ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ακολουθήστε μας:
1 May, 2026
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΒΑΛΟΝ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
SECTION
logo
mobile-logo
ΚεντρικήStandard Blog Whole Post (Σελίδα 114)
ΙΣΤΟΡΙΑ - ΙΔΕΕΣ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Στις 19 Σεπτεμβρίου 2019, στο 14o ετήσιο Γκαλά για τον Δυτικό Πολιτισμό, το Intercollegiate Studies Institute, ένας εμβληματικός μη κερδοσκοπικός εκπαιδευτικός οργανισμός, που προωθεί την Συντηρητική σκέψη στα αμερικάνικα πανεπιστήμια,  βράβευσε τον Σερ Ρότζερ Σκρούτον με το Βραβείο του Υπερασπιστή του Δυτικού Πολιτισμού. Ο Σερ Ρότζερ έκανε αυτές τις παρατηρήσεις καθώς αποδεχόταν το βραβείο. Είχε μόλις πρόσφατα διαγνωσθεί με καρκίνο, την αρρώστια που προκάλεσε τον  θάνατο του στις 12 Ιανουαρίου 2020.

«Είναι μεγάλη τιμή να ονομασθώ Υπερασπιστής του Δυτικού Πολιτισμού για την χρονιά 2019 από το ΙSI, έναν οργανισμό με τον οποίο έχω συνδεθεί επί μακρό χρόνο και του οποίου η δουλειά μοιάζει να είναι πάντα όλο και πιο σημαντική και χρήσιμη, όχι μόνο για τους νέους, αλλά και για όλους εμάς την παλαιότερη γενιά , που προσπαθεί να μεταδώσει τα πράγματα που γνωρίζουμε.

Ο Δυτικός Πολιτισμός δέχεται εδώ και πολύ καιρό επίθεση επειδή είναι Δυτικός. Η λέξη Δυτικός έχει επικρατήσει να αποτελεί θύμα καταχρηστικής χρήσης από τόσους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο και ειδικά από ανθρώπους που δεν έχουν την παραμικρή ιδέα του τι σημαίνει ιστορικά, μεταφυσικά η ποιητικά. Ο δικός μας Δυτικός πολιτισμός δεν είναι κάποια ιδιόρρυθμη, ρηχή εμμονή των ανθρώπων, οι οποίοι έχουν τύχει να ζούν σε ένα συγκεκριμένο μέρος του κόσμου. Είναι μια κληρονομιά, που εκτείνεται σταθερά, συμπεριλαμβάνοντας νέα πράγματα. Είναι κάτι που μας έδωσε την γνώση της ανθρώπινης καρδιάς, που μας έχει επιτρέψει να παράγουμε όχι μόνο υπέροχες οικονομίες και τους υπέροχους τρόπους ζωής σε ένα κόσμο, που είναι δικός μας, αλλά επίσης τα μεγάλα έργα τέχνης , τις θρησκείες, τα συστήματα νόμων και διακυβερνήσεως,  όλα τα άλλα πράγματα που ουσιαστικά έκαναν αληθινά δυνατή την αναγνώριση εκ μέρους μας το ότι ζούμε μέχρι τώρα σε αυτόν τον κόσμο πετυχημένα, όσο αυτό είναι δυνατόν.

Ο Δυτικός Πολιτισμός είναι κάτι που αξίζει να τον υπερασπισθεί κάποιος

Ti είναι Πολιτισμός;

Ας αφήσουμε κατά μέρος την ιδέα του Δυτικού πολιτισμού. Στο κάτω κάτω της γραφής, εξαρτάται από ποιο δρόμο κάνεις τον γύρο του κόσμου, από την Δύση η την Ανατολή. Αντί αυτού κοιτάξτε την ιδέα του πολιτισμού.  Περί τίνος πρόκειται; Τι είναι ένας πολιτισμός; Είναι σίγουρα ένας τρόπος σύνδεσης μεταξύ των ανθρώπων. Όχι απλώς ένας τρόπος που οι λαοί καταλαβαίνουν τις γλώσσες τους, τα ήθη τους, τον τύπο της συμπεριφοράς τους, αλλά επίσης ο τρόπος που συνδέονται μεταξύ τους, μάτι με μάτι, πρόσωπο με πρόσωπο στην καθημερινή ζωή που μοιράζονται.

Aυτό είναι κάτι που έχει συνηθισμένες διαστάσεις στον χώρο εργασίας και στην κοινότητα σε καθημερινή βάση. Μα επίσης έχει μια υψηλή κουλτούρα που έχει κτιστεί πάνω σε αυτόν,  έργα τέχνης, λογοτεχνίας , μουσικής, αρχιτεκτονικής και ότου κάθε εξής. Αυτοί είναι οι τρόποι για να αλλάξουμε τον κόσμο, ώστε να νοιώθουμε πιο οικοίοι σε αυτόν. 

Πιστεύω ότι αυτό είναι το ξεχωριστό χαρακτηριστικό του Δυτικού πολιτισμού, το ότι είναι ένας πολιτισμός που είναι ανοικτός σε όλα, που επί σταθερής βάσης μας δίνει καινούργιους τρόπους να είμαστε οικείοι, τρόπους να σχετιζόμαστε μεταξύ μας, το οποό φέρνει την ειρήνη και το συμφέρον ως τους βασικούς δεσμούς ανάμεσα στους γείτονες μας. 

Πήτερ Μπρύγκελ ο Πρεσβύτερος: ο Χορός των Χωρικών

Στενά μυαλά 

Τώρα εγώ ο ίδιος είχα μεγάλα προβλήματα με το να υπερασπίζομαι τον Δυτικό πολιτισμό. Μοιάζει ένα περίεργο χαρακτηριστικό των καιρών μας ότι όσο περισσότερο  είσαι διατιθέμενος να τον υπερασπισθείς, τόσο θεωρείσαι έα στενόμυαλος μισαλλόδοξος. Αλλά αυτοί που κάνουν μια τέτοια κατηγορία είναι αυτοί που στην πραγματικότητα έχουν στενομυαλιά. Είναι άνθρωποι που δεν βλέπουν πόσο μεγάλος και ευρύς έχει υπάρξει ο πολιτισμός μας και ακόμα παραμένει. 

Έχουμε μεγαλώσει για παράδειγμα με την Εβραίκή Βίβλο, ένα αρχαίο ντοκουμέντο, το οποίο διαιωνίζει την προ-κλασσικό πολιτισμό της Μέσης Ανατολής. Μας δίνει μια αίσθηση πως είναι οι άνθρωποι που ζουν σε φυλετικές κοινότητες όταν περιπλανούνται μέσα στς ερήμους και ότου καθεξής. 

Μάθαμε και σπουδάσαμε τα μεγάλα έπη της Ρώμης και της Ελλάδος, τα οποία μας δίδαξαν διαφορετικές γλώσσες -νεκρές γλώσσες που όμως μας έδειξαν τον κόσμο σε ένα διαφορετικό φως από ότι οι γλώσσες μας σήμερα.

Ραφαήλ: Ο Όμηρος δαφνοσκεπής ανάμεσα στον Ντάντε και τον Βιργίλιο

Μεγαλώσαμε με την λογοτεχνία του Μεσαίωνα, της οποίας μεγάλο μέρος ήταν φυσικά επηρεασμένη από την Αραβική λογοτεχνία. Στην πραγματικότητα όλους μας νανούρισαν με ιστορίες από τις “Χίλιες και μια νύχτες”.

Όσο περισσότερο το κοιτάς, τόσο ευρύτερη και πιο οικουμενική  βλέπεις να είναι η κληρονομιά του πολιτισμού μας. Και αυτό είναι κάτι που τείνουμε να ξεχάσουμε σήμερα. Δεν είναι ρηχό κληροδότημα. Είναι κάτι που είναι ανοικτό σε κάθε είδος νεωτερισμού, το οποίο απόδέχεται την ολότητα του ανθρώπινου είδους ως το αντικείμενο του θέματος του. 

