ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ακολουθήστε μας:
1 May, 2026
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΒΑΛΟΝ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
SECTION
logo
mobile-logo
ΚεντρικήStandard Blog Whole Post (Σελίδα 115)
ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

του Γιώργου Πισσαλίδη

Kλείνουν σήμερα 3 Μαρτίου 2020, 63 χρόνια από τον ηρωϊκό θάνατο του Γρηγόρη Αυξεντίου, υπαρχηγού της ΕΟΚΑ στην διάρκεια του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα εναντίον των Άγγλων. Εμείς ως φόρο τιμής ανεβάζουμε το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ του Γιώργου Φίλη. “Ένας ήρωας με το μνημοσκόπιο”.

Το ντοκυμανταίρ προσπαθεί να φωτίσει τις δραματικές συνθήκες κάτω από τις οποίες βρήκε τραγικό θάνατο ο Γρηγόρης Αυξεντίου.
Το υλικό προέρχεται κυρίως από τα Βρετανικά Αρχεία και από έρευνα του σκηνοθέτη σε Αθηνα, Κύπρο, Λονδίνο, Παρίσι και Νέα Υόρκη . Ανάμεσα τους, αληθινές μάχες με Άγγλους που πέφτουν από τα πυρά του Αυξεντίου. Οι λήψεις από επεισόδια της εποχής έχουν γίνει από τους Μάικλ Τόμπσον, Κένεθ Γουίλλιαμσον, Άρθουρ Σλέσινγκερ, Μαρσέλ Ντεπαρντώ και Φέλιξ Γιάνιξ

Εμφανίζονται μεταξύ άλλων ο Σταύρος Αριστοδήμου και άλλοι αξιωματικοί της Εθνικής Φρουράς και της Αστυνομικής Δύναμης Κύπρου της εποχής. Ενώ πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί Σταυρος Μοδινός, Ζενεβί Τόμσον, Γιώργος Πιτσιλίδης, Κάθριν Κόμγουωλ, Χαρίτος Χαρίτος και Ανδρέας Όθωνος l

Η παραγωγή έγινε σε συνεργασία με τον Ηλία Περγαντή ενώ η διεύθυνση της φωτογραφίας είναι ο Τάκης Βενετσανάκος

Η μουσική της ταινίας ήταν του Βασίλη Τανίδη και οι στίχοι του Γιώργου Φιλή. Τα τραγούδια ερμηνεύουν οι Μιχάλης Βιολάρης, ο Λεωνίδας Πιτσιλίδης και η Αννα Βίσση. Να πούμε εδώ ότι το “Αφήνω Γειά” που ακούγεται στην ταινία όταν ο Γρηγόρης Αυξεντίου αποχαιρετά την κοπέλλα του, είναι το πρωτο τραγούδι που ηχογραφησε η Άννα Βίσσυ και παραμένει ακομα ανέκδοτο.

Το δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης του 1973 και τιμήθηκε με δύο βραβεία, εκείνα της Καλύτερης Παραγωγής και της Καλύτερης Μουσικής.

του Γιώργου Πισσαλίδη Kλείνουν σήμερα 3 Μαρτίου 2020,

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Γεια σου Απρίλη

γεια σου Μάρτη
και πικρή Σαρακοστή

 βάζω πλώρη και κατάρτι
και γυρεύω ένα νησί

ου δε βρίσκεται στο χάρτη

Το κρατάνε στον αέρα
τέσσερα χρυσά πουλιά
δε γνωρίζω εκεί πέρα
ούτε κλέφτη ούτε φονιά
ούτε μάνα και πατέρα.

 

Τα λουλούδια μεγαλώνουν
κάθε νύχτα τρεις οργιές
τις ακρογιαλιές ισκιώνουν
και τα δέντρα στις πλαγιές
σαν καβούρια σκαρφαλώνουν.

Μες στης ερημιάς τ’ αγέρι
όλ’ αγιάζουνε μεμιάς
πιάνεις του Θεού το χέρι
και τα κύματα ακουμπάς
σαν αγριοπεριστέρι.

Γεια σας έχτρες γεια σας μίση
και γινάτι καθενός
άμα βρεις το ερημονήσι
όλα τ’ άλλα είναι καπνός
μια φορά να το ‘χεις ζήσει».

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ, «ΤΟ ΕΡΗΜΟΝΗΣΙ»

(από Τα Ρω του Έρωτα, 1972)

Πηγή: apotis4stis5.com

Γεια σου Απρίλη γεια σου Μάρτη και πικρή Σαρακοστή  βάζω

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ, ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΑ & ΝΕΟΜΕΣΑΙΩΝΙΚΑ: ΔΥΣΗ

Το γνωστό σύνολο μεσαιωνικής μουσικής συμπράττει με τον συνθέτη Constantine Skourlis σε μια σκηνική εγκατάσταση του Θέμελη Γλυνάτση, βασισμένη στους θρησκευτικούς ύμνους της Hildegard von Bingen.

Μια άδεια σκηνή. Τέσσερις γυναίκες περιμένουν υπομονετικά το αναπόφευκτο τέλος μια πέμπτης γυναίκας, ένα τέλος που σηματοδοτεί τη μετάβαση σε μια μυστηριακή αιωνιότητα. Ο άδειος χώρος μεταμορφώνεται σταδιακά σε μια σειρά από εικόνες-οράματα, ενώ ο ηλεκτρονικός ήχος αρχίζει να αποκτά σχήμα και να δίνει τη θέση του στην επί σκηνής έμπνευση για τη σύνθεση του συγκλονιστικού ύμνου «Ave generosa» της Χίλντεγκαρντ φον Μπίνγκεν, που ακούγεται, στο τέλος της παράστασης στην αυθεντική του μορφή.

«Splendidissima gemma –  Recomposing Hildegard», ένα μουσικοθεατρικό θέαμα για τη γυναικεία δημιουργικότητα, τη βαθιά συγκίνηση και τη μεταφυσική ανάταση του ήχου, το οποίο ανεβαίνει την Τετάρτη 4 και την Πέμπτη 5 Μαρτίου στις 20:30 στην Αίθουσα Νίκος Σκαλκώτας του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών στο πλαίσιο της σειράς Γέφυρας (καλλιτεχνική επιμέλεια: Δημήτρης Μαραγκόπουλος).

