ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ακολουθήστε μας:
1 May, 2026
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΒΑΛΟΝ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
SECTION
logo
mobile-logo
ΚεντρικήStandard Blog Whole Post (Σελίδα 141)
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Έκλεισαν στις 3 Μαρτίου 2019, 136 χρόνια από τον θάνατο του Νίκου Καζαντζάκη. Έτσι αποφασίσαμε τιμήσουμε αυτήν την επέτειο με ένα διαφορετικό αφιέρωμα από την φιλοσοοφημένη πένα του Κώστα Τάταρη.

του Κώστα Τάταρη, δικηγόρου

«Εγώ, που αγαπώ βαθιά
το Ναι και το Όχι,
χαίρουμαι έτσι, πολύ βαθιά
και τα δυο πρόσωπα της Αιγύπτου:
το πράσινο και το γκρίζο αμμουδερό»  

Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ, «Αίγυπτος».         

Το μεγάλο «Ναι» και το μεγάλο «Όχι» είναι οι δύο πόλοι, γύρω από τους οποίους περιστρέφεται, περιελίσσεται και ανελίσσεται η σκέψη του Νίκου Καζαντζάκη. Η μεγάλη κατάφαση και η μεγάλη άρνηση. Κατάφαση όχι μόνον στις «λιακάδες» της Ζωής, αλλά και στις «χιονοθύελλές» της, σ’ όλη τη τραγικότητα και πολυπλοκότητά της, στις αυθεντικές, ζωτικές και ηρωικές αξίες της που υφαίνουν «το πολύχρωμο πέπλο που αιωρείται στην άβυσσο», αλλά και η άρνηση όλων εκείνων των διανοητικών, ηθικολογικών και ιδεολογικών κατασκευών, «των προκαταλήψεων των φιλοσόφων», όπως θα έλεγε και ο Νίτσε, της προτεσταντικού τύπου ηθικής που παρέχει «τις κερδοφόρες μικρές βεβαιότητες». Άρνηση που καθιστά δυνατό «να κοιτάζεις την άβυσσο χωρίς φόβο, ελπίδα αλλά και χωρίς αναίδεια».

Μια διονυσιακού τύπου κατάφαση, αλλά και μια ασκητικού τύπου άρνηση: δύο θέσεις που στην οπτική του Καζαντζάκη δεν  αλληλοαποκλείονται, δεν αλληλοαναιρούνται. γι’ αυτό και οι εμβληματικοί του ήρωες (θεατρικοί και μυθιστορηματικοί) είναι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους, αλλά φτιαγμένοι από το ίδιο ανθεκτικό μέταλλο, ορειβάτες που όταν φθάσουν «στην κορυφή του Όρους» (από την «πλαγιά» που ταιριάζει στον καθένα) θα συναντηθούν ως «χαμένοι αδελφοί»: Ο Αλέξης Ζορμπάς ως εκδήλωση του «Ναι», ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης , «ο Φτωχούλης του Θεού» ως εκδήλωση του «Όχι».  

Το «Ναι» και το «Όχι» δεν συνυπάρχουν απλά, αλλά συνθέτουν την «καλλίστη αρμονία» και μέσω αυτής καθίσταται εφικτή η «υπέρβαση» τους, από ένα Νέο Άνθρωπο, που «ήρως συνάμα και άγιος» θα αποτελέσει ένα νέο ανθρωπολογικό τύπο που θα τα εμπεριέχει και ταυτόχρονα θα τα υπερβαίνει. Ο Καζαντζακικός Οδυσσέας προτείνεται ως «το καλούπι που θα χυθεί ο μελλούμενος άνθρωπος», είναι όπως γράφει ο Kίμων Φραιαρ στην εισαγωγή της «Ασκητικής», ο «πολύτροπος άντρας» και «μεγαλόψυχος χαρακτήρας ώστε να περικλείσει τα δυικά σχήματα χωρίς να τα αναλύει σε αρμονικές άγονες παραμέτρους ή να υποφέρει από το ξέσπασμα ασυμφιλίωτων δυνάμεων».     

Το «Ναι» έχει Μπερξονική (η ζωτική ορμή που συνεργάζεται με την ύλη για να μορφοποιηθεί κι εν συνεχεία μάχεται ν’ απελευθερωθεί από αυτή την μορφοποίηση με ένα διαρκές «άλμα προς τα άνω» και περιγράφεται ως η «Μεγάλη Πνοή, η οποία δε δουλεύει μέσα σε ανθρώπινο καιρό, τόπο και αιτιότητα») και Νιτσεϊκή φιλοσοφική θεμελίωση (ο άνθρωπος είναι «σταθμός» και όχι τέρμα, η Ζωή αποδεκτή μέσα από την τραγικότητά της, ο «κύριος» ως δημιουργός αξιών), ενώ το «Όχι» θεμελιώνεται στη θητεία του Καζαντζάκη στο Βουδισμό, αλλά και στην έντονη επίδραση από τους νηπτικούς Πατέρες και την αποφατική Θεολογία της Ορθοδοξίας (παρ’ όλο που ο ίδιος δεν υπήρξε Χριστιανός και ο «Θεός» του είναι πολυπρόσωπος, αλλά κατ’ ουσίαν απρόσωπος ενώ «ο άγνωστος Θεός των Χριστιανών δεν είναι ο απρόσωπος Θεός των φιλοσόφων», όπως μας λέει ο  Βλαδίμηρος Λόσσκυ στη «Μυστική Θεολογία της Ανατολικής Εκκλησίας»).

Aνρί Μπερξόν: ο βιταλιστικός φιλόσοφος που επηρέασε τον Καζαντζάκη

Στην «Ασκητική» και την «Οδύσσεια»,  τα κατ΄ εξοχήν έργα του (όλα τα υπόλοιπα, κυρίως τα μυθιστορήματα, δεν είναι παρά σχόλια στην «Ασκητική») φαίνονται οι  διαφορετικές επιδράσεις, κυρίως όμως η Μπερξονική και οι δυο πόλοι τους οποίους υπερβαίνει ο «Αγωνιζόμενος Άνθρωπος» που από Κύκλο σε Κύκλο φτάνει στην «ανώτατη Επαφή» κι εν συνεχεία θεάται την Πορεία που έκανε με «νέα μάτια» και «νέα αυτιά», ώστε να έχουμε στο τέλος τους «περίεργους» μακαρισμούς, όπου και το «ΕΝΑ ΤΟΥΤΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ».

Η «Ασκητική» παρουσιάζει και μια ενδιαφέρουσα οπτική της Ιστορίας, υπό την επίδραση του μεγάλου φιλοσόφου της Συντηρητικής Επανάστασης, Όσβαλντ Σπένγκλερ και το μνημειώδες έργο του «Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ». 

Το «κρυπτικό» αυτό κείμενο γράφτηκε από τα τέλη Δεκεμβρίου του 1922 μέχρι τα τέλη Απριλίου του 1923 (αργότερα θα προσθέσει τη «Σιγή» – «μπόμπα που ανατινάζει την “Ασκητική”», δλδ: μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ενός καταλυτικού γεγονότος για τον Δυτικό Άνθρωπο, στον απόηχο της Μικρασιατικής Καταστροφής, ενός επίσης τραυματικά καταλυτικού γεγονότος για τον Έλληνα Άνθρωπο, όταν η επικράτηση του Μπολσεβικισμού και η δημιουργία της νεαρής Ε.Σ.Σ.Δ. ήταν γεγονός, η επικράτηση του Φασισμού στην Ιταλία επίσης (ο Καζαντζάκης μελέτησε με ενδιαφέρον και από απόσταση και τα δύο καθεστώτα και πήρε συνέντευξη από τον Μουσσολίνι) και το εθνικοσοσιαλιστικό κίνημα στη Γερμανία έκανε τη δυναμική εμφάνισή του – και γράφτηκε στο Βερολίνο, στην «καρδιά» του μεγάλου ηττημένου, του εξανδραποδισμένου του Μεγάλου Πολέμου. 

