ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ακολουθήστε μας:
1 May, 2026
ΚεντρικήStandard Blog Whole Post (Σελίδα 107)

Κλείνουν σήμερα 7/ 19 Ιουνίου 2020, 199 χρόνια από την συντριβή των ηρωϊκών εθελοντών του Ιερού Λόχου του Υψηλάντη από το Οθωμανικό ιππικό στην Μάχη του Δραγατσανίου. Υπήρξε η μάχη που καθόρισε την αποτυχία του αγώνα στις Παραδουνάβειες περιοχές, όπου διοικητές ήταν απόγονοι Βυζαντινών και Φαναριώτικων αριστοκρατικών οικογενειών Και εκείνη που σήμανε ότι η Ελληνική Επανάσταση θα μπορούσε να πετύχει μόνο ατον Ελλαδικό χώρο

Έτσι εμείς δημοσιεύουμε τον “Ύμνο στον Ιερό Λόχο” του δεύτερου εθνικού μας ποιητή Ανδρέα Κάλβου (Άβαλον των Τεχνών)

Άς μη βρέξει ποτέ
το σύννεφον, και ο άνεμος
σκληρός ας μή σκορπίση
το χώμα το μακάριον
που σας σκεπάζει.

Ας το δροσίση πάντοτε
με τ’ αργυρά της δάκρυα
η ροδόπεπλος κόρη·
και αυτού ας ξεφυτρώνουν
αιώνια τ’ άνθη.

Ω γνήσια της Ελλάδος
τέκνα· ψυχαί που επέσατε
εις τον αγώνα ανδρείως,
τάγμα εκλεκτών Ηρώων,
καύχημα νέον·

σας άρπαξεν η τύχη
την νικητήριον δάφνην,
και από μυρτιά σας έπλεξε
και πένθιμον κυπάρισσον
στέφανον άλλον.

Αλλ’ άν τις απεθάνη
δια την πατρίδα, η μύρτος
είναι φύλλον ατίμητον
και καλά τα κλαδιά
της κυπαρίσσου.

Αφ’ ου εις του πρώτου ανθρώπου
τους οφθαλμούς η πρόνοος
φύσις τον φόβον έχυσε
και τας χρυσάς ελπίδας
και την ημέραν

επί το μέγα πρόσωπον
της γης πολυβοτάνου,
ευθύς το ουράνιο βλέμμα
βαθυσκαφή εφανέρωσε
μνήματα μύρια.

Πολλά μεν σκοτεινά·
φέγγει επ’ ολίγα τ’ άστρον
το της αθανασίας·
την εκλογήν ελεύθερον
δίδει το θείον.

Έλληνες της πατρίδος
και των προγόνων άξιοι·
Έλληνες σεις, πώς ήθελεν
άπό σας προκριθείν
άδοξος τάφος;

Ο Γέρων φθονερός
και των έργων εχθρός
και πάσης μνήμης έρχεται·
περιτρέχει την θάλασσαν
και την γην όλην.

Από την στάμναν χύνει
τα ρεύματα της λήθης
και τα πάντα αφανίζει.
Χάνονται οι πόλεις, χάνονται
βασίλεια κ’ έθνη.

Αλλ’ ότε πλησιάση
την γην οπού σας έχει,
θέλει αλλάξειν τον δρόμον του
ο Χρόνος, το θαυμάσιον
χώμα σεβάζων.

Αυτού, αφού την αρχαίαν
πορφυρίδα και σκήπτρον
δώσωμεν της Ελλάδος,
θέλει φέρειν τα τέκνα της
πάσα μητέρα,

και δακρυχέουσα θέλει
την ιεράν φιλήσειν
κόνιν και ειπείν: τον ένδοξον
Λόχον, τέκνα, μιμήσατε,
Λόχον Ηρώων.

Κλείνουν σήμερα 7/ 19 Ιουνίου 2020, 199

Από τον “Σύλλογο Φίλων Κτήματος Τατοίου” λάβαμε την εξής ανακοίνωση:

Θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι η ταινία «Οι Απάχηδες των Αθηνών» θα παρουσιαστεί στο Τατόι, από την Εθνική Λυρική Σκηνή στις 12 Σεπτεμβρίου 2020. Από τις 18 Ιουλίου ο Πολιτισμός επιστρέφει δυναμικά στην Ελλάδα με έναν νέο θεσμό που ήρθε εσπευσμένα λόγω πανδημίας αλλά θα μείνει για πάντα, το «Ολη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός» όπως ανακοίνωσε η Υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη. Θα είναι το πρώτο ανάλογο πολιτιστικό γεγονός που θα λάβει χώρα στο Τατόι σε όλη του την ιστορία. 

H πρώτη παγκόσμια προβολή της αποκατεστημένης ταινίας έλαβε χώρα στις 15 Φεβρουαρίου 2020 στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, στο Κέντρο Πολιτισμού  Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Μετά την τεράστια επιτυχία που σημείωσε η πρώτη παγκόσμια προβολή οι Απάχηδες των Αθηνών επιστρέφουν για πρώτη φορά σε δύο ανοιχτούς εμβληματικούς χώρους. Οι προβολές θα πραγματοποιηθούν σε ένα από τα τοπία των γυρισμάτων της ταινίας, το πρώην βασιλικό κτήμα Τατοΐου και στο προαύλιο του Αρχαιολογικού Μουσείου, με τη συνοδεία της ορχήστρας της ΕΛΣ. Διευθύνει ο Στάθης Σούλης.

Οι απάχηδες των Αθηνών

Σκηνοθεσία-παραγωγή Αδελφοί Γαζιάδη (1930)
Μουσική διεύθυνση Στάθης Σούλης
Με την Ορχήστρα της ΕΛΣ
Ερμηνεύουν: Βέρα (Δέσποινα Σκαρλάτου), Τιτίκα (Μιράντα Μακρυνιώτη), Πρίγκηπας (Κωνσταντίνος Κληρονόμος)

Από το site της Εθνικής Λυρικής Σκηνής αντλούμε τις παρακάτω πληρφορίες για την ταινία: 

«Οι Απάχηδες των Αθηνών» του Δημήτρη Γαζιάδη, σε μουσική του Νίκου Χατζηαποστόλου, είναι η πρώτη “άδουσα και ηχητική” ελληνική  ταινία (1930), που επί δεκαετίες θεωρείτο χαμένη. Η κόπια  σε θετικό βρέθηκε, πριν τέσσερα χρόνια, στην Γαλλική Ταινιοθήκη, γεγονός ιδιαίτερα σημαντικό καθώς πρόκειται για την πρώτη ελληνική ταινία η οποία συνοδευόταν από συγχρονισμένη ηχογράφηση  της μουσικής και των τραγουδιών.

Η αποκατάσταση της εικόνας πραγματοποιήθηκε, για λογαριασμό της Ταινιοθήκης της Ελλάδος, σε συνεργασία με την Σελίν Ρουιβό της Γαλλικής Ταινιοθήκης, στο εργαστήριο L’Immagine Ritrovata στην Μπολόνια από αυτή τη μοναδική κόπια, σε βάση νιτρικής κυτταρίνης με γαλλικούς μεσότιτλους. Την ανασύσταση  της  μουσικής που συνόδευε την ταινία ανέλαβε το Κέντρο Ελληνικής Μουσικής. Επιμέλεια και προσαρμογή της μουσικής επένδυσης: Γιάννης Τσελίκας. Μουσικολογική έρευνα: Γιάννης Σαμπροβαλάκης.

Η ιστορική αυτή ταινία, πολύτιμο ντοκουμέντο για την Αθήνα της εποχής του ΄30, «ζωντανεύει» και πάλι υπό την αιγίδα του Κώστα Γαβρά, μέσα από τη συνέργεια της Ταινιοθήκης της Ελλάδος, της Γαλλικής Ταινιοθήκης και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Η αποκατάσταση πραγματοποιήθηκε με δωρεά από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος(ΙΣΝ).

Η ταινία, στην οποία πρωταγωνιστούν θρυλικές μορφές της ελληνικής οπερέτας όπως ο Πέτρος Κυριακός, η Μαίρη Σαγιάνου, ο Πέτρος Επιτροπάκης, ο Γιάννης Πρινέας, κ.α. αποτελεί έναν σημαντικό, χαμένο μέχρι σήμερα, κρίκο στην ιστορία του πρώιμου ελληνικού κινηματογράφου.

Η αποκατεστημένη κόπια σε 4Κ θα παρουσιαστεί με ζωντανή μουσική, σε μια προσπάθεια να ανασυσταθεί η αρχική -οριστικά χαμένη- ηχητική μπάντα του έργου, ενώ η ηχογραφημένη εκδοχή της συγκεκριμένης ζωντανής εκτέλεσης θα ενσωματωθεί στο ψηφιακό αρχείο για τις επόμενες προβολές.

Η κύρια δύναμη της κινηματογραφημένης αυτής οπερέτας, έγκειται στην υψηλή αισθητική της κινηματογράφησης, η οποία καταγράφει έξοχα ορισμένα από τα σημαντικότερα τοπόσημα της Αθήνας και των περιχώρων, και συλλαμβάνει την καθημερινότητα του 1930 στην Πλάκα, στου Ψυρρή, στην Αγορά, στο Θησείο, στο Γκάζι, στα Χαυτεία, στην Πλατεία Συντάγματος, στην Ομόνοια, στην οδό Σταδίου, στην Πανεπιστημίου, αλλά και στα Ανάκτορα του Τατοΐου.

Σε κλειστή προβολή που έγινε στη Μπολόνια τον περασμένο Ιούνιο, οι εμπλεκόμενοι φορείς (εκπρόσωποι της Γαλλικής Ταινιοθήκης, της Ταινιοθήκης της Ελλάδος και του εργαστηρίου L’Immagine Ritrovata)  έμειναν εντυπωσιασμένοι, καθώς η καλλιτεχνική ποιότητα της ταινίας ήταν πέρα από κάθε προσδοκία. Κατά κοινή ομολογία, το να μπορεί μια μικρή χώρα να παράξει το 1930 μια ταινία τέτοιας αισθητικής και τεχνικής αρτιότητας είναι εξαιρετικά σπάνιο.