Ο σκηνοθέτης Θέμελης Γλυνάτσης, μετά τη μεγάλη επιτυχία της όπερας «Λευκό ρόδο» που σκηνοθέτησε στη Εθνική Λυρική Σκηνή, δημιουργεί μια ρηξικέλευθη παράσταση μουσικού θεάτρου που ενώνει το παλιό με το νέο, τους μεσαιωνικούς ύμνους με τη σύγχρονη μουσική σύνθεση και τη μοναστική μυσταγωγία με μια σύγχρονη εικαστική γλώσσα βασισμένη στο βίντεο και στο φως. Συμπράττει με τον διεθνούς φήμης συνθέτη ηλεκτρονικής μουσικής Constantine Skourlis και το φωνητικό σύνολο Canto Soave, το οποίο αποτελείται από τις σοπράνο Μάιρα Μηλολιδάκη και Νατάσα Αγγελοπούλου, τη μετζοσοπράνο Έφη Μηνακούλη και από την Κατερίνα Κτώνα (ψαλτήρι, οργανέτο, τροχοβιέλα).

Σπουδαία γυναικεία μορφή των μεσαιωνικών χρόνων, ποιήτρια, συνθέτρια, και θεραπεύτρια, η Χίλντεγκαρντ φον Μπίνγκεν αφιερώθηκε στον μοναστικό βίο από 8 ετών. Στο έργο της, το θρησκευτικό όραμα συνομιλεί με τη μουσική, τη φυσιολογία, την εκκλησιαστική εικονογραφία –σπάνιας αισθητικής τόλμης–  και με έναν τεράστιο όγκο αλληλογραφίας. Παράλληλα, η Χίλντεγκαρντ ανέπτυξε ένα ιδιαίτερο μουσικό ύφος μέσω ύμνων απαράμιλλης ομορφιάς που χαρτογραφούν τις δυνατότητες της θρησκευτικής μουσικής, της ανθρώπινης φωνής και της ψυχοακουστικής εμπειρίας του ήχου. Στο έργο της εντυπωσιάζει τόσο η απενοχοποιημένη ενασχόλησή της με το γυναικείο σώμα και τη γυναικεία σεξουαλικότητα, όσο και η δημιουργία μιας αμιγώς γυναικείας παράδοσης οραματισμού, ποίησης και μουσικής σύνθεσης.

Οι συντελεστές
Ο σκηνοθέτης Θέμελης Γλυνάτσης σπούδασε θέατρο, συγκριτική λογοτεχνία και κλασικές σπουδές στην Αγγλία. Παραστάσεις του έχουν παρουσιαστεί, μεταξύ άλλων, στο Φεστιβάλ Αθηνών (Και τα ψάρια βγήκαν στη στεριά…, 2014 και Βερενίκη, 2015), στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση («Ρομαντισμός», 2015), στο Θέατρο Τέχνης («Winterreise», 2015), στο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων («Σαλώμη», 2015, «Αλτσίνα», 2016, και με τον Γιώργο Κουμεντάκη το «57 // a passion play», 2017) και στην Εθνική Λυρική Σκηνή («Λευκό ρόδο», 2018). Το 2020 θα σκηνοθετήσει τον κύκλο τραγουδιών «Η Ωραία Μυλωνού» του Σούμπερτ στο Θέατρο Τέχνης και μια νέα όπερα με εφήβους στην Ε.Λ.Σ.

Ο Constantine Skourlis είναι μουσικός, συνθέτης και μουσικός παραγωγός. Το άλμπουμ του «Hades» (2017) για την Bedouin Records απέσπασε διθυραμβικές κριτικές από τον διεθνή Τύπο. Μεταξύ άλλων, έχει κάνει ζωντανές εμφανίσεις στο BOZAR στις Βρυξέλλες, στο Berghain του Βερολίνου, στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, στην Ε.Λ.Σ. και στο Alserkal Avenue στο Ντουμπάι. Έχει συνεργαστεί με την σκηνοθέτιδα Έφη Μπίρμπα στην παράσταση «Δον Κιχώτης, Βιβλίο Δεύτερο, Κεφάλαιο 23» (2018) και με τη Ραφίκα Σαούις στην παράσταση «Τρωάδες – Anima Captus» (2018). Συνεργάζεται τακτικά με τους χορογράφους Danae & Dionysios. Μαζί έχουν παρουσιάσει τις παραστάσεις «Uncia» (2017 – βραβείο XL Production Award, Rotterdam International Duet Choreography Competition), «Atma» (2018) και «Free At Last» (2019).

Το σύνολο Canto Soave ειδικεύεται στην φωνητική μουσική του Μεσαίωνα, της Αναγέννησης και του Μπαρόκ. Αποτελείται από τις Νατάσα Αγγελοπούλου, Μάιρα Μηλολιδάκη, Έφη Μηνακούλη και Κατερίνα Κτώνα. Σημαντικές στιγμές στην πορεία του αποτέλεσαν οι εμφανίσεις του στο Cotsen Hall της Γενναδίου Βιβλιοθήκης, στο Θέατρο του Αμερικανικού Κολλεγίου Ελλάδος, η  συμμετοχή  στον κύκλο συναυλιών  «Τρίτη στο Τρίτο στις Τρεις»,  η ηχογράφηση του πρώτου cd με τίτλο «Vita Segreta, Musica Segreta» που κυκλοφόρησε τον Αύγουστο του 2018 από την FM Records και παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, καθώς και η συναυλία του συνόλου με μυστική μουσική των γυναικείων φωνητικών συνόλων στις ιταλικές Αυλές του 17ου αιώνα στην Εναλλακτική Σκηνή της Ε.Λ.Σ. (Απρίλιος 2019).