Όλα αυτά τα όχι απλώς πρωτόγνωρα αλλά και κατακλυσμιαία ως προς τη σημασία τους φαινόμενα, σε συνδυασμό με την εξαθλίωση λαών, όπως ο Γερμανικός, οδήγησαν τον Καζαντζάκη στη βεβαιότητα ότι ο Δυτικός Πολιτισμός [ως δημιούργημα του Διαφωτισμού -ο Μαρξισμός εντάσσεται σε αυτόν- δηλαδή του ορθολογισμού, του «προοδευτισμού» (η ανθρωπότητα οδεύει προς ένα «ευτυχισμένο τέλος», αλλά ο Α´ Παγκόσμιος Πόλεμος το διέψευσε οικτρά και επανέφερε στο προσκήνιο την «τραγικότητα και το χαοτικό της Ιστορίας»), του θετικισμού, της «απομάγευσης του Κόσμου», της εμποροκρατίας, της «χρήσιμης θρησκείας» και της «χρήσιμης ηθικής»] είναι νεκρός.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι παρά η «ληξιαρχική πράξη» θανάτου του και οι ωδίνες τοκετού του Νέου Κύκλου. Ο «Νέος Κύκλος» όμως δεν έχει ξεκινήσει, βρισκόμαστε σε μια μεταβατική περίοδο, «στην εποχή της Μεσοβασιλείας» και τίποτα δεν είναι προδιαγεγραμμένο, «όλα παίζονται», όλα είναι ανοικτά και το «μελλούμενο» θα έχει την μορφή που θα του δώσει ο «μεταβατικός» ήρωας που θα πρέπει να έχει την αρετή του Πολεμιστή: «Σήμερα άρτιος, ενάρετος άνθρωπος είναι μονάχα ο πολεμιστής, διότι μονάχα αυτός, πιστός στη μεγάλη πνοή του καιρού μας, γκρεμίζοντας, μισώντας, επιθυμώντας, ακολουθεί το σύγχρονο πρόσταγμα του Θεού μας» και να χαρακτηρίζεται από έλλειψη κάθε χρησιμοθηρικής «ηθικής» (αυτονόητο του Δυτικού Πολιτισμού): «Πολεμούμε γιατί έτσι μας αρέσει, τραγουδούμε κι ας μην υπάρχει αυτί να μας ακούσει. Δουλεύουμε κι ας μην υπάρχει αφέντης, σα βραδιάσει , να μας πλερώσει το μεροκάματό μας…». «Παις παίζων πεσσούς», όπως είπε και ο Ηράκλειτος και ό,τι ήθελε προκύψει… γι’ αυτό όπως μας λέει στην «Αναφορά στον Γκρέκο», «Μεγάλη η ευθύνη του δημιουργού στην εποχή της Μεσοβασιλείας».

Αναδημοσίευση από το τεύχος 105-106 του περιοδικού «Ενδοχώρα»

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

[vc_row][vc_column][eltd_block_one category_id="0" author_id="0" featured_thumb_image_size="original" display_pagination="yes" pagination_type="np-horizontal"][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column width="1/2"][eltd_post_layout_two

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Οι Dream Theater θα Θέατρο  παίξουν τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους, όπως τα «Pull Me Under», «As I Am» και «Take The Time» κ.α! Οι Αμερικανοί θρύλοι του ροκ θα παρουσιάσουν επίσης το ολοκαίνουργιο τους άλμπουμ «Distance Over Time». Αυτό το αποκλειστικό θέαμα θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα στο «Θέατρο Άλσος» στο Πεδίο του Άρεως» To line-up που θα συνοδεύσει τους Dream Theatre συνθέτοντας το Dream Fest, θα ανακοινωθεί σύντομα.

Οι Dream Theater, που κατέκτησαν καρδιές εκατομμυρίων ανθρώπων, θα χτυπήσουν την ελληνική πρωτεύουσα με τα κύματα της αχαλίνωτης ενέργειας τους, των βιρτουόζικων riffs, της μοναδικής μελωδίας, της απαράμιλλης τεχνικής και της δεξιοτεχνίας των μουσικών.
Θα πιάσετε αυτό το κύμα;

Oι Dream Theater δημιουργήθηκαν το 1985 και το τωρινό line-up των πρωτοπόρων του progressive metal είναι – James LaBrie (τραγούδι), John Petrucci (Κιθάρες), Jordan Rudess (Keyboards), John Myung (Bass) και Mike Mangini (Drums). Η μπάντα έχει μοναδικό δεσμό με ένα από τα πιο παθιασμένα fan-clubs σε όλο τον κόσμο, όπως αποδεικνύεται από τις δύο υποψηφιότητες τους για το βραβείο GRAMMY και τα 15 εκατομμύρια δίσκους που πουλήθηκαν παγκοσμίως!

Μεταξύ των πολυάριθμων βραβείων, το άλμπουμ “Images & Words” του 1992 έγινε «χρυσό» και τοποθετήθηκε στο πολυπόθητο “100 Greatest Metal Albums of All-Time” του Rolling Stone. Εν τω μεταξύ, το Guitar World έβαλε το άλμπουμ «Awake» στο Νο1 του «Superunknown: 50 Iconic Albums That Defined 1994». Οι οπαδοί ψήφισαν το 1999 το «Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory» ως το νούμερο 1 Progressive Rock Album όλων των εποχών σε μια δημοσκόπηση του Rolling Stone του 2012. Αξίζει να αναφερθεί, ότι αυτό μπήκε ως το «15ο Greatest Concept Album» του Classic Rock.

Το 2009 είδαν το «Black Clouds & Silver Linings» να σκαρφαλώνει το Billboard Top 200 στο Νο6 ως «A Dramatic Turn of Events» (2011) όπως και το «Dream Theater» (2013), διατηρώντας τρείς συνεχόμενες φορές την θέση στα Top 10. Πρόσφατα, το 2016 το «The Astonishing» προσέλκυσε παγκόσμια φήμη με το «Consequence of Sound».

Εκτός από την κυκλοφορία τριών πλατινένιων και δύο χρυσών βίντεο, οι Dream Theater εισήχθησαν στο Long Island Music Hall of Fame το 2010. Με το 14ο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους και την πρώτη κυκλοφορία για την InsideOutMusic / Sony Music, με το «Distance Over Time», η μπάντα επαναφορτίζει την αδελφότητα που την έχει κρατήσει να δημιουργεί μουσική μαζί για πάνω από 30 χρόνια!

Μην χάσετε την ευκαιρία να παρακολουθήσετε την ζωντανή ιστορία της μουσικής που κόβει την ανάσα και αντανακλάται σε δεκατέσσερα άλμπουμ από τα στούντιο, πέντε live άλμπουμ από τις συναυλίες, εκατοντάδες κρυμμένους φιλοσοφικούς «σπόρους» μέσα στα τραγούδια των Dream Theater οι οποίοι είναι έτοιμοι να φυτρώσουν στην συνείδησή σας!

Περισσότερες πληροφορίες σύντομα.

Εισιτήρια: http://eventation.pro


VIVA.gr: https://www.viva.gr/tickets/music/theatro-alsos/dream-theater/

Οι Dream Theater θα Θέατρο  παίξουν τις

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ, ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΑ & ΝΕΟΜΕΣΑΙΩΝΙΚΑ: ΔΥΣΗ

Σάββατο 23 Μαρτίου 2019

To συγκρότημα που κατέκτησε τον κόσμο μέσα από τη σειρά ”Vikings” θα επισκεφτεί για πρώτη φορά την χώρα μας και αυτό συνιστά από μόνο του ένα τεράστιο προνόμιο για τους Έλληνες οπαδούς. Είναι τέτοια η φύση των συναυλιών των Wardruna, όπου απαιτείται συγκεκριμένου βεληνεκούς σκηνή και χώρος γενικότερα. Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιo απαιτητικά σε ότι αφορά τον εξοπλισμό που κουβαλάνε μαζί τους, καθώς η όλη παραγωγή μίας συναυλίας τους ξεφεύγει από τα μέσα στερεότυπα και παρουσιάζει στο εκάστοτε κοινό ένα υπερθέαμα που δεν πρόκειται να ξεχάσει κανείς για όλη του τη ζωή.

Οι Wardruna επέλεξαν την Αθήνα και το Ελληνικό κοινό ως μία από τις στάσεις της επερχόμενης περιοδείας τους, με το τέταρτο άλμπουμ τους ”Skald” να έχει κυκλοφορήσει στις 23 Νοεμβρίου του 2018. Είναι το πρώτο τους άλμπουμ που δεν α αναφέρεται σε concept, ύστερα από την περίφημη ρουνική τριλογία ”Runaljod”.