Φυσικά αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο την έχουμε κοιτάξει. Πάντα χαιρόμουνα να είμαι δάσκαλος των Ανθρωπιστικών Σπουδών, γιατί αναγνώριζα τι ακριβώς είναι οι Ανθρωπιστικές Σπουδές. ήξερα τι αφορά. Έχει να κάνει με το να είσαι άνθρωπος και όλους τους πολλούς τρόπους με τους οποίους αυτός ο τρόπος ύπαρξης διαφοροποιείται και γίνεται πιο περιεκτικός σε έκταση στον κόσμο που υπάρχουμε σήμερα 

Συνεχίζεται 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

[vc_row][vc_column][eltd_block_one category_id="0" author_id="0" featured_thumb_image_size="original" display_pagination="yes" pagination_type="np-horizontal"][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column width="1/2"][eltd_post_layout_two

ΙΣΤΟΡΙΑ - ΙΔΕΕΣ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Από Vigilant Citizen 

Το μυθιστόρημα του 1981, «Τα Μάτια του Σκότους», του Ντιν Κουντζ, αναφέρεται σε έναν θανατηφόρο ιό που χρησιμοποιείται ως βιολογικό όπλο και ονομάζεται Γουχάν-400.  Το επίκεντρο του πραγματικού κορωνοϊού είναι η… Γουχάν στην Κίνα. Και οι περίεργες ομοιότητες δεν σταματούν εδώ.

Ο Ντην Κουντζ είναι ένας πολυγραφότατος συγγραφέας που έγραψε 105 μυθιστορήματα, πολλά από τα οποία περιλαμβάνονται στη λίστα των βιβλίων με τις περισσότερες πωλήσεις των Τάιμς της Νέας Υόρκης.  Έχει πουλήσει περισσότερα από 450 εκατομμύρια αντίτυπα διεθνώς και 17 βιβλία του τροποποιήθηκαν για τον κινηματογράφο.

Σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Κουντζ έγραφε χρησιμοποιώντας πολλά ονόματα, συμπεριλαμβανομένων των Ντέιβιντ Άξτον, Ντιάνα Ντουάιερ, Κ.Ρ. Ντουάιερ, Μπράιαν Κόφυ, και Λη Νίκολς.  Με αυτό το τελευταίο όνομα έγραψε ο Κουντζ το μυθιστόρημα «Τα Μάτια του Σκότους» το 1981 – ένα «θρίλερ αγωνίας» που προκαλεί ακόμη μεγαλύτερο «θρίλερ αγωνίας» σχεδόν 40 χρόνια μετά την πρώτη του έκδοση.

Ποιος είναι ο λόγος για την αναζωπύρωση της δημοφιλίας αυτού του ξεχασμένου μυθιστορήματος; Φαίνεται ότι είχε προβλέψει, με ανατριχιαστική ακρίβεια, την έξαρση του κορωνοϊού από τη Γουχάν της Κίνας.

Photo: Dean Koonitz Official Facebook

Το σενάριο περιστρέφεται γύρω από μία μητέρα που επιχειρεί να μάθει τι συνέβη στο γιό της, ο οποίος εξαφανίστηκε μυστηριωδώς σε μία εκδρομή για κάμπινγκ.  Τελικά, το αγόρι κρατείται στην Κίνα – και συγκεκριμένα στη Γουχάν, το επίκεντρο έξαρσης ενός θανατηφόρου ιού. Αυτό είναι το κείμενο που κάνει τους ανθρώπους να σηκώνουν το φρύδι, σε ολόκληρο το διαδίκτυο:

«Δεν με ενδιαφέρει η φιλοσοφία ή η ηθική του βιολογικού πολέμου» είπε η Τίνα.  «Αυτή τη στιγμή θέλω μόνο να ξέρω πώς στο διάολο κατέληξε ο Ντάνι σε αυτό το μέρος».

«Για να το καταλάβεις αυτό», είπε ο Ντόμπεϋ, «πρέπει να πας είκοσι μήνες πίσω.  Περίπου τότε ήταν που ένας Κινέζος επιστήμονας, με το όνομα Λι Τσεν, αυτομόλησε στις Ηνωμένες Πολιτείες, κουβαλώντας μαζί του μία δισκέτα με το πιο σημαντικό και επικίνδυνο νέο βιολογικό όπλο της Κίνας εδώ και μία δεκαετία.  Το λένε «Γουχάν-400» διότι αναπτύχθηκε στα RDNA (ανασυνδυασμένου DNA) εργαστήριά τους έξω από την πόλη της Γουχάν και ήταν το τετρακοσιοστό βιώσιμο στέλεχος μικροοργανισμών που δημιουργήθηκαν από τον άνθρωπο σε αυτό το ερευνητικό κέντρο.

«Ο Γουχάν-400 είναι ένα τέλειο όπλο. Προσβάλλει μόνο ανθρώπους.  Κανένα άλλο έμβιο ον δεν μπορεί να είναι φορέας. Και όπως η σύφιλη, ο Γουχάν-400 δεν μπορεί να επιβιώσει εκτός ανθρώπινου σώματος για περισσότερο από ένα λεπτό, το οποίο σημαίνει ότι δεν μπορεί μόνιμα να μολύνει αντικείμενα ή ολόκληρους χώρους όπως μπορούν να κάνουν ο άνθρακας και άλλοι λοιμογόνοι μικροοργανισμοί.  Και όταν ο ξενιστής πεθαίνει, ο Γουχάν-400 που βρίσκεται μέσα του επίσης πεθαίνει λίγο αργότερα, μόλις η θερμοκρασία του πτώματος πέσει κάτω από τους 86 βαθμούς Φαρενάιτ. Βλέπεις ποιο είναι το πλεονέκτημα σε όλο αυτό;»

Η Τίνα ήταν πολύ απασχολημένη με τον Ντάνι για να σκεφτεί αυτά που είχε πει ο Καρλ Ντόμπεϋ, όμως ο Έλιοτ ήξερε τι εννοούσε ο επιστήμονας.  «Αν καταλαβαίνω αυτά που λες, οι Κινέζοι θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τον Γουχάν-400 για να αφανίσουν μία πόλη ή μία χώρα και μετά δεν θα υπήρχε καμία ανάγκη να διεξάγουν μία πολύπλοκη και ακριβή απολύμανση πριν εισβάλλουν και αποκτήσουν τον έλεγχο της κατακτημένης περιοχής».

«Ακριβώς», είπε ο Ντόμπεϋ.  «Και ο Γουχάν-400 έχει άλλα, εξίσου σημαντικά πλεονεκτήματα έναντι των περισσότερων βιολογικών παραγόντων.  Το ένα είναι ότι μπορείς να γίνεις μολυσματικός φορέας μόνο τέσσερις ώρες αφού έρθεις σε επαφή με τον ιό. Αυτή είναι μία απίστευτα σύντομη περίοδος επώασης.  Από τη στιγμή που θα μολυνθεί, κανείς δεν ζει περισσότερες από εικοσιτέσσερις ώρες. Οι περισσότεροι πεθαίνουν σε δώδεκα ώρες. Είναι χειρότερος από τον ιό Έμπολα στην Αφρική – απείρως χειρότερος.  Το ποσοστό που σκοτώνει ο Γουχάν-400 είναι εκατό τοις εκατό. Κανείς δεν πρόκειται να επιβιώσει. Οι Κινέζοι τον δοκίμασαν σε, κανείς δεν ξέρει, πόσους πολιτικούς κρατούμενους. Δεν κατάφεραν ποτέ να βρουν ένα αντίσωμα ή ένα αντιβιοτικό που να είναι αποτελεσματικό εναντίον του.  Ο ιός μεταναστεύει στο στέλεχος του εγκεφάλου και εκεί, αρχίζει να εκκρίνει μία τοξίνη που κυριολεκτικά κατατρώει τον εγκεφαλικό ιστό όπως το υγρό της μπαταρίας διαλύει το τουλπάνι. Καταστρέφει το μέρος του εγκεφάλου που ελέγχει όλες τις αυτόματες λειτουργίες του σώματος. Το θύμα απλά παύει να έχει σφυγμό, λειτουργικά όργανα ή οποιαδήποτε παρόρμηση να αναπνεύσει».

«Και αυτή είναι η αρρώστια από την οποία επέζησε ο Ντάνι», είπε ο Έλιοτ.

«Ναι», είπε ο Ντόμπεϋ.  «Από όσα ξέρουμε μέχρι τώρα, είναι ο μοναδικός που έχει επιζήσει ποτέ».