Η ταυτότητα της παράστασης:    
Σκηνοθεσία: Θέμελης Γλυνάτσης
Σύνθεση, electronics: Constantine Skourlis
Ηχοληψία, σύμβουλος ήχου: Μιχάλης Μοσχούτης

Σκηνικά, κοστούμια: Αλεξία Θεοδωράκη
Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου
Βίντεο: Μάριος Γαμπιεράκης, Χρυσούλα Κοροβέση

Επί σκηνής:
Μάιρα Μηλολιδάκη, Νατάσα Αγγελοπούλου (σοπράνο)
Έφη Μηνακούλη (μετζοσοπράνο)
Κατερίνα Κτώνα (ψαλτήρι, οργανέτο, τροχοβιέλα)

Το γνωστό σύνολο μεσαιωνικής μουσικής συμπράττει με

ΙΣΤΟΡΙΑ - ΙΔΕΕΣ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

του Τηλέμαχου Χορμοβίτη

Tον Christopher Caldwell τον γνωρίζουμε κυρίως από το εξαιρετικό “Reflections on the Revolution in Europe”, ένα από τα πρώτα βιβλία που προειδοποιούσαν για τους κινδύνους της μαζικής μετανάστευσης από μουσουλμανικές χώρες. Πριν λίγες εβδομάδες ο γνωστός συντηρητικός δημοσιογράφος επέστρεψε με το “The Age of Entitlement: America Since the Sixties”, η βασική θέση του οποίου είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα και ιδιαίτερα προκλητική.

Οι ΗΠΑ σήμερα έχουν δυο συντάγματα ανταγωνιστικά μεταξύ τους, μας λέει ο Caldwell. Το Σύνταγμα του 1787, που δίνει έμφαση στην ελευθερία και ένα δεύτερο de facto Συνταγμα, τον “Nόμο περί Πολιτικών Δικαιωμάτων” του 1964, που απαγορεύει τις φυλετικές διακρίσεις και προωθεί την ισότητα. Όμως ο “Νόμος περί Πολιτικών Δικαιωμάτων” δεν περιορίστηκε μόνο στις σχέσεις του κράτους με τους πολίτες αλλά εισέβαλε και στην ιδιωτική σφαίρα, απαγορεύοντας τις διακρίσεις και από ιδιώτες. Το κράτος είχε πια λόγο στο ποιους εργάτες θα προσλάβει μια ιδιωτική επιχείρηση , στο ποιους πελάτες θα εξυπηρετήσει ένα κατάστημα, στο ποιους φοιτητές θα δεχόταν έναν πανεπιστήμιο.

Και ενώ αρχικά ο νόμος στόχευε στην κατάργηση των διακρίσεων κατά των μαύρων στο Νότο, τα επόμενα χρόνια τις διατάξεις του χρησιμοποίησαν κάθε λογής μειονότητες (φεμινίστριες, μετανάστες, ΛΟΑΤΚΙ ακτιβιστές κλπ) για να προωθήσουν την ατζέντα τους. Σύμφωνα με τον Caldwell, από τον νόμο αυτό πηγάζουν οι πολιτικές της θετικής δράσης, με τις ποσοστώσεις και τα ειδικά προνόμια για τις μειονότητες, αλλά και το ίδιο το κίνημα της πολιτικής ορθότητας, που τόσο ταλαιπωρεί τη σημερινή Αμερική.

O Συντηρητικός δημοσιογράφος Κρίστοφερ Κάλντγουελ

Εν τέλει, αν και ξεκίνησε με τις καλύτερες προθέσεις, ο “Νόμος περί Πολιτικών Δικαιωμάτων” είχε σαν αποτέλεσμα μια άνευ προηγουμένου επέμβαση του κράτους στην ιδιωτική ζωή των πολιτών, επέφερε σοβαρό πλήγμα στις δυο πιο βασικές ελευθερίες του αμερικάνικου Συντάγματος, την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι και την ελευθερία του λόγου, ενίσχυσε απεριόριστα την δικαστική εξουσία και περιόρισε δραστικά τα θέματα εκείνα για τα οποία ο αμερικάνος πολίτης μπορεί να αποφασίζει με την ψήφο του.

Και παρότι θέλησε να προωθήσει την ισότητα, στην πραγματικότητα δημιούργησε ένα νέο σύστημα διακρίσεων βάσει του χρώματος, του φύλου ή της σεξουαλικής ταυτότητας, μόνο που αυτή την φορά δεν είναι οι λευκοί αυτοί που απολαμβάνουν τα ειδικά προνόμια αλλά τα αγαπημένα victim groups του ορθοπολιτικού καθεστώτος. Το σύστημα αυτό γεννάει έντονες πικρίες, βίαιες αντιπαραθέσεις και μια επικίνδυνη πόλωση, από την οποία ο Caldwell δεν βλέπει να βγαίνει σύντομα η Αμερική.

Με τη μαζική μετανάστευση να αλλάζει την ταυτότητα της Ευρώπης και με παρόμοιους νόμους κατά των διακρίσεων να υπάρχουν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, το βιβλίο του Caldwell διαβάζεται και σαν μια δυσοίωνη προειδοποίηση για την δικιά μας ήπειρο.

Το βιβλίο The Entitlement Age: America Since The Sixties του Christopher Caldwell κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Simon & Schuster

του Τηλέμαχου Χορμοβίτη Tον Christopher Caldwell τον γνωρίζουμε

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

του Κώστα Τάταρη

Σαν σήμερα το 1943, σε ηλικία 84 ετών, “έφυγε” ο Κωστής Παλαμάς. Ο Παλαμάς δεν ήταν απλά ένας “καλός” ή έστω “μεγάλος” ποιητής, αυτοί οι τίτλοι από μόνοι τους δεν μου λένε και πολλά…ο Παλαμάς ήταν μύστης…μέσα από τους στίχους του εισήγαγε (ή τουλάχιστον προσπάθησε) εμάς τους αμύητους στις μεγάλες τραγικές αλήθειες της Ζωής, στην πολυπλοκότητα και μοναδικότητα του Νέου Ελληνισμού και, βεβαίως, σε αυτό που αποκαλούμε “μελέτη θανάτου”.

