αποφασίζει να κάνει ένα δίσκο με ερωτικά τραγούδια «την στιγμή που μια όλο και πιο ανήσυχη γενιά απαιτεί από τους συνθέτες συμμετοχή στα προβλήματα του καιρού»

Και ο Χατζιδάκις απαντά, μεταξύ άλλων: «Εγώ δεν γράφω ερωτικά τραγούδια, αλλά για τον έρωτα. Και ο έρωτας παραμένει πάντα ένα πρόβλημα όχι μόνο του καιρού μας, αλλά όλων των καιρών. Τα “προβλήματα του καιρού μας” περιέχονται πολύ πιο ουσιαστικά στον τρόπο που κανείς αντιμετωπίζει τα μεγάλα θέματα, παρά στην εξάντληση συνθημάτων και “μηνυμάτων”. Κατά συνέπεια θεωρώ ότι έχω την ωριμότητα να μην επιδιώκω εύκολη συμφιλίωση με την “ανήσυχη νεολαία” προσφέροντας επιπόλαια συνθήματα»

Ο δίσκος ήταν ο «Μεγάλος Ερωτικός», το κορυφαίο αριστούργημα του Χατζιδάκι, ισάξιο του «Άξιον Εστί». Για τραγουδιστές είχε την φοβερή Φλέρυ Νταντωνάκη και τον Δημήτρη Ψαριανό. Υποθέτουμε ότι αυτός είναι ο δίσκος που ήθελε να κάνει με τον Μπάκλεϋ και την Σλικ.
Σε αυτό ο Χατζηδάκης μελοποιεί Έλληνες ποιητές από Ευριπίδη και Σαπφώ μέχρι Σεφέρη, Γκάτσο και Ελύτη, συνδυάζοντας την δημοτική παράδοση, το λαϊκό τραγούδι και το βυζαντινό τραγούδι σε ένα χαμηλόφωνο και ευαίσθητο στυλ:

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι
Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές
Όλα τα λόγια που είχανε μοναδικό τους προορισμό Εσένα!
Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως
Πριν απ’ τον έρωτα έρωτας
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα»

Αυτό είναι και το μοναδικό ποίημα του Ελύτη που μελοποίησε ο Χατζιδάκις. Ένα δεύτερο, η «Σήκω, σήκω μικρή Πορτοκαλένια» από την «Μαρία Νεφέλη» παρόλο που ξεκίνησε να το δουλεύει ποτέ δεν ολοκληρώθηκε γιατί όπως έγραψε και ο ίδιος: “Το ποίημα δεν χρειαζόταν μουσική. Γιατί ήταν το ίδιο Μουσική.”

Νότης Μαυρουδής και Γιάννης Μαρκόπουλος

Πίσω στο 1968, ο Αλέξανδρος Πατσιφάς δίνει στον νεαρό Νότη Μαυρουδή ένα αντίτυπο της ποητικής συλλογής «Άσμα ηρωϊκό και πένθιμο για τον χαμένο Ανθυπολοχαγό της Αλβανίας» για να το μελοποιήσει.

Ο Μαυρουδής το αντιμετωπίζει ως επαναστατικό κείμενο μιας και ζεί την εποχή των συνταγματαρχών. Σε κατοπινή του συνέντευξη του στο περιοδικό «Δίφωνο» δηλώνει:

«Ήταν ακόμα η εποχή που το «Άξιον Εστί» του Θεοδωράκη, μας έβαζε στη διαδικασία της προσέγγισης της μελοποίησης με
κάποιον …πατριωτικό τρόπο, αφού στο συγκεκριμένο ποίημα, στο «Άσμα», ο Ελύτης αναφερόταν στην Ελευθερία ως στοιχείο μιας πανανθρώπινης δημιουργικής αναγκαιότητας.