Πρόκειται για ένα άλμπουμ που ηχογραφήθηκε εξ’  ολοκλήρου ζωντανά για να πιάνει την ωμή ενέργεια των συναυλιών τους και θα προσφέρει στον ακροατή ένα ταξίδι σε μαγευτικά τοπία όπως έχει κάνει μέχρι στιγμής η ασύγκριτη μουσική τους. Έτσι, οι Έλληνες οπαδοί τους, όπως και οι πολυάριθμοι λάτρεις της σειράς ”Vikings”, θα έχουν τη μοναδική ευκαιρία να παρακολουθήσουν το συγκρότημα που έφερε την ατμόσφαιρα μέσα στα σπίτια τους και που μέχρι σήμερα έχει κάνει με το ζόρι 70 συναυλίες σε όλη του την πορεία.

Οι Wardruna σχηματίστηκαν το 2003 ως μία πρωτοποριακή ιδέα στο κεφάλι του Kvitrafn, κατά κόσμον Einar Selvik (Άιναρ Σέλβικ). Tον καιρό εκείνο, ο Kvitrafn εκτελούσε χρέη ντράμερ στους Gorgoroth και αφού πρώτα πέρασε μεταξύ άλλων από τους Sahg και Dead To This World, το 2009 είχε έρθει η ώρα για να πραγματοποιήσει το μεγάλο του όνειρο. Οι Wardruna ήταν για τον Selvik κάτι παραπάνω από ένα συγκρότημα, ήταν και παραμένουν μέχρι σήμερα η προσπάθεια του να τιμήσει τις ρίζες του και να γράψει περισσότερο ήχους που παραπέμπουν στο αρχαίο Σκανδιναβικό πνεύμα και που ξυπνάνε θύμησες παλιές, από μία άλλη ξεχασμένη αλλά πάντοτε δοξασμένη περίοδο για όλους τους Βόρειους.

Στο μυαλό του Selvik υπήρχε μία τριλογία εξ’ αρχής, η οποία θα βασιζόταν στους 24 ρούνους του Elder Futhark (το παλαιότερο Φούτχαρκ), το οποίο αποτελούσε την παλιότερη μορφή του ρουνικού αλφάβητου το οποίο έφεραν οι Γερμανικές φυλές στο Βορρά κατά την περίοδο της μεγάλης μετανάστευσης. Η τριλογία θα έφερε τον τίτλο ‘’Runaljod’’, δηλαδή ‘’ο ήχος των ρούνων’’ σε ελεύθερη μετάφραση και συνοδοιπόροι στο όραμα του Selvik ήταν εξ’αρχής ο συνεργάτης στο ‘’έγκλημα’’ με τους Gorgoroth, ο ‘’πολύς’’ Ghaal (κατά κόσμον Kristian Eivind Espedal), ο οποίος ανέλαβε τον τομέα των φωνητικών, το ίδιο και η μέχρι τώρα ιέρεια στο πλάι του Selvik, Lindy Fay Hella, ενώ το line-up συμπλήρωνε ο Hallvard Kleiveland, ο οποίος έπαιζε το Hardanger, φανταστείτε ένα έγχορδο όπως το βιολί, αλλά με 8 ή 9 χορδές, που χρησιμοποιείται αποκλειστικά για να παίζεται η Νορβηγική μουσική!

Έτσι λοιπόν στις 19 Ιανουαρίου του 2009, οι Wardruna κυκλοφορούν το πρώτο μέρος της τριλογίας, το ‘’Gap Var Ginnunga’’ (σε ελεύθερη ‘’το κενό ήταν απέραντο’’). Το άλμπουμ κυκλοφόρησε (όπως και τα επόμενα) μέσω της Indie Recordings και στο ηχοτόπιο των Wardruna χρησιμοποιήθηκε ποιητικό μέτρο, ενώ σκοπός δεν ήταν απαραίτητα να δημιουργηθεί μουσική με δομές, αλλά ήχοι που παρέπεμπαν στον αρχαίο Σκανδιναβικό πολιτισμό. Οι στίχοι του Kvitrafn έχουν γραφτεί σε Νορβηγικά, αρχαία Σκανδιναβικά και πρωτο-Σκανδιναβικά, ενώ παραδοσιακά Σκανδιναβικά όργανα όπως κρουστά και έγχορδα χρησιμοποιήθηκαν στη δημιουργία του άλμπουμ.

Η αρχή είχε γίνει, αλλά έπρεπε να περάσουν τέσσερα ολόκληρα χρόνια μέχρι να ολοκληρωθεί το δεύτερο μέρος. Στο μεταξύ το συγκρότημα έπαιξε εκλεκτά show και ένα εξ’αυτών ήταν μπροστά στο θρυλικό Gokstad πλοίο, ηλικίας περίπου 1.100 ετών, στο μουσείο πλοίων των Βίκινγκς στη Νορβηγία. Το ‘’Gar Vap Ginnunga’’ πραγματεύτηκε τους πρώτους 8 από τους 24 ρούνους του Elder Futhark, η ηχητική τους προσέγγιση άρχισε να κερδίζει ακροατές και αναμενόταν με αγωνία η συνέχεια. Μία συνέχεια που ήρθε στις 15 Μαρτίου του 2013 (στη Νορβηγία, στην Ευρώπη βγήκε στις 25 Μαρτίου και στην Βόρεια Αμερική στις 2 Απριλίου), με το δεύτερο μέρος της τριλογίας, ονόματι ‘’Yggdrasil’’, τίτλος παρμένος από το ιερό δέντρο που ενώνει τους εννέα κόσμους στην Σκανδιναβική μυθολογία και που οι ρίζες του φτάνουν μέχρι τους ουρανούς. Θεωρούταν Άγιο και καθημερινά οι θεοί το επισκεπτόντουσαν.

Στο ‘’Yggdrasil’’ ο ήχος των Wardruna γίνεται πιό πολυποίκιλος και με περισσότερα στρώματα, η αποδοχή του ήταν πιό άμεση από τον προκάτοχο του και πολλοί άρχισαν να μιλάνε για το φαινόμενο Wardruna. Ο Hallvard Kleiveland είχε ήδη αποτελέσει παρελθόν πριν βγεί ο δίσκος και δεν συμμετείχε σ’αυτόν. Μέχρι που κάποια στιγμή σκάει η μεγάλη βόμβα και το συγκρότημα δημιουργεί μουσική για την σειρά ‘’Vikings’’ και τον 2ο κύκλο αυτής μέσα στο 2014, σε συνεργασία με τον Καναδό ενορχηστρωτή και μουσικό παραγωγό Trevor Morris. Ο Selvik μάλιστα θα πάρει και ρόλο στη σειρά και έτσι η μουσική (;!) τους γίνεται πλέον παγκόσμια υπόθεση και όλοι ψάχνουν να βρούν ποιοί είναι αυτοί οι Wardruna αυτού του τύπου που παίζει στους Vikings. Η αναγνωρισιμότητα τους όπως είναι αναμενόμενο εκτοξεύεται πέρα από κάθε προσδοκία.

Μέσα στην ίδια χρονιά, ο Ghaal αποφασίζει να εγκαταλείψει το συγκρότημα σε εντελώς φιλικό κλίμα, αλλά ούτε αυτό φάνηκε να πτοεί το δίδυμο Selvik/Hella οι οποίοι ετοίμαζαν με προσοχή τις κινήσεις τους για να ολοκληρώσουν την τριλογία όπως της άξιζε! Μεγάλες εμφανίσεις σε φεστιβάλ όπως το Roadburn μεταξύ άλλων θα έρθουν στο δρόμο τους, όπου και το κοινό χαζεύει με την μεταδοτικότητα του ήχου τους και ακόμα κι όσοι δεν τους μάθανε μέσα από την προαναφερόμενη σειρά του US History Channel, τους μαθαίνουν από στόμα σε στόμα ως το νέο next big thing στη μουσική, με πολλούς να τους υμνούν για το γεγονός ότι τράβηξαν ένα ιδιαίτερο και μοναχικό δρόμο για τον οποίο φυσικά και δικαιώθηκαν σε βάθος χρόνου.

