ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ακολουθήστε μας:
1 May, 2026
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΒΑΛΟΝ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
SECTION
logo
mobile-logo
ΚεντρικήStandard Blog Whole Post (Σελίδα 134)
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Συναντηθήκαμε σε μια προβολή των “Φτηνών Τσιγάρων” του Ρένου. Ήξερε το “Αβαλον 
των Τεχνών και ήξερα τα κείμενα στην “Εστία” και το ότι δήλωνε Συντηρητικός. Με αφορμή την κυκλοφορία του τελευταίου του βιβλίου «Ο Αδάμ ονοματίζει τα ζώα» κανονίσαμε μια συνέντευξη όπου βρεθήκαμε να μιλάμε για τον επαναστατικό συντηρητισμό του Νίκολας Νταβίλα, τον Ίωνα Δραγούμη και το νόημα του εθνικισμού, και γιατί ο Νίκος Καρούζος είναι ο νέος μας εθνικός ποιητής.

Συνεντευξη στον Γιώργου Πισσαλίδη

Πώς ξεκινάς να γράφεις;

Γράφω, αφού είμαι τριτοδεσμίτης. Από μικρός ήθελα να περάσω στη Νομική. Όταν θέλεις Νομική, σου αρέσει να γράφεις, να μιλάς ωραία και όσο πρέπει και, κυρίως, να μπαίνεις στη θέση του άλλου, αλλά αυτό το έμαθα αργότερα στη Νομική.

Ποίηση πώς ξεκίνησες να γράφεις;

Η πρώτη μου απόπειρα ήταν το 2004, λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου τύπωσα κάποια έντυπα. Η συλλογή λεγόταν «Café Κλεψύδρα» και γράφτηκε εξολοκλήρου στο café Κλεψύδρα της Πλάκας –γιατί εκεί σύχναζα, αργότερα έμενα στην Πλάκα– και το διένειμα μόνο όπου ένιωθα ευχάριστη την ατμόσφαιρα, όπου ένιωθα κατάλληλη την ατμόσφαιρα, κυρίως σε πολιτιστικούς χώρους άφηνα λίγα. Αυτή ήταν η πρώτη απόπειρα, το 2004. Αλλά γράφω, γράφω άρθρα, γράφω, και στη Νομική έγραφα εργασίες, γράφω συνεχώς. Πολλά είναι και αδημοσίευτα.

«Ο Αδάμ ονοματίζει τα ζώα» είναι το τρίτο σου έργο. Τι υπήρχε πρωτύτερα; Πες μου για τα δύο πρώτα σου.

Υπήρχε το «Δεν ανησυχούμε και τόσο πολύ», με ψευδώνυμο, όπου εκεί υπήρχαν αρκετά από αυτά που υπάρχουν στο «Ο Αδάμ ονοματίζει τα ζώα», αλλά σε πρώιμη, ακατέργαστη μορφή. Ακολούθησε η κατεξοχήν ποιητική συλλογή «Διότι οι πόλεις έχουν μεγαλώσει πολύ», μέσα στην οποία μπορεί να βρει κανείς τα ποιηματάκια που υπήρχαν στο πρώτο, στο «Δεν ανησυχούμε και τόσο πολύ», συν κάποια άλλα. Τώρα είναι το «Ο Αδάμ ονοματίζει τα ζώα». Βέβαια, δεν ξέρω, η αμέσως επόμενη κίνηση θα είναι εντελώς διαφορετική, αλλά κατά κάποιο τρόπο όλα αυτά τα χρόνια, τουλάχιστον αυτά τα 10-12, επεξεργάζομαι το ίδιο βιβλίο, γιατί είναι η ίδια κατάθεση. Είναι πώς κάποιος ετοιμάζει –να, πάμε πάλι στη δικηγορία και τη νομική– τις καταθέσεις ενός μάρτυρα; Μάλλον αυτή την κατάθεση την ετοίμαζα, αλλά τώρα την έχω παραδώσει στον εισαγγελέα, την παρέδωσα στον ανακριτή και ό,τι βρέξει ας κατεβάσει.

«Ο Αδάμ ονοματίζει τα ζώα», γιατί αυτός ο τίτλος;

Είναι πολύ συγκεκριμένος ο λόγος για αυτό τον τίτλο. Μελετούσα δύο μεγάλα λευκώματα της Ελληνικής Εκδοτικής, νομίζω, για τις βυζαντινές τοιχογραφίες και τα βυζαντινά ψηφιδωτά. Πρώτα ξεκίνησα με τα ψηφιδωτά και μετά με τις τοιχογραφίες και εντυπωσιάστηκα από την τοιχογραφία με τον Αδάμ που ονοματίζει τα ζώα στα Μετέωρα. Τώρα, αργότερα, εκτός από τον ωραίο τίτλο, κατάλαβα ότι ταιριάζει με τον τίτλο του βιβλίου, γιατί όλοι οι αφορισμοί, το είδος αυτό γραφής είναι μία οιονεί ονοματολογία, δίνεις όνομα στα πράγματα, ορίζεις τα πράγματα, άρα ταιριάζει, ακούγεται και ωραία, είναι εύηχο, παραπέμπει. Λίγο αργότερα, αφού έκανα όλες αυτές τις σκέψεις και έδεσε ο τίτλος, έμαθα και για το τραγούδι του Bob Dylan (σ.σ. εννοεί το “Man gave names to all the animals”)

Γιατί διάλεξες να γράφεις σε αφορισμούς;

Πρώτον, μου αρέσει με λίγα να λες πολλά, θέλω να είμαι σαφής. Δηλαδή το «λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν», συνήθως, όταν ήμουν μικρός και το ανέλυαν στο σχολείο, η συζήτηση επικεντρωνόταν στο σύντομο. Αλλά δεν είναι ο χρόνος, είναι και η σαφήνεια. Οπότε, θέλω να είμαι σαφής και για αυτό μου άρεσαν οι αφορισμοί. Αργότερα έτυχε να διαβάσω και ένα απόσπασμα από το «Η θεωρία του αποσπάσματος», από τους ρομαντικούς της Σχολής της Ιένας –Γερμανία, 17ος αιώνας– και έτυχε να διαβάσω και τον ορισμό που δίνει στο ευφυολόγημα ο Friedrich Schlegel. Ευφυολόγημα είναι δύο σκέψεις φιλικά διακείμενες μεταξύ τους που συναντήθηκαν μετά από πολύ καιρό. Πράγματι, σε ένα επιτυχημένο ευφυολόγημα βλέπεις να ταιριάζουν, να έρχονται μαζί δύο λέξεις, δύο σκέψεις που, καταρχήν, ο γάμος τους φαίνεται παράδοξος, αλλά τελικά μπορεί να γίνει.

Υπάρχουν ποιητές που σε έχουν επηρεάσει;

Εάν είναι να μην μας επηρεάζουν οι ποιητές, δεν έχει νόημα. Κάθε χρόνο μελετώ και από έναν μεγάλο. Τελείωσα πριν δύο χρόνια το έτος Καρούζου και τώρα ξεκίνησα να διαβάζω Μανώλη Αναγνωστάκη.

Ο Στάθης Κεφαλούρος μαζί με τον Διονυση Σαββόπουλο

Στον Καρούζο τι σε τράβηξε;

Η ευγένειά του, η αρχοντιά του και η σαφήνειά του. Είναι σαφέστατος ο Καρούζος και αυτοκριτικός. Αυτοκριτικός όχι για τον ίδιο, εννοώ ότι και για την κοινωνία και για την χώρα του, τα λέει τα πράγματα με το όνομά τους.

Κάπου γράφεις ότι είναι ο νέος μας εθνικός ποιητής. Γιατί;

Γιατί, εάν σε μία πολυκατοικία ο Ελύτης ήταν στο ρετιρέ και ο Καρούζος όντως έμενε στο υπόγειο, στην κρίση ήρθαν άνω-κάτω τα πράγματα. Όλοι το λέμε, με όποια αφορμή και εάν ξεκινήσεις τη συζήτηση –οικονομία, πολιτική, πολιτισμός– ήρθαν τα επάνω-κάτω. Ακριβώς ήρθε και αυτό επάνω-κάτω, ήρθε ο Καρούζος επάνω. Αλλά νομίζω ότι χάσαμε την ευκαιρία να διδαχθούμε από τον Καρούζο. Παραμένει διαχρονικός, αλλά εμείς πολιτικά χάσαμε την ευκαιρία να διδαχθούμε από τον Καρούζο.