 Λεπτομέρειες θα ανακοινωθούν προσεχώς. 

Από τον “Σύλλογο Φίλων Κτήματος Τατοίου” λάβαμε

Της καθηγήτριας Μαρίας Τζάνη

Το σκέφθηκε καλά η Υπουργός Παιδείας να εισάγει μία ξένη Γλώσσα από το νηπιαγωγείο;

Τα μικρά παιδιά πρέπει να δημιουργήσουν στέρεα Γλωσσική δομή μητρικής και μετά να μάθουν μια ξένη Γλώσσα.

Γιατί δεν εισηγείτο την Αρχαία Ελληνική, με παιγνιώδη τρόπο, προσφέροντας μιάν άρτια γνώση της Ελληνικής, αναπτύσσοντας τις εγκεφαλικές ικανότητες και την ενδιάθετη Νοημοσύνη των μικρών παιδιών, όπως επιστημονικές έρευνες έχουν αποδείξει;

Η ξένη Γλώσσα από το νηπιαγωγείο βλάπτει το αναπτυσσόμενο παιδί.

ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕΙ;

Και να σκεφθούμε ότι η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΗ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ, ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ του 2015!

Σε όλα αυτά προσθέστε πως, τα παιδιά γεννιούνται έξυπνα… και στο σχολείο γίνονται χάνουν πολλή από την εξυπνάδα τους!

Αυτό είναι μια διαπίστωσις και του μεγάλου βιολόγου / παιδαγωγού Πιαζέ!!!

ΠΗΓΗΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 3.6.2020.

Της καθηγήτριας Μαρίας Τζάνη Το σκέφθηκε καλά η Υπουργός

 του Γιώργου Πισσαλίδη 

Διαδηλώσεις έγιναν σε όλη την  Αμερική το Σάββατο 30 Μαϊου, με αφορμή την δολοφονία του Τζωρτζ Φλόυντ από αστυνομικό. Και όπως θα περίμεναν  πολλοί ακολουθήθηκαν από βανδαλισμούς και πλιάτσικο. Εξαίρεση δεν θα μπορούσε να αποτελέσει η πόλη της Νασβιλ στο Τεννεσσή, η αποκαλούμενη “Μέκκα της Κάντρυ” και “Μουσική Πρωτεύουσα των ΗΠΑ”.

Η Μητροπολιτική Αστυνομία της Νάσβιλ ανακοίνωσε ότι 30 επιχειρήσεις καταστράφηκαν στο κέντρο της πόλης, όταν οι διαδηλώσεις έγιναν βίαιες. Ανάμεσα τους το εμβληματικό κτίριο Ryman Auditorium (Ράυμαν Ωντιτόριουμ), που είναι διάσημο σε όλο τον κόσμο ως ο “Ναός της Κάντρυ”

Όλα ξεκίνησαν, όταν αμέτρητοι διαδηλωτές ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα που είχε γίνει για τις 3 το μεσημέρι έξω από το Δικαστήριο της Κομητείας. Όλα πήγαιναν καλά μέχρι που έπεσε το σκοτάδι. Τότε οι διαδηλωτές έκαναν σπράιη στο κτίριο, εσπασαν τα τζάμια και πέταξαν μέσα φλεγόμενα αντικείμενα. Οι φωτιές δεν απλώθηκαν αλλά δημιούργησαν καταστροφές και οι αρχές συνέλαβαν ένα 25χρονο με κατηγορίες  κακουργήματος.

Τότε οι βάνδαλοι στραφηκαν στην δημοφιλή Λόουερ Μπρόντγουαίη, ένα δρόμο που είναι γεμάτη από θωρυβώδη μπαρ και κάντρυ εστιατόρια. Η τουριστική μέκκα, μόλις είχε αρχίσει να αναρώνει μετά τον εγκλεισμό του κορωνοϊού και δέχθηκε ένα δυνατό κτύπημα. Ο όχλος  κατέστρεψε και έβαλε φωτιά σε γνωστά μαγαζιά, ανάμεσα τους και το εστιατόριο Margaritaville του Τζίμυ Μπάφετ, καλλιτέχνη γνωστού για το στυλ της easy και ηλιόλουστης κάντρυ συνδεδεμένου με ένα εξωτικό λάιφστάυλ.

Όμως ένα τετράγωνο από την “Λοουερ Μπρόνγουαίη”, βρίσκεται το Ράυμαν Ωντιτόριουμ , ένας συναυλιακός χώρος-θεσμός και ο οποίος δέχθηκε επίθεση. Ευτυχώς έσπασε μόνο ένα τζάμι κοντά στην ταμπέλα που γράφει “Το μέρος που γεννήθηκε το μπλουγκράς” Το θεμα όμως είναι ότι πρόκειται για εθνικό μνημείο των ΗΠΑ και αυτό δείχνει το σκεπτικό και το επίπεδο των βανδάλων και των πλιατσικολόγων

Ποιο είναι το Ryman Auditorium ; 

Το Ράυμαν Ωντιτόριουμ άνοιξε το 1872 ως εκκλησία με το όνομα Γιουνιον Γκόσπελ Ταμπερνέηκλ. Κτίσθηκε από τον επιχειρηματία σαλούν και  ποταμόπλοιων Τόμας Ράυμαν για να στεγάσει τα εκκλησιασματα του γνωστού Μεθοδιστή ιερέα Σάμουελ Τζόουνς.

Το 1904 με τον θάνατο του Ράυμαν, το κτίριο ονομάσθηκε Ράυμαν Ωντιτόριουμ. Όμως για να καλύπτει τα έξοδα, μετατράπηκε απο το 1907 μέχρι το 1949, στο “Κάρνετζι Χωλ του Νότου” με εμφανίσεις του Ενρίκο Καρούζο, του Χάρρυ Χουντίνι, των κωμικών Τσάρλυ Τσάπλιν και Μπομ Χόουπ, αλλά και της Ντόρις Νταίη και του διάσημου συνθέτη  εμβατηρίων Τζων Φίλιπ Σούζα. Επίσης εκεί εκαναν ομιλίες ο Πρόεδρος Θεόδωρος Ρούζβελτ το 1907 και η εκπαιδευτικός Χέλλεν Κέλλερ και η διάσημη κωφάλαλος μαθήτρια της Ανν Σάλλιβαν Μαίησυ to 1913, το πρωτο event που ήταν sold oiut .

H συναυλία του Καρούζο στο Ryman’s Auditorium

Από το 1943 μέχρι το 1974, το Ράυμαν Ωντιτόριουμ υπήρξε το μόνιμο σπίτι του θρυλικού ραδιοφωνικού σώου Grand Ole Opry , που κάθε Σάββατο 19:00 με 21:30  μεταδιδόταν από τον θρυλικό σταθμό σήμερα WSM με εμφανίσεις  καλλιτεχνών Από το Opry πέρασαν όλα τα μεγάλα ονόματα της κάντρυ. Ενώ το να γίνεις μόνιμο μέλος του Opry θα γίνει η μέγιστη τιμή για καλλιτέχνες του είδους

Το άτομο που ταυτίσθηκε με το Opry ήταν ο Ρόυ Άκαφ, ο αυτοαποκαλούμενος Βασιλιάς της Κάντρυ, ένας μουσικός που τιμήθηκε και από Προέδρους των Ηνωμένων Πολιτειών, όπως ο Ρίτσαρντ Νίξον και ο Ρόναλντ Ρέηγκαν.

Το 1946 εμφανίσθηκε για πρωτη φορά ο Μπιλ Μονρόε, ο πατέρας τυ μπλουγκρας του παραδοσιακού είδους με μπάντζο και βιολιά.

Στις 11 Ιουνιου 1949, ο Βασιλιάς της Κάντρυ και πατέρας της ροκαμπίλλυ Χανκ Γουίλλιαμς έδωσε την πρωτη του συναυλία παίζοντας το Lovesick Blues   και το κοινό τον αποθέωσε καλώντας τον να παίξει έξι φορές.

Στις 2 Οκτωβρίου 1954, ο νεαρος Ελβις Πρίσλεϋ έπαιξε για μία και μοναδική φορά στο Οpry. Παρόλο που το κοινό χειροκρότησε ευγενικά το επαναστατικό του ροκαμπιλυ, ο μάναζτερ του Opry τον συμβούλεψε να ξεχάσει το τραγούδι και να γυρίσει στις νταλίκες.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 δημιουργήθηκε ένα μελωδικό στυλ κάντρυ που ονομάσθηκε Nashville Sound. Αυτό χρωστούσε πολλά στην παραδοσιακή ποπ και το easy listening, ενώ πουλούσε στο ενήλικο ποπ κοινό της εποχής. Aρχιτεκτονες του οι παραγωγοί Τσετ Άτκινς και Όουεν Μπράντλεϋ και τα πιο διάσημα ονόματα ο Τζιμ Ρηβς και η Πάτσυ Κλάιν.  Είναι αυτό το είδος που θα έκανε εκατομμύρια τουρίστες από όλο τον κόσμο να έρχονται στο Opry και το Ράυμαν Ωντιτόριουμ.

Στις 15 Σεπτεμβρίου 1968, μέσα στη αναμπουμπούλα της αντικουλτούρας και του χιππισμού οι “Μπερντς”με καθοδηγητή τον Γκραμ Πάρσονς εμφανίζονται στο Οpry για να παίξουν ροκ διασκευές σε κάντρυ τραγούδια από το κάντρυ ροκ άλμπουμ τους Sweetheart of Rodeo. Mε το που ανεβαίνουν στην κοινό τους γιουχάρει. Και σαν να μην έφτανε αυτό σπάνε το πρωτόκολο και τραγουδούν το δικό τους Hickory Wind αντί του Life In Prison του Μερλ Χάγκαρντ που προαναγγέλθηκε.