Το 2016 είναι η κρίσιμη χρονιά, κι αφού πρώτα ο Selvik θα προλάβει να βγάλει στις 11 Μαρτίου το ‘’A Piece for Mind & Mirror’’ με τους Skuggsjá, το project που γεννήθηκε από τη συνεργασία του με τον Ivar Bjørnson των Enslaved, στις 21 Οκτωβρίου έρχεται το τρίτο, τελικό και ξεκάθαρα καλύτερο μέρος της τριλογίας, ονόματι απλά, λιτά κι απέριττα ‘’Ragnarok’’. Το τέλος όλων των πραγμάτων κατά τη Σκανδιναβική μυθολογία με λίγα λόγια. Η επιτυχία του άλμπουμ δυσθεώρατη, ενισχύεται από το γεγονός του υπέροχα γυρισμένου βίντεο ‘’Raido’’ περίπου δύο εβδομάδες πριν κυκλοφορήσει ο δίσκος, και ντεμπουτάρει στο νούμερο 1 των παγκόσμιων άλμπουμ στο Billboard! Ασύλληπτο πραγματικά να το αντιληφθεί κάποιος που έχει πασχίσει να μπεί βαθιά στη μουσική τους και ακόμα αντιμετωπίζει προβλήματα, κάτι απόλυτα λογικό. Το άλμπουμ μάλιστα θα μπεί στα charts και σε άλλες χώρες, νούμερο 68 στη Γερμανία, νούμερο 76 στη Σκωτία, νούμερο 82 στην Ελβετία και νούμερο 149 στο Βέλγιο.

Wardruna και παγκόσμιος θαυμασμός γίνανε ένα με την κυκλοφορία αυτή και οι εμφανίσεις τους αν και ελάχιστα αυξημένες από τότε, έχουν μείνει απόλυτα επιλεκτικές. Το Ελληνικό κοινό έχει την ευκαιρία να θαυμάσει στο πάντα φιλόξενο Piraeus Academy ένα συγκρότημα που έχει δώσει με το ζόρι 60 συναυλίες συνολικά και έρχεται πάνω στην καλύτερη του στιγμή στη χώρα μας. Είναι βέβαιο ότι πρόκειται για ένα από τα πλέον ιδιαίτερα συναυλιακά γεγονότα στην ιστορία του τόπου μας, είναι μία πηγή πνευματικής ενέργειας που όσοι τη βίωσαν ζωντανά θεωρούν ότι άλλαξαν οι ζωές τους προς το καλύτερο και που μπορούν να μαγέψουν το κοινό με αυτή την μυστικιστική τους μεταδοτικότητα. Στις 23 Μαρτίου του 2019, ο ήχος των ρούνων θα απλωθεί πάνω από την Ελλάδα για πρώτη φορά, δεν ξέρουμε αν θα υπάρξει δεύτερη, συν ότι τέτοιες ευκαιρίες οφείλουν να γίνονται άμεσα εκμεταλλεύσιμες!

Όποιος θέλει να βιώσει το Ragnarok και σε συναυλιακή μορφή, ήδη χτενίζει μούσια και ακονίζει λεπίδες! Skål!

Σάββατο 23 Μαρτίου 2019 @ Piraeus 117 Academy
Πόρτες : 20:30
Έναρξη : 21:00

Τιμές εισιτηρίων :
Early-bird tickets : €22 (SOLD OUT!)
Προπώληση : €25
Ταμείο : €28

Σημεία προπώλησης :
Rhythm Records
Εμμανουήλ Μπενάκη 74, Εξάρχεια
τηλ. 210 384 1550

Metal Era
Εμμανουήλ Μπενάκη 22, Εξάρχεια
τηλ. 210 330 4133

Sound Effect Records
Σπύρου Τρικούπη 50 & Καλλιδρομίου, Εξάρχεια
τηλ. 210 825 9883

και μέσω viva.gr :
– Online στο
 

Σάββατο 23 Μαρτίου 2019 To συγκρότημα που

ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΑ, ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ ΚΑΙ ΝΕΟΜΕΣΑΙΩΝΙΚΑ: ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ, ΡΩΣΙΑ & ΕΓΓΥΣ ΑΝΑΤΟΛΗ, ΜΟΥΣΙΚΗ

Γιορτάζονται από σήμερα και μέχρι την Κυριακή στην Θεσσαλονίκη τα 50χρονα της γερμανικής ECM, της τζαζ εταιρείας που έχει χαρακτηριστεί ως «ο καλύτερος ήχος μετά την σιωπή». Με αφορμή αυτήν την επέτειο δημοσιεύουμε ένα άρθρο για έναν από τους Έλληνες καλλιτέχνες που ηχογράφησαν για την ECM ανανεώνοντας την Παράδοση μέσα από την τζαζ .

Tου μουσικολόγου και θεολόγου Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Όταν ο Μάνος Χατζιδάκις παρουσίαζε τις «Έξι Λαϊκές Ζωγραφιές», εκεί γύρω στα 1949 – 1950, κανείς δεν είχε υποπτευθεί την αξία αυτών των έξι πασίγνωστων ρεμπέτικων που αργότερα γνώρισαν εκπληκτική διάδοση. Ο Χατζιδάκις έκανε κάτι άκρως εξτρεμιστικό για την εποχή, καθώς χρησιμοποίησε για την ανάδειξη των ρεμπέτικων μελωδιών ένα πιάνο. Και την αστείρευτη φαντασία του. Την εποχή εκείνη το ρεμπέτικο ακόμα τελούσε υπό απαγόρευσιν και το εγχείρημα του Χατζιδάκι ήταν ένα απίστευτο ρίσκο, που επικρίθηκε αρχικά, αλλά ο χρόνος το δικαίωσε καθώς είχε αλήθεια μέσα του.

Στις αρχές του 21ου αιώνα έχει επέλθει μεγάλος κορεσμός στον χώρο της βυζαντινής μουσικής. Χιλιάδες πια οι ηχογραφήσεις, οι συναυλίες, οι πειραματισμοί, ανεπιτυχείς οι περισσότεροι, σε μια προσπάθεια «ανανέωσης» του αυστηρού εκκλησιαστικού μέλους.

Και έρχεται ο σπουδαίος πιανίστας Βασίλης Τσαμπρόπουλος και κάνει τη διαφορά. Αίφνης μας παρουσιάζει πέντε βυζαντινές μελωδίες (Αkroasis 2003, ECM), διασκευασμένες από τον ίδιο για πιάνο και μάλιστα σε μια jazz εκδοχή! Ευφάνταστος συνθέτης ο Β. Τσαμπρόπουλος, με εκπληκτική άνεση στον αυτοσχεδιασμό, παίρνει τα δημοφιλέστατα θέματα μελωδιών της Μ. Εβδομάδας τα …διαλύει και τα ανασυνθέτει με μια σπάνια ευαισθησία, που παραπέμπει συνειρμικά στην αντίστοιχη δουλειά του Μ. Χατζιδάκι πάνω στα ρεμπέτικα.
Οι βυζαντινές αυτές μελωδίες, χιλιοπαιγμένες έτσι κι αλλιώς, προβάλλουν ενώπιον μας άφθαρτες, σα να εξήλθαν μόλις του τάφου! Ο Τσαμπρόπουλος μ’ αυτή την εργασία του διεθνοποιεί το βυζαντινό μέλος μ’ ένα απολύτως σύγχρονο, μα κι απέραντα μουσικό τρόπο. Χαράζεται πάνω στις μελωδίες, οι οποίες τον έχουν χαράξει, όπως και κάθε Έλληνα, ήδη από την παιδική του ηλικία.

Αλλά ο «τζάζμαν»  Τσαμπρόπουλος δεν τελείωσε την περιπλάνησή του σε δρόμους βυζαντινούς με τον δίσκο Akroasis. Ένα χρόνο μετά απ’ αυτόν μας δίνει μιαν ακόμα εκδοχή στον δίσκο Chants, Hymns and Dances (ΕCM) με τη συμμετοχή αυτή τη φορά της περίφημης Anja Lechner στο βιολοντσέλο. Ο βαθύς ήχος του τσέλου σε συνδυασμό με το επί πτερύγων ανέμων πιανιστικό παίξιμο του Τσαμπρόπουλου, δίνουν μια ακόμα δυνατή μαρτυρία της διαχρονικότητας του βυζαντινού μέλους, το οποίο στα χέρια ικανών δημιουργών θάλλει κυριολεκτικώς

Στο Melos (ECM, 2007) έχουμε το απόσταγμα της …βυζαντινής θητείας του Τσαμπρόπουλου. Οι μελωδίες δεν προέρχονται από συγκεκριμένα μουσικά θέματα ύμνων, αλλά είναι διαποτισμένες γενικά από το μέλος. Κι εδώ η καταπληκτική Anja Lechner, μ’ ένα τσέλο να τραγουδά, κι ένα βήμα παραπέρα. Ο δεξιοτέχνης κρουστός U.T. Ghandi προσδίδει μια καθοριστική τζαζ πινελιά στην όλη εργασία.