Η Τίνα σήκωσε την κουβέρτα από το κρεβάτι και την δίπλωσε στα δύο, έτσι ώστε να μπορεί να τυλίξει σε αυτήν τον Ντάνι για το ταξίδι προς το Explorer.  Τώρα, σήκωσε τα μάτια της από το τύλιγμα του παιδιού και είπε στον Ντόμπεϋ, «Όμως, κατ’ αρχήν γιατί μολύνθηκε»;

«Ήταν ατύχημα», είπε ο Ντόμπεϋ.

«Το έχω ξανακούσει αυτό».

«Αυτή τη φορά είναι αλήθεια», είπε ο Ντόμπεϋ.  «Όταν ο Λι Τσεν αυτομόλησε μαζί με όλα τα δεδομένα για τον Γουχάν-400, τον έφεραν εδώ.  Αμέσως αρχίσαμε να συνεργαζόμαστε μαζί του, προσπαθώντας να κατασκευάσουμε ένα ακριβές αντίγραφο του ιού.  Σε σχετικά σύντομο χρόνο, το καταφέραμε αυτό. Μετά αρχίσαμε να μελετάμε το μικρόβιο, ψάχνοντας να βρούμε ένα μειονέκτημα που να έχει ξεφύγει από τους Κινέζους».

«Και κάποιος ήταν απρόσεκτος», είπε ο Έλιοτ.

Σε αυτό το απόσπασμα, ο ιός ονομάζεται Γουχάν-400 γιατί αναπτύχθηκε στα «RDNA εργαστήριά τους έξω από την πόλη της Γουχάν».  Όπως θα γνωρίζετε, το επίκεντρο της πραγματικής έξαρσης του κορωνοϊού είναι στη Γουχάν.

Άλλο ένα παράξενο γεγονός:  Το πραγματικό Ιολογικό Ινστιτούτο της Γουχάν, που στεγάζει το μοναδικό επιπέδου τέσσερα εργαστήριο βιοασφάλειας της Κίνας (η υψηλότερη κατηγορία εργαστηρίων που μελετούν τους πιο θανατηφόρους ιούς) βρίσκεται μόλις 32 χιλιόμετρα από τη Γουχάν.  Το επιστημονικό περιοδικό Nature που κάλυψε τα εγκαίνια αυτού του εργαστηρίου το 2017, προειδοποίησε για τους κινδύνους ασφαλείας σε μία κουλτούρα όπου η «ιεραρχία επισκιάζει την ελεύθερη κουλτούρα».

Επομένως, δεν χρειάζεται κάποιος να έχει ένα ιδιαίτερα ευφάνταστο μυαλό για να υποθέσει ότι ο ιός θα μπορούσε να έχει «ξεφύγει» από αυτές τις εγκαταστάσεις, με τον ίδιο τρόπο που έγινε στο μυθιστόρημα.

Άλλο ένα παράξενο γεγονός:  Το 2017, το γαλλικό κόμικ «ο Αστερίξ και η Αρματοδρομία», παρουσίασαν έναν μασκοφόρο κακό με το όνομα… Κορωνοϊός.

Αν και κάποιοι πιστεύουν ότι όλα αυτά είναι μία παράξενη σύμπτωση, άλλοι τα βλέπουν ως μία κλασική περίπτωση «προγνωστικού προγραμματισμού».  Η όλη κατάσταση θυμίζει τη νουβέλα «Ματαιότητα» του 1898 η οποία αναφερόταν σε ένα τεράστιο πλοίο που ταξίδευε στους ωκεανούς και λεγόταν Τιτάν, το οποίο βούλιαξε στο Βόρειο Ατλαντικό μετά τη σύγκρουσή του με ένα παγόβουνο.  Δεκατέσσερα χρόνια μετά, ένα τεράστιο πλοίο που ταξίδευε στους ωκεανούς και λεγόταν Τιτανικός, βούλιαξε στο Βόρειο Ατλαντικό μετά τη σύγκρουσή του με ένα παγόβουνο.

Πηγή: https://vigilantcitizen.com/latestnews/coronavirus-was-eerily-predicted-in-a-1981-novel/

Από Vigilant Citizen  Το μυθιστόρημα του 1981, «Τα

ΜΟΥΣΙΚΗ

 Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου
Έτος Μπετόβεν φέτος, με αφορμή την συμπλήρωση 250 χρόνων από την γέννηση του κορυφαίου μουσουργού. Μια επέτειος οικουμενική!
Εμείς εδώ  θα εστιάσουμε στην όποια σχέση ελλήνων δημιουργών με την τέχνη του μεγάλου Λούντβιχ.
Και ξεκινάμε από τον ποιητή Οδυσσέα Ελύτη, που αύριο 18 Μαρτίου είναι η επέτειος θανάτου του.
Ανοίγοντας τον Ταξιδιωτικό Σάκο του, ανακαλύπτουμε “μόνον τ’ απαραίτητα”, όπως λέει κι ο ίδιος.
Εκεί από τον Μπετόβεν ο ποιητής επιλέγει δύο έργα από την μουσική δωματίου του συνθέτη:
Σονάτα για βιολί και πιάνο αρ. 2 σε λα μείζονα, op 12 
Σονάτα για βιολοντσέλο και πιάνο αρ. 5 σε ρε μείζονα, op 102,1. 
Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι ο Ελύτης επιλέγει όχι κάποια από τις θηριώδεις συμφωνίες του ή κάποιο από τα περίφημα κοντσέρτα του, αλλά μουσική δωματίου και δή σονάτες.
Παραθέτουμε στη συνέχεια τα δύο έργα.
Η ερμηνεία της Σονάτας για βιολί είναι συγκλονιστική. Όχι μόνο για την σπουδαία Anne Sophie Mutter στο βιολί, μα και για τον καταπληκτικό Lambert Orkis στο πιάνο.

Είχα την τύχη να ακούσω ζωντανά αυτό το αχτύπητο δίδυμο σε μια συναυλία της διοργάνωσης “Πάτρα – Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2006”. Ήταν, ίσως, η σημαντικότερη συναυλία της Πολιτιστικής και την είχε προγραμματίσει ο Θάνος Μικρούτσικος.

Η ερμηνεία της Σονάτας για τσέλο και πιάνο είναι ιστορική! Και γι΄αυτό ανεπανάληπτη.
Mstislav Rostropovich, cello
Sviatoslav Richter, piano

 Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου Έτος Μπετόβεν φέτος, με

ΜΟΥΣΙΚΗ

του Stephen Μ. Klugewitz

Aπό τα “Τραγούδια και Χορούς του Θανάτου” του Μοδέστου Μουσσόργκσκυ στο “Κουαρτέτο για το Τέλος του Χρόνου” του Ολιβιέ Μεσσιάν, σας παρουσιάζουμε δέκα μεγάλα έργα κλασσικής μουσικής για τον θάνατο και το τέλος αυτού του κόσμου.

Ελπίζουμε να είναι μια παρηγοριά για εσάς αυτές τις μέρες που περνάμε.

1. “Τραγούδια και Χοροί Θανάτου” του Μοντεστ Μουσσόργκσυ
Ενας κύκλος τραγουδιών για φωνή (συνήθως μπάσσα η μπάσσα βαρύτονη) και πιάνο, Τα “Τραγούδια και Χοροί του Θανάτου” του Μόντεστ Μουσσόργσκυ είναι μελοποίηση τεσσάρων ποιημάτων του Αρσένυ Γκολενισκεφ- Κουτούζωφ. Τα τέσσερα μέρη περιγράφουν το καθένα ένα διαφορετικό τύπο θανάτου: “Νανούρισμα” (ο θάνατος ενός παιδιού στην αγκαλιά της μητέρας) “Σερενάτα” (Ο θάνατος μιας νέας γυναίκας) “Τρέπακ” (ο θάνατος ενός μέθυσου) και “Αρχιστράτηγος” (ο θάνατος των στρατιωτών στον πόλεμο) Ο κύκλος αργότερα ενορχηστρώθηκε από τους φίλους του Μουσσοργσκυ, Αλεξάντερ Γκλαζούνωφ και Νικολάι Ρίμσκυ Κορσάκωφ και αργότερα ξαναενορχήστρώθηκε από τον Ντμίτρι Σοστακόβιτς αναμεσα σε άλλους.