Το ροκ όμως θα έπαιρνε την εκδίκηση του μέσω του τηλεοπτικού σώοου του Τζώννυ Κας που γυριζόταν εκεί από το 1969 μέχρι το 1971. Εκεί ανάμεσα σε κάντρυ καλλιτέχνες, ο Κας θα καλούσε καλλιτέχνες όπως ο Μπομπ Ντυλαν, ο Νηλ Γιάνγκ, η Τζόνι Μίτσελ και η Λίντα Ρόνσταντ που ήταν επηρεασμένοι από την φολκ και την κάντρυ .

Τέλος στις 20 Ιανουαρίου 1973, ο Τζέρυ Λη Λιούις καλείται να παίξει στο Opry μετά από δεκαετιών επιτυχιών στα τσαρτς της κάντρυ. Του δίνουν δύο συμβουλές: όχι ροκ εντ ρολ και όχι βρισιές. Θα τις παραβεί, δίνοντας ένα εκπληκτικό σώου, παίρνοντας εκδίκηση από τον τρόπο που του είχαν φερθεί το 1955

Στις 15 Μαρτίου 1974, έγινε η τελευταία συναυλία και το Opry μεταφερθηκε στο θεματικό πάρκο Opryland House στα βόρεια της Νάσβιλ και το Ryman παρέμεινε κλειστό για σχεδόν 20 χρόνια. Το 1989 αγορασμένο  πλέον από την   Gaylord Broadcasting Company, υπεύθυνη για το κλασσικο τηλεοπτικό σώου κάντρυ και κωμωδίας Hee Haw θα ξεκίναγε η ανακαίνιση του.

Από τις 30 Απριλίου μέχρι 4 Μαϊου 1991, ΄και ενώ οι εξωτερικές δουλειές συνεχιζόταν η βασίλισσα του κάντρυ ροκ και της Americana, Έμμυλου Χάρις μαζί με τους Nash Ramblers έδωσε 4 ακουστικά σώου που ηχογραφήθηκαν ως Αt The Ryman, κερδίζοντας Γκράμμυ για Καλύτερη Κάντρυ Ερμηνεία από Ντουέτο ή Συγκρότημα. Οι συναυλίες και τα έξοδα βοήθησαν να τελειώσουν οι ανακαινίσεις και να ξαναγίνει το Ράυμαν μέρος συνυαλιών.

Το 2001, το Ράυμαν Ωντιτόριουμ ανακηρύχθηκε Εθνικό Ιστορικό Μνημείο.

 του Γιώργου Πισσαλίδη  Διαδηλώσεις έγιναν σε όλη την 

Έκλεισαν την Κυριακή 31 Μαϊου 2010, τα 90α γενέθλια του βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθέτη και ηθοποιού Κλίντ Ήστγουντ και εμείς συνεχίζουμε το αφιέρωμα μας σε μία από τις πιο πολυσυζητημένες ταινίες του.

του K.V. Turley

Κάθε βράδυ στα τέλη της δεκαετίας του ‘60, η τηλεόραση μετέφερε την φρίκη του Πολέμου του Βιετνάμ στα σαλόνια της Αμερικής. Την ίδια στιγμή, στους κινηματογράφους σε όλη την επικράτεια, το Χόλλυγουντ δεν αντανακλούσε πλέον τον πως οι Αμερικάνοι ήθελαν να βλέπουν τους εαυτούς τους. Αντίθετα οι σκηνοθέτες φαινόταν να έχουν ένα θαυμασμό για τους χίππις που απέρριπταν την συμβατική κοινωνία, για άτομα με αποκλίνουσα σεξουαλική συμπεριφορά και άτομα που απέφευγαν να κάνουν την θητεία τους. Η Αργυρή Οθόνη του Χόλλυγουντ έγινε ένας διαλυμένος καθρέπτης παραμορφωμένων και ακαταλαβίστικων φωνών που ενοχλούσαν περισσότερο παρά διασκέδαζαν το κοινό που παρακολουθούσε τις ταινίες.

Παρόλα αυτά, μέσα σε όλο αυτόν τον φόντο, ο Ρίτσαρντ Νίξον επέστρεψε από την πολιτική  έρημο για να πετύχει μια νίκη για το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα στις Προεδρικές Εκλογές του 1968 που άφησε τον κόσμο με ανοικτό το στόμα. “Η Αμερική μίλησε” είπε ο Νίξον στην ορκομωσία του και ήταν “η φωνη της μεγάλης πλειοψηφίας των Αμερικανών – των ξεχασμένων Αμερικανών, που δεν φωνάζουν και δεν κάνουν διαδηλώσεις ” Αυτό το εκλογικό σώμα εμφανιζόταν να είναι πιο πολυάριθμο από ότι πίστευαν πολλοί.

Επίσης το 1968, ο Στηβ Μακ Κούην είχε τεράστα επιτυχία στα ταμεία (box office) με ένα μοδάτο αστυνομικό δράμα: το “Μπούλιτ”. Τοποθετημένο στο Σαν Φρανκίσκο , ο Φρανκ Μπούλιτ, ο χαρακτήρας του αστυνομκού, που υποδύεται ο Μακ Κουήν έχει μόνο την εξωτερική εμφάνιση ενός αστυνομικού. Eξίσου μοναχικός με τον Κάλλαχαν που θα ακολουθήσει, οι δύο άνδρες αποξενώνονται από τους ανωτέρους τους για διαφορετικούς λόγους. Ο Μπούλιτ περιφρονεί το Κατεστημένο όπως αυτό εκπροσωπείται από αυτούς τους ανωτέρους του και τα πολιτικά αφεντικά τους. Από αυτήν την άποψη, ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Στηβ Μακ Κουήν ανήκει περισσότερο στην αντικουλτούρα παρά στον νόμο και την τάξη.

Σε αντίθεση, ο Κάλλαχαν θα απεχθανόταν τους αστυνομικούς ανώτερους του αποκλειστικά γιατί φέρονται αδύναμοι σε αυτούς που διαπράττουν το έγκλημα . Τόσο αδύναμοι, που στην πραγματικότητα κάτω από τις ετοιμόλογες ατάκες του Κάλλαχαν , υπάρχει μια ενστικτώδης οργή ενάντια στην υποκριτική τους αδράνεια. Το 1971, ο χαρακτήρας του Ήστγουντ εκμεταλλευόταν μια μεγαλύτερη οργή που τότε κόχλαζε σε ένα μεγάλο τμήμα της Αμερικάνικης κοινωνίας, το ίδιο εκλογικό σώμα που είχε ψηφίσει τον Νίξον λίγα χρόνια νωρίτερα . Επί σκηνής, είναι αυτή η οργή που κινητοποιεί τον Κάλλαχαν να επιβάλλει λιγότερο τον νόμο και περισσότερο κάποιος που επιβάλλει τους δικούς του νόμους.

Στον “Επιθεωρητή Κάλλαχαν” πουθενά αυτό δεν φαίνεται καλύτερα από την στιγμή που ο Κάλλαχαν αντιμετωπίζεται επιθετικά για τις τακτικές σύλληψης του. Για να απελευθερώσει ένα κορίτσι που κρατείται όμηρος, ο Κάλλαχαν βασανίζει τον ερπετοειδή ψυχοπαθή Σκορπιό (που τον υποδύεται ο ‘Άντυ Ρομπινσον). Όταν αργότερα, λένε στον Κάλλαχαν ότι η ομολογία και τα όπλα που ανακτήθηκαν από το κρυσφήγετο του “Σκορπιού”, για να μην πουνε για το πτώμα του νεκρού κοριτσιού, είναι όλα απαράδεκτα ως αποδείξεις, ο αστυνομικός επιθεωρήτής δίκαια ξεσπαθώνει. Παρακολουθούμε ένα φτωχά ντυμένο γραφειοκράτη, καθώς κατσαδιάζει τον Κάλλαχαν σχετικά με τον νόμο περί διαβάσματος των δικαιωμάτων των υπόπτων για ένα έγκλημα πριν από οποιαδήποτε ανάκριση. Σκεφτόμενος μόνο το θύμα, ο Κάλλαχαν έχει ξεμπερδέψει με αυτό, όταν βασανίζει και ακόμα χειρότερα για κάποιους δεν ζητά καμμιά σύγγνωμη.

Όπως ήταν προβλεπόμενο, οι προοδευτικοί κινηματογραφικοί κριτικοί απεχθάνονταν τον “Επιθεωρητή Κάλλαχαν”. Συγκεκριμένα “πιάστηκαν” από την σκηνή βασανιστηρίου καθώς και άλλες πλερές της πλοκής για να φτιάξουν ένα κατάλογο εγκλημάτων, που έγιναν αντιληπτά και διαπράχθησαν από τον Ήστγουντ . Η φιγούρα του Σκορπιού ανήκει στην αντικουλτούρα, μιλωντας την αργκό της και ντυμένος ανάλογα. Φοράει ακόμα και μια επιγραφή που γραφει “αγάπη και ειρήνη” που είναι πολύ χαρακτηριστική του πνεύματος του Σαν Φρανκίσκο. Μπορεί να ήταν ένας αφηνιασμένος φονιάς, αλλά για κάποιους κριτικούς κινηματογράφου ήταν αντιπροσωπος μιας ανερχόμενης Αμερικής με την οποία ταυτιζόταν , ένας που φαινομενικά βρίσκεται υπό επίθεση από τον Δικαιοσύνη των Συνόρων αυτού που γίνεται αντιληπτό ως το άλτερ έγκο του Ήστγουντ.

Θυμίζοντας τον κόσμο του Σπιλαίην, και παρόλες τις αρνητικές δηλώσεις των κριτικών, ο ‘Επιθεωρητής Κάλλαχαν” ήταν τεράστια επιτυχία στο box office, μία από τις ταινίες που έκαναν τις μεγαλύτερες εισπράξεις στην χρονιά του  1971. Εξίσου τεράστια επιτυχία στο εξωτερικό, ήταν το φιλμ που μετέτρεψε τον  Ήστγουντ από σταρ του Χόλλυγουντ σε ένα Σούπερ Σταρ του Χόλλυγουντ.