Τι θα μπορούσαμε να διδαχθούμε πολιτικά από τον Καρούζο;

Θα μπορούσαμε, εάν ξέραμε τον Καρούζο, να περιγράψουμε αυτό που συμβαίνει στην πολιτική τώρα, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, ακόμα και τώρα που είμαστε στην προεκλογική περίοδο. Ο καπιταλισμός έκανε ζώο τον άνθρωπο, ο μαρξισμός έκανε ζώο την αλήθεια, και πολλά άλλα βέβαια.

Νίκος Καρούζος: Ο νέος μας εθνικός μας ποιητής σύμφωνα με τον Κεφαλούρο

Γράφεις «Επιτέλους κατεβήκαμε στο υπόγειο και βυθιστήκαμε στην ποίηση του Καρούζου». Είναι αυτό που λες, η αντιστροφή με τον Ελύτη;

Ναι, να δοξάζουμε το νεράκι, γιατί, και το νερό, νεράκι θα το πούμε. πράγματι, στα αλήθεια θα το πούμε, έτσι όπως πάει η κατάσταση με αυτή την παγκόσμια οικονομία κ.λπ. Οπότε, το είχε πει, να δοξάζουμε το νεράκι, ο Καρούζος. Τα πάντα, όποια διάσταση της ζωής και εάν πιάσεις, ο Καρούζος έχει κάτι να πει.

Τι σε έλκει στον Σελίν;

Διάβασα το «Ταξίδι στην άκρη της νύχτας». Δεν μπορώ να πω ότι έχω διαβάσει τα πάντα, μένουν πολλοί μεγάλοι που δεν έχω διαβάσει, αλλά είναι το καλύτερο βιβλίο που έχω διαβάσει –ένα από τα τρία καλύτερα. Μου άρεσε αυτός ο λυρισμός του ελεεινού που υπάρχει σε αυτό το βιβλίο, το έχει περιγράψει άλλος, δεν είναι δική μου έκφραση. Ό,τι καταλαβαίνει ο καθένας με αυτό, είναι πώς ο ήρωας ήταν μέσα στην… Και αυτό ταιριάζει στην εποχή μας, ο λυρισμός του ελεεινού, όχι του ελεεινού ανθρώπου. Είναι και αυτό, το τι σημαίνει ελεεινός, μία κουβέντα ολόκληρη.

Πώς το εννοείς, ο λυρισμός του ελεεινού;

Να είναι κάποιος ελεεινός, γιατί ήταν ελεεινός ο ήρωας του Céline, αλλά παρά ταύτα να βγαίνει λυρισμός και ρομαντισμός από αυτό, να μην είναι αποκρουστικός. Όταν λέμε σε κάποιον, είσαι ελεεινός, θα μπορούσε κάποιος φιλόλογος να πει ότι είναι συνώνυμο του αποκρουστικός. Έλα όμως που εδώ έρχεται η διαφορά του φιλολόγου με τον ποιητή, να πει, όχι, το ελεεινός μπορεί να μην είναι συνώνυμο του αποκρουστικός, μπορεί να είναι συνώνυμο του ρομαντικού και του λυρικού.

Λουί Φερνινάντ Σελίν

Μάθημα αναρχίας, το μυστικό βρίσκεται στην απαξίωση.

Ναι, και ο Αίαντας αυτό έκανε, απαξίωσε ουσιαστικά τις τιμές. Μπορεί να τις ήθελε, αλλά σημασία έχει τι κάνεις, όχι τι λες. Μπορεί να τις ήθελε στην αρχή, αλλά τελικά τις απαξίωσε με την ηρωική του αυτή πράξη. Λίγο-πολύ οι Έλληνες είμαστε αναρχικοί από γεννησιμιού μας, άρα προσπαθούσα και εγώ να ορίσω τι είναι αυτό που είναι αναρχία, να το βρω στα πλαίσια τα δικά μας, τα φιλοσοφικά. Δεν μπορώ να την αρνηθώ, αφού υπάρχει γύρω μας η αναρχία. Άρα, καλό είναι να την ορίσουμε, εγώ τουλάχιστον, με τα δικά μας πλαίσια –δεν θα έλεγα ελληνικά– με αυτά που γνωρίζουμε, με τις γνωστές μας παραδόσεις και τη Γραμματεία μας, παρά να τα γνωρίσουμε μέσα από τη Γαλλία και την Αμερική.

Η κεντρική φωτογραφία είναι του Ιωάννη Καμπούρη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

[vc_row][vc_column][eltd_block_one category_id="0" author_id="0" featured_thumb_image_size="original" display_pagination="yes" pagination_type="np-horizontal"][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column width="1/2"][eltd_post_layout_two

ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ

Του Παναγιώτη Ανδριόπουλου, θεολόγου και μουσικολόγου

Φέτος συμπληρώνονται τριάντα χρόνια από την έξοδο του Γιάννη Τσαρούχη εκ του ματαίου τούτου κόσμου.

Έπεσα όλως τυχαίως πάνω σ’ ένα παλιό σημειωματάριό μου όπου είχα καταγράψει ρήσεις του από ένα τηλεοπτικό αφιέρωμα σ’ εκείνον όσο ακόμα ζούσε. Μετά από 30 τόσα χρόνια δημοσιεύω εκείνα τα έπεα πτερόεντα και στην μπλογκόσφαιρα.

– Η αστραπή της θεότητος υπάρχει στο ανθρώπινο σώμα που ήταν το ένδυμα που επέλεξε ο Λόγος για να κατέλθει στη γη (όσο κι αν κηλιδώνεται από διαβολικές ενέργειες).

– Αν δεν συναντήσεις τον Υιό του Θεού μεταξύ των ανθρώπων, τότε δεν μπορείς να λες πως υπάρχει Θεός.

– Ο κόσμος σήμερα υποφέρει από άχρηστες ελευθερίες που είναι χειρότερες από την απαγόρευση και τη σκλαβιά.

– Η ελευθερία των σημερινών ανθρώπων έγκειται στο ότι αγνοούν τις συνέπειες των πράξεων τους για τους εαυτούς τους και τους άλλους.

– Το πιο δύσκολο πράγμα του κόσμου: Να ξεσηκώσεις πιστά τα σωστά χρώματα. Αυτό ήταν το “μυστικό” των αρχαίων και το βυζαντινό.

– Χρειάζεται ένα στοιχείο τρέλας που πάει να λείψει σιγά – σιγά.

– Η μοναξιά είναι το καλύτερο πράγμα για κάποιον που θέλει να ωφελήσει τους άλλους.

– Αν ήξερα πόσο λίγα χρειάζεται ο άνθρωπος για να ζήσει, θα είχα γλυτώσει από πολλά…

Πηγή: panagiotisandriopoulos.blogspot.com

Του Παναγιώτη Ανδριόπουλου, θεολόγου και μουσικολόγου Φέτος συμπληρώνονται

ΜΟΥΣΙΚΗ

Του Παναγιώτη Ανδριόπουλου

Στο 3ο Φεστιβάλ Σύγχρονης Ελληνικής Μουσικής στη Χίο, είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε από κοντά τον νέο ταλαντούχο μαέστρο και μουσικολόγο Παντελή Κογιάμη,Χιώτη στην καταγωγή, ο οποίος διηύθυνε με γνώση και ευαισθησία σύγχρονα έργα που παρουσιάστηκαν στο Φεστιβάλ και μας έκανε και μία εξαιρετική διάλεξη το Σάββατο 6 Ιουλίου, με θέμα: “H αρχαία ελληνική μετρική / προσωδία ως εργαλείο για την κατανόηση βαθύτερων νοημάτων στα έργα της κλασικής και της ρομαντικής εποχής.”

Ο Παντελής Κογιάμης έχει δώσει διαλέξεις στα πλαίσια του Φεστιβάλ “Beethoven in Altaussee” της Αυστρίας σχετικά µε την ιστορική ερµηνεία (τέµπο, µετρική, µουσική ρητορική), πάνω στις Σονάτες για πιάνο του Μπετόβεν και έχει εκπονήσει διπλωµατική εργασία στο MDW µε θέµα την 9η Συµφωνία του Μπετόβεν και επίκεντρο τις µέχρι σήµερα διφορούµενες, τόσο για τους µαέστρους όσο και για τους µουσικολόγους, µετρονοµικές ενδείξεις.