2. “ Η Μάσκα του Κόκκινου Θανάτου” του Αντρέ Καπλέ
Ο Αντρέ Καπλέ ήταν ένας σύγχρονος και φίλος του Κλώντ Ντεμπυσσύ. Εμπνευσμένος από την μικρή ιστορία του Έντγκαρ Άλλαν Πόε για την πανούκλα, ο Καπλέ συνέθεσε αυτό το ανατριχιαστικό κομμάτι ορχήστρα εγχόρδων (αργότερα ενορχηστρωμένα για κουαρτέτο εγχόρδων και άρπα) Όταν η φυσιογνωμία που είναι ντυμένη στα κόκκινα κτυπά κοντά στο τέλος του κομματιού, μπορεί να πηδήξετε στις θέσεις σας

3. Τραγούδια για τον θάνατο των παιδιών” του Γκούσταβ Μάλερ
Ανάμεσα στο 1901 και 1904, ο Γκουστάβ Μάλερ μελοποίησε 5 από τα 428 ποιήματα που ο Φρήνιχ Ρούκερτ έγραψε μετά τον θάνατο των δύο παιδιών του από οστρακιά. Ο Μάλερ ξεκίνησε να δουλεύει πάνω στο Kindertotenlieder, έγραψε μουσική για σόλο φωνή και ορχήστρα, μετα από όταν αρρώστησε σοβαρά από γρίππη και συνέχισε να δουλεύει πάνω στο έργο καθως στενοχωριόταν για την υγεία της κόρης του Μαρίας, η οποία ήταν μόλις λίγων ημερών. Η Η μικρή Μαρία πέθανε με τραγικό τρόπο σε ηλικία 4 ετών, όταν ο Μάλερ τελείωσε τα “Τραγούδια για τον θάνατο των παιδιών”

4. “Πένθιμη Τεκτονική Μουσική” του Β.Α. Μότσαρτ
Παρόλο που ο Βόλφγκανγκ Μότσαρτ ήταν πιστός Καθολικός, ήταν επίσης και αφοσιωμένος Ελευθεροτέκτων -χωρίς να βρίσκει αντίφαση σε αυτό. Έγραψε την δυναμική, σύντομη Masonic Funeral Music, ενορχηστρώνοντας την για εγχορδα και πνευστά προς τιμή δύο φίλων του στην Μασονική Στοά, όπου ανήκε, οι οποίοι πέθανα το 1785.

5. “Μακάβριος Χορός” του Καμίγ Σαιν-Σανς
Ο ιδεά του χορού του θανάτου προέρχεται από τον Μεσαίωνα, στην οποία ο θάνατος έρχεται ως τρομακτικός εραστής, έτοιμος να μας αγκαλιάσει και να πάρει τις ψυχές μας στον άλλο κόσμο. Πιθανόν το πιο γνωστό κομμάτι κλασσικής μουσικής που χρησιμοποιεί αυτό το μοτίβο είναι ο “Μακάβριος Χορός 9Dance Macabre) του Καμίγ Σαιντ Σανς.

6. “Θάνατος και Μεταμόρφωση” του Ριχάρντ Στράους
Ο Ρίχαρντ Στράους έγραψε το τονικό ποίημα για ορχήστρα”Θάνατος και Μεταμόρφωση ( Tod und Verklärung) ανάμεσα στο 1888 και 1889 Ο Στράους έγραψε ότι η μουσική περιγράφει τις επιθανάτιες ώρες ενός άνδρα ο οποίος αναζητούσε τους πιο υψηλούς ιδεαλιστικούς σκοπούς , ίσως αυτές του καλλιτέχνη “ Και έτσι στο νεκροκρέβαττο του, ο συνθέτης δήλωσε: “Το να πεθαίνει κανείς είναι όπως το συνέθεσα εξήντα χρόνια πριν στο “Θάνατος και Μεταμόρφωση”

7. “Θλιμμένο Βαλς” του Γιάν Σιμπέλιους
Iτο 1903, ο Σιμπέλιους έγραψε την μουσική για το θεατρικό έργο “Θάνατος” που έγραψε ο γαμπρός του Άρβιντ Γιάνερφελτ. Αργότερα έγραψε από την αρχή ένα κομμάτι που έγινε το δημοφιλές “Θλιμμένο Βαλς” (Valse Triste) .

8. “Παβάνη για μια Νεκρή Πριγκήπισσα” του Μωρίς Ραβέλ
Γραμμένη αρχικά για σόλο πιάνο, ο Ραβέλ αργότερα ενορχήστρωσε αυτό το απαλό κομμάτι για έγχορδα και πνευστά. Ο Ραβέλ έγραψε ότι η μουσική ανακαλεί στον νου μια παβάνη που μια μικρή πριγκήπισσα μπορεί και να χορευε σε παλιοτερους καιρούς στην Ισπανική αυλή”

9. “Ο Θάνατος της Ααζε” του ¨Εντβαρντ Γκρήγκ
Γραμμένος το 1875, “Ο Θάνατος της Άαζε” είναι μία απο τις κινήσεις της μουσικής του Νορβηγού συνθέτη Έντβαρντ Γκρηγκ για το θεατρικό έργο του Χένρικ Ίψεν “Πεερ Γκυντ”

10. “Κουαρτέτο για το Τέλος του Χρόνου” του Ολιβιέ Μεσσιάν

Ο Ολιβιέ Μεσσιάν έγραψε αυτο το κομμάτι, ενορχηστρωμένο για κλαρινέτο, βιολί, τσέλλο και πιάνο το 1940 όταν κρατείτο ως αιχμάλωτος πολέμου από τους Ναζί.

Βασισμένο σε ένα απόσπασμα από το “Βιβλίο της Αποκαλύψεως” αυτό το έργο χωρίζεται σε 8 κινήσεις. Η πρεμιέρα του έγινε από τον ίδιο τον Μεσσιάν και τρεις συμφυλακισμένους , οι οποιοι έπαιξαν μισοσπασμένα όργανα μέσα στην βροχή για ένακοινό που αποτελείτο από τους συμφυλακισμένους τους και τους Γερμανούς φύλακες τους “Ποτέ δεν άκουσαν την μουσική μου με τόση προσοχή και με τέτοια αντίληψη” θυμόταν αργότερα ο Μεσσιάν. Ενώ το newsletter του στρατοπέδου έγραφε: “Ήταν η καλή μας τύχη που που σε αυτό το στρατόπεδο γίναμε θεατές της πρώτης εκτέλεσης ενός αριστουργήματος”

πηγή: https://theimaginativeconservative.org/2020/03/songs-and-dances-of-death-ten-classical-music-stephen-klugewicz.html

του Stephen Μ. Klugewitz Aπό τα

ΜΟΥΣΙΚΗ

Aπό τις 16 Μαρτίου και κάθε βράδυ, όπως ανακοινώθηκε, η Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης θα προσφέρει δωρεάν αναμετάδοση σημαντικών παραστάσεων της από τη βραβευμένη σειρά κινηματογραφικών μεταδόσεων Live in HD.

Οι αναμεταδόσεις θα είναι διαθέσιμες στην επίσημη ιστοσελίδα της Όπερας και θα πραγματοποιούνται για όλη την διάρκεια που θα παραμείνει κλειστή.

Η νέα αυτή προσφορά θα ξεκινήσει την Δευτέρα, 16 Μαρτίου με την παράσταση Κάρμεν του Μπιζέ σε μουσική διεύθυνση Yannick Nézet-Séguin με την Elīna Garanča ως Κάρμεν και τον Roberto Alagna ως Δον Χοσέ. Η νέα πρωτοβουλία που φέρει τον τίτλο “Nightly Met Opera Streams” θα ξεκινήσει με αναμεταδόσεις κάθε βράδυ στις 7:30 μ.μ. (ώρα Νέας Υόρκης,) οι οποίες θα παραμείνουν διαθέσιμες στην αρχική σελίδα του metopera.org για 20 ώρες.

“Θα θέλαμε να προσφέρουμε μια παρηγοριά στους λάτρεις της όπερας σε αυτές τις εξαιρετικά δύσκολες στιγμές. Κάθε βράδυ θα προσφέρουμε μία διαφορετική παράσταση όπερας από τη συλλογή των HD παρουσιάσεων από τα τελευταία 14 χρόνια” δήλωσε ο Peter Gelb, ο Γενικός Διευθυντής της Metropolitan Opera.