Στην τέσσερεις συνέχειες του “Επιθεωρητή Κάλλαχαν” που ακολούθησαν, ο χαρακτήρας του Κάλλαχαν γίνεται περισσότερο παρωδία. Όπως και να έχει, η ξεδιάντροπα δεξιά ιδεολογία του φίλμ του 1971 μετριάσθηκε. Ο Ήστγουντ πιθανώς να ήταν πάντα πιο πολύ φιλελεύθερος παρά συντηρητικός και ο Κάλλαχαν περισσότερο αντιήρωας παρά ήρωας. Παρόλα αυτά, για μια σύντομη στιγμή, όταν το σινεμά κυριαρχόταν από την Αριστερά, ο Ήστγουντ και οι συνεργάτες του υπενθύμισαν στο Χόλλυγουντ μια διαφορετική άποψη και ένα διαφορετικό κοινό.

Στις Προεδρικες Εκλογές του 1971, λιγότερο από ένα χρόνο μετά από την πρεμιέρα του “Επιθεωρητή Καλλαχαν”, ο Νίξον επέστρεφε στην εξουσία με μια σαρωτική νίκη.

Δεν βρέθηκαν άρθρα

[vc_row][vc_column][eltd_block_one category_id="0" author_id="0" featured_thumb_image_size="original" display_pagination="yes" pagination_type="np-horizontal"][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column width="1/2"][eltd_post_layout_two

Έκλεισαν την Κυριακή 31 Μαϊου 2020, τα 90α γενέθλια του βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθέτη και ηθοποιού Κλίντ Ήστγουντ και εμείς θυμόμαστε μία από τις πιο πολυσυζητημένες ταινίες του που σε μια περίοδο αντικουλτούρας εξέφραζε διαφορετικές απόψεις για την κοινωνία. 

του K.V. Turley 

Τον Δεκέμβριο του 1971, “ο Επιθεωρητής Κάλλαχαν” (Dirty Harry) έκανε την εμφάνιση του στις οθόνες των κινηματογράφων  . Με πρωταγωνιστή τον τότε ανερχόμενο σταρ του κινηματογράφου, η ταινία αποδείχθηκε τόσο αμφιλεγόμενη, όσο και πετυχημένη στα ταμεία.

Σήμερα ο Ήστγουντ είναι ένας γαλαζοαίματος του κινηματογράφου. Παρόλα αυτά, αξίζει να θυμηθούμε ότι απέτυχε στις πρώτες του απόπειρες να κατακτήσει το Χόλλυγουντ. Παίζοντας πολύ μικρούς ρόλους σε ταινίες, που συνέχιζαν να τον κάνουν να νοιώθει πικραμένος. Σώθηκε από την ένδεια χάρις στην γουέστερν σειρά Rawhide (Ροχάιντ). Με ρόλους ηθοποιϊας είχε ένα ασφαλή μισθό συν κάποια μορφή δόξας, αλλά η δεύτερη ήταν εύθραυστη και ο πρώτος είχε την ασφάλεια του τάφου. 

Η καρριέρα του Ήστγουντ φαινόταν να μην οδηγούσε πουθενά. Η επόμενη του κίνηση φαινόταν τόσο αλλόκοτη, όσο και καταλυτική στο να τον μετατρέψει σε διεθνή κινηματογραφικό αστέρα και μόνο αργότερα αστέρι του κινηματογράφου πίσω στο Χόλυγουντ. Ήταν μια γλυκιά εκδίκηση για τον ηθοποιό, που βρέθηκε να απορρίπτεται από τα στούντιο του Χόλλυγουντ, πριν πεταχθεί στην τρύπα της τηλεόρασης, ένα μέρος από όπου πολύ λιγες καρριέρες αναδείχθηκαν.  

Ο Κλίντ Ήστγουντ στην σειρά Rawhide

Αλλά ο Ήστγουντ εκπροσωπούσε μια νέα γενιά ηθοποιών, που χρησιμοποιούσε την τηλεόραση για να βελτιώσει την τέχνη του. Όπως και άλλοι συνάδελφοι του, όπως ο Στηβ Μακ Κουήν και ο Τζέημς Γκάρνερ,  που ξεκίνησαν από τηην τηλεόραση, ο Ήστγουντ επροκειτο να κάνει την μετάβαση από την μικρή στην μεγάλη οθόνη.   Το μονοπάτι του ήταν το πιο ανορθόδοξο από τα τρία, αλλά ακόμα και αν τελικά τον Ήστγουντ στην κινηματογραφική δόξα, που θα έσβηνε όλους τους συγχρόνους του. 

Ήδη στην δεκαετία του 1960, το γουέστερν ως είδος είχε χάσει τον δρόμο του. Εκεί που το είδος επανονόησε τον εαυτό του – αλλοίμονο όμως για πολύ σύντομο διάστημα ήταν στην Ευρώπη. Ιταλο-Ισπανο-Γερμανικές παραγωγές, οι οποίες γυριζόταν στην Γιουγκοσλαυία του Τίτο και στην Ισπανία του Φράνκο, ήταν μια απρόσμενη πηγή αναβίωσης του. Αυτό που αρχικά έγινε ειρωνικά γνωστό,  διάσημο ως “σπαγγέτι γουέστερν” γρήγορα έγινε πολυ πετυχημένο στα ταμεία της Ευρώπης. Διανθισμένο ελεύθερα με γκροτέσκ και μακάβρια στοιχεία, αυτά τα φιλμς πήραν την θεματολογία του γουέστερνς και την υπέσκαψαν με ένα μαύρο χιούμορ. Με αυτό τον τρόπο, αυτά τα ευρωπαϊκά γουέστερνς δημιούργησαν κάτι τελείως ξεχωριστό και έναν κινηματογραφικό κόσμο μακρυά από αυτόν του Τζων Γουαίην.

Με λίγες προοπτικές και ακόμα λιγότερες προσφορές εργασίες στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Ήστγουντ τα έπαιξε όλα για όλα και ταξίδεψε στην Ιταλία για να παίξει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο “Για Μια Χούφτα Δολλάρια” (1964) του Σέρτζιο Λεόνε. Θα μπορούσε να είναι μια “Β” movie, που θα ξεχνιόταν γρήγορα. Αντί αυτού τόσο αυτό όσο και οι δύο συνέχειες του, η “Μονομαχία στο Έλ Πάσο” (For a Few Dollars More, 1965) και “Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος” (Τhe Good , The Bad and the Ugly, 1966)—αποδείχθηκαν χρυσάφι για τo box office. Η “τριλογία των Δολλαρίων”, όπως κατέληξε να είναι γνωστή γυρίσθηκε από τον Λεόνε. Και  τα τρία φιλμς είχαν εμβληματικά σάουντρακς γραμμένα από τον Έννιο Μορρικόνε και όλα είχαν για πρωταγωνιστή τον ΄Κλιντ Ήστγουντ.  

O Kλίντ Ήστγουντ στην “Τριλογία των Δολλαρίων”

Στην πραγματικότητα , η “Τριλογία των Δολλαρίων” ταξιδεψε όλο τον Ατλαντικό για να γνωρίσει ίση επιτυχία και στο κινηματογραφικό κοινό της Αμερικής. Με την επιστροφή του Ήστγουντ στις Ηνωμένες Πολιτείες και μετά από μια σειρά ταινιών “Σπαγγέτι γουέστερν” γυρισμένες στο Χόλλυγοουντ, από τις οποίες καμμιά δεν ήταν τόσο καλές, όσο οι πρωτότυπες του Λεόνε, παρουσίασε μια ποικιλία από κινηματογραφικούς ρόλους σε πολεμικές ταινίες, θρίλλερ, ψυχολογικά δράματα, ακόμα και σε “μιούζικαλ”.  Σχεδόν μια δεκαετία από τότε που εγκατέλειψε την Αμερική για να βρεί δουλειά στο εξωτερικό, ο Ήστγουντ γινόταν επιτέλους αστέρι στο Χόλλυγουντ. Παρόλα αυτά, επρόκειτο να γίνει κάτι πολύ περισσότερο.

Ο “Βρώμικος Επιθεωρήτής Κάλαχαν του τίτλου είναι ένας πραγματικά απίστευτος Αστυνομικός Επιθεωρητής που δουλεύει στο Αστυνομικό Τμήμα του Σαν Φρανκίσκο. Στον “Επιθεωρητή Κάλλαχαν” ο Κάλλαχαν είναι τόσο βίαιος, όσο και τα καθάρματα και οι ψυχοπαθείς που κυνηγά. Αυτό ήταν κάτι καινούργιο στις οθόνες. Μέχρι τότε, οι αστυνομικοί του Χολλυγουντ παιζοταν ως ευρεπείς άνθρωποι που διατηρούν τις κοινές αξίες της ευρύτερης    κοινωνίαςστην οποία ζουν, επιβάλλουν τον νόμο παρα δρουν υπεράνω του νόμου.

Ο Κάλλαχαν δεν παίζει με αυτούς η με άλλους κανόνες. Είναι ένας μοναχικός τύπος που αποφασίζει να λειτουργει ελεύθερος από όλη την αστυνομική γραφειοκρατεία, χωρίς να φαίνεται να τον ενδιαφέρει τι θα γίνει. Είναι στην πραγματικότητα, ο παραδοσιακός ήρωας του γουέστερν μεταφερμένος σε ένα αστικό περιβάλλον στα τέλη του 20ου αιώνα. 

Από αυτήν την άποψη, ο Κάλλαχαν έχει ομοιότητες με τον Μάικ Χάμμερ, τον σκληροτράχηλο ντετέκτιβ από τα βιβλία του Μίκυ Σπιλλέην της δεκαετίας του ‘50. Ένα από τα βιβλία της σειράς, το ‘Εγώ ο ένορκος” συνοψίζει όλο το  modus operandi του Κάλλαχαν. Ο τρόπος συμπεριφοράς του Χάμερ του εκδικητή όπως περιγραφόταν στις σελίδες  του βιβλίου, τρομοκράτησαν την λογοτεχνική ελίτ , όχι λιγότερο επειδή ήταν μπεστ σέλλερς. Μέσα σε πέντε χρόνια από το 1947 έως το 1952, ο Σπιλλέην μας έδωσε επτά μυθιστορήματα με τον Χάμερ. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ‘50, αυτοί οι επτά τίτλοι ήταν ανάμεσα στα δέκα μεγαλύτερα μπεστ σέλλερς όλων των εποχών. Κάποτε σε ένα κοκταίηλ πάρτυ, ο Σπιλλαίην συνάντης ένα λογοτεχνικό κριτικό της Ανατολικής Ακτής, ο οποίος επέπλητττε τον συγγραφέα επειδή μόλυνε την λίστα των “μπέστ σέλλερς”. “Είσαι τυχερός που δεν έγραψα και άλλα τρία” απάντησε ο Σπιλλαίην. 