Στην διάλεξή του στην Χίο αναφέρθηκε εκτενώς στο θέμα της 9ης του Μπετόβεν, φωτίζοντας, κυριολεκτικά, το θέμα των μετρονομικών ενδείξεων του συνθέτη και έκλεισε με το ακόλουθο συμπέρασμα:
“Παρατηρήσαμε και νομίζω ότι έγινε ξεκάθαρο και κατανοητό πως ο Μπετόβεν διατηρώντας το ίδιο τέμπο, την ίδια ταχύτητα και αλλάζοντας κάθε φορά τα μετρικά σχήματα, μεταμορφώνει τον χαρακτήρα της σύνθεσης. 
Βρισκόμαστε μπροστά σε έναν Παρθενώνα, ο οποίος είναι κατασκευασμένος στην κάθε λεπτομέρειά του. Τίποτα δεν έχει αφεθεί στην τύχη και παρόλα αυτά μέχρι σήμερα δεν γνωρίζουμε πως χτίστηκε. Ένα έργο όπως η Ενάτη Συμφωνία του Μπετόβεν, αν αναλυθεί όπως πρέπει, τότε μας αποδεικνύει, ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με μια τέλεια αρχιτεκτονική δομή, την οποία δεν μας επιτρέπεται να την πλησιάσουμε με βάση τα δικά μας θέλω, πιστεύω ή έτσι μου αρέσει, γιατί διαφορετικά η συνοχή, τα νοήματα και η αρχιτεκτονική αποκρύπτονται από το κοινό, τους ακροατές και τις ακροάτριες.”

Μεγάλο ενδιαφέρον είχε και η αναφορά του Π. Κογιάμη στα θεωρητικά της μουσικής ξένων μελετητών της αναγέννησης και των μετέπειτα αιώνων, οι οποίοι αναφέρονται αναλυτικότατα στην αρχαία ελληνική μετρική και στον καθοριστικό ρόλο της για την δημιουργία και ερμηνεία μιας σύνθεσης.

Αξίζει να σημειώσουμε εδώ ότι τον Δεκέµβριο του 2018 ο Π. Κογιάμης έκανε το ντεµπούτο του µε την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών (ΚΟΑ), έπειτα από διαγωνισµό που διοργάνωσε η ΚΟΑ για νέους Έλληνες Αρχιµουσικούς. Τα µέλη της Ορχήστρας, από τους 11 συµµετέχοντες, επέλεξαν 2 µαέστρους για να συνεργαστούν µε την ΚΟΑ.

Ο Παντελής Κογιάµης έκανε λαμπρές σπουδές διεύθυνσης ορχήστρας στο Πανεπιστήµιο Μουσικής και Παραστατικών Τεχνών της Βιέννης (MDW), έπειτα από απαιτητικές εισαγωγικές εξετάσεις. και αποφοίτησε τον Ιούνιο του 2016 µε Αριστείο και Διάκριση διευθύνοντας την καταξιωµένη Ορχήστρα της Αυστριακής Ραδιοφωνίας στην φηµισµένη αίθουσα του Μουζίκφεραϊν της Βιέννης, παρουσιάζοντας σε πρώτη Αυστριακή εκτέλεση το 4ο µέρος της 9ης Συµφωνίας του Άντον Μπρούκνερ. Τον Νοέµβριο του 2016 το Πανεπιστήµιο Μουσικής της Βιέννης του απένειµε το “Τιµητικό Βραβείο MDW 2016” για τις υψηλές επιδόσεις του κατά τη διάρκεια των σπουδών του, βραβείο που απονέµεται κάθε δύο χρόνια σε έναν φοιτητή/τρια. Έχει παρακολουθήσει σεµινάρια διεύθυνσης µε διακεκριμένους ξένους μαέστρους, έχει κερδίσει βραβεία διεύθυνσης ορχήστρας σε διεθνείς διαγωνισμούς και έχει διευθύνει ήδη αρκετές ορχήστρες.

Του ευχόμαστε από καρδιάς κάθε επιτυχία, προς δόξαν της μουσικής!

 

Πηγή: panagiotisandriopoulos.blogspot.com

Του Παναγιώτη Ανδριόπουλου Στο 3ο Φεστιβάλ Σύγχρονης Ελληνικής

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

του Παναγιώτη Ανδριόπουλου
Σήμερα, Κυριακή 7 Ιουλίου 2019, στίς 8 το βράδυ, στους 89,5 fm, στον Σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος, ο ιερέας και σκηνοθέτης Πέτρος Μινώπετρος,  παρουσιάζει, σε επανάληψη, μια εκπομπή με θέμα: “Τα εγκλήματα του KKE-EAM-EΛAΣ-ΟΠΛΑ-ΔΣΕ στήν Ελληνική πεζογραφία”. 
Καλεσμένος ο συγγραφέας Σωτήρης Δημητρίου, ο οποίος μιλάει για το βιβλίο του “Σαν το λίγο το νερό”.
Το βιβλίο είναι δεκαετίας ήδη. Πρωτοκυκλοφόρησε το 2008.
Πρόκειται για την περιδιάβαση μιας ψυχής μετά θάνατον στο εσωτερικό τοπίο του ανθρώπου. Κυρίως στις σκοτεινές μεριές του, στα ανομολόγητα και στις πληγές του. Είναι ακόμα μια περιδιάβαση στους οικισμούς του ανθρώπου. Αντιπαραβάλλει ο συγγραφέας τα πρόσωπα και τα άτομα, τις δυσκολίες και τα καλά των ανθρώπινων κοινωνιών.
Ο συγγραφέας σημειώνει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου: “Η απουσία στείρων αμφιβολιών και αβεβαιοτήτων έκανε τους ανθρώπους στα χωριά να είναι συνηθέστατα έξω απ’ τον εαυτό τους, με όλως εξωτερικές έγνοιες που έσβηναν το δειλινό. Είχαν μαζεμένη την γνώμη τους, καθώς έλεγαν. Βέβαια με έναν άλλον τρόπο -και κυρίως μέσω της γλώσσας και της ενθεότητος- διαφοροποιούνταν απ’ την φυσική κυψέλη με μια μόνιμη επαφή με το άρρητο, με τον ουρανό.”
Το βιβλίο αυτό σίγουρα γράφτηκε «εκ βαθέων».
Πρόκειται για μια κατάθεση ψυχής, βασανισμένη και προσωπική, που αναδεικνύει το μεγαλείο της μηδαμινότητας του ανθρώπου, ή μάλλον του προσώπου, μπροστά στο άπειρο. Μπροστά στο χρόνο και στο θάνατο.
Κι ακόμα στο βιβλίο «Σαν το λίγο το νερό», «όλα είναι γλώσσα»! Όπως σε κάθε βιβλίο του συγγραφέα.
Όπως έχει πει κι ο ίδιος: “Λέξη- λέξη, ψηφίδα- ψηφίδα, πραγματικά. Και σ’ αυτό έτι περισσότερο. Γιατί ειδικά σ’ αυτό το βιβλίο υπάρχει η σχέση «δια παντός», διότι είναι πεθαμένος ο άνθρωπος που τα διηγείται και δεν μπορεί να επέμβει στο γλωσσικό υλικό του αφού έχει πεθάνει! Δηλαδή είναι ένα ψυχολογικό παιχνίδι, πρέπει να είναι τέλεια η γλώσσα εδώ ως πεθαμένος. Είναι οριστικό αυτό το βιβλίο, συμβολικά οριστικό.”

του Παναγιώτη Ανδριόπουλου Σήμερα, Κυριακή 7 Ιουλίου 2019,

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Στο 3ο Φεστιβάλ Σύγχρονης Ελληνικής Μουσικής στη Χίο, που διοργανώνει η ΜΟΥΣΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ (Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Ελευθερία Λυκοπάντη – Καλλιτεχνικός Σύμβουλος: Αλέξανδρος Καλογεράς) είχαμε και μια ξεχωριστή συναυλία με το συγκρότημα ΛΥΡΑΥΛΟΣ, την Τρίτη 2 Ιουλίου 2019, στον θαυμάσιο χώρο Citrus, στον Κάμπο της Χώρας.
Αρχαία ελληνική και νεότερη μουσική που παίζεται με αρχαία ελληνικά όργανα.
Κατασκευή οργάνων και διδασκαλία: Παναγιώτης Στέφος 
Τα μέλη του ΛύρΑυλου:
– Μιχάλης Στέφος: τραγούδι, κίθαρης, φόρμιγγα, δίαυλος, ζουρνάς, κοχύλι, κέρας, γκάιντα, τύμπανο.
– Όλγα Στέφου: βάρβιτος, κίθαρης, λύρα, σαντούρι, κοχύλι, σείστρα, κρόταλα.
– Παναγιώτης Στέφος: κίθαρης, λύρα, σύριγξ, αυλός, κοχύλι, ενορχηστρωτική επιμέλεια.
– Έρευνα, μελέτη, σχεδιασμός ανακατασκευή αρχαιοελληνικών οργάνων: Οικογένεια Στέφου.

Συμμετείχε  η σοπράνο Δάφνη Πανουργιά.