Αυτό είναι το πρόγραμμα για την πρώτη βδομάδα:

Δευτέρα 16 Μαρτίου – Κάρμεν του Μπιζέ (2010)

Σε μουσική διεύθυνση του by Yannick Nézet-Séguin και με πρωταγωνιστές τους Elīna Garanča και Roberto Alagna.

Τρίτη 17 Μαρτίου – Λα Μποέμ του Πουτσίνι (2008)

Σε μουσική διεύθυνση του Nicola Luisotti και με πρωταγωνιστές τους Angela Gheorghiu και Ramón Vargas.

Τετάρτη 18 Μαρτίου – Τροβατόρε του Βέρντι (2015)

Σε μουσική διεύθυνση του Marco Armiliato και με πρωταγωνιστές τους Anna Netrebko, Dolora Zajick, Yonghoon Lee, και Dmitri Hvorostovsky.

Πέμπτή 19 Μαρτίου – Τραβιάτα του Βέρντι (2018)

Σε μουσική διεύθυνση του Yannick Nézet-Séguin και με πρωταγωνιστές τους Diana Damrau, Juan Diego Flórez, και Quinn Kelsey.

Παρασκευή 20 Μαρτίου – Το κορίτσι του συντάγματος του Ντονιτσέττι (2008)

Σε μουσική διεύθυνση του Marco Armiliato και με πρωταγωνιστές τους Natalie Dessay και Juan Diego Flórez.

Σάββατο 21 Μαρτίου – Λουτσία ντι Λάμερμουρ του Ντονιτσέττι (2009)

Σε μουσική διεύθυνση του Marco Armiliato και με πρωταγωνιστές τους Anna Netrebko, Piotr Beczała, και Mariusz Kwiecien.

Κυριακή 22 Μαρτίου – Eugene Onegin του Τσαϊκόφσκι (2007)

Σε μουσική διεύθυνση του Valery Gergiev και με πρωταγωνιστές τους Valery Gergiev, starring Renée Fleming, Ramón Vargas, και Dmitri Hvorostovsky.

Aπό τις 16 Μαρτίου και κάθε βράδυ, όπως

ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ

του Γιώργου Πισσαλίδη

Μέρες κοροναίού και εγκλεισμού στα σπίτια και η κάθε διασημότητα λέει την συμβουλή της , κοινότοπη και τεριμμένη. Από την άλλη υπάρχουν άνθρωποι που εχουν κάτι πιο πνευματικό να πούν. Ενας από αυτούς είναι ο Σταμάτης Σπανουδάκης, γνωστός για την ένθερμη Χριστιανική πίστη του. Μια πίστη που έγινε αιτία από την δεκαετία του ‘80 να αντιμετωπίζεται με ειρωνεία από την “δικτατορία των προοδευτικών” όπως την έχει αποκαλέσει σε μια συντένευξη στον γράφοντα
Σας παραθέτουμε μια γεμάτο χριστιανική πνευματικότητα ανάρτηση που έχει την σημασία της σε μια περίοδο που η Εκκλησία και ο Χριστιανισμός λοιδωρούνται με αφορμη την επιδημία

Ίσως είναι μια ευκαιρεία ……

Ακούω επιστήμονες, πολιτικούς και δημοσιογράφους να μας ζητάνε, κλείσιμο στο σπίτι, όχι επαφές με άλλους ανθρώπους, καθαριότητα και ησυχία. Πόσο σπουδαία και πόσο αλλοιώτικα, μου φαίνονται όλα αυτά εμένα. Τι μεγάλη επιτέλους ευκαιρία, να μείνουμε λίγες μέρες μόνοι, να γνωρίσουμε και να ξανασυστηθούμε, στον ξεχασμένο εαυτό μας και κυρίως να πλησιάσουμε Τον Έναν. Τον Χριστό.

Από λογική και ιατρική πλευρά λοιπόν, όλοι μας προτρέπουν τελικά, συνειδητά η όχι, να προσευχηθούμε. Ω της χαράς!

Καιρός λοιπόν, αγκαλιά με την βούλα της επιστήμης και την περατότητα της λογικής, να κλειστούμε στο μικρό η μεγάλο δωμάτιό μας. και να ζητήσουμε – συζητήσουμε απο τον Χριστό, όλα όσα μας φοβίζουν, όλα όσα, αληθινά χρειαζόμαστε. Δεν είναι δύσκολο.
Παιδικό παιχνίδι είναι.

Μιλάς στον φίλο σου, τον πατέρα σου, τον αδελφό σου. Με απλά λόγια και πάντα τελειώνοντας: “Γεννηθήτω το θέλημά Σου”. Γιατί Εκείνος ξέρει τι θέλεις και σε ξέρει καλά.
Παιδί Του είσαι.
Μιλήστε μαζί Του, χωρίς μεσάζοντες, για όσα φοβάστε, όσα χρειάζεστε, γι’ αυτούς που αγαπάτε. Πιστέψτε με, ακούει. Και επεμβαίνει. Γλυκά, ευγενικά και με σέβας στην κάθε μοναδική μας ύπαρξη. Και θέλει την επαφή μαζί μας, θέλει την προσευχή μας και ει δυνατόν, το δάκρυ μας.

Και θυμηθείτε στην κουβέντα σας μαζί Του, όπου δεν σας φτάνουν τα λόγια, τους αγίους, τους αρχάγγελους, τις δυνάμεις, τους βοηθούς σας εδώ στη γή αλλά και στο ευλογημένο μετά. Όλοι περιμένουν μια κουβέντα σας αληθινή, για να βοηθήσουν. Καλέστε τους.

Και βέβαια την ταχέως προστατεύουσα, την γλυκειά μητέρα μας.
Έξω απο εμάς λοιπόν ο φόβος. Λίγη ησυχία και λίγα γλυκα κι’ ανθρώπινα λόγια, σ’ αυτόν που πάντα ακούει και επεμβαίνει, με αγάπη και ευγένεια.

Άλλωστε τι είναι η αρρώστεια , αλλά κι ο θάνατος ακόμη, αν όχι η παντοτινή ένωση μαζί Του. Στη νεα γή και ουρανό, που μας έχει ετοιμάσει.

Και μας περιμένει να χαρούμε κοντά του, για πάντα

του Γιώργου Πισσαλίδη Μέρες κοροναίού και εγκλεισμού στα

ΙΣΤΟΡΙΑ - ΙΔΕΕΣ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

του Σάκη Ιωαννίδη

Εδώ και λίγο καιρό όσοι επισκέπτονται το κτήμα Τατοΐου αντικρίζουν ένα οίκημα αρκετά μοντέρνο και σύγχρονο δίπλα στην Οικία του Αρχικηπουρού. Με μια πρώτη ματιά καλόπιστα θα υπέθετε κάποιος ότι πρόκειται για ένα νέο κτίσμα στο καταπράσινο περιβάλλον των ανακτόρων. Κι όμως, πρόκειται για την Οικία του Δασοφύλακα, ένα από τα κτίρια του κτήματος που αποκαταστάθηκαν πρόσφατα, όπως φαίνεται στις φωτογραφίες που δημοσιεύει η «Κ». Το αποτέλεσμα, ωστόσο, παραξένεψε τον Σύλλογο Φίλων Κτήματος Τατοΐου, καθώς το νέο κτίριο δεν θυμίζει σε τίποτα το αρχικό.

Η Οικία Δασοφύλακα χρονολογείται στα τέλη του 19ου αιώνα. Το αρχικό οίκημα αποτελούνταν από τον κύριο όγκο της κατοικίας στο ισόγειο, όροφο και χαγιάτι και ήταν χτισμένο με εμφανή λιθοδομή, όπως και τα περισσότερα κτίρια των ανακτόρων. Η στέγη του κεντρικού πυρήνα του κτιρίου είχε καταρρεύσει πριν από χρόνια και η γενικότερη κατάσταση του κτίσματος ήταν κακή. Η μελέτη αποκατάστασης είχε εγκριθεί το 2012 από την Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων.

Από το νέο κτίριο, ωστόσο, λείπουν εκείνα τα αρχιτεκτονικά στοιχεία, όπως η εμφανής λιθοδομή, που δυσκολεύουν τη συσχέτισή του με τα υπόλοιπα κτίρια του κτήματος με τα οποία συγγενεύει ιστορικά. «Το κτίριο επιχρωματίστηκε και μοιάζει περισσότερο με μεζονέτα. Δεν είχαμε πληροφόρηση για την εφαρμογή της μελέτης, την οποία είχε δωρίσει ο σύλλογος στο ΥΠΠΟ. Υπάρχει μια αμυντική στάση από τις υπηρεσίες του υπουργείου Πολιτισμού με τραγελαφικά αποτελέσματα. Αν κάνουν το ίδιο με την Οικία Αρχικηπουρού καλύτερα να μην προχωρήσουν στην αποκατάστασή της», σημειώνει.