Υπάρχει κάτι σε αυτήν την ατάκα που αντικατοπτρίζει την εμπορική επιτυχία του “Επιθεωρητή Κάλλαχαν” που ήλθε αργότερα και την αποδοκιμασία των κριτικών, που ήρθε ως αποτέλεσμα που πετάχθηκε πάνω στον Ήστγουντ. Για να το καταλάβει κανείς όμως, πρέπει να κοιτάξει σε άλλα πεδία πέρα από το Χόλλυγουντ.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ 

Δεν βρέθηκαν άρθρα

[vc_row][vc_column][eltd_block_one category_id="0" author_id="0" featured_thumb_image_size="original" display_pagination="yes" pagination_type="np-horizontal"][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column width="1/2"][eltd_post_layout_two

Στις 21 Μαϊου 1674, η αριστοκρατία εξέλεξε τον Ιωάννη Σομπιέσκι, Βασιλέα της Πολωνίας και Μεγάλο Δούκα της Λιθουανίας. ¨Ομως όπως λέει και ο πρόσφατος βιογράφος του: “Ο ρομαντισμός της μεγάλης σάγκας του Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν ήταν εν μέρει εμπνευσμένος από την δράση του Γιαν Σομπιέσκι κατά την Δεύτερη Πολιορκία της Βιέννης το 1683, όταν η Χριστιανική Ευρώπη σταμάτησε την πορεία του μαχητικού Ισλάμ”. 

του Ντουάιτ Λονγκνέκερ

Mια ελάσσονα παρατήρηση σε ένα πρόσφατο δοκίμιο ξεκίνησε μια σειρά διασυνδέσεων που θα ευχαριστήσει Χριστιανούς, συντηρητικούς, κυνηγούς άγνωστων πλευρών της Ιστορίας και οπαδούς του Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν. Η Κάρυ Γκρές έπαιρνε μια συνέντευξη με τον Ελληνο_πολωνό βιογράφο του Μιλτιάδη Βαρβούνη για λογαριασμό του “Νάσιοναλ Καθόλικ Ρέτζιστερ”. Ο κύριος Βαρβούνης είναι ο συγγραφέας του βιβλίου “ Jan Sobieski: The King Who Saved Europe” (Ιωάννης Σομπιέσκι: Ο Βασιλιάς που έσωσε την Ευρώπη) . Στην συνέντευξη του σχολιάζει :

“Ο Ιωάννης Σομπιέσκι υπήρξε ένας από τους πιο λαμπρούς κυβερνήτες που διοίκησαν ποτέ στρατό. Απέκτησε φήμη και δόξα στα 30 του, εξαιτίας των εξαιρετικών στρατιωτικών ικανοτήτων του και αναγνωριζόταν ως ο μεγαλύτερος βασιλιάς -πολεμιστής του καιρού του σε όλο το υπόλοιπο της ταραγμένης του ζωής. Ο πατριωτισμός του, η δυνατή του πίστη, και η ελπίδα του στον Θεό, η στρατιωτική του φήμη, το γούστο του στις τέχνες και τα γράμματα και τα ταλέντα του -όλα αυτά ήταν θρυλικά κατά την διάρκεια της ζωής του. Από την εποχή του Β! Παγκοσμίου Πολέμου, δεν έχει κυκλοφορήσει κανένα εγγλέζκο βιβλίο για τον βασιλιά που έσωσε την Ευρώπη από τους πολεμιστές του Ισλάμ στην Πολιορκία της Βιέννης  (1683) μια μάχη που ενέπνευσε τον Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν για την επική επέλαση του ιππικού στο Ρόχιριμ που έλυσε την πολιορκία του Μίνας Τίρινθ στην τριλογία του “Άρχοντα των Δακτυλιδιών”.

Η Επέλαση στο Ροχίριμ του Τόλκιν ήταν επηρεασμένο από την επέλαση του Σομπιέσκι στην Πολιορκία της Βιέννης

Για αυτούς που δεν το ξέρουν, η Πολιορκία της Βιέννης συγκρίνεται με την Ναυμαχία της Ναυπάκτου όσο αφορά την επί αιώνες προσπάθεια της Χριστιανικής Ευρώπης να σταματήσει την επέλαση του μαχητικού Ισλάμ. Η τελική μάχη πήρε μέρος στις 11 -12 Σεπτεμβρίου 1683. (προσέξτε την ημερομηνία της 11/ 9). Από τον Ιούλιο, οι δυνάμεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπό τον  Καρά Μουσταφά πολιορκούσαν την πόλη της Βιέννης. Τον Σεπτέμβριο ήδη οι υπερασπιστές της λιμοκτονούσαν και ήταν εξαντλημένοι. Ο Γερμανικός και ο Βαυαρικός στρατός βάδιζαν προς βοήθεια, αλλά οι τεράστιες και καλοοργανωμένες Οθωμανικές δυνάμεις  συνέχιζαν την πολιορκία τους, σκάβοντας χαρακώματα για να κρυφτούν από τους υπερασπιστές πάνω στα τείχη της πόλης  και σκάβοντας λαγούμια για να τινάξουν στον αέρα τις  οχυρώσεις από κάτω. Εν τω μεταξύ ο Βασιλιάς Γιάν η Ιωάννης Γ! Σομπιέσκι επέλανε προς τα νότια από την Πολωνία με το καλοεκπαιδευμένο του ιππικό, τους Φτερωτούς Ουσσάρους.

Με το που έφτασε στην Βιέννη, και με τον Οθωμανικό στρατό έτοιμο σχεδόν να γκρεμίσει τα τείχη, ο Σιομπέσκι διέταξε επίθεση όλων των δυνάμεων στις 12 Σεπτεμβρίου. Νωρίς το πρωί αυτής της ημέρας, ο ενωμένος στρατός σχεδόν 65.000–76.000 ανδρών (συμπεριλαμβανομένων 27.000 Πολωνών) επιτέθηκε μια Τουρκική δύναμη σχεδόν 80.000–115.000 ανδρών. Σχεδόν στις 5 μ.μ, αφού παρακολουθούσε την μάχη του πεζικού από την κορυφή του λόφου Κάλενμπεργκ, ο Σομπιέσκι οδήγησε το ιππικό του σε μια μαζίκή επέλαση στις πλαγιές του λόφου. Η παραπαίουσα Οθωμανική γραμμή μάχης έσπασε και οι Οθωμανικές δυνάμεις σκορπίσθηκαν εν συγχήσει. Μισή ώρα αργότερα, ο Σομπιέσκι έμπαινε στην ερημωμένη σκηνή του Καρά Μουσταφά και η Πολιορκία της Βιέννης τελείωσε.

Oι Φτερωτοί Ουσσάροι του Σομπιέσκι εσωσαν την Βιέννη και την Ευρώπη από το Ισλαμ

Οι ιστορικοί πιστεύουν ότι ήταν η μεγαλύτερη επίθεση ιππικού στην ιστορία.  Όχι μόνο σάρωσε τον Οθωμανικό στρατό που πολιορκούσε την πόλη, αλλά ετοίμασε τον δρόμο για μια εκκαθαριστική επιχείρηση που θα ξεκοίλιαζε την  οθωμανική επέλαση στην Ευρώπη για αρκετούς αιώνες.  Όταν διαβάζει κανείς τις περιγραφές της μάχης είναι εύκολο να συμφωνήσει κανείς την παρατήρηση του Βαρβούνη ότι υπήρξε η έμπνευση για την “Επέλαση του Ρόχιρριμ” του Τόλκιν.

Ο ρομαντισμός της μεγάλης σάγκας του Τόλκιν εμπνεύσθηκε περαιτέρω και από ένα ακόμα θέμα που απηχεί δια μέσω της ιστορίας: του μια φορά Βασιλιά και πάντα Βασιλιά. Η ιδέα επιζεί στους Θρύλους του Βασιλιά Αρθούρου, αλλά απηχεί και την Εβραϊκή ιδέα του Γιου του Δαυίδ που θα επσιτρέψει μια μέρα να διεκδικήσει τον θρόνο του πατέρα του. Η ιστορία του εξόριστου βασιλιά που περιμένει υπομονετικά να επιστρέψει θριαμβευτικά ήταν μια ιστορική αλήθεια για τους Ιακωβίτες διεκδικητές του θρόνου της Αγγλίας. Από την εποχή του εκθρονισμού και της εξορίας του Ιάκωβου Β!, οι   Στιούαρτ που διεκδικούσαν τον Θρόνο της Αγγλίας, ζούσαν στο εξωτερικό μερικές φορές συνωμοτούσαν να πάρουν πισω τον θρόνο που τους ανήκε δικαιωματικα και μερικές φορές περίμεναν κάποιος να τους αποκαταστήσει  στον θρόνο.

Ο ηρωίκός και τραγικός Πρίγκηπας Ιάκωβος Eδουάρδος Στιούαρτ η Ιάκωβος Γ! ενέπνευσε τον Τόλκιν

Η πιο οδυνηρή και δυναμική ιστορία των Στιούαρτ ήταν αυτή του Ιάκωβου Γ!, του γιού του εκθρονισμένου Ιάκωβου Β! Ο Ιάκωβος Γ! Μεγάλωσε παρακολουθώντας τις Προτεστάντες θείες του και τους άνδρες τους να κυβερνούν αυτοί αντί του ίδιου και του πατέρα του. Με τον θάνατο της Βασίλισσας Άννας να πλησιάζει, ο Λόρδος Μπόλινγκμπροκ και ο αρχηγός των Τόρυς προσέγγισαν τον Ιάκωβο Γ! Και τους προσέφεραν τον θρονο της Αγγλίας με μόνο όρο να ασπαστεί τον Προτεσταντισμο. Αρνήθηκε να το κάνει και έτσι παραιτήθηκε του θρόνου για χάριν της Καθολικής του πίστης .