 

Στο 3ο Φεστιβάλ Σύγχρονης Ελληνικής Μουσικής στη

ΚΡΙΤΙΚΕΣ, ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΑ & ΝΕΟΜΕΣΑΙΩΝΙΚΑ: ΔΥΣΗ

Του Λεωνίδα Καλλιάρα, κομίστα 

Οι πόρτες ‘άνοιξαν στις 20:00, πλήθος κόσμου μαζεμένος έξω από το ιστορικό Ηρώδειο .

Ο ενθουσιασμός δεν μπορεί να κρυφτεί από τους περισσότερους, η οργάνωση του χώρου άρτια και η προσέλευση στο χώροι οργανωμένη.

Μπήκαμε στο χώρο και περιμένουμε με ανυπομονησία, θαυμάζοντάς την σκηνή σκεπτόμενος ότι σε λίγο θα δω εκεί πάνω την Βάρδισα των Εθνών την Loreena McKenitte το πρώτο  αντικείμενο που έβλεπες στη σκηνή ήταν η άρπα της σαν να δεσπόζει στη πρύμνη ενός πλοίου. 

Έχω την χαρά να βρίσκομαι μπροστά, 10 χρόνια περίμενα να την δω ζωντανά. Δεν είχα την τύχη να την δω την τελευταία  φορά που έπαιξε στο Θέατρο Βράχων. 

Τα φώτα σβήνουν και ανάβουν της σκηνής.. Λέω στον φίλο μου τον Χρίστο «Ήρθε, είναι εδώ».

Βγαίνει μαζί με τη συνοδεία το Ηρώδειο πλημυρίζει από δυνατό χειροκρότημα και χωρίς καθυστέρηση ξεκινά με το The Mystic Dreams  (το οποίο ήταν soundtrack στη ταινία “To Άβαλον )

Η φωνή της κρύσταλλο ,ο ήχος του Ηρωδείου ποτέ δε προδίδει τους χαρισματικούς καλλιτέχνες, όλοι όσοι βρεθήκαμε εκεί έχουμε να λέμε ότι  η φωνή της που τόσα χρόνια μας μαγεύει ήταν τόσο καθαρή και τέλεια. Η συγκίνηση μεγάλη να την βλέπεις στη σκηνή, πήρε αρκετή ώρα ώστε να συνειδητοποιήσω ότι ήμουν εκεί. 

Συνεχίζει με το παραδοσιακό Ιρλανδικό τραγούδι The Star of the county down από το δίσκο THE WIND THAT SHAKES THE BARLEY ,με αγωνία και μεγάλη προσμονή ευχόμουν να πει ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια  το Bonny Portmore , το πρώτο που προσωπικά άκουσα στα προεφηβικά μου χρόνια και που ήταν soundtrack στην ταινία Highlander. Έπειτα από χρόνια, γνωρίζοντας τη μουσική της Loreena ανακάλυψα ότι το έλεγε η ίδια και από τότε τη λάτρεψα πιο πολύ. 

Προς έκπληξη μου μόλις τελειώνει το δεύτερο τραγούδι  κάθετε στην άρπα της , Ακούγονται οι πρώτες νότες του Bonny Portmore , τινάζομαι από τη χαρά που πρέπει να έσπρωξα τον διπλανό μου κατά λάθος , δάκρυα συγκίνησης άρχισαν να κυλάνε, δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια από τα προεφηβικά μου χρόνια θα το άκουγα ποτέ ζωντανά, δεν ήθελα να τελειώσει ποτέ. 

Συνέχισε δυναμικά με πολλά γνωστά και αγαπημένα τραγούδια (Marco Polo, Santiago, The Lady of Shallott κ.α), η βραδιά εξελίχθηκε πολύ ωραία για τον λόγο ότι ήταν καλεσμένοι και Έλληνες χαρισματικοί μουσικοί που στο παρελθόν έχουν ξανασυνεργαστεί με την Loreena Mckennite ,όπως ο Σωκράτης Σινόπουλος (λύρα),ο Πάνος Δημητρακόπουλος (κανονάκι), και ο Συριακής καταγωγής Χαίγκ Γιαζιτζιάν (ούτι)΄Προς το τέλος της συναυλίας έπαιξε το πασίγνωστο κομμάτι Tango To Evora   συνοδευόμενη με το βιολί της πολυβραβευμένης συνθέτριας Ευανθίας Ρεμπούτσικα («Πολίτικη Κουζίνα») και με τον Pavlo Simitkidi Ελληνικής καταγωγής ο οποίος γεννήθηκε και ζει στο Τορόντο στο Καναδά, και είναι γνωστός για το ταλέντο του στη κιθάρα όπου έχει βραβευτεί για τη μουσική του, και είναι επηρεασμένη από folk ήχους λάτιν κα Ελληνικά στοιχεία.

Η πιο συγκινητική στιγμή ήταν στο τέλος  για το φινάλε, είχα την αγωνία με τι τραγούδι θα κλείσει η βραδιά.

Με τα ηνία στο πιάνο έκλεισε η φανταστική και βιωματική βραδιά  με το τραγούδι Dante’s Prayer εμπνευσμένο από τη «Θεία Κωμωδία» του Ντάντε Αλιγκιέρι. Συγκινημένο πλέον  το κοινό σίγουρα δεν ήθελε να τελειώσει η βραδιά, αλλά έπρεπε να πούμε αντίο.

Από τη δική μου μεριά σαν καλλιτέχνης που τόσα χρόνια η μουσική της με συνοδεύει και μου δίνει έμπνευση , μετά από τόσα χρόνια ακούγοντάς την μπροστά από έναν καμβά ή ένα κομμάτι χαρτί  σχεδιάζοντας, η ανταμοιβή ήταν μεγάλη που επιτέλους δόθηκε η ευκαιρία να την δώ και να την ακούσω από κοντά, ήταν μια υπέροχη και βιωματική βραδιά, Σε ευχαριστώ Λορίνα , τώρα έχω μία ιστορία να λέω.

 

Του Λεωνίδα Καλλιάρα, κομίστα  Οι πόρτες ‘άνοιξαν στις

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ

αρθρογραφεί ο π.α. ανδριόπουλος

Είμαστε στη Χίο για το 3ο Φεστιβάλ Σύγχρονης Ελληνικής Μουσικής που διοργανώνει ο Πολιτιστικός και Κοινωνικός Οργανισμός ΜΟΥΣΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ. 

Ένα πραγματικά πρωτότυπο φεστιβάλ που αναδεικνύει την σύγχρονη ελληνική μουσική δημιουργία και μας φωτίζει την δημιουργική σχέση της με το παρελθόν, απώτατο και πρόσφατο.

Η αυλαία ανοίγει σήμερα Κυριακή, 30 Ιουνίου, στις 9 το βράδυ, στο Μουσικό Σχολείο Χίου και θα διαρκέσει ως τις 11 Ιουλίου.
Παίρνουν μέρος 48 διακεκριμένοι μουσικοί και καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό.
Δίπλα τους πάνω από 40 Χιώτες μουσικοί, μαθητές και φιλόμουσοι σε καθημερινές πρόβες, εργαστήρια και masterclasses μελετούν μαζί και παρουσιάζουν 11 συναυλίες, που θα γίνουν στο Ομήρειο, στο Μουσικό Σχολείο, στο CITRUS και στο Μουσείο μαστίχας.
Παράλληλα 6 πανεπιστημιακοί από πανεπιστήμια της Ελλάδας και του εξωτερικού διαφωτίζουν με τις 10 διαλέξεις τους το περιεχόμενο των συναυλιών.
Θα γίνουν ακόμα 2 συναυλίες στα γηροκομεία Χίου και Καρδαμύλων, μουσικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα για τα παιδιά της Κιβωτού του Κόσμου, συναυλία Νέων από τη Χίο και Ομηρικό Καλλιτεχνικό Εργαστήρι έκφρασης Νέων.
Η είσοδος σε όλες τις εκδηλώσεις είναι ελεύθερη.Σήμερα ο γνωστός καθηγητής Βάλτερ Πούχνερ θα κάνει την εισαγωγική ομιλία με θέμα: “Το αρχαίο ελληνικό πνεύμα δια μέσου των αιώνων”. 


