ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ακολουθήστε μας:
1 May, 2026
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΒΑΛΟΝ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
SECTION
logo
mobile-logo
ΚεντρικήStandard Blog Whole Post (Σελίδα 144)
ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Η «Πολιορκία», είναι η δεύτερη κατά σειρά ιστορική ταινία μεγάλου μήκους της Aratos Films, μετά την «Έξοδο 1826» -Βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα

 Τη Δευτέρα 28 Ιανουαρίου στις 21.00 στο Θέατρο Βέμπο (Καρόλου 18), θα γίνει η πρεμιέρα της ταινίας «Πολιορκία» του Βασίλη Τσικάρα στην Αθήνα.

Μετά την επίσημη πρεμιέρα, θα ανακοινωθούν οι κινηματογράφοι που θα προβάλλουν την «Πολιορκία» στην Αττική.

Η «Πολιορκία», βασίζεται σε αληθινά γεγονότα και δη στη μάχη της Μονής Δοβρά στη Βέροια, το Μάρτιο του 1822. Η ιστορία όμως επαναλαμβάνεται. Δύο αξιωματικοί του Ελληνικού στρατού στο οχυρό Ρούπελ, το Μάρτιο του 1941, έχουν να αντιμετωπίσουν τις ίδιες προκλήσεις λίγες μέρες πριν την επίθεση των Γερμανών.

Λίγα λόγια για το έργο: Μέσα στο πολεμικό – εχθρικό κλίμα της εποχής δύο οικογένειες συναντώνται σε ένα μοναστήρι προκειμένου να γίνει με μυστικότητα ένας γάμος. Αυτό όμως δεν περνάει απαρατήρητο. Μια προδοσία θα οδηγήσει έξω από το μοναστήρι χιλιάδες τούρκους στρατιώτες. Ο ηγούμενος της μονής, οι μοναχοί και τα μέλη των δύο οικογενειών, πιάνουν στα χέρια τα όπλα και η Πολιορκία ξεκινά. Μαζί της αρχίζουν επίσης, ένας αγώνας επιβίωσης κι ένας κύκλος αποκαλύψεων. Η ιστορία ξεδιπλώνεται στη μεγάλη οθόνη, μέσα από την συζήτηση 2 αξιωματικών του ελληνικού στρατού, στο οχυρό Ρούπελ, τον Μάρτιο του 1941.

poliorkia_mesa
poliorkia_mesa2
poliorkia_mesa3

Η «Πολιορκία», αποτελεί μέρος της τριλογίας της Aratos Films για το 1821. Υπενθυμίζουμε ότι η πολυσυζητημένη «Έξοδος 1826» του Βασίλη Τσικάρα, ήταν η πρώτη. Αποτέλεσε δε, την πρώτη ταινία με θέμα το 1821 μετά από 46 ολόκληρα χρόνια («Παπαφλέσσας», 1971).

Το Υπουργείο Παιδείας και το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής χαρακτήρισαν την ταινία «υψηλής ποιότητας», στο κομμάτι της ιστορικής, πολιτιστικής και εκπαιδευτικής αρτιότητας.

ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΓΥΡΙΣΜΑΤΩΝ
Άμφισσα, Δελφοί, Αράχωβα, Αγία Ευθυμία, Σιάτιστα, Ρούπελ