Στον τελευταίο δίσκο του ο Τσαμπρόπουλος (The Promise, ECM, 2009) τολμά κάτι ακόμα. Να διασκευάσει για πιάνο το πασίγνωστο Τζιβαέρι. Μια παραδοσιακή μελωδία, αρκετά φθαρμένη από τις άπειρες εκτελέσεις, που αναδύεται ολόφρεσκη από τα χέρια του μάγου Έλληνα jazzman.

 

Ο Τσαμπρόπουλος αντλεί, λοιπόν, υλικό από την βυζαντινή και την παραδοσιακή μουσική και ακροβατεί. Μ’ ένα συγκερασμένο όργανο αποδίδει λεπτότατες αποχρώσεις του μέλους κι ας λείπουν τα μικροδιαστήματα. Στην περίπτωσή του δεν χρειάζονται. Το μέλος καθώς ξετυλίγεται μας πάει μακριά, στα πέρα μέρη… Και ταυτόχρονα είναι τόσο σημερινό, που καταλαβαίνεις γιατί η παράδοση είμαστε εμείς!
Και γι’ αυτό η ευθύνη μας να την ανανεώνουμε με επίγνωση και αγάπη. Και ο Βασίλης Τσαμπρόπουλος διαθέτει απ’ όλα. Γι’ αυτό και σχοινοβατεί στα πλήκτρα του πιάνου σαν ακροβάτης που λέει τη δική του προσευχή.

[vc_row][vc_column][vc_empty_space][vc_column_text]Γιορτάζονται από σήμερα και μέχρι την Κυριακή

ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΑ & ΝΕΟΜΕΣΑΙΩΝΙΚΑ: ΔΥΣΗ, ΜΟΥΣΙΚΗ

Οι εξαιρετικοί Dead Can Dance έρχονται στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού την Τετάρτη 3 Ιουλίου. 

Στη διάρκεια του σαραντάχρονου ταξιδιού τους, το αγαπημένο συγκρότημα από την Αυστραλία, έγινε γνωστό για τον ξεχωριστό του ήχο, που δημιουργεί ηχητικά τοπία με μαγευτική μεγαλοπρέπεια. Εμπνέεται από τη φύση και τις τοπικές μουσικές, από τους σαμάνους της Αφρικής μέχρι τους Κέλτες, αναδεικνύει τις λαϊκές μουσικές παραδόσεις της Ευρώπης – ιδιαίτερα τη μουσική του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης – και συνδυάζει την ατμόσφαιρα της ambient pop και των world beat, με τους ψαλμούς και την art rock.

Η δημοφιλία των Dead Can Dance ουσιαστικά γέννησε το μουσικό ρεύμα που αργότερα ονομάστηκε «world music» και σημείωσε ευρύτατη επιτυχία, ξυπνώντας το ενδιαφέρον για ένα απόμακρο και πρωτογενές μουσικό σύμπαν.

Οι Dead Can Dance θα παρουσιάσουν στο αθηναϊκό κοινό ένα πολύ ξεχωριστό set list. Θα συμπεριλάβουν κομμάτια που δεν έχουν παίξει ποτέ ξανά ζωντανά στη σκηνή, αλλά και κομμάτια από τις πρώτες δεκαετίες της πορείας τους, που τώρα θα τα ερμηνεύσουν με νέες μουσικές φόρμες, δίνοντας την ευκαιρία και στους νεότερους φίλους τους να μυηθούν στον κόσμο των Dead Can Dance.

Για τους Dead Can Dance, η Ελλάδα είναι ένας τόπος ξεχωριστός, κάτι που αποδεικνύεται όχι μόνο από την επιλογή της θεματολογίας τους αλλά και από τους τίτλους πολλών άλμπουμ τους. Επιστρέφουν λοιπόν στον τόπο που γέννησε την τραγωδία για να παρουσιάσουν τον ιερό θεό της, τον Διόνυσο (“Dionysus”, 2018). Μόλις λίγα μέτρα πιο πάνω από το θέατρό του!

Φέρνοντας στο προσκήνιο ιεροτελεστίες και τελετουργικά που συνδέονται με τη σπορά και το θερισμό, και τον αρχαίο Έλληνα θεό Διόνυσο, ο Brendan Perry αναπτύσσει επτά μουσικά «επεισόδια» πάνω στον διονυσιακό μύθο, δημιουργώντας ένα ορατόριο με μουσικές καταβολές και στοιχεία που φτάνουν έως τον 16ο αιώνα. 

Τα σόλο και τα χορωδιακά τραγούδια του “Dionysus” ξεπερνούν τα όρια της γλώσσας και ακολουθώντας την παράδοση του συγκροτήματος, δεν βασίζονται σε λιμπρέτο. Στο “Dionysus” ο Perry εμπνέεται από το οργιώδες φυσικό περιβάλλον, τις φωνές των ζώων και τους ήχους της φύσης. Συγκεντρώνοντας ένα εντυπωσιακό φάσμα κρουστών και λαϊκών οργάνων από όλο τον κόσμο, που εκτείνονται από το Ιράν έως και την Σλοβακία, δημιουργεί ένα εκστασιακό «διονυσιακό» μουσικό περιβάλλον!

Sea borne: αναγγέλλεται η άφιξη του Διονύσου από την Ανατολή με πλοίο. Ο θεός ερχόμενος ως ξένος, προστατεύει το Ξένο. Αυτόν που δεν εντάσσεται στο κατεστημένο αλλά και οτιδήποτε ξεφεύγει από την ανθρώπινη λογική.  

Liberator of Minds: ο θεός που δίνει φτερά στο ανθρώπινο μυαλό, συνδέεται με την απελευθέρωση του ανθρώπου από τους περιορισμούς που επιβάλλουν οι κοινωνικές νόρμες.

Dance of Bacchantes: ανασύρει την έξαλλη τελετή των γυναικών οπαδών του Διονύσου που αφού εγκατέλειψαν τα οικιακά τους καθήκοντα, μετατράπηκαν σε εκστασιασμένες μαινάδες.

The Mountain: αρχή της Β πράξης. Ο ακροατής μεταφέρεται στον τόπο γέννησης του θεού Διονύσου, στο βουνό Νύσσα. Εκεί διδάχτηκε από τον Κένταυρο Χείρωνα και μυήθηκε στις βακχικές ιεροτελεστίες, στις ψαλμωδίες και στους χορούς.

The Invocation: ο χορός καλεί τον Διόνυσο να λάβει μέρος στην τελετή του θερισμού, που αναφέρεται στην κυρίαρχη θέση που έχει ο θεός στο καταγωγικό / γενεαλογικό μύθο του θεάτρου και της τραγωδίας.

The Forest: το κάλεσμα για επιστροφή σε μία πρωτόγονη αλλά φωτισμένη κατάσταση της ύπαρξης μακριά από υλικές επιδιώξεις. Αναφορά στην παράδοση Hindu όπου η φυγή στο δάσος είναι το ύστατο στάδιο της ανθρώπινης πνευματικής εξέλιξης.

Psychopomp: Η τελευταία πράξη. Ο Διόνυσος οδηγός στο Μετά τη Ζωή. Σαν άλλος ψυχοπομπός για τον Άδη.

Συνολικά, η μουσική των Dead Can Dance είναι μία ελεύθερη κατάδυση στον πρωτόγονο κόσμο των ήχων, των ενστίκτων αλλά και της ανόθευτης και αυθόρμητης συγκίνησης.

Μία συμβολική εμπειρία μύησης και απελευθέρωσης για τους φίλους του συγκροτήματος, στις 3 Ιουλίου στο Ηρώδειο.

Οι Dead Can Dance θα εμφανιστούν στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.

Την 1η Ιουλίου οι Dead Can Dance θα εμφανιστούν στη Θεσσαλονίκη στο Θέατρο Δάσους.