Η Οικία Αρχικηπουρού.

Ο κ. Κουτσαβλής επισημαίνει στην «Κ» την ανάγκη άμεσης συγκρότησης της επιτροπής εργασίας του υπουργείου Πολιτισμού που θα συντονίζει την προσπάθεια αξιοποίησης του τέως βασιλικού κτήματος. «Είναι απαραίτητη αυτή η ομάδα εργασίας αν σκεφθείτε ότι για το Τατόι εμπλέκονται τέσσερα υπουργεία και επτά φορείς του Δημοσίου», τόνισε επισημαίνοντας τη στήριξη του συλλόγου στο πρόσωπο της υπουργού Πολιτισμού.Η Οικία Αρχικηπουρού.

Η κ. Μενδώνη πραγματοποίησε αυτοψία στους χώρους του Τατοΐου την περασμένη Παρασκευή και δήλωσε πως τα πρώτα σωστικά μέτρα για το κτίριο των Ανακτόρων θα αρχίσουν να εφαρμόζονται στις αρχές του Απριλίου. Η μελέτη εφαρμογής για τα ανάκτορα θα παραδοθεί στο υπουργείο τον Μάιο του 2021 και έπειτα θα ξεκινήσει η διαδικασία του διαγωνισμού για τον ανάδοχο του έργου.

Αυτή τη στιγμή το έργο υποστηρίζεται από δύο δωρεές. Η πρώτη αφορά τη μελέτη σκοπιμότητας για την ανάδειξη και αξιοποίηση των 47.000 στρεμμάτων του κτήματος και χρηματοδοτείται από το Ιδρυμα Αθανασίου Λασκαρίδη. Η δεύτερη αφορά την προμήθεια των δύο μεγάλων τολ που θα τοποθετηθούν στον χώρο του κτήματος τον επόμενο μήνα με χορηγία του εφοπλιστή Αθανάσιου Μαρτίνου. Στα τολ θα τοποθετηθούν κιβώτια από τους χώρους των ανακτόρων που δεν έχουν ανοιχτεί ποτέ αλλά και τα οχήματα και οι άμαξες από τα γκαράζ του κτήματος προκειμένου να γίνουν η καταγραφή και η συντήρησή τους. Τα αντικείμενα που βρίσκονται μέσα στα κλειστά κιβώτια θα προστεθούν στις περίπου 50.000 που έχουν ήδη συντηρηθεί από το ΥΠΠΟ. «Στόχος είναι το 2023 να έχει τελειώσει το ανάκτορο για να ξεκινήσει αμέσως η τοποθέτηση των αντικειμένων, επί των μελετών που ήδη εκπονούνται», δήλωσε η κ. Μενδώνη στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ.

Σε δήλωση που μας έστειλε ο Σύλλογος Φίλων Κτήματος Τατοΐου διευκρινίζονται τα εξής: «Οι τρεις αρχιτεκτονικές μελέτες του συγκροτήματος Γεννήτριας, Οικίας Δασοφύλακα και Οικίας Αρχικηπουρού είναι οι μόνες μελέτες στο Τατόι που έγιναν εσωτερικά από την πρώην Εφορία Νεωτέρων Μνημείων Αττικής του Υπουργείου Πολιτισμού και είναι ιδιοκτησία του Υπουργείου Πολιτισμού. Οι μόνες μελέτες που δωρίζει ο Σύλλογος στο Υπουργείο Πολιτισμού είναι οι μελέτες των κτιρίων του Βουτρυοκομείου, του Τηλεγραφείου/Κτιρίου Τηλεπικοινωνιών, της ιστορικής οικίας Sturm και της Οικίας Φροντιστή/Νοσοκομείο Βασίλισσας Όλγας».

Πηγή: kathimerini.gr

του Σάκη Ιωαννίδη Εδώ και λίγο καιρό όσοι

ΙΣΤΟΡΙΑ - ΙΔΕΕΣ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Τo «Πηδάλιο» αποτελεί, ως γνωστόν, μια συλλογή κανόνων της Ορθόδοξης Εκκλησίας που εκπονήθηκε στα τέλη του 18ου αιώνα από τους λόγιους αγιορείτες μοναχούς Νικόδημο Αγιορείτη και Αγάπιο, σε δημώδη γλώσσα, και περιέχει παράθεση, ερμηνεία και «συμφωνία» των κανόνων των Αγίων Αποστόλων, των Οικουμενικών συνόδων, των τοπικών συνόδων και των Πατέρων της Εκκλησίας, με σκοπό, όπως εξαγγέλλεται στο προοίμιο του βιβλίου, να ωφεληθούν οι χριστιανοί. Στις εκτεταμένες υποσημειώσεις, οι δύο μοναχοί ασχολούνται με πολλά σύγχρονά τους θέματα και συνήθειες, που κάποιες φορές υπερβαίνουν το κείμενο του κανόνα.

Το «Πηδάλιο» είναι ένα βιβλίο αναφοράς για την Εκκλησία, γέννημα της Τουρκοκρατίας. Αυτή η «σκοτεινή» περίοδος του Ελληνισμού, λόγω της σκλαβιάς, λησμονούμε πως μας έδωσε πολύ σημαντικά πονήματα, με τα οποία ασχολείται σήμερα ενδελεχώς η επιστημονική έρευνα.

Το «Πηδάλιο» έχει επικριθεί από πολλούς, ακόμα και θεολόγους, ως ένα «συντηρητικό και σχολαστικό» βιβλίο, που διέπεται από αυστηρό και νομικίστικο πνεύμα, αλλά σίγουρα θα πρέπει να το δούμε ως καρπό της εποχής του, μια συγκεκριμένης εποχής που ήταν η Τουρκοκρατία.

Θυμήθηκα τώρα ότι το «Πηδάλιο» γιατί έχει ενδιαφέρουσες υποσημειώσεις σε σχέση με το θέμα των ημερών, δηλαδή την μετάδοση της Θείας Ευχαριστίας σε συνθήκες επιδημίας, βλ. κορωνοϊό, εν προκειμένω. 

Σε μια ερμηνευτική υποσημείωση, λοιπόν, πάνω στον ΚΗ΄ κανόνα της Στ’ Οικουμενικής Συνόδου, διαβάζουμε στο «Πηδάλιο» αυτολεξεί τα κάτωθι:

“Όθεν και Ιερείς και Αρχιερείς πρέπει εν καιρώ πανώλης να μεταχειρίζωνται τρόπον εις το να μεταλαμβάνουν τους ασθενούντας, όστις να μη παραβαίνη τον Κανόνα τούτον, ουχί βάλλοντες μέσα εις σταφίδα τον άγιον Άρτον, αλλά εις τι αγγείον ιερόν, και εκείθεν να τον λαμβάνουν, ή οι μόρται (μόρτης: άνθρωπος που είχε πάθει ανοσία στην πανούκλα και προσέφερε τις υπηρεσίες του στην κοινότητα θάβοντας τους νεκρούς και περιθάλποντας τους ασθενείς), η οι ασθενείς, δια λαβίδος. Το δε αγγείον συν τη λαβίδι να βάνεται εις ξύδι, και το οξύδι να ρίπτηται εις το χωνευτήριον, ή με όποιον άλλον τρόπον δυνηθώσι ασφαλέστερον και κανονικόν”. 