Ο Νέος Ελληνισμός, φυσικός κληρονόμος και συνεχιστής του Αρχαίου και του Βυζαντινού, συνιστά ταυτόχρονα ένα διακριτό μέγεθος που αυτονομείται απέναντί τους, όπως ακριβώς ο γιος και η κόρη αυτονομούνται απέναντι στους γονείς που αγαπούν, όταν ενηλικιώνονται…το γιατί δεν “ενηλικιώθηκε” ακόμα, είναι άλλης τάξης ζήτημα.

Αυτή την απλή, αλλά και δυσνόητη για “προγονόπληκτους” και “δυτικόπληκτους” αλήθεια, μας την έδειξαν, ανάμεσα σε άλλους, ο Δραγούμης (ιδιαίτερα με το βιβλίο του “Ελληνικός Πολιτισμός”), ο Καζαντζάκης (“Ταξιδεύοντας – Μοριάς”) και οι δυο πρίγκιπες και μύστες ποιητές μας Κωστής Παλαμάς και Άγγελος Σικελιανός…”Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου” είναι, πέραν των άλλων, το ευαγγέλιο του Νέου Ελληνισμού.

Έφυγε ο μύστης στις 27.2.1943, στην κατοχική, γερμανοκρατούμενη Αθήνα, στην οδό Περιάνδρου 5. ημέρα Σάββατο στις 3:20 π.μ, κρατώντας τον “Δωδεκάλογο του Γύφτου”…λίγες ημέρες πριν “έφυγε” η σύντροφός του Μαρία. Ο θάνατός της τον κατέβαλε, η γρίπη με πνευμονικές επιπλοκές τον αποτελείωσε.

Την επομένη ένα τεράστιο πλήθος τον συνόδευσε κάτω από το παγωμένο βλέμμα του κατακτητή. ένα πλήθος σε μυσταγωγική κατάνυξη, συνόδευσε έναν “νεκρό”, αλλά παντοτινό πνευματικό αρχηγό…ένας από εκείνους που βαστούσαν το φέρετρο στους ώμους ήταν ο Άγγελος Σικελιανός, ο νεκρός και ο ζωντανός “συνομίλησαν” για τελευταία φορά με τον “τρόπο” που οι ελάχιστοι,” ζώντες και τεθνεώτες” γνωρίζουν.

Μετά το τέλος της νεκρώσιμης ακολουθίας, γονατιστό το πλήθος τραγούδησε τον Εθνικό Ύμνο και ο Άγγελος αποχαιρέτησε τον Κωστή με το ποίημα “Παλαμάς” με 9 τετράστιχα, ένα “ποίημα”- υπόσχεση:

“Ηχήστε οι σάλπιγγες…Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα, πέρα ως πέρα…
βογγήστε τύμπανα πολέμου…Οι φοβερές
σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !

 

 

του Κώστα Τάταρη Σαν σήμερα το 1943, σε

ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΑ & ΝΕΟΜΕΣΑΙΩΝΙΚΑ: ΔΥΣΗ, ΜΟΥΣΙΚΗ

του Χρήστου Κεσκίνη ,συγγραφέα 

Πριν από λίγες ημέρες (για την ακρίβεια ανήμερα στην επέτειο των 137 χρόνων από τον θάνατό του) συζητούσα για τον Βίλχελμ Ρίχαρντ Βάγκνερ. Προσπαθούσα να πίσω τους συνομιλητές μου για το ότι ο Wagner κατά τη γνώμη μου έπαιζε Heavy Metal! Ακραίο; Για να δούμε.

Ο Richard Wagner,  γεννήθηκε στις 22 Μαΐου 1813 στη Λειψία της Γερμανίας και πέθανε στις 13 Φεβρουαρίου 1883 στη Βενετία της Ιταλίας. Ήταν πρωτοποριακός Γερμανός συνθέτης, ποιητής και μουσικολόγος του 19ου αιώνα. Δεν έχει μεγάλο νόημα να δούμε όλα τα έργα που συνέθεσε, καθώς θεωρώ πως είναι ένας από τους πιο γνωστούς συνθέτες στον χώρο του Heavy Metal, μιας και πολλά είναι τα συγκροτήματα που δηλώνουν άμεσα ή έμμεσα οπαδοί του. Ρωτήστε τους ManOwaR (δε το περιμένατε, σωστά;) ή τους Rhapsody (αν και φυσικά αυτοί έχουν και άλλες επιρροές κλασικών μουσικοσυνθετών) Θα παραθέσω πάντως παρακάτω μια λίστα με όλα του τα έργα, για όποιον ενδιαφέρεται. 

Ας δούμε όμως τα δικά μου αγαπημένα και φυσικά τι είδος metal θα ήταν, αν ο συνθέτης ζούσε στο σήμερα:

“Το Δακτυλίδι των Νιμπελούγκεν”  

Ίσως η πιο ξεκάθαρη heavy  (Epic για την ακρίβεια) στιγμή του συνθέτη. Μία τετραλογία που θα μπορούσε κάλλιστα να έχει γραφτεί σήμερα σαν soundtrack μιας επικής ταινίας. Κατά την γνώμη μου ίσως η σημαντικότερη δημιουργία του Wagner αλλά και όλων των λεγόμενων κλασικών συνθετών. Δεν σας κρίβω πως όταν πριν λίγα χρόνια παρακολούθησα την όπερα, όταν ξεκίνησε το γνωστό σημείο Ride of The Valkyries ήμουν έτοιμος να κάνω head banging, όπως κάνω σχεδόν πάντα όταν το ακούω. Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα. Λίγα συγκροτήματα έχουν τόσο επικά σημεία. Δεν είναι τυχαίο το ότι αυτό ακριβώς το σημείο του έργου του έχουν διασκευάσει πολλά συγκροτήματα κυρίως στο χώρο του Epic (Domine, Brothers of Metal κτλ).

H θρυλική Κίρστεν Φλάγκσταντ ως Μπρουχίλδη το 1940 στην ΜΕΤ

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός πως  πολλά βιβλία που ασχολούνται με την μυθολογία των Σκανδιναβικών λαών (αλλά και της Γερμανίας) παίρνουν σαν δεδομένα αυτά που συμβαίνουν στην όπερα του Wagner. Αυτό δείχνει πόσο πολύ έχει επηρεάσει ο συνθέτης την εξέλιξη της μουσικής, αλλά όχι μόνο.  