Η γνωριμία μου με τον ποιητή συνεχίστηκε εκ των πραγμάτων, σε συνεργασία μέσα στο studio, για να ηχογραφήσουμε το έργο, με τραγουδιστές τον Πέτρο Πανδή, την Ρενάτα Καπερνάρου και την Πέτρη Σαλπέα, τον αφηγητή ηθοποιό Χρήστο Τσάγκα, την χορωδία, την ορχήστρα, με την αφεντιά μου πελαγωμένο ανάμεσα σε ενορχηστρώσεις και εναρμονίσεις πολυσύνθετες για τα 23 μου χρόνια. Περιττό να πω πως ο Ελύτης υπήρξε μέντορας, εξηγώντας μου τα αθέατα της ποίησής του, σε μένα τον επαναστατημένο και προβληματισμένο νέο της εποχής».

Το 1969, ένας μαθητής του Θεοδωράκη, ο Μαρκόπουλος μελοποίησε τον “Ήλιο τον Πρώτο” γραμμένο μέσα στην Κατοχή Ο Μαρκόπουλος έστειλε την ιδέα για την δουλειά στον Ελύτη , η οποία τον ενθουσίασε. Στο γράμμα που του στέλνει του γράφει :«Κατάλαβα με την πρώτη ματιά ότι έχεις κάνεις τεράστια δουλειά. Όταν διάβασα με προσοχή όλα όσα μου γράφεις –και που δείχνουν από ποια βαθιά ρίζα ξεκίνησαν οι εμπνεύσεις σου και με πόσο κέφι και πόση φαντασία καταπιάστηκες με τη μουσική ερμηνεία του έργου-άθελά μου ψιθύρισα ένα “μπράβο”».

Η μελοποίηση ξεκίνησε στην Ελλάδα το 1966 αλλά ολοκληρώθηκε το 1969 στο Λονδίνο. Θα γυρίσει μέσα στα χρόνια της δικτατορίας για να το ηχογραφήσει χρησιμοποιώντας λαούτα, σαντούρια και λύρες, έναν αφηγητή τον Γιάννη Φέρτη , δυο τραγουδιστές (Μαρία Δημητριάδη και Γιάννης Πασπαράκης) και μια γυναικεία χορωδία.

Τα καλοκαιρινά τραγούδια

Την ίδια χρονιά, κυκλοφορεί το «Θαλασσινό Τριφύλλι» του Λίνου Κόκοτου με τον Μιχάλη Βιολάρη και την Ρένα Κουμιώτη. Πρόκειται για ένα από τα κορυφαία άλμπουμ της μετα-νεοκυματικής μουσικής.
Διαφέρει από τα μέχρι τώρα άλμπουμ γιατί ο Ελύτης έγραψε στίχους ειδικά για αυτό το άλμπουμ, με τραγούδια που έμειναν κλασσικά («Τζιτζίκια», «Δελφινοκόριτσο»). Επίσης σε αντίθεση με τις «Ωρες» του 1969, στο «Θαλασσινό Τριφύλλι» δεν έχουμε λόγια μουσική, αλλά μια μουσική ζεστή, δροσερή που φέρνει στο νου το καλοκαίρι που έχει συνδεθεί με την ποίηση του Ελύτη με επιρροές από το λαϊκό και το νησιώτικο τραγούδι Τα τραγούδια διατηρούν μια σπάνια ξενοιασιά, κάνοντας το ηχητικά το απόλυτο άλμπουμ μελοποιημένου Ελύτη:

Η Παναγιά τα πέλαγα
κρατούσε στην ποδιά της
Την Σίκινο, την Αμοργό
και τ’ άλλα τα παιδιά της

Ε σεις τζιτζίκια μου άγγελοι
γεια σας κι η ώρα η καλή
Ο βασιλιάς ο Ήλιος ζει;
Κι όλ’ αποκρίνονται μαζί
Ζει και ζει και ζει…
ο βασιλιάς ο ήλιος ζει

Τέλος ένας από τους επίδοξους μαθητές του Θεοδωράκη, ο Ηλίας Ανδριόπουλος θα μελοποιήσει τους «Προσανατολισμούς» (1986) με ερμηνεύτρια την Άλκηστη Πρωτοψάλτη.