Με άλλα λόγια οι ασθενείς από πανώλη δεν κοινωνούν από το κοινό άγιο ποτήριο, αλλά σε ξέχωρο σκεύος, στο οποίο δεν γίνεται κατάλυση από τον ιερέα και απλώς πλένεται με ξύδι.
Άραγε γιατί αυτή η πρακτική; Δεν είναι προληπτική και αποτρεπτική;
Στο πνεύμα, λοιπόν, της οικονομίας θα μπορούσε η Εκκλησία να βρει ένα τρόπο για να κατευνάσει τον λογισμό των πολλών, που την θεωρούν άκαμπτη και απροσάρμοστη στις σύγχρονες συνθήκες και απαιτήσεις.
Στην λογική της προσαρμογής και της ευελιξίας κινείται η πρόσφατη εγκύκλιος του Αρχιεπισκόπου Αμερικής Ελπιδοφόρου, με αφορμή την εμφάνιση της πανδημίας Covid-19.
Η ακαμψία και η ευκαιρία για «ομολογία πίστεως» είναι ανωφελείς και μάταιοι στην παρούσα συγκυρία.
Αλλά εδώ ας θυμηθούμε και τα της προετοιμασίας και της αποξήρανσης της Ιεράς Παρακαταθήκης κατά την Μεγάλη Πέμπτη, όπως τα έχει καταγράψει ο αείμνηστος καθηγητής Ιωάννης Φουντούλης (Απαντήσεις εις Λειτουργικάς απορίας. Τόμος Α’. ΣΤ’ έκδοσις. Εκδόσεις της Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήναι, 1991).
Ο μεγάλος λειτουργιολόγος του καιρού μας σημειώνει ρητώς πως “εκεί που πρέπει να στρέφεται η προσοχή των ιερέων μας είναι στο να γίνεται πλήρως η αποξήρανσις και ει δυνατόν αυθημερόν ή την επομένη, το πολύ, ημέρα, για να αποφεύγεται η τυχόν αλλοίωσις του αγίου άρτουκαι για να είναι ευκολώτερος ο μελισμός του.”
Την σχετική παράδοση περιγράφει η «Ιερά Ανθολογία» του ιεροδιδασκάλου Δανιήλ Γεωργοπούλου (έκδοσις 5η, εν Αθήναις 1898, σελ. 100).
Ιδού η σχετική λεπτομερής διάταξη:
«Μετά δε το τέλος της λειτουργίας απλώνει το αντιμίνσιον (ο ιερεύς) εις την αγίαν τράπεζαν και εκβαλών από τον αρτοφόρον (τον άγιον άρτον) τον βάλλει εις το δισκάριον και θυμιάσας κύκλω και προσκυνήσας ευλαβώς τον μελίζει με την αγίαν λόγχην εις μερίδια μικρά μετ’ ευλαβείας και φόβου˙ μετά δε ταύτα βάλλει εκ δεξιών της αγίας τραπέζης σκαμνίον και εν αυτώ πλίνθον ή λίθον και επάνω εις αυτό σκεύος πήλινον ή χαλκούν ή σιδηρούν καθαρόν με κάρβουνα αναμμένα και προσκυνήσας ευλαβώς, λαμβάνει τον άγιον δίσκον, όστις να μη είναι από κασσίτερον, με μεγάλην προσοχήν και τον βάλλει επάνω εις το σκεύος, εν ω είναι τα κάρβουνα, προσέχων καλώς δια να ξηρανθώσιν αι μερίδες κατά μικρόν, γυρίζων αυτάς με την αγίαν λόγχην, και να μη παρακαώσιν, αφού δε καλώς θερμανθή το δισκάριον το κατεβάζει και το βάλλει επάνω εις το άγιον αντιμίνσιον ή εις τα καλύμματα, προσέχων μη παραζεσταθή και καώσιν˙ όταν δε αι μερίδες ψυχρανθώσι, βάλλει τον δίσκον εκ δευτέρου εις το πυρ, και ούτω ποιήσας πολλάκις έως να ξηρανθώσι καλώς, τότε τας βάλλει εις το αρτοφόριον και το βάλλει εις τον τόπον του προσκυνήσας ευλαβώς και διπλώνει το αντιμίνσιον». 
Ο καθηγητής Ι. Φουντούλης σημειώνει ότι “ο τρόπος αυτός της αποξηράνσεως παρουσιάζεται κάπως απηρχαιωμένος. Ο ιερεύς, του οποίου ο ναός διαθέτει σύγχρονα ηλεκτρικά μέσα, μπορεί ασφαλώς να τα χρησιμοποιήση και στην περίπτωσι αυτή ή κατά την κρίσι του να τελειοποιήση τα παραδεδομένα.”
Από τα παραπάνω γίνεται εμφανές ότι η Εκκλησία προέβλεψε την τυχόν αλλοίωση του αγίου άρτου και έλαβε τα σχετικά μέτρα, τα οποία προφανώς διαφοροποιούνται με τις εποχές, αλλά μας υπενθυμίζουν ότι το μυστήριο της Ευχαριστίας δεν είναι μια μαγική διαδικασία, αλλά εντάσσεται στην λογική λατρεία.

Πηγή: panagiotisandriopoulos.blogspot.com

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου Τo «Πηδάλιο» αποτελεί, ως γνωστόν,

ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΑ & ΝΕΟΜΕΣΑΙΩΝΙΚΑ: ΔΥΣΗ, ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ

του Στάθη Κεφαλούρου, συγγραφέα

Η Χίλντεγκαρντ του Μπίνγκεν (Hildegard von Bingen, 1098-1179) συναριθμείται ανάμεσα στις πιο σημαντικές γυναίκες της ανθρωπότητας, ακόμα και σ’ αυτές που μετριούνται στα δάκτυλα ενός χεριού. Την ιστορία της μπορείς να την αρχίσεις με τον ίδιο τρόπο που στα μέρη μας ξεκινούν οι αφηγήσεις για την λίγο μεταγενέστερη της Αγία Φιλοθέη «Γυναίκα ανδρείαν τις ευρήσει ; τιμιωτέρα δέ ἐστι λίθων πολυτελῶν ἡ τοιαύτη».

Θεολογία και φιλοσοφία, ιατρική και βοτανική, μουσική, ποίηση και θέατρο, σε όλα διέπρεψε η Αγία Χίλντεγκαρντ. Με πίστη και υπομονή έχτισε το δικό της Παρθενώνα, το δικό της μοναστήρι, το οποίο ακτινοβολούσε πνευματικά σε ολόκληρη την Ευρώπη την εποχή εκείνη. Περιέθαλπε και βοηθούσε γυναίκες χωρίς διακρίσεις. Ήταν το μοναδικό μοναστήρι στην Δύση, όπου οι μοναχές δεν αναγκάζονταν να κόψουν τα μαλλιά τους κοντά. Φορούσαν μόνο ένα πέπλο και τα μακρυά τους μαλλιά έπεφταν ελεύθερα κι ωραία στον λαιμό. Συγκρούστηκε πολλάκις με ισχυρούς άντρες της εποχής της, ιερωμένους ή και κοσμικούς άρχοντες σ’ ένα περιβάλλον που ούτως ή άλλως ήταν απολύτως ανδροκρατούμενος κι όμως με την υπομονή που παρέχει η πίστη, νίκησε. Έγραψε θεολογικά έργα σπάνιας θεολογικής παιδείας και κατάρτισης. Έγραψε και δίδαξε για την σχέση επιστήμης και θρησκείας.

Η Χίλντεγκαρντ στην καρδιά του μεσαίωνα δεν φοβήθηκε να ασχοληθεί με το γυναικείο σώμα δίχως προκαταλήψεις και ηθικολογίες ακόμα και με το θέμα της γυναικείας σεξουαλικότητας και του οργασμού.

Στο βιβλίο της “Αίτια και Ιάσεις” περιέγραψε τον γυναικείο οργασμό και μίλησε για την γυναικεία φυσιολογία και ψυχολογία από την πλευρά της γυναίκας.. Δεν δίστασε επίσης να μιλήσει με ειλικρίνεια για το γυναικείο σώμα παρά το ότι ήταν μοναχή και η ίδια δεν είχε καμία σεξουαλική εμπειρία. Δεν υιοθέτησε θρησκευτική ηθικολογία και δεν έκρινε ηθικά την γυναικεία σεξουαλικότητα. Μίλησε για την σημασία των προκαταρκτικών καθώς και για την συμμετοχή της γυναικείας φυσιολογίας στην διαδικασία της ερωτικής απόλαυσης και της σύλληψης.