Ο καθηγητής Θεατρολογίας Βάλτερ Πούχνερ γεννήθηκε, μεγάλωσε και σπούδασε στη Βιέννη. Αλλά ζει και εργάζεται εδώ και δεκαετίες στην Ελλάδα, ως καθηγητής στα Πανεπιστήμια Κρήτης και Αθηνών.
Ο άνθρωπος αυτός, ένας Βιεννέζος, συνέβαλε καθοριστικά στην αυτοσυνειδησία μας, καθώς μελέτησε και ανέδειξε, με το επιστημονικό του έργο, όψεις και πτυχές του θεάτρου μας και δη αυτού που αφορά στον ελληνικό λαϊκό πολιτισμό. Οι μελέτες του για το θέατρο σκιών, νομίζω παραμένουν αξεπέραστες.
Η απόφανση του Κώστα Γεωργουσόπουλου ισχύει ακέραιη: «Ο Βάλτερ Πούχνερ, είναι ένας χαλκέντερος ιστορικός του Νεοελληνικού Θεάτρου. Η παραγωγή του είναι εκπλήσσουσα και τα πεδία ενδιαφέροντός του τόσο ευρέα, που σε πιάνει δέος.» 
Ο Πούχνερ μας αποκάλυψε – εκτός των άλλων – και ολότελα λησμονημένα έργα, χριστιανικής εμπνεύσεως, που γράφτηκαν και ανέβηκαν στην περίοδο της Τουρκοκρατίας! Μνημονεύω ενδεικτικώς:
– Ηρώδης, ή, Η σφαγή των νηπίων: Χριστουγεννιάτικο θρησκευτικό δράμα αγνώστου ποιητή σε πεζό λόγο από το χώρο των Κυκλάδων την εποχή της Αντιμεταρρύθμισης.
– H τραγέδια του Αγίου Δημητρίου, Θρησκευτικό δράμα με κωμικά ιντερμέδια άγνωστου ποιητή που παραστάθηκε στις 29 Δεκεμβρίου 1723 στη Ναξία.
– Aνέκδοτα στιχουργήματα του θρησκευτικού θεάτρου του IZ’ αιώνα, έργα των ορθόδοξων Xίων κληρικών Mιχ. Bεστάρχη, Γρηγ. Kονταράτου, Γαβρ. Προσοψά.
– «Παλαιά και Νέα Διαθήκη». Ανώνυμο κρητικό ποίημα. Σχόλια και παρατηρήσεις.
Αλλά και με πολλές άλλες μελέτες του ο Β. Πούχνερ μας αποκάλυψε την θεατρική δραστηριότητα του Γένους την περίοδο της Βενετοκρατίας και της Τουρκοκρατίας, σε όλη την επικράτεια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Σημειώνω εδώ και μία ιδιαίτερη μελέτη του στον χώρο της θρησκευτικής λαογραφίας: «Ο Ιούδας στην Ορθόδοξη παράδοση και στον λαϊκό πολιτισμό της Βαλκανικής».


Πηγή: panagiotisandriopoulos.blogspot.com

αρθρογραφεί ο π.α. ανδριόπουλος Είμαστε στη Χίο για

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Μία από τις μεγάλες αγάπες του «Άβαλον των Τεχνών» είναι το εκκλησιαστικό όργανο, τόσο για την ελληνική του καταγωγή όσο και ως όργανο του μπαρόκ, μιας αγαπημένης μας μουσικής περιόδου. Οτιδήποτε το αφορά λοιπόν, μας ένδιαφέρει. Έτσι με χαρά ακούσαμε από τον οργανίστα και καλλιτεχνικό διευθυντή των Φεστιβάλ Εκκλησιαστικου Οργάνου Σύρου και Ρόδου, κύριο Παρασκευόπουλο ότι πλέον το όργανο αποκτά το αντίστοιχο δίπλωμα στην Ελλάδα.

Συνέντευξη στον Γεώργιο Πισσαλίδη

Κύριε Παρασκευόπουλε, τον τελευταίο καιρό δόθηκε για πρώτη φορά δίπλωμα εκκλησιαστικού οργάνου στην Ελλάδα. Πείτε μας για αυτό.

Από το 1957 δεν έχει ξαναδοθεί ποτέ αυτός ο τίτλος, ούτε πτυχίο έχει δοθεί ποτέ ούτε δίπλωμα, κυρίως λόγω ελλείψεως εκπαιδευτικού προσωπικού και κυρίως, θα έλεγα, ελλείψεως και ενδιαφέροντος γενικά από το εκπαιδευτικό σύστημα.

Δηλαδή δεν υπήρχε ενδιαφέρον να μάθουν εκκλησιαστικό όργανο;

Ενδιαφέρον να μάθουν υπήρχε, κάποιος καθηγητής που να μπορεί να έχει την επάρκεια να δώσει αυτούς τους τίτλους δεν υπήρχε. Εγώ διδάσκω αρκετά χρόνια, αλλά διδάσκω βάσει των αγγλικών τίτλων που έχω και αυτοί οι τίτλοι στην Ελλάδα δεν αναγνωρίζονταν έως το 2016. Το 2016 με τη διαμεσολάβηση του κυρίου Παύλου Βεντούρα –που είναι ο παλιός μου καθηγητής και νυν κάτοχος του Ωδείου Νικόλαος Μάντζαρος στην Καισαριανή– στο Υπουργείο Πολιτισμού και με την ευφυΐα της κυρίας Μαργαρίτας Αλεξομανωλάκη, δηλαδή της προϊσταμένης του Τμήματος Μουσικής Εκπαίδευσης εκεί, ανακινήθηκε αυτός ο νόμος και πήρε οντότητα. Έτσι, λοιπόν, η κυρία Αλεξομανωλάκη θεώρησε τον τίτλο σπουδών που είχα εγώ από την Αγγλία ως αντίστοιχο με το πτυχίο εδώ στην Ελλάδα.

Από τις εξετάσεις για δίπλωμα στο εκκλησιαστικό όργανο. Από αριστερά ο διευθυντής του Ωδείου
“Νίκος Μάντζαρος” Παύλος Βουντούρης, ο Ιταλός οργανίστας και μοναχός ιερέας στην Μονή του Αγίου
Φραγκίσκου των Καπουτσίνων των Αγίων Αναργύρων, Τζούλιο Καμέρνα , η οργανίστρια της Αγγλικανικής
Εκκλησίας Αθηνών, Χριστίνα Αντωνιάδου, ο Βρεταννός οργανίστας Ρίτσαρντ Μπράζιερ και η διεθνούς φήμης
Ελληνίδα οργανίστρια Ελένη Κεβεσίδου Φωτό: 7 Words Photography

Ταυτόχρονα, βρήκαμε την κυρία Ελένη Κεβεντζίδου, που μένει βέβαια μόνιμα στο Λονδίνο, η οποία έχει διδακτορικό από πανεπιστήμιο επάνω στο όργανο –από το Πανεπιστήμιο του Cambridge στην πραγματικότητα– και ο τίτλος της αναγνωρίσθηκε ως δίπλωμα εδώ στην Ελλάδα. Είναι ικανή να διδάξει όλη την ύλη του εκκλησιαστικού οργάνου. Έτσι ανέλαβε εκείνη τη δική μου εποπτεία σαν καθηγήτρια, εγώ σαν μαθητής. Το προηγούμενο Σάββατο, με την ευγενέστατη παραχώρηση του εκκλησιαστικού οργάνου της Γερμανικής Εκκλησίας, το οποίο είναι ικανό για την απονομή τέτοιων τίτλων, λόγω του όγκου του και των δυνατοτήτων του, δόθηκαν αυτές οι εξετάσεις για την απονομή αυτού του τίτλου σπουδών, του διπλώματος. Όλα αυτά, βέβαια, θεωρώ ότι έγιναν χάρη στον κύριο Παύλο Βεντούρα, αυτός είναι δηλαδή η ψυχή της ιστορίας αυτής, ο οποίος ανακίνησε τα Υπουργεία, εμένα, την Εκκλησία. Ψάξαμε πολύ και τελικά με αυτόν τον άνθρωπο –κλειδί σε διάφορες υποθέσεις– καταφέραμε…

Από τις εξετάσεις εκκλησιαστικού οργάνου Φωτό: 7 Words Photography

Ο Παύλος Βεντούρας τι τίτλο έχει;

Ο κύριος Βεντούρας έχει δίπλωμα σύνθεσης και δίπλωμα πιάνου. Ήταν δικός μου παλιός καθηγητής στο πιάνο, πριν από πολλά χρόνια, και πλέον συνεργαζόμαστε με άλλη ιδιότητα.

Πώς βλέπετε τώρα τη δημοτικότητα, την εξέλιξη του εκκλησιαστικού οργάνου στην Ελλάδα;

Θεωρώ ότι με αυτόν τον τρόπο, που ανοίχθηκε ένας δρόμος και δόθηκε ο πρώτος τίτλος σπουδών, πλέον υπάρχει πλέον δυνατότητα να αξιοποιηθεί κάτι τέτοιο από άλλους, που πιθανόν θα ήθελαν να ασχοληθούν και να αποκτήσουν έναν ανάλογο τίτλο σπουδών, είτε πτυχία είναι αυτά είτε διπλώματα. Υπάρχουν βέβαια μαθητές. Δηλαδή αυτή τη στιγμή στα ωδεία έχουμε ένα, μικρό βέβαια, δυναμικό μαθητών –δηλαδή και το Ωδείο του κυρίου Βεντούρα έχει, υπάρχει στο Ωδείο Αθηνών, στο Athenaeum– αλλά λόγω ελλείψεως εκκλησιαστικών οργάνων στην Ελλάδα δεν έχουμε και πάρα πολλούς μαθητές. Εκτός αυτού, είναι και το πού αυτός ο μουσικός θα μπορέσει αργότερα να δραστηριοποιηθεί επαγγελματικά. Έτσι, όσοι σπουδάζουν, πρωτίστως σπουδάζουν για δικό τους όφελος, για τη δική τους ευχαρίστηση.