 

Το θέμα του ευγενούς και επί μακρόν χαμένου βασιλιά ενέπνευσε στον Τόλκιν την δημιουργία του Γρηγοροπόδαρου- του Άραγκορν η Βασιλά Ελεσσάρ- ενώ η επίθεση του Σομπιέσκι έδωσε την έμπνευση για την νίκη στη Μίνας Τίριθ. Μια επιπλέον ωραία δύνθεση (που υπαινίσσεται τον γάμο του Φάραμιρ με την Εόουϊν, την πριγκήπισσα του Ρόχαν) είναι ότι ο ηρωϊκός Βασιλεύς Ιάκωβος Γ! της Αγγλίας παντρεύθηκε την Μαρία Κλεντίνη Σομπιέσκα -την εγγονή του Βασιλιά Ιωάννη Σομπιέσκι, του ήρωα της Βιέννης. Οι γιοί τους ήταν ο Κάρολος Εδουάρδος Στιούαρτ (ο Καλός Πρίγκηπας Τσάρλι) και ο Ερρίκος Βενέδικτος Στιούαρτ, ο οποίος έγινε Καθολικός Καρδινάλιος και ήταν γνωστός ως Καρδινάλιος Δούκας της Υόρκης.

Ο μεγάλος Βασιλιάς Γιάν Σομπιέσκι είναι θαμένος στον Καθεδρικό Ναό στον Λόφο του Βάβελ της Κρακοβίας, ενώ ο Βασιλιάς Ιάκωβος Γ!  και η Μαρία Κλεμεντίνα (μαζί με τους γιούς τους) είναι θαμμένοι στην κρύπτη της Βασιλικής του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό. Υπάρχει ένα μνημείο σε έναν από τους στύλους της Βασιλικής και η ταφή της Μαρίας Κλεμεντινής εκεί συνδέει δύο από τους ευγενικότερες και ηρωίκότερες βασιλικές οικογένειες της Ευρώπης.

Ο διάσημος Ελληνο- Πολωνός ιστορικός Μιλτιάδης Βαρβούνης

Πηγή:theimaginativeconservative.org

Στις 21 Μαϊου 1674, η αριστοκρατία εξέλεξε

Mε αφορμή την Ημέρα Μνήμης των Νεκρών Ηρώων (Memorial’s Day) αναφερόμαστε στο Freedom Cadence του Μπρους Σπρίνγκστην (Aβαλον των Τεχνών)

του Bruce Springsteen

Ο Μπρους Σπρίνγκστην ηχογράφησε το Freedom Cadence για τους τίτλους τέλους της ταινίας “Thank You For Your Service” (Ευχαριστούμε για την θητεία σας) Η δραματική ταινία αναφέρεται σε πραγματικές εμπειρίες του βετεράνου του Πολέμου του Ιράκ, Άνταμ Σούμαν. Ο Σπρίνγκστην ηχογράφησε αυτό το τραγούδι στο στούντιο του Stone Hill Studio στο Κολτς Νεκ του Νιού Τζέρσεϋ και επιστράτευσε τον Σούμαν και τον παραγωγό του Thank You For Your Service, Γιον Κίλικ για να κάνουν φωνητικά. Πέρα από το να είναι ο βασικός τραγουδιστής, το “Αφεντικό” έπαιξε επίσης μπάντζο και φορητό αρμόνιο.

Ο Σπρίνγκστην εμπνεύστηκε την μελωδία από το στρατιωτικό s’ marching cadence που λέγεται “Freedom.” (Επίσης γνωστό και ως “Some Say Freedom is Free.”) “Ο Άνταμ είχε ένα cadence που τραγουδούσαν στο στρατόπεδο και ο Κίλικ ηχογράφησε καθώς το τραγουδούσε στο κινητό του” είπε ο σκηνοθέτης Τζέησον Χωλ στο Backsteets.com., την επίσημη ιστοσελίδα του Μπρους Σπρίνγκστην . “Ο Γιον είναι φίλοι με τον Μπρους και του το έπαιξε. Ο Μπρους έλεγε “ Είναι φοβερό. Πως βγήκε η ταινία;” “Η ταινία κατέληξε να είναι εκπληκτική.”. Του παίξαμε την ταινία. Ο Μπρούς την λάτρεψε, την είδε δυο φορές και μετά είπε.: “Στείλε μου εκείνη την ηχογράφηση, έλα ξανά σε ένα μήνα και φέρε μαζί σου τον νεαρό”. Έτσι ο Άνταμ πήγε στο στούντιο με τον Γιον και ηχογράφησαν το τραγούδι μαζί του.

Μερικοί λένε ότι η ελευθερία είναι δωρεάν, αλλά τείνω να διαφωνήσω. Εγώ λέω “η ελευθερία κερδίζεται με την κάννη ενός όπλου”. Είχα έναν αδελφό στο Ιράκ, δεν γύρισε πίσω . Ρωτάω γιατί ω γιατί οι στρατιώτες πρέπει να πεθάνουν. Μερικοί λένε ότι η ελευθερία είναι τζάμπα, αλλά τείνω να διαφωνήσω. Λέω ότι η ελευθερία κερδίζεται με το αίμα του γιού κάποιου”

Μερικοί λένε ότι η ελευθερία είναι δωρεάν, αλλά τείνω να διαφωνήσω. Εγώ λέω “η ελευθερία κερδίζεται με την κάννη ενός όπλου”. Είχα έναν αδελφό στο Ιράκ, δεν γύρισε πίσω. Ρωτάω γιατί ω γιατί οι στρατιώτες πρέπει να πεθάνουν. Μερικοί λένε ότι η ελευθερία είναι τζάμπα, αλλά τείνω να διαφωνήσω. Λέω “Η ελευθερία κερδίζεται με το αίμα του γιού κάποιου”

Μερικοί λένε ότι η ελευθερία είναι τζάμπα, αλλά τείνω να διαφωνώ
Λέω: “Η ελευθερία κερδίζεται με την κάννη ενός όπλου”.
Ο πατέρας πέθανε στο Βιετνάμ, σκοτώθηκε στο Κε Σανχ
Ρωτάω “γιατί;” ω γιατί οι στρατιωτες πρέπει να πεθαίνουν;
Μερικοί λένε ότι η ελευθερία είναι τζάμπα, αλλα τείνω να διαφωνώ
Λέω: “Η ελευθερία κερδίζεται με το αίμα του γιου κάποιου
Μερικοί λένε ότι η ελευθερία είναι δωρεάν, αλλά τείνω να διαφωνήσω Λέω “Η ελευθερία κερδίζεται με την κάννη ενός όπλου
Είχα έναν αδελφό στο Ιράκ, δεν γύρισε πίσω
Ρωτάω: “γιατί, ω γιατί πρέπει οι στρατιώτες να πεθαίνουν;”

Πηγή: theimaginativeconservative.org

Mε αφορμή την Ημέρα Μνήμης των Νεκρών

Από τις 18 Ιουλίου ο Πολιτισμός επιστρέφει δυναμικά στην Ελλάδα με έναν νέο θεσμό που ήρθε εσπευσμένα λόγω πανδημίας αλλά θα μείνει για πάντα, το «Ολη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός» όπως ανακοίνωσε η Λίνα Μενδώνη.

Εχοντας πλάι της τον γενικό γραμματέα Σύγχρονου Πολιτισμού Νικόλα Γιατρομανωλάκη, τον γενικό γραμματέα Γιώργο Διδασκάλου και την Αννα Παναγιωταρέα και σε συνδέσεις τους καλλιτεχνικούς διευθυντές των εποπτευόμενων φορέων πολιτισμού με εξαίρεση την Κατερίνα Ευαγγελάτου (η οποία θα παρουσιάσει ξεχωριστά το πρόγραμμα του Φεστιβάλ με συγκεκριμένες ημερομηνίες), η Λίνα Μενδώνη ανακοίνωσε τις πολυαναμενόμενες δράσεις Πολιτισμού για το καλοκαίρι της πανδημίας. Τόνισε ότι το 91% των ανθρώπων που θα εργαστούν για αυτές θα προέρχονται από την ελεύθερη αγορά που έχει πληγεί με πρωτοφανή δριμύτητα – 750 καλλιτέχνες, 500 εργαζόμενοι άλλων ειδικοτήτων. Η πρεμιέρα του νέου θεσμού με τίτλο «Ολη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός» θα γίνει από την Εθνική Λυρική Σκηνή στη Ρωμαϊκή Αγορά στις 18 Ιουλίου. Θα συνεχιστούν ως το τέλος Σεπτεμβρίου και θα είναι συνολικά 55 παραγωγές, σε 261 παρουσιάσεις, σε 111 αρχαιολογικούς χώρους και 38 περιφερειακές ενότητες.

Η παρουσίαση συνεχίζεται με τις δράσεις που θα δούμε αναλυτικά, με τη συμμετοχή και του ΕΜΣΤ που θα κάνει παρεμβάσεις εικαστικές σε αρχαιολογικούς χώρους της Αθήνας. Η πρεμιέρα της Λυρικής θα φέρει στην Ελλάδα την συγκλονιστική διεθνούς φήμης Γεωργιανή μεσόφωνο Ανίτα Ρατσβελισβίλι. Σημειώνουμε ότι όλες οι δράσεις είναι δωρεάν, οι θεατές θα πληρώνουν μόνο το εισιτήριο εισόδου στον αρχαιολογικό χώρο ή τα μουσεία. To κόστος των δράσεων ανέρχεται περίπου στα 2 εκατομμύρια ευρώ (θα καθοριστεί ουσιαστικά κατά την εκτέλεση των δράσεων) και προέρχεται από το πακέτο των αναπτυξιακών μέτρων που είχε ανακοινώσει αρχές Απριλίου το Υπουργείο Πολιτισμού, χρήματα που άντλησε από τον τακτικό του προϋπολογισμό και ουσιαστικά άλλαξαν χρήση λόγω της ανάγκης της πανδημίας. Οι εποπτευόμενοι φορείς δεν θα επιβαρυνθούν οικονομικά για αυτές τις δράσεις από τον ισχύοντα προϋπολογισμό τους.