Η Χίλντεγκαρντ του Μπίνγκεν ήταν μία γυναίκα που κατάφερε να επιβάλει το έργο της και την παρουσία της σε μία εποχή κατά την οποία ο γυναίκες αναμένονταν να είναι σιωπηλές και υποταγμένες επηρεάζοντας έτσι σημαντικά το χριστιανικό δόγμα και κάνοντας να αναγνωριστεί η γυναικεία συνεισφορά στην θεολογία. Κατά την διάρκεια της ζωής της αλληλογραφούσε με πολλές γυναίκες από όλη την Ευρώπη, που ήθελαν να πάρουν την συμβουλή της σχετικά με σεξουαλικά ζητήματα ή θέματα τεκνοποιίας και εκείνη τους απαντούσε με ενθουσιασμό, κατανόηση και υπευθυνότητα

Χαρακτηριστικό της ευφυΐας, την οποία έλαβε δωρεά του Αγίου Πνεύματος ήταν και το ότι εφηύρε την δική της γλώσσα στην οποία μάλιστα συνέγραψε τουλάχιστον ένα από τα έργα της. Η Χίλντεγκαρντ θεωρούσε ότι η μουσική είναι μέσο επικοινωνίας με τον Θεό, δηλαδή η μουσική αποτελούσε μια προφανή απόδειξη της φυσικής και αυθόρμητης ικανότητας του ανθρώπινου νου να συνδέεται με τον Θεό. Οι μυστικιστικές ιδιότητες της μουσικής επέτρεπαν στον άνθρωπο να βιώσει ξανά την ομορφιά και την αρμονία του Παραδείσου, τον οποίο είχε χάσει μετά την Πτώση. Η ίδια είχε δηλώσει κάποτε ότι η ψυχή είναι πολυφωνική Η Χίλντεγκαρντ συνέγραψε 77 εκκλησιαστικούς ύμνους και το Ordo Virdutum που ήταν ένα θρησκευτικό θεατρικό έργο με μουσική.

Το μεγαλύτερο μπεστ σέλλερ της Μεσαιωνικής Αναβίωσης της δεκαετίας του 80

Πέρα από τα θεολογικά της κείμενα στα οποία τόνιζε την θηλυκή διάσταση του Θεού διά της Σοφίας και της Αγάπης, συνέγραψε επίσης ιατρικές πραγματείες αλλά και κοινωνιολογικές αναλύσεις. Σε ηλικία 43 ετών, η Χίλντεγκαρντ αποκάλυψε δημοσίως ότι έβλεπε οράματα όλη της την ζωή και άρχισε να γράφει το πιο γνωστό της έργο, το Scivias, το οποίο θα χρειαζόταν δέκα χρόνια για να τελειώσει και που παρά τις μυστικιστικές ανησυχίες της συγγραφέα του, ήταν ένα κείμενο που συνδύαζε επιστήμη, θεολογία, φιλοσοφία, φυσιολογία, κοσμολογία, αστρονομία και γεωλογία. Η Χίλντεγκαρντ αγαπούσε πολύ την φύση και συνέγραψε και εγχειρίδια βοτανικής. Όλα γύρω της τα έβλεπε σα μικρές σταλαγματιές της αγάπης του Θεού, που οδηγούν στην μεγάλη Αγάπη Του.

Η γυναίκα τούτη δικαίως θεωρήθηκε ως η πρόδρομος του καθολικού ανθρώπου της Αναγέννησης. Αλλά ήταν πάνω απ’ όλα μοναχή, ψυχή τε κα σώματι ταγμένη στο θέλημα του Θεού. Είχε από μικρή το προορατικό χάρισμα. Το έλεγε και το πίστευε, Δεν ήταν σε έκσταση. Διατηρούσε τις αισθήσεις της όταν έβλεπε οράματα, όταν έβλεπε αγγέλους. Θεωρείται Αγία τόσο από την Ρωμαιοκαθολική όσο και από την Αγγλικανική εκκλησία.

Ένα δέντρο και ένας πλανητοειδής πήρε το όνομά της. Και επειδή , όπως λέει και ο δικός μας Άγιος Πορφύριος, για να είσαι καλός χριστιανός πρέπει να είσαι και λίγο ποιητής, ακούστε την τρυφερή απάντηση που έδωσε η Χίλντεγκαρντ στην βυζαντινή μας αυτοκράτειρα την Ζωή την Πορφυρογέννητη , όταν εκείνη ζήτησε την συμβουλή της Χίλντεγκαρντ προκειμένου να γεννήσει αγόρι : «Ψιθύρισέ Του και Εκείνος θα σε ευλογήσει με την χαρά του παιδιού που αποζητάς καθώς προστρέχεις σε Εκείνον την ώρα της ανάγκης σου. Γιατί ο ζώντας οφθαλμός σε παρακολουθεί και σε θέλει και θα ζήσεις για πάντα».

Υπήρξε η μόνη γυναίκα που ανακηρύχθηκε Διδάκτορας της Εκκλησίας στην Δύση. Το μοναστήρι της δέχθηκε , όπως ήταν αναμενόμενο, πολέμους και αφορισμούς από άνδρες που δεν άντεχαν την φως του πνεύματός της. Στο τέλος της ημέρας όμως η Αγία Χίλντεγκαρντ κατέκτησε δικαίως τον σεβασμό και την αναγνώριση ηγεμόνων, ιερωμένων και κυρίως την αγάπη των απλών ανθρώπων, ιδιαίτερα των γυναικών στο πρόσωπο της οποίας βρήκαν μία θεολόγο και μία πνευματικό με σοφία και κατανόηση.

Η ίδια πάντως για τον εαυτό της πολύ ταπεινά και ποιητικά λέει πως δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα φτερό που πετάει χάρη στην ανάσα του Θεού.

Έφυγε από αυτήν την ζωή σε ηλικία 81 ετών. Λέγεται ότι την στιγμή του θανάτου της δύο φωτεινές αψίδες έλαμψαν στον νυχτερινό ουρανό ενώ εμφανίστηκε ένας λαμπερός κόκκινος σταυρός και μικρότεροι σταυροί σχημάτιζαν κύκλους. Η μνήμη της γιορτάζεται την 17η Σεπτεμβρίου, ημέρα που και εμείς οι Ορθόδοξοι γιορτάζουμε την Αγία Σοφία και την Αγία Αγάπη.

Στάθης Κεφαλούρος

*Το κείμενο συντάχθηκε με στοιχεία για την Χίλντεργκαρντ, που υπάρχουν στο διαδίκτυο.

του Στάθη Κεφαλούρου, συγγραφέα Η Χίλντεγκαρντ του Μπίνγκεν

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Tην Κυριακή 8 Μαρτίου , ο πρίγκιπας του κοσμικού τρόμου επιστρέφει πιστός στο ετήσιο ραντεβού του με τα Reflections στο Death Disco!

Φέτος η ομάδα των Reflections ανατρέχει και πάλι στα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή και τη συγγραφη του , οι αναφορες στις μεγαλύτερες στιγμές της εγχώριας Λαβκραφτικής βιβλιογραφίας δε θα λειπουν ούτε και αυτή τη φορά ενώ για πρώτη φορά θα παρακολουθήσουμε ενα μικρό θεατρικό δρώμενο βγαλμένο μεσα από ιστορίες επηρεασμένες από το συγγραφέα .

Oμιλίες, αφηγήσεις , βιντεοπαρουσιαση , μινι θεατρική παράσταση και αναμνηστική αφίσα δώρο συνθετουν τη βραδιά.

Συμμετέχουν:

The Weird Side Daily

Weirdo

Περικλής Μποζινάκης

Ανδρέας Μιχαηλίδης

Μιχάλης Γεωργοστάθης

Γρηγόρης Φρανκ Ασημίνης

Δήμητρα Μπενίση

Λεωνίδας Καλλιάρας

Νίκος Malk

 

Με την υποστήριξη των:

Λογοτεχνία Τρόμου

Nyctophilia.gr

Editions Momentum

FermouArt E- Magazine

Ars Nocturna – Gothic Books

Anthem Effect

Η Πόλη Ζει

@Fish Tank

Comic Cultura

anthem.gr – Ανεξάρτητο Underground Webzin

Κυριακή 8 Μαρτίου
από τις 19:00 μέχρι 23:59
Death Disco
Ωγύγου 15 & Λεπενιώτου, Ψυρρή
Μετρό Σταθμού Μοναστηράκι
Σταθμός ΗΣΑΠ Θησείο

Οι αφίσσες που θα δοθούν ως δώρο στην διάρκεια της εκδήλωσης είναι δημιοουργίες του κομίστα Λεωνίδα Καλλιάρα

Tην Κυριακή 8 Μαρτίου , ο πρίγκιπας