Οι εξαιρετικοί Dead Can Dance έρχονται στο

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ, ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΑ & ΝΕΟΜΕΣΑΙΩΝΙΚΑ: ΔΥΣΗ

Μετά την ιστορική sold out συναυλία του 2003 στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, όπου ήταν και η πρώτη για ροκ συγκρότημα σε αυτόν τον επιβλητικό χώρο του παγκόσμιου πολιτισμού, οι Jethro Tull επιστρέφουν κάτω από την Ακρόπολη, για να γιορτάσουν με το ελληνικό κοινό τα 50 τους χρόνια!

Το Σάββατο 15 Ιουνίου, το θρυλικό συγκρότημα έρχεται στην Αθήνα για μία μοναδική βραδιά, που σίγουρα θα μείνει αξέχαστη, όπως εκείνη 16 χρόνια πριν…

Έχοντας διαγράψει ξεχωριστή πορεία στη rock μουσική, καθοδηγούμενοι από τη μουσική ευφυία του πολυτάλαντου Ian Anderson, οι Jethro Tull είναι ένα συγκρότημα που έχει επηρεάσει όσο λίγα τον χώρο του σκληρού ήχου.

Από blues και hard rock σε progressive φόρμες, art rock, εκκεντρικές κυκλοφορίες και εμφανίσεις, πολύπλοκες συνθέσεις με τη χρήση οργάνων όπως το φλάουτο, η βρετανική μπάντα από το Λούτον δίκαια συγκαταλέγεται στη λίστα με τα σημαντικότερα σχήματα της rock μουσικής.

Οι πρώτοι τους πέντε δίσκοι ”This Was”, ”Stand Up”, ”Benefit”, ” Aqualung” και ”Thick As A Brick” (ιδιαίτερα οι τρεις τελευταίοι), από το 1968 έως το 1972, αλλά και τραγούδια-ύμνοι όπως τα «Locomotive Breath» και «Too Old To Rock ‘n’ Roll: Too Young To Die», έφεραν τους Jethro Tull στην κορυφή, καθιστώντας τους ένα από τα πιο επιτυχημένα και εκκεντρικά μουσικά συγκροτήματα της prog rock.

Το Σάββατο 15 Ιουνίου το ελληνικό κοινό θα έχει, πιθανότατα, μία τελευταία ευκαιρία να τους απολαύσει ζωντανά, στο επιβλητικό Ωδείο Ηρώδου του Αττικού!

Μετά την ιστορική sold out συναυλία του

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ, ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΑ & ΝΕΟΜΕΣΑΙΩΝΙΚΑ: ΔΥΣΗ

Πέμπτη 27 Ιουνίου Αθήνα – Θέατρο Ηρώδου του Αττικού

Αν υπάρχει ένας καλλιτέχνης που να αναμιγνύει ιδανικά την Κέλτικη, την folk, την world και την pop μουσική, δημιουργώντας ένα μαγευτικό αποτέλεσμα, αυτή είναι σίγουρα η Καναδή Loreena McKennitt. Μία καλλιτέχνιδα που λατρεύεται από το ελληνικό αλλά και παγκόσμιο κοινό, με δεκάδες εκατομμύρια πωλήσεων, μεγάλα διεθνή βραβεία, πολυεπίπεδες διακρίσεις, αλλά και πλούσια φιλανθρωπική δράση.
Με καινούργιο δίσκο στις αποσκευές της ύστερα από 10 χρόνια (Lost Souls) και ισάριθμα χρόνια από τις μοναδικές της εμφανίσεις στη χώρα μας, έρχεται να μας σαγηνεύσει με τις μεθυστικές της μελωδίες, την Πέμπτη 27 Ιουνίου στο Θέατρο Ηρώδου του Αττικού. Κάθε συναυλία της Loreena McKennitt, είναι κι ένα βίωμα ζωής, με τα δυσεύρετα παραδοσιακά όργανα που χρησιμοποιεί και τα αρώματα μουσικής από την παράδοση των Κελτών, αλλά και της Μέσης Ανατολής. Το «ξωτικό» από τον Καναδά, έρχεται επιτέλους ξανά στην Ελλάδα και κανείς πραγματικός μουσικόφιλος δεν επιτρέπεται να απουσιάζει.

Θα σας ενημερώσουμε σύντομα σχετικά με την έναρξη της προπώλησης και τις τιμές των εισιτηρίων !!

Πέμπτη 27 Ιουνίου Αθήνα - Θέατρο Ηρώδου

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Οι εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ και το Polis Art Café σας προσκαλούν στην παρουσίαση του τόμου:

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ
Ανθολόγηση-πρόλογος: Κώστας Χατζηαντωνίου

Θα μιλήσουν οι:
Κωνσταντίνος Κασίνης, ομότιμος καθηγητής νεότερης ελληνικής φιλολογίας και γενικός γραμματέας του Ιδρύματος Κωστή Παλαμά

Κώστας Κουτσουρέλης, ποιητής-δοκιμιογράφος

Γιώργος Βαρθαλίτης, ποιητής-δοκιμιογράφος

Τη βραδιά θα κλείσει με μελοποιημένα ποιήματα του Κωστή Παλαμά το μουσικό σχήμα “Άπειρος Χώρα” (Γιάννης Παναγιωτακόπουλος)

Ο Κώστας Χατζηαντωνίου γεννήθηκε το 1965 στη Ρόδο. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, πολιτικές επιστήμες και δημόσια διοίκηση. Δοκιμιογράφος και πεζογράφος, έχει συνεργαστεί με έγκριτες περιοδικές και εγκυκλοπαιδικές εκδόσεις. Σήμερα διευθύνει το λογοτεχνικό περιοδικό “Κοράλλι”. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της Διοικούσας Επιτροπής του Ιδρύματος Κωστή Παλαμά. Έχει τιμηθεί με το βραβείο δοκιμίου του PENClub και το βραβείο Φωτέα για το βιβλίο του “Εναντίον του χρόνου”. Το 2011 τιμήθηκε με το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το μυθιστόρημά του “Αγκριτζέντο”, το οποίο μεταφράστηκε στα ιταλικά, τα πολωνικά, τα σερβικά, τα κροατικά και τα αλβανικά.

Απόσπασμα από τον πρόλογο του βιβλίου  

«Πολλές ερμηνείες δόθηκαν ίσαμε τώρα στην παλαμική ποίηση, ανάλογα με την καλλιέργεια, τη φαντασία και τις ιδέες κάθε κριτικού. Ανάλογες ήταν επομένως και οι απόψεις – εθνικιστικές ή διεθνιστικές, βιταλιστικές ή μεταφυσικές, σοσιαλιστικές ή αναρχικές – κατά τον καιρό, το πνεύμα και τη λαχτάρα κάθε εποχής. Απόδειξη τούτο της υψηλής πνευματικότητας του όλου έργου του Παλαμά, της πολύπλευρης και ίσως αντιφατικής ψυχής του, που περικλείει μια αλήθεια καθόλου κλειστή και καθιστά το έργο αυτό φυσικό φαινόμενο που αποκαλύπτει θησαυρούς νοημάτων και ρυθμών. Δεν είναι παράξενο που ένα τέτοιο έργο μένει ακόμα ανεξέταστο σε πολλά σημεία του, όσο κι αν προσφέρει αφορμές και ιδέες για την ανάπτυξη μελετών πάνω σε βασικά προβλήματα της τέχνης και γενικά της πνευματικής μας ζωής. Και δεν είναι επίσης παράδοξο που κινδυνεύει κανείς, όση πρωτοτυπία κι αν επιδείξει, να μην ξεφύγει από τα όρια που χάραξαν γύρω του κριτικοί και ερευνητές εδώ και έναν αιώνα. Διότι, πέρα από τους κάθε είδους και ποιότητας χαρακτηρισμούς που δόθηκαν στο έργο του Παλαμά, σχεδόν κανένας όρος της φιλολογικής κριτικής δεν έμεινε που να μη χρησιμοποιήθηκε στην ερμηνεία του».

Οι εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ και το Polis Art

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ΜΟΥΣΙΚΗ

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Την Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου 2019 και ώρα 7μ.μ. στην Αίθουσα Διδασκαλίας της Μουσικής Βιβλιοθήκης του Συλλόγου «Οι Φίλοι της Μουσικής», στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, με το Καλλιτεχνικό Σύνολο ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ θα παρουσιάσουμε την εκδήλωση «Ο ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ ΔΥΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΩΝ».