Ο έρωτας
Το αρχιπέλαγος
Κι η πρώρα των αφρών του
Κι οι γλάροι των ονείρων του
Στο πιο ψηλό κατάρτι του ο ναύτης ανεμίζει
Ένα τραγούδι

Δημήτρης Λάγιος και Δημήτρης Παπαδημητρίου
Όμως για τον υπογράφοντα μία από τις καλύτερες μελοποιήσεις του Ελύτη είναι ο «Ήλιος Ηλιάτορας» (1982) του Ζακυνθινού συνθέτη Δημήτρη Λάγιου. Ένας δίσκος που συνδυάζει λαϊκά τραγούδια (Νταλάρας) και τραγούδια εμπνευσμένα από την παράδοση (Βιτάλη):
Όμορφη και παράξενη πατρίδα ωσάν και αυτή που μού ‘λαχε δεν είδα
Ρίχνει να πιάσει ψάρια, πιάνει φτερωτά
στήνει στην γη καράβι, κήπο στα νερά
κλαίει, φιλεί το χώμα, ξενιτεύεται
μένει στους πέντε δρόμους, αντρειεύεται.

Η τελευταία σημαντική μελοποίηση της ποίησης του Οδυσσέα Ελύτη ήταν τα «Τραγούδια για τους μήνες» του Δημήτρη Παπαδημητρίου με την Ελευθερία Αρβανιτάκη.

Το άλμπουμ περιελάμβανε τέσσερα τραγούδια («Αγαμέμνων», «Σου το ‘πα για τα σύννεφα», «Το παράπονο», «Όλα τα πήρε το καλοκαίρι»). Το 1997 η Αρβανιτάκη δήλωνε στον υπογράφοντα για λογαριασμό του διάσημου «έθνικ» περιοδικού «Folk Roots»: «Τα τέσσερα ποιήματα του Ελύτη προερχόταν από την συλλογή «Τα Ρω του έρωτα». Στην εισαγωγή έγραφε ότι τα ποιήματα αυτά γράφηκε για να τραγουδηθούν με την συνοδεία μιας κιθάρας. Φυσικά χρησιμοποιήσαμε περισσότερα όργανα από μια απλή κιθάρα».

Ενώ ο Δημήτρης Παπαδημητρίου πρόσθετε: «Στείλαμε τα τραγούδια του Ελύτη στην σύντροφο του, Ιουλιέττα Ηλιοπούλου Εκείνη την εποχή ο Ελύτης έγραφε ένα σημαντικό βιβλίο , που επρόκειτο να είναι το τελευταίο του. Η Ιουλιέττα μας είπε ότι ο Ελύτης είχε ακούσει τα τραγούδια, τα είχε εγκρίνει και είχε εκφράσει την επιθυμία του να μελοποιηθούν και άλλα ποιήματα.
Η μουσική για το «Σου το ‘πα για τα σύννεφα» βασίζεται στην παραδοσιακή μουσική της Λέσβου (από όπου έλκυε την καταγωγή του ο Ελύτης). Έγραψα ένα τραγούδι βασισμένο σε κρουστά γιατί ήθελα να εκφράσω τον ελληνικό παγανισμό, που είναι η προσωποποίηση των δυνάμεων της ελληνικής φύσης»:
Σου το ‘πα για τα σύννεφα
σου το ‘πα για τα μάτια τα κλαμένα
για τα σημάδια που άφησαν τα χέρια μας
πάνω στα τραπεζάκια τα βρεμένα
Στα φανερά και στα κρυφά
σου το ‘πα για τα σύννεφα
Για σένα και για μένα

https://youtu.be/cd5pRbbvTd0

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

[vc_row][vc_column][eltd_block_one category_id="0" author_id="0" featured_thumb_image_size="original" display_pagination="yes" pagination_type="np-horizontal"][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column width="1/2"][eltd_post_layout_two