Εχει ενδιαφέρον ότι ο νέος θεσμός «Ολη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός» θα καθιερωθεί. Μάλιστα από 1η Οκτώβρη ως και τέλος Νοεμβρίου θα ανοίξει μια ειδική πλατφόρμα για την υποβολή σχετικών προτάσεων τις οποίες θα κρίνει μια επταμελής επιτροπή στην οποία θα συμμετέχουν καλλιτεχνικοί διευθυντές εποπτευόμενων φορέων του Υπουργείου Πολιτισμού. Ο Οργανισμός Πολιτισμού ΝΕΟΝ, που με δική του χορηγία, παρουσιάζει το έργο του γλύπτη Ρίτσαρντ Λονγκ, σε επιμέλεια Ελίνας Κοντούρη, στο ιερό του Διονύσου Ελευθερέως, στη νότια κλιτύ της Ακρόπολης. Η συγκεκριμένη εικαστική εγκατάσταση επιχειρεί να μιμηθεί την εμπειρία της φύσης.

Στιγμιότυπο από την παρουσίαση των Δράσεων Πολιτισμού

Εκπλήξεις και νέες προκλήσεις για το Εθνικό Θέατρο

Το Εθνικό Θέατρο, παράλληλα με τις παραστάσεις Πέρσες και Λυσιστράτη που θα παρουσιάσει στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου προγραμματίζει τρεις δράσεις που πατάνε σε νέα πεδία για το ελληνικό θέατρο και παρουσιάζουν υψηλές προκλήσεις. Οπως ανακοίνωσε ο Δημήτρης Λιγνάδης θα παρουσιαστεί στα αγγλικά το «Αμάρτημα της Μητρός μου» του Γεώργιου Βιζυηνού (σκηνοθεσία σε σκηνοθεσία Δανάης Ρούσου και Ρένας Κυπριώτη, Νατάσα Τριανταφύλλη), μια δράση που ονομάζεται «Αθηναίων Πολιτεία» και περιλαμβάνει κείμενα που δείχνουν πώς οδηγηθήκαμε στη Δημοκρατία μέχρι και τον Χρυσό Αιώνα του Περικλή (κείμενα Θουκυδίδη, Πλουτάρχου κ.α.. σε σκηνοθεσία του σπουδαίου Βασίλη Παπαβασιλείου ). Η τρίτη δράση που πατά σε παρθένα εδάφη, αφορά κείμενα ξένων περιηγητών σε σκηνοθεσία Νατάσας Τριανταφύλλη. Ολες οι δράσεις του Εθνικού Θεάτρου στο πλαίσιο του νέου θεσμού θα γίνουν με φυσικό φωτισμό και φυσική ακουστική. Μια εμπειρία μέθεξης όπως προδιαγράφεται. Την προσεχή Πέμπτη ο Δημήτρης Λιγνάδης θα κάνει ειδική συνάντηση για να ενημερώσει εκτενώς για τις δράσεις, τις παραστάσεις της Επιδαύρου και τις προκλήσεις του Εθνικού Θεάτρου εν μέσω πανδημίας.

Σαρωτική σε δράσεις και χώρους η Λυρική

H Eθνική Λυρική Σκηνή κατεβαίνει με πλήθος δράσεων και γεωγραφική κάλυψη σημαντική. Οπως δήλωσε ο Γιώργος Κουμεντάκης, θα γίνουν τέσσερα ρεσιτάλ αφιέρωμα στον Μίκη Θεοδωράκη σε 12 αρχαιολογικούς χώρους, ενώ στις 29 Ιουλίου που είναι τα γενέθλιά του θα γίνει μια μεγάλη συναυλία στο Θησείο. Ετσι, σβήνουν και οι φωνές που εδώ και καιρό ακούγονταν ότι η Εθνική Λυρική Σκηνή δεν τιμά όπως του αρμόζει τον Μίκη Θεοδωράκη, αφού αυτή τη στιγμή της πανδημίας γίνεται το έργο του αυτό που θα ηχήσει σε τόσους διαφορετικούς εμβληματικούς χώρους. Επίσης θα γίνει ένα μικρό αφιέρωμα στην οπερέτα και στον Θεόφραστο Σακελλαρίδη που κλείνουν 70 χρόνια από τον θάνατό του, με την παρουσίαση του «Χαλιμά» και του «Θέλω να δω τον πάπα. Ο σπουδαίος διεθνής μας Δημήτρης Πλατανιάς θα δώσει ένα ρεσιτάλ στην Καλαμάτα (ο Πλατανιάς ετοιμάζει και άλλες εκπλήξεις σε συνεργασία με το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών), ενώ πρωταγωνιστές της Λυρικής θα τραγουδήσουν σε γκαλά με όπερες από αρχαιόθεμα έργα του λυρικού ρεπερτορίου με τη συμμετοχή των χορωδιών της Λυρικής.

Η θρυλική μεσόφωνος Ανίτα Ρατσβελισβίλι επιστρέφει στην Ελλάδα μετά το καλοκαίρι του 2018 που την είδαμε στο Ηρώδειο ως Κάρμεν

Η έκπληξη είναι ότι η Ρένη Πιττακή θα διαβάσει το «Ημερολόγιο Αθέατου Εγκλεισμού» που έγραψε ο Γιώργος Βέλτσος εν μέσω πανδημίας. Πρόκειται για μια ποιητική συλλογή που θα κυκλοφορήσει σύντομα από τις εκδόσεις Περισπωμένη και αποτελεί ένα πυκνό κείμενο που διαπερνά όσα ζήσαμε, ενώ αναδεύονται πίσω από τις λέξεις αξίες και διαπιστώσεις που ξεπερνούν την ίδια την πανδημία. Επίσης η Λυρική σε συνεργασία με την Ταινιοθήκη της Ελλάδας θα προβάλλει στον προαύλιο χώρο του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου και στο Τατόι την αποκατεστημένη ταινία (με δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος) «Απάχηδες των Αθηνών» του Δημήτρη Γαζιάδη, στο Ολύμπιον το Λύκειο Ελληνίδων θα παρουσιάσει ζευγάρια χορευτών με παραδοσιακές φορεσιές. Δύο δράσεις θα γίνουν με το Θέατρο Τέχνης και 3 παραγωγές (15 παραστάσεις) με το Ιδρυμα Κακογιάννης.

Φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει το ορμητικό, σαρωτικό Μπαλέτο της Λυρικής που θα χορέψει σε αρχαιολογικούς χώρους. Κωνσταντίνος Ρήγος, Γιώργος Κοτσιφάκης, Ιωάννα Πορτόλου και Γιάννης Νικολαϊδης, Χρήστος Παπαδόπουλος χορογραφούν για αυτό το μοναδικής αισθητικής θέαμα.
Η παραδοσιακή μουσική έχει γνωρίσει τα τελευταία χρόνια τεράστια άνθηση, μέσα από την ευφάνταστη, γεμάτη γνώση και αγάπη, προσέγγιση νέων καλλιτεχνών και ομάδων που δίνουν στο υλικό της παράδοσης μια νέα ζωή. Τέσσερα συγκροτήματα θα παρουσιάσουν στους αρχαιολογικούς χώρους τα αποτελέσματα της έρευνας και της σκληρής δουλειάς τους. Η καταξιωμένη ορχήστρα Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας Βόλου, υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του Ανδρέα Κατσιγιάννη, θα περιοδεύσει σε όλη την Ελλάδα με δύο διαφορετικά μουσικά προγράμματα. Το πρώτο μας προσκαλεί σε ένα ταξίδι στον χρόνο από την Σμύρνη στον Πειραιά, ενώ το δεύτερο περιλαμβάνει ένα αφιέρωμα στη θάλασσα και στην ξενιτιά. Το γυναικείο φωνητικό σύνολο Chórεs που δημιούργησε και διευθύνει η Μαρίνα Σάττι θα παρουσιάσει ένα ευρύ μουσικό πρόγραμμα, το οποίο περιλαμβάνει και τα Οκτώ δωδεκανησιακά τραγούδια του Γιάννη Κωνσταντινίδη. Το συγκρότημα Encardia μας ξεναγεί στην πλούσια παράδοση των ελληνόφωνων της Κάτω Ιταλίας, ενώ το μουσικό σύνολο Χρυσέα Φόρμιγξ του συνθέτη και μελετητή Νίκου Ξανθούλη στην αρχαία ελληνική μουσική, σε διάλογο με χορογραφίες της Μαριάνας Καβαλιεράτου.

Το Μέγαρο Μουσικής συναντά ποιητές μας

Σημαντική είναι η συμβολή του Μεγάρου Μουσικής με τη νέα του καλλιτεχνική διεύθυνση και το ΔΣ του να δίνουν για πρώτη φορά ουσιαστικά το στίγμα τους εν μέσω πανδημίας, μάλιστα. Θα παρουσιάσει το Μέγαρο συνολικά 20 συναυλίες όπως δήλωσε ο Γιάννης Βακαρέλλης. Το ανδρικό φωνητικό σύνολο ΜεῙΖοΝ που έχει δημιουργήσει ο κορυφαίος μας βαρύτονος Δημήτρης Πλατανιάς θα τραγουδήσει στο Εκκλησιαστήριο της Αρχαίας Μεσσήνης, στο Σούνιο και στην Καστροπολιτεία του Μυστρά ακαπέλα πολυφωνικά έργα του 20ου και 21ου αιώνα. Η Καμεράτα σε σύμπραξη με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη θα παρουσιάσει τη Μήδεια του Georg Benda, στο Θέατρο των Δελφών και στο Σούνιο. Το TrioElGreco αποτελείται από τον Φαίδωνα Μηλιάδη (βιολί), Αλέξη Καραϊσκάκη-Νάστο (τσέλο) και Θοδωρή Ιωσηφίδη (πιάνο) κι είναι ένα από τα πιο δυναμικά σχήματα μουσικής δωματίου της χώρας με ενεργή παρουσία εντός κι εκτός Ελλάδας, θα πραγματοποιήσει συναυλίες στο Παλαμήδι του Ναυπλίου, στο Κάστρο Πλαταμώνα και στη Μονή Δαφνίου.