Με αφορμή την επέτειο των 160 χρόνων από τη γέννηση του μεγάλου ποιητή Κωστή Παλαμά, το «Πολύτροπον» θα παρουσιάσει τις Παλαμικές ανθολογίες δύο Πατριαρχών της Ορθόδοξης Εκκλησίας: Του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου και του μακαριστού Πατριάρχου Αντιοχείας Ηλία Δ’ (1912-1979).

Τους δύο Πατριάρχες ενώνει η ελληνική ποίηση, αλλά και η Θεολογική Σχολή της Χάλκης.

Και οι δύο φοιτούν στην Χάλκη και οι δύο ανθολογούν έλληνες ποιητές.

Ο Αντιοχείας Ηλίας (Μουάουαντ), μάλιστα, καταρτίζει μια ανθολογία ελληνικής ποίησης την οποία μεταφράζει στα αραβικά και την εκδίδει στα 1960 (Εκδόσεις: Οίκος Αραβικής Αφύπνισης). Τότε ήταν Μητροπολίτης Χαλεπίου.

Έξι χρόνια πριν, το 1954, ο σημερινός Οικουμενικός Πατριάρχης, καταρτίζει την προσωπική του ποιητική ανθολογία, ως μαθητής της Χάλκης. Είναι πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι και οι δύο Πατριάρχες ανθολογούν κοινούς ποιητές, ακόμα και κοινά ποιήματα.

Ποιος είναι, όμως, ο μακαριστός Πατριάρχης Αντιοχείας Ηλίας Δ’;

Γεννήθηκε στον Λίβανο το 1912. Το 1934, ο Πατριάρχης Αλέξανδρος Γ’ τον έστειλε για σπουδές στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης, από την οποία αποφοίτησε το 1939. Με την επιστροφή του στον Λίβανο διορίστηκε σχολάρχης του εκκλησιαστικού λυκείου του Μπαλαμάντ. Αυτό το λύκειο θα εγκαινιάσει αργότερα – Πατριάρχης πλέον – ως την μοναδική ορθόδοξη θεολογική σχολή στο Πατριαρχείο Αντιοχείας το 1971, τη χρονιά που έκλεισε, με αναγκαστικό νόμο, η Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Επίσης την εποχή αυτή, και συγκεκριμένα το 1973, ψηφίστηκε από τη Σύνοδο ο νέος βασικός καταστατικός νόμος διοίκησης του Πατριαρχείου, ο οποίος καθόριζε µε σαφήνεια το έργο και τις δικαιοδοσίες του Πατριάρχη, της Συνόδου, των κατά τόπους μητροπολιτών, αλλά και τη συµμετοχή των λαϊκών στη διοίκηση της Εκκλησίας. Η δράση του Πατριάρχη Ηλία Δ’ δεν περιορίστηκε στα εκκλησιαστικά του καθήκοντα, αλλά περιλάμβανε και την μετάφραση διαφόρων έργων θεολογικών και λογοτεχνικών στα αραβικά, όπως είναι τα κείμενα των αποστολικών πατέρων, αλλά και μια ανθολογία ελληνικής ποίησης με τίτλο “Από τη σύγχρονη ελληνική ποίηση”.

Ο μακαριστός Ηλίας Δ’ πέθανε αιφνιδίως στις 22 Ιουνίου 1979. Φέτος συμπληρώνονται 40 χρόνια από την εκδημία του.

Παραθέτουμε στη συνέχεια ένα βιογραφικό του μακαριστού Πατριάρχη, όπως δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΕΠΙΣΚΕΨΙΣ, την έκδοση του Ορθοδόξου Κέντρου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Σαμπεζύ της Γενεύης (αριθ.213, 1-7-1979).

Ο μακαριστός Αντιοχείας Ηλίας Δ’ όταν ίδρυσε την Θεολογική Σχολή του Μπαλαμάντ, θέλησε να την επανδρώσει με διακεκριμένα στελέχη του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Κοσμήτορας ανέλαβε ο σημερινός Μητροπολίτης Τυρολόης και Σερεντίου κ. Παντελεήμων (Ροδόπουλος). Διαβάζουμε τα εξής κατατοπιστικά στο βιογραφικό του: «Παραλλήλως πρός τά καθήκοντά του ὡς Καθηγητοῦ ἐν τῷ Πανεπιστημίῳ Θεσσαλονίκης, ἀνέλαβε τήν Κοσμητείαν τῆς θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ Μπαλαμάντ, τόσον ἐν Λιβάνῳ (1972-1975), ὅσον καί ἐν Θεσσαλονίκῃ (1975-1979), ὅπου μετεκινήθη αὕτη λόγῳ τοῦ ἐν Λιβάνῳ πολέμου. Διωργάνωσε τήν Σχολήν αὐτήν καί ἐπέτυχε τήν ἀναγνώρισίν της ὡς ἀνωτάτης Πανεπιστημιακῆς Σχολῆς, τόσον ὑπό τοῦ Ὑπουργείου Παιδείας τοῦ Λιβάνου, ὅσον καί ὑπό τῶν Ὀρθοδόξων Θεολογικῶν Σχολῶν τῆς Ἑλλάδος.»

Επίσης, στην Θεολογική Σχολή του Μπαλαμάντ δίδαξε, μετά από πρόσκληση του Αντιοχείας Ηλία Δ’, επί επτά συναπτά έτη, ως επισκέπτης Καθηγητής, ο αείμνηστος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης Βασίλειος Σταυρίδης (αγαπημένος καθηγητής του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου) αποτελώντας, κατ’ αυτόν τον τρόπον, την ακαδημαϊκή γέφυρα μεταξύ των δύο Σχολών.

Ο μακαριστός Ηλίας γνώριζε πολύ καλά ότι οι προκάτοχοί του Πατριάρχες Αλέξανδρος Γ’ (1931-1958) και Θεοδόσιος ΣΤ’ (1958-1970) ήταν και αυτοί απόφοιτοι της Χάλκης, όπως και πολλοί άλλοι Αντιοχειανοί, οι οποίοι προήχθησαν στο αρχιερατικό βαθμό ή υπηρέτησαν ως κληρικοί ή λαϊκοί θεολόγοι.
Έτσι, η Χάλκη ήταν η τροφός Σχολή και του Πατριαρχείου Αντιοχείας κατά τον 20ό αιώνα.

Την Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου, στην Μουσική Βιβλιοθήκη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, θα συναντηθούν οι δυο Χαλκίτες Πατριάρχες μπροστά στον βωμό της ποίησης του Κωστή Παλαμά.

Όσοι λευκοφόροι εννοήτωσαν!

 

[vc_row][vc_column][vc_empty_space][vc_text_separator title="Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου "][vc_empty_space][vc_column_text]Την Δευτέρα

ΚΡΙΤΙΚΕΣ

“Μάτια πράσινα, χαλκοπράσινα,
έχω συνέχεια
μια υπόνοια….

Πράσινα…καταπράσινα
Ότι μου δέσαν
Τα κορδόνια!”

Οι στίχοι αυτοί από το “Μινοράκι της Σαπίλας”, το ποιμενικό μαδριγάλι που παρεμβάλλεται ανάμεσα στα δύο μέρη του ζόμπι κόμικ-αστυνομικού έπους του Σταύρου Κιουτσούκη, “Έχεις πεθάνει για μένα”, περιγράφει τη σουρεαλιστική υπόθεση του, από την οπτική του ζόμπι!!! Έχουμε και οι Έλληνες, το δικό μας κόμικ που μπορεί να ανταγωνιστεί το “Walking Dead” στον κινηματογράφο κάτι που και ο ίδιος ο δημιουργός το σκέφτηκε αφού έντυσε τις παρουσιάσεις του έργου με τρομερές φωτογραφίες από το νεκροταφείο των Βογομίλων στα περίχωρα της Θεσσαλονίκης. Μια κωμωδία με ζόμπι (zombedy) ή απλώς ένα παιχνίδι του καλλιτέχνη που πειραματίζεται με τις δυνατότητες που δίνουν στη δημιουργική φαντασία όλα εκείνα τα στοιχεία που συνθέτουν την κουλτούρα των ζόμπι, απέθαντοι, νεκροταφεία, γραφεία τελετών, και τόσα άλλα που εβαλε στο τεράστιο φάκελο με τις δημιουργίες του.