Όπως φαίνεται από αυτό, αν γραφόταν σήμερα, το επικό του στοιχείο θα είχε κάνει τους περισσότερους από εμάς να αρπάξουμε τα σπαθιά και να βγούμε στα βουνά. Μόνο φανταστείτε τις ηλεκτρικές κιθάρες να «τραγουδάνε» δίπλα στα βιολιά και τα τύμπανα να δίνουν τον ρυθμό. Πόσα σημερινά γκρουπ έχουν τόσο καλή Epic Metal μουσική;

“Τριστάνος και Ιζόλδη”: 

Εδώ τα πράγματα είναι διαφορετικά. Ο συνθέτης βασίστηκε στο ομώνυμο έργο του Γκότφρηντ φον Στράσμπουργκ και βγάζει μια πιο ρομαντική διάθεση (μέσα όμως στην τραγικότητά του). Θεωρείται από πάρα πολλούς ορόσημο στην ανάπτυξη της δυτικής μουσικής. Αυτό κυρίως έχει να κάνει δύο διαφωνίες, ενώ μέχρι τότε όλοι χρησιμοποιούσαν μία. Μικρή διαφορά θα μου πείτε, αλλά δεν είναι έτσι. Σκεφτείτε την επανάσταση που έφερε στην μουσική που αγαπάμε το πρώτο γκρουπ που χρησιμοποίησε 2 κιθάρες αντί για μία. Πόσο πλουσιότερη έγινε ξαφνικά η μουσική μας;

Αν ο Wagner αποφάσιζε σήμερα να συνθέσει αυτή την όπερα, τότε σίγουρα θα το έκανε με τον τρόπο που το κάνουν οι guitar heroes. Πολλά καθαριστικά μέρη, Κάποια ερωτικά κομμάτια και σίγουρα μία (μάλλον δύο) rock ballad για το ραδιόφωνο! Άλλωστε, μια τόσο υπέροχη ιστορία, αξίζει να ακουστεί από όλους, άσχετα αν ακούνε heavy metal ή όχι. Πιθανόν τα σιγκλάκια θα γινόταν νούμερο 1 για πολλές εβδομάδες και σίγουρα στα live, η πρώτη σειρά θα αποτελούνταν κυρίως από γυναικείες παρουσίες!

Αυτά είχα να πω για τον αγαπημένο μου Wagner. Πιθανότατα δεν σας έπεισα, μα ελπίζω να έδωσα στην μουσική του μια διαφορετική οπτική.  Ότι και αν πιστεύετε ο Wagner ηταν ένας τεράστιος συνθέτης. Έγραφε Heavy (Epic) Metal 100 χρόνια πριν από τους ManOwaR (ρωτήστε τον DeMaio αν έχει επηρεαστεί καθόλου από αυτόν και θα με θυμηθείτε), Κάθε του σύνθεση θα μπορούσε να διασκευαστεί από τα γκρουπ της εποχής μας και κανένας να μη καταλάβει την διαφορά με οτιδήποτε παίζει.

Αξίζει μάλιστα να αναφέρουμε και το συγγραφικό έργο του Wagner (κυρίως δοκίμια μουσικής μα και φιλοσοφίας). Αυτό το αναφέρω μια και πολλοί μουσικοί σήμερα προσπαθούν να γράψουν βιβλία.   

Τέλος, κάντε ένα καλό στον εαυτό σας και παρακολουθήστε έστω μία φορά το ανέβασμα της όπερας «Το Δαχτυλίδι του Νιμπελούνγκεν». Αν κλείσετε τα μάτια για λίγο, αυτό που θα νιώσετε δεν διαφέρει πολύ από αυτό που νιώθετε σε μία heavy metal συναυλία. Αυτό κάτι λέει.

    Όπερες

Μουσικά έργα

  • Symphonie C-Dur
    • Symphonie E-Dur (ημιτελής)
    • Ο Δείπνος των Αποστόλων για χορωδία και ορχήστρα (1843)
    • Φαντασία για πιάνο (1831)
    • Τρεις Σονάτες για πιάνο 
    • Σονάτα για πιάνο B-Dur (1831)
    • Σονάτα για πιάνο A-Dur (1832)
    • Σονάτα για πιάνο As-Dur (1853)
    • Το Βαλς της Ζυρίχης για πιάνο (1854)
  • Ο Κύκλος Τραγουδιών Βέζεντονγκ
  • Το ειδύλλιο του Ζίγκφριντ για μικρή ορχήστρα (1870)
  • Το Πρελούδιο του Βασιλιά Έντσιο (1832)
  • Το Πρελούδιο του Κολόμβου (1835)
  • Πολωνία, C-Dur (1836)
  • Rule Britannica, D-Dur (1837)
  • Ένα Πρελούδιο του Φάουστ, d-moll (1844)
  • Ankunft bei den schwarzen Schwänen – Albumblatt in As-Dur für Klavier in As-Dur (1861)
  • Huldigungsmarsch für Ludwig II. von Bayern, Es-Dur (1864)
  • Αυτοκρατορικό Εμβατήριο, B-Dur (1871)
  • Μέγα Εορταστικό Εμβατήριο, G-Dur (1876)

Ο Χρήστος Κεσκίνης γεννήθηκε, σπούδασε και εργάζεται στην Θεσσαλονίκη περίπου 11 αιώνες μετά την εποχή που θα ήθελε. Είναι  συγγραφέας ηρωϊκης φαντασίας και έχει γράψει δύο βιβλία::: Bilfrost¨: The Path of Warrior και Beer-O-Quest Διατελεί μέλος του Συλλόγου Φίλων του Epic Metal, Excalibur  και του Συλλόγου Φίλων Tolkien Ελλάδος The Prancing Pony  

του Χρήστου Κεσκίνη ,συγγραφέα  Πριν από λίγες ημέρες

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Σαν προχθές στις 21 Φεβρουαρίου 1907, γεννήθηκε ο Γουίνστον Χιου Ώντεν ένας από τους πιο προικισμένους και αξιόλογους αγγλόφωνους ποιητές του 20ου αιώνα. Στην εποχή του συγκρινόταν ακόμη και με τον Έλιοτ η τον Γέητς. Το “Πένθιμο Μπλούζ” είναι το πιο διάσημο ποίημα του και ένα από τα πιο αγαπημένα ποιήματα του 20ου αιώνα.