Ο διεθνώς αναγνωρισμένος πιανίστας και συνθέτης Γιώργος Εμμανουήλ Λαζαρίδης κι η ανερχόμενη τραγουδίστρια Δήμητρα Σελεμίδου θα παρουσιάσουν ένα αφιέρωμα στα τραγούδια του μεγάλου Έλληνα συνθέτη Κώστα Γιαννίδη. Ενώ στο δεύτερο μέρος της συναυλίας ο Γιώργος Εμμ. Λαζαρίδης θα ερμηνεύσει το γνωστό έργο του Modest Mussorgsky «Εικόνες από μια Έκθεση». Οι συναυλίες θα πραγματοποιηθούν στο Ωδείο του Δίου, στην Ρωμαϊκή Αγορά Θεσσαλονίκης και το Κάστρο του Πλαταμώνα. Ο Στέφανος Κορκολής (πιάνο) με τη Σοφία Μανουσάκη (φωνή) και τους Κωστή Πυρένη (κιθάρα) και Βασίλη Δεφίγγο (σαξόφωνο, φλάουτο) θα παρουσιάσουν μελοποιημένα έργα των κορυφαίων ποιητών μας Κ. Καβάφη, Γ. Σεφέρη & Οδ. Ελύτη σε δύο μαγικές βραδιές στο Κάστρο της Άρτας και στον κήπο του Βυζαντινού Μουσείου Αθηνών.

Oι “Εικόνες από μια έκθεση” του Μουσσόργσκυ θα παρουσιαστούν στο Ωδείο του Δίου και την Ρωμαϊκή Αγορά Θεσσαλονίκης

Το Ρωμαϊκό Ωδείο της Πάτρας και το Κάστρο της Κυλλήνης θα φιλοξενήσουν τον Μανώλη Μητσιά και την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη σ’ ένα διπλό ρόλο ερμηνεύτριας κι αφηγήτριας των σημαντικότερων ποιητών μας. Η σκηνική καντάτα του Περικλή Κούκου το “Ημερολόγιο για περαστικούς στα τέλη του αιώνα” σε κείμενα του Χριστόφορου Χριστοφή θα παρουσιαστεί σε νέα σκηνική απόδοση Ρωμαϊκή Αγορά και στην Μονή Δαφνίου. Στον υποβλητικό χώρο της Μονής Δαφνίου και στο Τεχνολογικό Πάρκο του Λαυρίου θα γίνουν παραστάσεις νέων καλλιτεχνών όπως ο Σταύρος Σιόλας (φωνή), Λουκάς Θάνος (πιάνο) στο έργο “Χρόνος Ερωτικός”, ενώ οι Κρητικοί Νίκος & Γιώργος Στρατάκης, πλαισιωμένοι από 5μελές μουσικό σχήμα, θα παρουσιάσουν το έργο “Κόρη Αδάμαστη” σε μουσική Λουκά Θάνου και ποίηση Πάνου Δημητρόπουλου. Τέλος, η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών υπό τη διεύθυνση του Στέφανου Τσιαλή, σε συνεργασία με το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, θα παρουσιάσει έργα των Ν. Σκαλκώτα, Μότσαρτ κ.α. στον χώρο του Μουσείου της Ακρόπολης.

Το ΜOMus ενεργοποιεί αρχαιολογικούς χώρους

Οπως ανακοίνωσε η Συραγώ Τσιάρα, παραφράζοντας το γνωστό βιβλίο του David Lowenthal (The Past is a Foreign Country) και λαμβάνοντας υπόψη τις πρόσφατες αναθεωρήσεις στις μεθόδους «επίσκεψης» του παρελθόντος, η πρόταση του MOMus στοχεύει στην ενεργοποίηση των αρχαιολογικών χώρων μέσα από ένα πρόγραμμα προβολών βίντεο έργων σύγχρονης τέχνης από τις συλλογές και τις εκθέσεις του MOMus και παράλληλη διεξαγωγή δημόσιων συζητήσεων με άξονα τα ζητήματα που θέτουν ίδια τα έργα τέχνης.

Προγραμματίζεται ένας κύκλος τεσσάρων δράσεων στις 23 και 30 Ιουλίου, 6 Αυγούστου και 3 Σεπτεμβρίου στην Κρυπτή Στοά της Ρωμαϊκής Αγοράς (Cryptoporticus) και στο Επταπύργιο. Θα πραγματοποιηθούν μετά τη λήξη του κανονικού ωραρίου λειτουργίας των χώρων για τους επισκέπτες,
Πηγή: iefimerida.gr – https://www.iefimerida.gr/politismos/lina-mendoni-paroysiasi-draseis-politismos

Από τις 18 Ιουλίου ο Πολιτισμός επιστρέφει

 του Παναγιώτη Ανδριόπουλου

Ο Ζήσιμος Λορεντζάτος (1915-2004) είναι ένας σπουδαιότατος διανοητής του 20ού αιώνα, που εκπροσωπεί την Άλλη Ελλάδα, τη διαχρονική και ουσιαστική. 

Με αφορμή τα 105 χρόνια από τη γέννησή του, σταχυολογώ ενδεικτικές καταγραφές από τα «Collectanea» (εκδόσεις Δόμος):

542 Στη βραδινή προσευχή μου είδα χθες, ξαφνικά, τούτο που δεν είχα ξαναδεί: «ποιητήν ουρανού και γης ορατών τε πάντων…». Ως εδώ –είδα– μπορούν να ψάχνουν και να παλεύουν για την «αλήθεια» τους η φιλοσοφία ή η επιστήμη, μέσα στον πολυθαύμαστο κόσμο «ουρανού και γης», «ορατών τε πάντων». Aπό εκεί και πέρα, εκείνο που με συνέχει εμένα και με συντηρεί είναι το παραμικρό συμπλήρωμα «και αοράτων». Στον ποιητή και των δυο (τε άτονο) και όχι μοναχά του ενός, κατευθύνεται η προσευχή μου.

852 Tο πρώτο πράμα στη ζωή μου είναι η ζωή. Έπειτα έρχονται τα άλλα όλα, η σκέψη, η δουλειά, τα ενδιαφέροντα, η απασχόληση με διάφορα προβλήματα ή ζητήματα, η διανόηση κοντολογίς ή τα γράμματα και οι τέχνες. Δεν μπορώ, δηλαδή, κάθε μέρα να βάζω, πρώτα από τη ζωή μου, την απασχόλησή μου με όσα διαβάζω σε βιβλία, με όσα γράφω ή αναπτύσσω ή διαλογίζομαι ή απασχολούμαι, επειδή τάχα κατέχω μιαν ιδιότητα άλλη από τη ζωή –και για μερικούς σπουδαιότερη– εκείνη του σκεφτόμενου ή του φιλόσοφου ή του κριτικού ή του ερευνητή ή του περιφερόμενου ομιλητή σε συναπαντήματα και συνέδρια. Δεν κάνω όπως άλλοι. Όμως στη ζωή μου μέσα υπάρχουν η θρησκεία και η αγάπη, οι μόνες δυνάμεις που αναταράζουν τα βάθη μας, καταπώς ωραία το σημείωνε από νωρίς στη ζωή τη δικιά του ο W. B. Yeats. Tα υπόλοιπα όλα ταράζουν λίγο την επιφάνεια και αυτό είναι όλο. («The only two powers that trouble the deeps are religion and love, the others make a little trouble upon the surface» – γύρω στο 1898, θαρρώ).

1171 Zωή και θάνατος είναι τίποτα – μπροστά στην Aνάσταση.

Κι ακόμα μερικά χρυσά ψήγματα: 

Πού ’ναι το τέλος;
Εν αρχή ην ο Λόγος
εμείς στη μέση.
Αλφαβητάρι, Ν. 1969. 23.
Μαθαίνω κάτι μοναχά σα θα το ιδώ χεροπιαστό μπροστά μου
Μα το θεό δε μας τον έμαθε κανείς […]
Το θεό μπορείς να τον ξεμάθεις μόνο.
[«Έμαθα τον Όμηρο στην Αλβανία»], 17-18, 30. Μικρά Σύρτις, 1955. 34-35.

360 […] Η τελευταία στη σειρά από τις θέσεις για τον Φόιερμπαχ (1845) του Μαρξ, λέει: […] «Οι φιλόσοφοι με διάφορους τρόπους εξήγησαν μοναχά τον κόσμο· το ζήτημα είναι να τον αλλάξει κανένας». […] Αντίθετα με όσους -ή με όσες- νομίζουν σήμερα πως πρέπει (πρώτα) να αλλάξει ο κόσμος -verandern, στη γλώσσα του Μαρξ- η πνευματική παράδοση διδάσκει πως πρέπει (πρώτα) να αλλάξει ο άνθρωπος. (Οχι πως ο κόσμος δεν πρέπει να αλλάξει, με την έννοια πως είναι ο optimus, είτε κοινωνικά και οικονομικά -από την άποψη της κοινωνικής δικαιοσύνης- είτε από οποιαδήποτε άλλη άποψη, τοπικά ή στο σύνολό του. Πολύ απέχει φυσικά, το ξέρομε όλοι μας, από το επιθυμητό αυτό σημείο.) Το ζήτημα όμως είναι ο άνθρωπος και όχι ο κόσμος. Οσο για τον κόσμο, η πνευματική παράδοση διδάσκει με το στόμα του Ιωάννη πως: ήλθον ίνα… σώσω τον κόσμον. Και ο κόσμος θα σωθεί αλλάζοντας ο άνθρωπος, όχι αλλάζοντας ο κόσμος.

 του Παναγιώτη Ανδριόπουλου Ο Ζήσιμος Λορεντζάτος (1915-2004)