Η υπόθεση κάθε άλλο παρά απλή, αν και εξωφρενική, όπως ταιριάζει σε ένα κόμικ εξάλλου. Η αποκάλυψη των ζόμπι που αναγγέλεται με μια τηλεοπτική εκπομπή με καλεσμένους ειδικούς, φόρος τιμής στα “Μέρες, Νύχτες, Αυγές (και τόσα άλλα) των Ζωντανών Νεκρών”. Να μια επίπτωση που μόνο ο Κιουτσούκης σκέφτηκε, η οικονομική πανωλεθρία του κλάδου των νεκροθαπτών και ιδιοκτητών γραφείων τελετών. Ποιός θα νοιαστεί να θάψει τους νεκρούς του όταν θα αναστηθούν αμέσως μετά το θάνατό τους; Οι συνέταιροι του συνοικιακού γραφείου τελετών “Τα Μπατζανάκια” (“….Εσείς απλώς πεθάντε”) συλλαμβάνουν τη μεγαλοφυή ιδέα να “… ξεθάβουμε νεκρούς και θα τους δένουμε τα κορδόνια μεταξύ τους….έπειτα θα τους θάβουμε ξανά….θα τους είναι αδύνατο να περπατήσουν και θα πέφτουν”. Γίνονται έτσι οι φύλακες-άγγελοι των πεθαμενατζήδων. Και με αγνούς και μεγαλόψυχους στόχους ξεκινάει η ΜΑ(φία) των ΚΟ(ρδονιών), ο προστάτης άγιος του κλάδου, και οι ήρωες Τέϊλορ Μουν και Κλιφ μαζί με την Χρυσή, την γραμματέα τους ξεκινούν να σώσουν τον κόσμο.

Όμως η πλεονεξία κατακλύζει τον Τέϊλορ Μουν που ονειρεύεται να αδειάσει τα χρηματοκιβώτια των συναδέλφων του και ο Κλιφ που μένει πιστός στον ιερό αγώνα που ανέλαβαν όταν ξέσπασε η κρίση, χάνει και το κορίτσι από τον πρώην συνέταιρο του. Την σκηνή της λογομαχίας του πρώτου μέρους όπου κορυφώνεται το δράμα κλείνει με τον τίτλο του έργου “Έχεις πεθάνει για μένα, Κλιφ” που του εξακοντίζει ο Τέϊλορ για να αναδειχθεί και η τραγική ειρωνεία της απειλής, αφού και κανείς πλέον δεν πεθαίνει και ο Κλιφ θα είναι αυτός που θα μείνει όρθιος (και ολόκληρος) όταν το δράμα θα φθάσει στη λύση του στο δεύτερο μέρος “Το….. “αντάρτικο” των νεκροταφείων”.

Και καθώς πάντα υπάρχει πίσω από κάθε καλή υπόθεση μια γυναίκα, η κατάσκοπος της αγάπης, Χρυσή σώζει από την πρόωρη αποκάλυψη τους δράστες του σαμποτάζ της ΜΑΦ.ΚΟ. για  να προδώσει τη διπλή ζωή της το μικροτσίπ παρακολούθησης που της έβαλε ο Τέϊλορ για να αποκαλύψει ότι η Χρυσή είναι και ερωμένη του Κλιφ. Πιστοί στο όραμα της σωτηρίας του κλάδου ο Κλιφ και οι συνεργοί του άλλαζαν τους δύσκολους κόμπους στα παπούτσια των νεκρών με “προσκοπική καντηλίτσα” (πόση έρευνα έκανε ο δημιουργός!!!). Και έτσι τα ζόμπι πλέον περπατούν για να φτάσουν και τον Τέϊλορ σε μια σκηνή που θυμίζει το τέλος του “Reanimator” (βασισμένο στο ομώνυμο συγκλονιστικό διήγημα του Howard Phillips Lovecraft) όπου τα πτώματα του εργαστηρίου κατασπαράζουν τον δαιμόνιο γιατρό Hebert West. Ως ντοκυμαντέρ για εγκλήματα, η ιστορία κλείνει με την κατάληξη του βίου των πρωταγωνιστών, αφήνοντας και μια υπόσχεση για συνέχεια αφού κανείς δεν ξέρει που είναι θαμμένος ο απέθαντος Τέϊλορ Μουν που κατάχωσε σε άγνωστη τοποθεσία η κρατική μυστική υπηρεσία Ερμπολάριο.

Στο οπισθόφυλο του κόμικ ο Κιουτσούκης αναρωτιέται αν “Είναι οι ζωντανοί νεκροί ή τα αστειάκια του που κάνουν τη ραχοκοκαλιά σου να ανατριχιάζει;”.  Πιστεύω πως παρά το εξωφρενικό σενάριο (έτσι κι’ αλλιώς μια αποκάλυψη ζόμπι δεν είναι επαρκώς εξωφρενική;) κάποιος μπορεί να νοιώσει ανατριχίλα ακόμη και “ακούγοντας” τους χαώδεις διαλόγους (όπως μας φαίνονται οι διάλογοι στα κορεάτικα θρίλερ, όπως ο “Επισκέπτης”), ενώ ο δημιουργός διαλέγει τα χρώματα του με σχολαστική ψυχολογική επιμέλεια ώστε να θυμίζουν όλα γη (καφέ, πράσινα, πορτοκαλί, κίτρινα) κατά συνέπεια να θυμίζουν χώμα, νεκροταφείο, φέρετρα και άλλα τέτοια. Οι σκηνές με τα ζόμπι είναι σχεδιασμένες με διαφημιστική σκόπευση, σαν λογότυπα (κάθε ζόμπι θα μπορούσε να είναι και σήμα), απλά, ξεκάθαρα, χρωματισμένα ώστε να θυμίζουν σάπιο και σιχαμερό. Μαζί με τις λέξεις που λειτουργούν σαν σκίτσα δεν υπολείπεται από ένα σοβαρό (τι είναι εξάλλου σοβαρό;) κόμικ με θέμα τα ζόμπι. Έτσι κι’ αλλιώς ελάχιστα τέτοια έχουμε, όπως το σκοτεινό “Ρίγη” (ήδη στο 9ο τεύχος του) που συγκεντρώνει κοντά του εξαιρετικούς δημιουργούς.

Τέλος, αν και ο υπεύθυνος της έκδοσης Πάνος Κρητικός το σημείωσε στο (Κάτι σαν) ΕΙΣΑΓΩΓΗ, εγώ θεώρησα πως πρέπει να τελειώσω με αυτό τη δική μου παρουσίαση: μέσα στο έργο υπάρχει και το διαπερνά η αύρα του συνεργάτη του Σταύρου Κιουτσούκη, του Γιώργου Τσούκη (που “υπηρέτησε” τους Μεγάλους Παλαιούς με το υπέροχο “Ο Μικρός Κθούλου”). Εγώ, προφανώς και μέτριος γνώστης της τέχνης του κόμικ (αλλά δεινότερος της λογοτεχνίας), δεν μπορώ να αναγνωρίσω και ίσως και να διαφωνώ για όσα βρήκε ο Κρητικός, δηλαδή “τους “αυτοσχεδιαστικούς πειραματισμούς, την απουσία ντεκουπάζ, τους σουρεαλιστικούς διαλόγους, την άναρχη διαδοχή σκηνών και την αυστηρά οριοθετημένη σκηνοθεσία”. Πιστεύω πως το σουρεαλιστικό θέμα της “Αποκάλυψης των Ζόμπι” δεν θα μπορέσει ούτε να το διανοηθεί η (κάθε) Τέχνη όταν (και αν φυσικά) συμβεί στην πραγματικότητα. Και καθώς “χρημάτων πάντων, μέτρον άνθρωπος” μπορεί οι νεκροθάφτες να αντιμετωπίσουν πράγματι πρόβλημα και κάποια τρελή ιδέα να αντιμετωπίσει το ζόφο και κάπου, εκεί κοντά στον ήρωα να υπάρχει μια γυναίκα και τελικά όλα τα έργα με ζόμπι να είναι ……..χρήσιμα εγχειρίδια επιβίωσης. Σίγουρα όμως, καλύτερα να γελάμε με τον Θάνατο (και τις φάσεις του). Και ο συμπολίτης μου (Θεσσαλονικιός) Σταύρος Κιουτσούκης μας κάνει να γελάσουμε……ανατριχιάζοντας.

Θεσσαλονίκη, 11/2/2019

Γιάννης Μπαχάς, εκπαιδευτικός

The Reanimator: www.hellaszombies.blogspot.com 

               

“Μάτια πράσινα, χαλκοπράσινα, έχω συνέχεια μια υπόνοια