Κόψτε τα τηλέφωνα, πάψτε τα ρολόγια,
Το πιάνο κλείστε, πνίξτε τύμπανα και λόγια.
Δώστε ένα κόκαλο στο σκύλο να ησυχάσει.
Ο θρήνος άρχισε, το φέρετρο ας περάσει.

Τ’ αεροπλάνα από πάνω μας στενάζουν
«Πέθανε τώρα αυτός» στον ουρανό να γράψουν
Μαβιέ κορδέλες βάλτε στ’ άσπρα περιστέρια,
Οι τροχονόμοι μαύρα γάντια έχουν στα χέρια.

Ανατολή και δύση μου, βορρά και νότε,
Χαρά της Κυριακής, της εβδομάδας μόχθε.
Ήσουν φωνή, τραγούδι μου, μέρα, σκοτάδι,
Πίστευα αιώνια τη δική μας την αγάπη…

Τ’ αστέρια δεν τα λαχταρώ, πάρτε τα, σβήστε
Τον ήλιο ρίξτε τον και το φεγγάρι κρύψτε.
Αδειάστε τον ωκεανό, κάψτε τα δάση,
Τίποτα πια καλό, ποτέ, δε θα χαράξει.

Από τη συλλογή Another Time, μτφρ. Ερρίκος Σοφράς, εκδόσεις Κίχλη.

Σαν προχθές στις 21 Φεβρουαρίου 1907, γεννήθηκε

ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ

του Παναγιώτη Ανδριόπουλου

Tο 1965, πριν 55 χρόνια, ο αείμνηστος Θόδωρος Αντωνίου συνέθεσε το έργο του Κοντάκιον, σε ποίηση του Ρωμανού του Μελωδού. Ένα έργο εσχατολογικό από κάθε άποψη! 
Το έργο ήταν παραγγελία της Διεθνούς Εταιρίας Χάινριχ Σύτς.
Ο Θ. Αντωνίου επιλέγει να επεξεργαστεί το Κοντάκιον της Μελλούσης Κρίσεως, το οποίο ψάλλουμε στην Εκκλησία την Κυριακή των Απόκρεω, όταν διαβάζεται η περίφημη παραβολή της Δευτέρας Παρουσίας.
Ὅταν ἔλθῃς ὁ Θεός, ἐπὶ γῆς μετὰ δόξης, καὶ τρέμωσι τὰ σύμπαντα, ποταμὸς δὲ τοῦ πυρὸς πρὸ τοῦ Βήματος ἕλκῃ, καὶ βίβλοι ἀνοίγωνται, καὶ τὰ κρυπτὰ δημοσιεύωνται, τότε ῥῦσαί με, ἐκ τοῦ πυρὸς τοῦ ἀσβέστου, καὶ ἀξίωσον, ἐκ δεξιῶν σου μὲ στῆναι, Κριτὰ δικαιότατε. 
Ακολουθεί ένα κείμενο σχετικό με την Ανάληψη και την μέλλουσα κρίση, που πρέπει να ερευνηθεί ως προς την προέλευσή του, καθώς δεν είναι ο Οίκος του Τριωδίου. Πιθανόν είναι κάποιος άλλος Οίκος του Κοντακίου. Έχει ως εξής:
“Υπό αγγέλων υμνούμενος ανελήλυθε μετά δόξης ο Κύριος, βλεπόντων των μαθητών αυτού. Ούτω προτρεχόντων των αγγέλων ελεύσεται. Ο μεν λιμός μέγας γενήσεται και αρνήσεται και η γη τους καρπούς αυτής. Όλα τα μνήματα σείονται και ανοίγονται ενηχούσης της σάλπιγγος. Έσονται δε τότε άφθαρτοι και αθάνατοι μετ’ ανάστασιν άπαντες. Μη απορρίψης με από του προσώπου σου, Κριτά δικαιότατε.”

Το Κοντάκιον, έργο 27 για 5 σολίστ, 5φωνη μικτή χορωδία και έγχορδα παρουσιάστηκε στο Βερολίνο στις 7 Μαϊου 1965. Όμως παρουσιάστηκε και στο Βέλγιο, τον Αύγουστο του 1967, με την χορωδία του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης υπό τον αείμνηστο Γιάννη Μάντακα, ο οποίος πέθανε την ίδια ημέρα με τον Θ. Αντωνίου, είκοσι χρόνια πριν (26-12-1998).

Σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα της εφημερίδας «Θεσσαλονίκη» (18-8-1967):