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Το σενάριο και η σκηνοθεσία είναι του Βασίλη Τσικάρα.
Η Διεύθυνση φωτογραφίας, είναι του Γιώργου Βασιλειάδη.
Επιπρόσθετη κινηματογράφηση έκανε ο Δημήτρης Σταμπολής.
Η μουσική σύνθεση είναι της Έφης Ράτσου.
Σκηνικά – κοστούμια: Μαρία Βλάχου, Μαριαλένα Χρυσογονίδου.
Βοηθοί: Αθηνά Μπατσίλα, Σπυριδούλα Λιαράτσικα, Κλεοπάτρα Παλιαδέλη.
Μοντάζ: Γιώργος Σουμελίδης.
Supervisor VFX: Γιώργος Σουμελίδης.
VFX: Χρήστος Ορφανίδης, Γιώργος Σουμελίδης.
Οπερατέρ: Δημήτρης Μανουσιάκης.
Βοηθός οπερατέρ: Νεφέλη Ντακοζούδη.
Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώργος Σουμελίδης.
Σκριπτ: Αλέξανδρος Ζαμπέτας, Απόστολος Μπαρουξής.
Ήχος: Θάνος Πέτρου, Μυρτώ Χατζηανδρέου.
Επεξεργασία ήχου – μιξάζ: Θάνος Πέτρου.
Mastering – μιξάζ μουσικής: Κρίτωνας Κιουρτσής.
Μακιγιάζ: Σοφία Βουλαλά.
Βοηθοί μακιγιάζ: Τζένη Ευσταθιάδου, Ελένη Τσιάφκα.
Coloring: Γιώργος Φλέγγας.
Graphic design – φωτογράφιση: Νίκος Γκάρας, Δημήτρης Παγιάντζας.
Μεταφράσεις στην τουρκική – ηχογραφήσεις: Γιώργος Σινιόσογλου – Mediaworld.
Ανδρικές παραδοσιακές φορεσιές: Μανώλης Σαββίδης.
Επιδιορθώσεις κοστουμιών – μεταποιήσεις: Ελπίδα Βαρθολομάτου, Φούλη Βουτσά, Δέσποινα Ραπτοπούλου.
Φορεσιές – παραδοσιακό υλικό: Θέατρο Άρατος, Σύλλογος Φίλων Ιστορίας και Αναπαράστασης Αυτής Γιαννιτσών, Μουσείο «Μιχάλη Τσαρτσίδη», Ελληνομνήμονες – Σπύρος Κατσίρας, Φώτης Λουριδάς, Γιάννης Μπάρλος, Πολιτιστικός Σύλλογος Νάουσας «Πυρσός», Νίκος Τριανταφυλλόπουλος.
Σύμβουλος σε θέματα ιστορικού οπλισμού: Γιάννης Μπάρλος.
Σύμβουλος σε θέματα ξιφομαχίας: Ακαδημία Ιστορικών Ευρωπαϊκών Πολεμικών Τεχνών «Λέοντες» & Γιώργος Γεωργάς.
Υπεύθυνος marketing Ν.Ελλάδος: Βασίλης Γεωργαντάς.
Unit publicist: Βάλια Μπουγιουκλή.
Οργάνωση – εκτέλεση παραγωγής: Ελένη Σκάρπου – Γιώργος Τσακίρης.
Δημοσιότητα – επικοινωνία: BrainCo / Άννα Σταματιάδου.
Διανομή: Aratos Films / Κολοσσαίον

Ηθοποιοί (μεταξύ άλλων): Δημήτρης Παπαδόπουλος, Νταίζη Σεμπεκοπούλου, Γιώργος Ζώης, Λευτέρης Δημηρόπουλος, Τατιάνα Μελίδου, Σοφία Μανωλάκου, Βασίλης Κανελλόπουλος, Αντώνης Σιώπκας, Μανώλης Σαββίδης, Γιώργος Χατζηθεοδώρου, Θανάσης Μπριάνας, Χριστίνα Λιόλιου, Γιάννης Περδίκης, Δημήτρης Δήμου, Δημήτρης Κατσιδονιώτης, Κώστας Λιόλιος, Αριστείδης Σιναπίδης, Δημήτρης Κύρτσος, Σταύρος Καραγεωργιάδης, Στέργιος Κωνσταντζίκης, Βαγγέλης Μάγειρος, Γιώργος Τούλης, Σάκης Κολότσιος, Σταύρος Δουκουζγιάννης, Γιάννης Λαζαρίδης, Γιώργος Βαβούρας, Βασίλης Βεργινάδης, Γιώργος Κολοζάκης, Ζωή Γιαννέτα, Βασίλης Τελίδης, Φώτης Λουριδάς, Γιάννης Μπάρλος, Δημήτρης Ανδρόνογλου, Φώτης Βερβίτας, Μάκης Τάντσης, Σταύρος Βαφειάδης, Παναγιώτης Σαββίδης, Γιώργος Σουμελίδης, Χριστίνα Καραγρηγορίου, Δανάη Πολυκάρπου, Βάσω Βλασσίου, Γιάννης Νικήτας, Βασίλης Κόκκαλης, Κώστας Ράλλης, Παυσανίας Θεοδωρακόπουλος, Σπύρος Κατσίρας, Σοφία Δούση, Βασίλης Κουκούτσης, Βασιλική Δαφνά, Μιχάλης Αναγνώστου.
Guests: Γιώργος Γιαννόπουλος, Κωνσταντίνος Λάγκος, Βασίλης Τσικάρας.

Τα τραγούδια της ταινίας «Πέτρινος Σταυρός» και «Δύσκολοι καιροί» ερμηνεύει η Ειρήνη Τουμπάκη

Έπαιξαν οι Μουσικοί
Βιολί: Κυριάκος Γκουβέντας, Κώστας Καμπάνταης
Ούτι: Βασίλης Κασούρας
Βιολοντσέλο: Μυρτώ Ταλακούδη
Κοντραμπάσο: Δημήτρης Γουμπερίτσης
Πιάνο: Έφη Ράτσου και η Συμφωνική Ορχήστρα Νέων Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης «MOYSA».