Στην Ελλάδα, εάν κάποιος έπαιρνε ένα δίπλωμα, πού θα μπορούσε να δουλέψει; Τώρα, αυτή τη στιγμή δεν θα μπορούσε.

Δύσκολα πολύ. Δεν έχουμε πολλούς χώρους με εκκλησιαστικά όργανα και οι υπάρχοντες δεν έχουν και τη δυνατότητα να καλύψουν επαγγελματικά τη θέση ενός οργανίστα. Λέγοντας επαγγελματικά εννοούμε με τη δέουσα αμοιβή και, κυρίως, με τη δέουσα αποκατάσταση, από την άποψη δηλαδή ότι πρέπει να γίνονται συναυλίες, πρέπει να υπάρχουν άλλες δραστηριότητες σε ένα χώρο, που πιθανόν οι χώροι αυτοί δεν έχουν τη δυνατότητα να φιλοξενήσουν.

Φωτό: Ιωάννης Καμπούρης

Εσείς είσαστε παράλληλα και Καλλιτεχνικός Διευθυντής στα δύο Φεστιβάλ Εκκλησιαστικών Οργάνων, Σύρου και Ρόδου. Για πείτε μου, τι γίνεται.

Το Φεστιβάλ της Σύρου έχει ήδη ξεκινήσει από το Μάρτιο, όπου κάναμε την πρώτη εκδήλωση της χρονιάς με τη συμμετοχή δύο τραγουδιστριών, της κυρίας Ιωάννας Βρακατσέλη –μέτζο– και της κυρίας Αγάπης Παπαμήτσου –σοπράνο– και στο εκκλησιαστικό όργανο με τη συμμετοχή της κυρίας Κατερίνας Κτώνα. Η κυρία Κτώνα είναι γνωστή πια στο πανελλήνιο μετά από όγκους συναυλιών που έχει δώσει, κυρίως στο τσέμπαλο. Ξεκίνησε το «ΑΝΩ Έαρ», όπως λέμε, με το “Stabat Mater” του Pergolesi.
Την άλλη εβδομάδα, το άλλο Σαββατοκύριακο, στις 29 Ιουνίου έχουμε την πρώτη καλοκαιρινή συναυλία μας, όπου θα γίνει ένα πολύ ενδιαφέρον πρόγραμμα. Είναι με τη συμμετοχή –θα πω πρώτα τους καλλιτέχνες– της οργανίστας της Αγγλικανικής Εκκλησίας, της κυρίας Χριστίνας Αντωνιάδου, και του τραγουδιστή, του κόντρα τενόρου, Νίκου Σπανάτη. Είναι και η πρώτη φορά που θα ακουσθεί, εξάλλου στο ναό κόντρα τενόρος, δεν έχει ξαναγίνει κάτι τέτοιο στο παρελθόν, με ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον ρεπερτόριο αποκλειστικά από Έλληνες συνθέτες.

Υπήρχαν Έλληνες συνθέτες εκκλησιαστικού οργάνου;

Βεβαίως. Έχουμε από το παρελθόν, από την εποχή του μπαρόκ κιόλας, βέβαια δεν ζούσαν στην Ελλάδα, έχουμε μαρτυρίες για διαβίωσή τους στο εξωτερικό, σε χώρες όπως η Ιταλία ή αλλού.

H πρώτη σελίδα του αυθεντικού αυτόγραφου του έργου “Tuoni Ecclesiastici (Εκκλησιαστικοί τόνοι) για φωνή και εκκλησιαστικό όργανο του ελληνικής καταγωγής μουσουργού, οργανίστα και τσεμπαλίστα Γκαετάνο Γκρεκο (Gaetano Greco, Νάπολη Ιταλίας, 1657-1728) Από Ιδιωτική Οδό

Πείτε μου ορισμένα ονόματα, να μιλήσουμε πρώτα για τους καλλιτέχνες.

Θα σας πω ονόματα που δεν είναι γνωστά βέβαια, για να είμαστε ειλικρινείς, εμείς εδώ στην Ελλάδα τα αγνοούμε παντελώς θα έλεγα. Δημήτριος Αγαθίδης, 1828-1886, ρομαντική εποχή βέβαια, άγνωστος στο ευρύ ελληνικό ακροατήριο. Συνθέτης από την εποχή μπαρόκ επίσης, Γκαετάνο Γκρέκο 1657-1728.

Αυτοί πού ζούσαν, στην Ιταλία;

Αυτός προφανώς, λόγω και του ονόματός του, ήταν στην Ιταλία. Έχουμε, βέβαια, και εν ζωή συνθέτες, συγκεκριμένα, του κυρίου Παναγιώτη Θεοδοσίου, ο οποίος γεννήθηκε το 1964, για σόλο εκκλησιαστικό όργανο.

Ναι, 55 ετών.

Ναι, νέος άνθρωπος σχετικά.

Ο συγχρονος συνθέτης εκκλησιαστικού οργάνου Παναγιώτης Θεοδοσίου

Αυτός ζει υποθέτω.

Είναι εν ζωή. Έχουμε κι άλλων συνθετών, όπως του Μάρκου Σοφιανόπουλου, για φωνή και εκκλησιαστικό όργανο, ο οποίος, δυστυχώς, απεβίωσε πρόωρα το 2014, αλλά κι άλλων συνθετών απ’ ό,τι βλέπω εδώ, κυρίως του Ιωάννη Σινόπουλου-Ουίλσον, 1944, για σόλο εκκλησιαστικό όργανο. Θα έλεγα ότι είναι πολύ ενδιαφέρουσα συναυλία να ακούσει κανείς μόνο Έλληνες συνθέτες εκκλησιαστικού οργάνου, γιατί δεν είναι και εύκολο εξάλλου να γίνει αυτό, να το ακούσεις εύκολα. Σε αυτό το σημείο να πω ότι όλα αυτά τα έργα προέρχονται από το αρχείο του κυρίου Θωμά Ταμβάκου. Ο κύριος Ταμβάκος είναι ένας άνθρωπος που έχει κάνει μία εξαιρετική δουλειά στο χώρο των Ελλήνων συνθετών, δηλαδή έχει συγκεντρώσει έργα, όχι μόνο για εκκλησιαστικό όργανο αλλά και άλλα. Αλλά του οφείλουμε μεγάλες ευχαριστίες, και οι οργανίστες, γιατί έχει συγκεντρώσει θα έλεγα το 100%, αλλά για μην είμαι υπερβολικός θα πω ίσως το 95%-98% έργων Ελλήνων συνθετών, και έχει φτιάξει ένα αρχείο, το αρχείο Ελλήνων μουσουργών, το οποίο είναι στη δική του δικαιοδοσία. Αυτά τα έργα έχουν αντληθεί από αυτό το αρχείο. Υπάρχουν κι άλλα βέβαια. Στη συγκεκριμένη συναυλία δεν θα ερμηνευθούν όλα τα έργα που υπάρχουν από Έλληνες συνθέτες, οι καλλιτέχνες πήραν, ουσιαστικά, τα αντιπροσωπευτικότερα από αυτά και θα τα παρουσιάσουμε το άλλο Σάββατο.

Αυτά τα έργα πώς δεν ήταν γνωστά; Να υποθέτω ότι ζούσαν οι περισσότεροι έξω.

Απ’ ό,τι βλέπω, ναι, κάποιοι ήταν στο εξωτερικό. Προφανώς, ένας σοβαρός λόγος που δεν έχουν περάσει στο ευρύ κοινό είναι η έλλειψη στην Ελλάδα της παράδοσης του εκκλησιαστικού οργάνου. Πού να ερμηνευθούν, ποιος να τα ερμηνεύσει;

Ο Ελληνας συνθέτης εκκλησιαστικού οργάνου Πρίγκηψ Ιωάννης Καρατζάς

Ναι, δεν είναι πιάνο.