Mετά από μια πετυχημένη ευρωπαίκή τουρνέ , ο Σωκράτης Σινόπουλος Quartet παρουσιάζει στον ΙΑΝΟ το δίσκο Metamodal, που κυκλοφορεί από την ECM και την AN Music.
Το κουαρτέτο αποτελείται από τους: Σωκράτη Σινόπουλο (λύρα), Γιάννη Κυριμκυρίδη (πιάνο), Δημήτρη Τσεκούρα (μπάσο), Δημήτρη Εμμανουήλ (ντραμς).
Είσοδος (με κρασί ή μπύρα): 15€
Οι πόρτες ανοίγουν στις 21:00
Η βραδιά θα μεταδίδεται ζωντανά από το IANOS RADIO

Λίγα λόγια για τον δίσκο και το κουαρτέτο:

Τέσσερα χρόνια μετά την έκδοση του άλμπουμ “Eight Winds”, το οποίο και απέσπασε εξαιρετικές κριτικές διεθνώς, το κουαρτέτο του Σωκράτη Σινόπουλου επιστρέφει με τη νέα πρωτοποριακή δουλειά του Metamodal. Ένα νέο μοναδικό άλμπουμ από ένα πολύ ιδιαίτερο κουαρτέτο, έχοντας επιρροές από τις ελληνικές και συγγενείς μουσικές παραδόσεις, τη βυζαντινή και την κλασική μουσική, με ποικιλομορφία αυτοσχεδιασμών που αντλούν έμπνευση τόσο από τον κόσμο της jazz, όσο και από αυτόν της σύγχρονης μουσικής.

Το Μetamodal περιλαμβάνει εννέα νέες συνθέσεις του Σωκράτη Σινόπουλου που συνδυάζουν με μαεστρία τον αρχέγονο ήχο της λύρας του με το πιάνο του Γιάννη Κυριμκυρίδη, το μπάσο του Δημήτρη Τσεκούρα και τα τύμπανα του Δημήτρη Εμμανουήλ, οδηγώντας σε ένα εντελώς πρωτότυπο αισθητικό μουσικό αποτέλεσμα.

Το κουαρτέτο έχει σημειώσει αλματώδη πρόοδο τα τελευταία χρόνια και εμφανίζεται στα σημαντικότερα θέατρα της Ελλάδας καθώς και σε όλο τον κόσμο. Το Metamodal ηχογραφήθηκε στο στούντιο Σιέρρα στην Αθήνα με παραγωγό τον Manfred Eicher.

Σχετικά με το κουαρτέτο και την εξέλιξή του, ο Σωκράτης Σινόπουλος αναφέρει:
«Είμαστε τέσσερις μουσικοί που συνεχίζουν να συναντώνται και να ανταλλάσσουν ήχους και σκέψεις, πιο ανοιχτοί και πιο τολμηροί τώρα, με εντονότερη τη δημιουργική αλληλεπίδραση μεταξύ μας. Για μένα το κουαρτέτο είναι η ιδανική ομάδα με την οποία μπορώ να εξερευνήσω καινούργιες συνθετικές ιδέες και νέες φόρμες, ενώ αυτό που εκτιμώ και απολαμβάνω περισσότερο είναι το ότι είμαστε σε θέση να κρατάμε τη σπίθα αναμμένη με τέτοιο τρόπο που κάθε συναυλία μας να μοιάζει σαν να είναι η πρώτη φορά που συναντιόμαστε για να παίξουμε μουσική μαζί».
Το νέο άλμπουμ κυκλοφόρησε στην Ελλάδα από την ECM και την ANMusic 15 Μαρτίου 2019.

Διαθέσιμα Εισιτήρια
Εισιτήριο εκδήλωσης “Σωκράτης Σινόπουλος Quartet | “Metamodal””

Mετά από μια πετυχημένη ευρωπαίκή τουρνέ ,