Ο μουσικοκριτικός της εφημερίδος των Βρυξελλών Λίμπρ Μπελζίκ στο φύλλο της 5ης Αυγούστου σημειώνει: «Ακούσαμε κατόπιν το Κοντάκιον του νεαρού Έλληνα συνθέτη Θ. Αντωνίου. Το έργο, που διηύθυνε ο Έλληνας μαέστρος Γιάννης Μάντακας με εκτελεστές κατά κύριο λόγο την χορωδία του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, τοποθετείται στην περιοχή της Αβάν Γκαρντ. Φέρνει το νου ένα θέμα σύγχρονο αλλά επίσης και μια παλιά ελληνική τραγωδία. Η παρτιτούρα του Κοντακίου γεμάτη παγίδες, λαμπρά αποδόθηκε από τον Μάντακα και τους εκτελεστές τους». 
Στην «Λε Σουάρ» των Βρυξελλών ο μουσικοκριτικός Ζακ Στεμάν σημειώνει στο φύλλο της 5ης Αυγούστου: «Ένας νεαρός σύγχρονος Έλληνας συνθέτης, ο Θόδωρος Αντωνίου, έκανε την εμφάνισή του στο πρόγραμμα με το «Κοντάκιον», σύνθεση πάνω σε κείμενο Ρωμανού Μελωδού για την δεύτερη παρουσία. Μια μουσική σκληρή, ένα ρετσιτατίβο πολύ ελεύθερο, ηχοχρώματα φωνητικά και οργανικά συχνά παράξενα, συντελούν στο να προκαλέσουν μια ένταση και ένα μεγαλείο.Μουσική εκπληκτική με τον μοντερνισμό της ανάμεσα σε μια ατμόσφαιρα κλασσική, όπου βρισκόμασταν, αυτό το έργο θα άξιζε μια δεύτερη ακρόαση. Το διηύθυνε ο Γ. Μάντακας με τις χορωδίες πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και Βίλυ Τραίντερ, τα έγχορδα της ραδιοφωνίας του Σάαρ-μπρυκεν και σολίστ την Φάνη Μπαμπούρη – Δελφινοπούλου σοπράνο, Γιούργκεν Κέχελ τενόρο και Τάκη Χασαπίδη βαρύτονο». 
Στην εφημερίδα της Ναμύρ «Βερς Λ’ Αβενίρ», ο μουσικοκριτικός Ζωρς Φάμπρι, μεταξύ άλλων γράφει στο φύλλο της 5ης Αυγούστου: «Υπάρχουν στις σελίδες του Κοντακίου αναμνήσεις πάρα πολύ παλιάς μουσικής. Τεχνικά το έργο παρουσιάζεται σαν μια συσσώρευση παγίδων, εν τούτοις ο μαέστρος Γ. Μάντακας και οι χορωδοί, σολίστ και μουσικοί του τις ξεπέρασαν αυτές τις παγίδες μ’ ένα μπρίο εντυπωσιακό. Πραγματικά, να μια ωραία εργασία!». 


Εδώ παραθέτουμε το ηχητικό ντοκουμέντο της παρουσίασης του έργου στα Δημήτρια του έτους 1976, ευχαριστώντας το ιστορικό, πλέον, Αρχείο Ελλήνων Μουσουργών Θωμά Ταμβάκου, για την ευγενική παραχώρηση.
Στις 20 (και κατά μία διαφορετική εκδοχή – προφανώς από λάθος – του ίδιου έντυπου προγράμματος, στις 13) Οκτωβρίου 1976 στην Ροτόντα της Θεσσαλονίκης, πραγματοποιήθηκε μια ξεχωριστή συναυλία με έργα σύγχρονων ελλήνων συνθετών.
Παρουσιάστηκε, αρχικά, το Βυζαντινό Λειτουργικό Δράμα του 11ου αιώνος «Τρεις Παίδες εν καμίνων» και στη συνέχεια: «Ψαλμός», του Άλκη Μπαλτά, «Φωτώνυμο» του Μιχάλη Αδάμη και «Κοντάκιον» του Θόδωρου Αντωνίου.
Σολίστ σε όλα τα έργα – πλην του «Ψαλμού» του Α. Μπαλτά» – ήταν ο αείμνηστος Λυκούργος Αγγελόπουλος, ο πρώτος ψάλτης που ασχολήθηκε με την σύγχρονη νεοελληνική μουσική και γράφτηκαν έργα ειδικά γι’ αυτόν, κυρίως από τον Μιχάλη Αδάμη.
Ο Λυκούργος Αγγελόπουλος συμμετείχε για μία και μοναδική φορά στο «Κοντάκιον» του Θ. Αντωνίου, ενώ τα υπόλοιπα έργα τα είχε ερμηνεύσει πολλάκις.
Την Πανεπιστημιακή Χορωδία Δωματίου και το οργανικό σύνολο διηύθυνε ο Γιάννης Μάντακας, στον οποίο η νεοελληνική μουσική οφείλει πολλά!

   
Στη συνέχεια το «Κοντάκιον» του Θ. Αντωνίου σε μια μεταγενέστερη εκτέλεση:
Η Ορχήστρα και η χορωδία της ΕΡΤ, υπό τον Άλκη Μπαλτά.
Διδασκαλία χορωδίας: Αντώνης Κοντογεωργίου.

του Παναγιώτη Ανδριόπουλου Tο 1965, πριν 55 χρόνια, ο αείμνηστος

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

του Τηλέμαχου Χορμοβίτη

Aπόψε είδα το “O Kύριος Τζόουνς”, μια δυνατή ταινία που αφηγείται την πραγματική ιστορία του Ουαλλού δημοσιογράφου Gareth Jones, του πρώτου ανθρώπου που αποκάλυψε στην Δύση την αλήθεια για το μεγάλο ουκρανικό λιμό (“Holodomor”) του 1932-1933. Ο λιμός, που στοίχισε την ζωή σε τουλάχιστον 3 εκατομμύρια ανθρώπους (σύμφωνα με τους πιο μετριοπαθείς υπολογισμούς), προκλήθηκε από τις πολιτικές κολλεκτιβοποίησης του Ιωσήφ Στάλιν. Συγκλονιστικές οι σκηνές όπου ο Τζόουνς βρίσκεται στην Ουκρανία και γίνεται μάρτυρας της φρίκης : έρημα χωριά, οι ντόπιοι να προσπαθούν να χορτάσουν την πείνα τους τρώγοντας κομμάτια από τους…κορμούς των δέντρων, νεκροί στους δρόμους, κανιβαλισμός.

Η ταινία επίσης δείχνει και την εχθρότητα με την οποία αντιμετώπισε τις αποκαλύψεις του Τζόουνς η δυτική ιντελιγκέντσια, που εκείνη την εποχή ήταν ξετρελαμένη με το “Σοβιετικό παράδεισο”. (στην πρωτοπορία του liberal φιλοσοβιετισμού οι αγαπημένοι μας “New York Times” και ο, βραβευμένος με Πούλιτζερ, ανταποκριτής τους στη Μόσχα, Γουώλτερ Ντουράντυ, που, σαν καλό υπαλληλάκι του Στάλιν, στα άρθρα του διέψευδε συνεχώς τον Τζόουνς και χτυπιόταν ότι οι ιστορίες περί ουκρανικού λιμού ήταν παραμύθια.)