Ακριβώς, που θα πεις ότι θα το ακούσω παντού. Το εκκλησιαστικό όργανο, στην Αθήνα δύο εκκλησίες έχουν την πρωτοκαθεδρία στις συναυλίες, η Αγγλικανική και η Γερμανική, οι υπόλοιπες δεν έχουν παράδοση σε συναυλίες. Οι μουσικοί που είμαστε εκεί κάνουμε τις προσπάθειές μας. Δηλαδή η κυρία Αντωνιάδου πέρυσι έκανε μία μεγάλη συναυλία μόνο με έργα Ελλήνων συνθετών. Το ίδιο έκανα κι εγώ φέτος. Αλλά, παρόλα αυτά, ωραία, τα παίξαμε, πότε θα ακουστούν ξανά τώρα αυτά; Κάνουμε τώρα στη Σύρο την προσπάθεια, θα την ξανακάνουμε μετά από δύο-τρία χρόνια. Εάν ήταν στο εξωτερικό, ένα έργο θα μπορούσε να ακουσθεί μέσα στο χρόνο 30-40 φορές στους διάφορους ναούς, εδώ θα το ακούσεις μία, δύο, τρεις φορές. Έτσι, δυστυχώς, πέφτουν στην αφάνεια. Ωστόσο κάνουμε προσπάθειες, δηλαδή και εγώ και η Χριστίνα, όπως και η κυρία Κεβεντζίδου στο εξωτερικό, και παρουσιάζουμε, όσο μπορούμε, έργα Ελλήνων συνθετών.
Δηλαδή εγώ θα πάω στην Πολωνία τον άλλο μήνα, θα παίξω Έλληνες συνθέτες, το Νοέμβριο έχω ρεσιτάλ στην Αγγλία, θα παίξω πάλι Έλληνες συνθέτες. Η κυρία Κεβεντζίδου κάνει το ίδιο, η κυρία Αντωνιάδου, στο εξωτερικό που παίζει, επίσης παρουσιάζει Έλληνες συνθέτες. Προσπαθούμε να τους περάσουμε και στο εξωτερικό, όχι μόνο στην Ελλάδα. Αλλά, όπως σας λέω, το πολύ να τους ακούσεις τέσσερις-πέντε φορές. Ωστόσο, είναι πολύ ενδιαφέροντα έργα. Δηλαδή αυτά που έπαιξα εγώ, που είναι από τη ρομαντική εποχή και μετά, θα έλεγα ότι είναι πολύ ενδιαφέροντα έργα. Αλλά στη χώρα μας είναι και ένα άλλο ζήτημα, ότι ούτε μουσικούς έχουμε που μπορούν να τα ερμηνεύουν συνέχεια, χώρους και εκδηλώσεις και έτσι περιοριζόμαστε σε ένα μικρότερο αριθμό εκδηλώσεων και δραστηριοτήτων.

Φωτό: Ιωάννης Καμπούρης

Μία από τις μεγάλες αγάπες του «Άβαλον

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

 Του Ιωάννη Μπαχά, δημοσιογράφου

Όποιος παρακολούθησε την Παρασκευή 21 Ιουνίου 2019 την τελετή έναρξης των Ευρωπαϊκών Αγώνων στο Μινσκ της Λευκορωσίας, θα ξαφνιάστηκε από το κεντρικό της θέμα: το δάσος και οι θρύλοι και μύθοι που συνδέονται μαζί του. Το κάθε δάσος (όπου έμεινε, φυσικά). Οι μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις και το καλλιτεχνικό τους μέρος, όπως οι τελετές έναρξης και λήξης, αποτελούν εξαιρετικές ευκαιρίες για να προβληθούν ζητήματα που εκ πρώτης όψεως τουλάχιστον δεν συνδέονται με τους αγώνες. Τέτοια είναι η Ειρήνη, η προστασία του Περιβάλλοντος, η έγνοια για τους υδάτινους πόρους, η διαφύλαξη της Παράδοσης και τόσα άλλα. Φέτος, το Μίνσκ μας θύμισε το δάσος.

Ένα πυκνό, βαθύ και ζωντανό δάσος, όπως όλα άλλωστε, είναι ο πρωταγωνιστής της σειράς του Netflix, “Zone Blanche”. Το δάσος είναι που ακούει, που βλέπει, που φροντίζει τον πεζοπόρο, που διατάζει τα πλάσματα του να μιλήσουν με όποιον το επιβουλεύεται, που ανησυχεί, που θυμώνει, που ξεσηκώνεται όταν το πληγώνουν. Οι κάτοικοι, μόνιμοι και περαστικοί της μικρής ευημερούσας πόλης, Βιλμπλάνς που φωλιάζει στην αγκαλιά του πιστεύουν, όχι όλοι όμως, πως το δάσος βρίσκεται εκεί για να υπηρετεί την ευημερία τους και ακόμη περισσότερο, την απληστία τους και το δηλητηριάζουν.

Η Λοραίν Βάϊς είναι η επικεφαλής της μικρής αστυνομικής δύναμης που αγωνίζεται να ελέγξει την εγκληματικότητα της μικρής της πόλης που όμως με 37 (και στο πρώτο επεισόδιο 38), φόνους μέσα στο έτος βρίσκεται ψηλότερα από τον εθνικό μέσο όρο εγκληματικότητας. Για να συνδράμει το έργο της, αλλά και να την ελέγξει, έρχεται με δυσμενή μετάθεση στη Βιλμπλάνς ο εισαγγελέας Σιριανί που τον καταδιώκουν οι Ερινύες από τις προηγούμενες υποθέσεις που διαχειρίστηκε. Ο Σιριανί ευσυνείδητος και σχολαστικός υποφέρει από φοβίες και αλλεργίες και μια στενότητα αντίληψης που υποχωρεί σταδιακά. 

Όπως όλες οι επαρχιακές πόλεις ένα πυκνό πλέγμα σχέσεων, μυστικών και παθών συνδέει τους κατοίκους της. Οι σχέσεις αυτές είναι που υποκινούμενες από μια ακαταμάχητη δύναμη, που μπορεί να είναι το δάσος αλλά και το φεγγάρι και κάθε άλλη δύναμη που εμείς οι άνθρωποι της πόλης αλλά και οι πιο κυνικοί της Βιλμπλάνς, μάθαμε να αγνοούμε και να κοροϊδεύουμε. Αυτές οι δυνάμεις προκαλούν φονική μανία και ποτίζουν καθε επεισόδιο με αίμα. Η εμμονική Λοραίν με τη βοήθεια των συνεργατών της εξιχνιάζει τις υποθέσεις, όχι όμως και αυτήν που στοιχειώνει τα βράδια της όπου περιπλανιέται στο δάσος, της απαγωγής της πριν από είκοσι χρόνια από κάποιον άγνωστο. Κάθε επεισόδιο θα μπορούσε να είναι αυτοτελές αφού η παρεξηγημένη ομάδα διαλευκάνει τα εγκλήματα που στρώνουν με πτώματα τους δρόμους της Βιλμπλάνς.

 Η απληστία μιας οικογένειας που εκμαυλίζει και ελέγχει την πόλη, των Σταϊνερ, μας βοηθάει να κρατάμε τη σύνδεση μας με την μεγαλούπολη, αφού η δράση της περιλαμβάνει κάθε γνώριμη δράση μιας εγκληματικής οργάνωσης, εκβιασμούς, απαγωγές, ξυλοδαρμούς, εξαγορές δημοτικών συμβούλων αλλά και ένα οργανωμένο συνομωτικό νεανικό αναρχικό κίνημα, την Αρντουϊνα που μάχεται με τα συμφέροντα που θέλουν να μετατρέψουν το δάσος σε εργοτάξιο. Μας θυμίζει την ομάδα των “12 Πιθήκων” στην ομώνυμη ταινία, μόνο που η πορεία του μετασχηματισμού της Αρντουϊνα από μια ρομαντική παρέα που βάζει ιούς στο δίκτυο σε μια δυναμική ομάδα κρούσης διαφέρει από την παρέα του Μπραντ Πητ.  

 Όσοι παρακολουθούμε την μάχη που μαίνεται στη Χαλκιδική, όπου η ξένη εταιρεία “Eldorado” (όπως το όνομα του μπαρ της Βιλμπλάνς) ξεκοιλιάζει τα σπλάχνα των αιωνόβιων δασών της και τα μπολιάζει με δηλητήριο, θα βρούμε ομοιότητες στην κλιμάκωση των αγώνων των κατοίκων που αντιδρούν στα τούνελ που άνοιξε, υπονομεύοντας το μέλλον τους, η εταιρεία, από τις διαμαρτυρίες και τα δημοσιεύματα μέχρι την πυρπόληση των εγκαταστάσεων της.

Αυτό που ίσως δεν μπορούμε να δούμε είναι πως “το δάσος αντιδρά”. Ο Σιρανί βρίσκει πως “Στη Βιλφράνς όλα είναι πιο επικίνδυνα”. Και αν θα το καταλαβαίναμε, προφανώς οι περισσότεροι δεν θα δεχόμασταν πως είναι ένας ζωντανός και ενιαίος οργανισμός και ακόμη περισσότερο πως υπάρχει ένας Θεός του Δάσους που το προστατεύει και το συγχρονίζει. Οι πολλοί αιώνες που μεσολάβησαν από την βίαια εξάλειψη της παγανιστικής θρησκείας, θόλωσαν την όραση και την κρίση μας. Τα ζώα του δάσους δεν είναι πλέον αγγελιοφόροι της Μητέρας Φύσης αλλά θηράματα και ζημιογόνοι παράγοντες για τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Η σειρά μας θυμίζει ότι τα κοράκια, οι μέλισσες, ο λύκος και το ελάφι μιλούν, βοηθούν, εμπνέουν, αλλά και υπερασπίζονται τον συνεχώς μειούμενο κόσμο τους. Η συζήτηση όμως για το κυνήγι, για την “Ανάπτυξη” που φέρνει η μεταλλευτική δραστηριότητα, για τους μύθους και τη σχέση τους με την πραγματικότητα δεν είναι θέμα μιας παρουσίασης τηλεοπτικής σειράς, ασχέτως αν η δυναμική ιδιοκτήτρια του Ελντοράντο τονίζει πως “Ολόκληρη η πόλη χτίστηκε πάνω σε τέτοιους μύθους”.

 Θεός (ή παρανοϊκός δολοφόνος για τον διοικητή Σουτάρ) “Δεν πρέπει να τον φοβόμαστε. Οι χριστιανοί τον ονόμασαν Διάβολο για να μας προσηλυτίσουν, μα ήταν ελεύθερος Θεός. Ζούσαμε ειρηνικά μαζί του μέχρι που αρχίσαμε να καταστρέφουμε το δάσος”. Ο Θεός των Κελτών, Κερνούνος έρχεται και ξανάρχεται στις έρευνες της μικρής αστυνομικής ομάδας, πότε σαν όραμα της διασαλευμένης φαντασίας της Λοραίν, πότε σαν εμμονή από την έρευνα στα βιβλία και τα ευρήματα της ρωμαϊκής εποχής (να διαβάσουμε και εμείς τον Πλίνιο για μια μεγαλύτερη εμβάθυνση στο θέμα), πότε σαν πραγματικότητα απτή. Αν και στα πρώτα επεισόδια οι εικόνες του πυκνού δάσους, που εκτείνεται σε μια τεράστια απόσταση που τονίζει το ασήμαντο μέγεθος της ανθρώπινης πόλης στην αγκαλιά του, δημιουργεί κλειστοφοβικά αισθήματα στον θεατή, εντούτοις σε λίγο το δάσος χαμογελάει, τα ζώα του δεν τρομάζουν, εκείνο που τρομάζει είναι τα εγκλήματα των ανθρώπων που εκδηλώνουν όλη την απέραντη γκάμα της νοσηρότητας. Το δάσος είναι σκληρό αλλά δίκαιο, ακούει μουσική (“του αρέσουν ιδιαίτερα τα τριημιτόνια”), θεραπεύει, καθοδηγεί και σώζει, όμως οι άνθρωποι του καταφέρνουν μαχαιριές όπως κάνουν και μεταξύ τους. Η Λοραίν αποφαίνεται πως “Η πόλη απειλεί το δάσος, όπως οι Ρωμαίοι πριν από 2000 χρόνια”.

 Από τότε που μας δίδαξαν πως μέσα στα δένδρα δεν κατοικούν δρυάδες και στις πηγές δεν λούζονται νηρηϊδες, πως αν και βλέπουμε τα δένδρα να γεννιούνται, να μεγαλώνουν και να πεθαίνουν, εντούτοις δεν έχουν ψυχή. Από τότε που αν και πιστεύουμε πως το κομμάτι του νεκρού “τίμιου ξύλου” είναι πιο ιερό από ένα ζωντανό δένδρο και πως ο λύκος και η αλεπού βλάπτουν τα οικόσιτα μας και λαμβάνουμε αμοιβή για την εξόντωσή τους. Από τότε που μεταφέραμε τα κεφάλια των θηραμάτων μας στους τοίχους του εξοχικού μας, ενώ έξω το δάσος έπαψε να υπάρχει. Και τέλος από τότε που θεωρήσαμε σημαντικότερη μια εργασία στις στοές κάτω από το δάσος από μια βόλτα σε αυτό. Από τότε λοιπόν, έπαψε να έχει οποιαδήποτε αξία για εμάς. Όμως ακόμη και εάν δεν υπάρχουν κερασφόροι Θεοί για να το υπερασπιστούν, όπως ο Κέλτης Κερνούνος, η Φύση θα αντιδράσει. Και όπως συνηθίζουμε εμείς οι Θεσσαλονικείς να λέμε “Σαν τη Χαλκιδική δεν έχει”, θα συνεχίσει να ισχύει και στο μέλλον το ίδιο όμως το νόημα θα έχει αλλάξει, αφού και σαν τη Σελήνη δεν έχει πουθενά και οι δύο προορισμοί θα μοιάζουν.  

Το “Σήμα Μηδέν” μιλάει για το “σημείο μηδέν” εκείνο δηλαδή που δηλώνει το μέρος που πέφτει μια βόμβα. Η σειρά είναι ένας ύμνος στη Φύση και μια προειδοποίηση για τα πλήγματα που της καταφέρνουμε. Όπως διαπιστώνει ο Εισαγγελέας Σιριανί “Μέσα σε τόσους θανάτους, καλό είναι να πιστεύουμε ότι υπάρχει και κάτι καλό”. Φέτος το καλοκαίρι, αν επιλέξετε τη Χαλκιδική για τις διακοπές σας, περπατήσετε στα αιωνόβια δάση της και αναλογιστείτε τα όσα θα δείτε στη σειρά. Γράψτε σε έναν τοίχο το σήμα της Αρντουϊνα, ένα Άλφα από κλαδιά, και ζητήστε να σταματήσει η Ελντοράντο την καταστροφή του δάσους. Τότε ο λύκος που θα συναντήσετε θα σας χαμογελάσει. Γιατί “Οι ιστορίες γίνονται αληθινές αν τις πιστεύουμε” ή όπως έλεγαν οι πρόγονοί μας “Ει εισί βωμοί, εισί και Θεοί”.     


O Ιωάννης Μπαχάς είναι δημοσογράφος, μέλος της Ε.ΔΗ.Π.Η.Τ.

            

 Του Ιωάννη Μπαχά, δημοσιογράφου Όποιος παρακολούθησε την Παρασκευή

ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ, ΙΣΤΟΡΙΑ - ΙΔΕΕΣ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Του Τηλέμαχου Χορμοβίτη

Πολλοί λένε πως για το σημερινό χάλι της Αθήνας και πολλών άλλων ελληνικών πόλεων φταίει η αντιπαροχή και ο Καραμανλής. Κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι δευτερεύον. Από τότε που ο άνθρωπος δημιούργησε τις πόλεις, συνεχώς γκρεμίζονται παλιά σπίτια και συνεχώς χτίζονται νέα. Αυτή είναι η φυσική ροή των πραγμάτων.

Όμως όταν αντικαθιστάς ένα γοτθικό κτίριο με ένα μπαρόκ ή ένα παραδοσιακό με ένα νεοκλασικό, το κακό είναι μικρό. Το σημείο καμπής στον κατήφορο των
ελληνικών (και όχι μόνο) πόλεων ήταν η ολοκληρωτική κυριαρχία της μοντέρνας αρχιτεκτονικής από τη δεκαετία του 1930 και μετά.

Από τη στιγμή που στην χώρα μας (όπως και στο εξωτερικό) επικράτησε μια αρχιτεκτονική νέου τύπου που πέταξε στα σκουπίδια την αρχιτεκτονική σοφία αιώνων, γελοιοποίησε κάθε έννοια αρμονίας, τάξης και καλού γούστου και βάφτισε την ασχήμια ομορφιά, το παιχνίδι ήταν χαμένο. Άντε στην καλύτερη περίπτωση, να είχαμε σώσει λίγα νεοκλασικά ακόμη στο ιστορικό κέντρο. Πόσοι όμως μένουν στο κέντρο; Και πάλι η ασχήμια της μοντέρνας αρχιτεκτονικής θα κυριαρχούσε στις πόλεις μας και στις ζωές μας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

 

Δεν βρέθηκαν άρθρα

[vc_row][vc_column][eltd_block_one category_id="0" author_id="0" featured_thumb_image_size="original" display_pagination="yes" pagination_type="np-horizontal"][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column width="1/2"][eltd_post_layout_two