Mια αυστηρή σκηνή με τον Πήτερ Σάρσγκαρντ ως ο δημοσιογράφος -τσιράκι του Στάλιν Γουώλτερ Ντουράντυ)αι ο Τζέημς Νιούτον ως Γκάρεθ Τζόουνς στο “Ο Κύριος Τζοουνς” της Ανιέσκα Χόλλαντ

Όπως ήταν επόμενο, στους βαριά κουμουνισμένους Έλληνες κριτικούς κινηματογράφου η ταινία δεν άρεσε ιδιαίτερα και οι κριτικές τους ήταν από κακές εως μέτριες. Ο δε Χρήστος Μήτσης του “Αθηνοράματος”, που σε κάθε κριτική του μιλάει για το “τέλος του αμερικάνικου ονείρου”, της έβαλε μόλις 1,5 αστεράκι γιατί την βρήκε “μονοδιάστατη” και τον πρωταγωνιστή της “αγιογραφημένο”. Αν η ταινία μας έλεγε πως και ο Στάλιν είχε τα δίκια του, φαντάζομαι πως ο Μήτσης θα την έβρισκε υπέροχη και πολυδιάστατη. Φυσικά, εσείς γράψτε τους κριτικούς κινηματογράφου εκεί που τους αξίζει και να πάτε να δείτε το “Mr Jones”, γιατί είναι μια από τις καλύτερες ταινίες της φετινής χρονιάς.

ΥΓ. Νομίζω πως τώρα επιβάλλεται να αρχίσω και τον “Κόκκινο Λιμό” της Anne Applebaum , που το έχω στο ράφι μου και σκονίζεται εδώ και κάποιους μήνες. Αν και όταν η Aππλεμπάουμ γράφει για τις κομμουνιστικές δικτατορίες, πάντα μου δίνει την εντύπωση ότι πιο πολύ θέλει να αποδείξει πόσο κακοί είναι οι Ρώσοι παρά πόσο κακός είναι ο κομμουνισμός. Αν διαβάσεις τα βιβλία της με τα κατάλληλα φίλτρα, θα βρεις σε αυτά πολύ ενδιαφέροντα πράγματα.

 

του Τηλέμαχου Χορμοβίτη Aπόψε είδα το "O Kύριος

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Λειτουργία στον Ι.Ν. όπου φυλάσσεται η καρδιά του Αλ. Υψηλάντη, Ιερολοχίτες, αγήματα, Φιλαρμονική και ομιλίες στην Παλαιά Βουλή.

Ο Σύλλογος Φίλοι της Μουσικής «Δ. Σολωμός», έχοντας το βλέμμα στραμμένο στην επέτειο των 200 ετών της Εθνεγερσίας, οραματίστηκε κι αναβίωσε τη μνήμη του Ιερού Λόχου, του πρώτου ελληνικού τακτικού στρατιωτικού σώματος του Αρχηγού της Επαναστάσεως,  Αλεξάνδρου Υψηλάντη.

Η γενέθλια πράξη του εγχειρήματος «Ο Ιερός Λόχος Αναγεννάται στην Ιερή Πόλη» πραγματοποιήθηκε την 24η Φεβρουαρίου του 2019, επέτειο της Κηρύξεως της Επαναστάσεως και έκτοτε η Φιλαρμονική του Συλλόγου ενδύεται, στις επετειακές εκδηλώσεις του 1821, αντίγραφο της στολής του Ιερού Λόχου.

Ο φετινός εορτασμός της 199ης Επετείου θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 23η  Φεβρουαρίου στην Αθήνα.

Συγκεκριμένα, στις 10.30, στον Ιερό Ναό των Παμμεγίστων Ταξιαρχών της οδού Στησιχόρου, όπου φυλάσσεται η Καρδιά του, θα τελεστεί Τρισάγιο στην μνήμη του Αλεξάνδρου Υψηλάντη, του Ιερού Λόχου και των συμμαχητών του, με τη συμμετοχή της Προεδρικής Φρουράς.

Μεσολόγγι - Καρδιά - Αλεξάνδρος Υψηλάντης

Αμέσως μετά, στις 11:45 από το στρατόπεδο της Προεδρικής Φρουράς, θα εκκινήσει πομπή, της οποίας θα προπορεύεται η ενδεδυμένη την στολή του Ιερού Λόχου Φιλαρμονική του Συλλόγου, συνοδευόμενη από αγήματα φέροντα ιστορικές φορεσιές.

Η πομπή, δια της οδού Ηρώδου του Αττικού και της Λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας, θα καταλήξει στο Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου, όπου θα κατατεθούν στέφανοι και θα ανακρουσθεί ο Εθνικός Ύμνος.

Ακολούθως, στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο (Παλαιά Βουλή), στις 12:45, παρόντων των πρωτεργατών, των υποστηρικτών και όλων των συμμετεχόντων σ’ αυτή την προσπάθεια, θα πραγματοποιηθεί η  κεντρική εκδήλωση, με παρουσιαστή τον επικεφαλής του Τμήματος Διεθνών Ειδήσεων του ΑΝΤ1, Νικόλα Βαφειάδη και ομιλητές τον νομικό, Πρόεδρο της Ιστορικής & Εθνολογικής Εταιρείας Πελοποννήσου, Χρήστο Μούλια, καθώς και τον πρώην Αντιπρόεδρο της Βουλής, επίτιμο Πρόεδρο του Συλλόγου «Δ. ΣΟΛΩΜΟΣ», Γιώργο Σούρλα.

Η εκδήλωση αποτελεί συνδιοργάνωση του Συλλόγου με την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας και πραγματοποιείται με την υποστήριξη της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας και του Δήμου Ιεράς πόλεως Μεσολογγίου.

Eκδήλωση -199 έτη Κήρυξης της Επανάστασης - Υψηλάντης

Λειτουργία στον Ι.Ν. όπου φυλάσσεται η καρδιά