Διεύθυνση Ορχήστρας: Θοδωρής Παπαδημητρίου

Στίχοι: Βασίλης Τσικάρας

Το τραγούδι «Νιος αγάπησε μια Νια», ερμηνεύει το παραδοσιακό γυναικείο φωνητικό σύνολο «Πλειάδες».

[vc_row][vc_column][vc_column_text] Η «Πολιορκία», είναι η δεύτερη κατά σειρά

ΜΟΥΣΙΚΗ

Mετά την επιτυχία του σχετικού χριστουγεννιάτικου άρθρου μας (διαβάστε εδώ) συνεχίζουμε το ταξίδι μας στην γοητευτική ιστορία της Παιδικής Χορωδίας των Ανακτόρων. Μια χορωδία που πέρα από τις οποιεσδήποτε απόψεις του καθενός ήταν υψηλού επιπέδου και είχε να κάνει με την ανάπτυξη της τετραφωνικής μουσικής στην Ελλάδα.

Σε αυτό το δεύτερο άρθρο αποκλειστικά γραμμένο για το “Άβαλον των Τεχνών”, ο μουσικολόγος Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος εξηγεί πως ο Μάνος Χατζιδάκις χρησιμοποίησε στους δίσκους του όχι μόνο την Παιδική Χορωδία των Ανακτόρων, αλλά και δύο διάσημα μέλη της, τον Γιώργο Ρωμανό και τον Βασίλη Ριζιώτη.. (Γιώργος Πισσαλίδης)

του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου αποκλειστικά για το «Άβαλον των Τεχνών»

«Σαν γνήσιος στρατηγός το ’65 θέλησα να κάνω στην Ελλάδα μια επανάσταση. Αντί για τανκ, πήρα ένα παιδί – έφηβο μελαχρινό και όμορφο από την παιδική χορωδία των ανακτόρων και του είπα να τραγουδήσει.

Μου λέει: «για να τραγουδήσω χρειάζομαι καινούργιους μύθους».

– Πολύ σωστά, σκέφθηκα.

Και με τον Γκάτσο αρχίσαμε να κατασκευάζουμε μύθους τον έναν μετά τον άλλο…»

Αυτά έγραφε ο Μάνος Χατζιδάκις στο σημείωμά του για τον θρυλικό, πλέον, κύκλο τραγουδιών του «Μυθολογία», σε στίχους του Νίκου Γκάτσου, αποκαλύπτοντάς μας ότι γνώρισε τον ερμηνευτή των τραγουδιών στην παιδική χορωδία των ανακτόρων.

Η Παιδική Χορωδία των Ανακτόρων”. Εδω υπό την διεύθυνση του Μιχαήλ Αδάμη

Και ο Γιώργος Ρωμανός εξομολογείται σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή» (25-5-2010):

«Τέλος Ιανουαρίου 1965, κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος με δικά μου τραγούδια, οι «Μπαλάντες». Ηχογραφήθηκε από τον Γιάννη Σμυρναίο σε διάστημα δέκα ωρών. Τα τραγούδια τα είχε ακούσει ο Μάνος Χατζιδάκις και είχε δώσει το πράσινο φως, γι’ αυτό και είχα την τύχη να συμμετάσχουν στην ηχογράφηση οι κορυφαίοι μουσικοί της εποχής. Ο Χατζιδάκις με είχε γνωρίσει ως μέλος παιδικής χορωδίας -ήμουν 16 χρόνων- στο στούντιο Άλφα όπου ηχογραφούσε κάτι και είχε ζητήσει χορωδία. Σε κάποιο διάλειμμα της ηχογράφησης, μας μάζεψε όλα τα παιδιά και μας είπε πως σε ηλικία 17 ετών έγραψε το πρώτο του τραγούδι, το «Ήρθε βοριάς, ήρθε νοτιάς». Τόλμησα μέσα στην αθωότητά μου να του πω πως κι εγώ έγραφα τραγούδια. «Μπορούμε να ακούσουμε κάτι, νεαρέ;», μου είπε. Πήρα την κιθάρα -μάλιστα ήταν η κιθάρα ή του Φάμπα ή του Μηλιαρέση- και έπαιξα μια μελοποίηση που είχα κάνει επάνω σε ποίημα του Γιάννη Ρίτσου».

Ο Χατζιδάκις έδωσε αμέσως στο «παιδί της χορωδίας των Ανακτόρων» πολύ υλικό: την πρώτη εκτέλεση μαζί με τον Βασίλη Ριζιώτη (επίσης μέλος της χορωδίας των Ανακτόρων) του τραγουδιού ”Τ’ αστέρι του βοριά” από το soundtrack της ταινίας ”America – America” (1963) του Ελία Καζάν, στη συνέχεια την ”Μυθολογία” και τέλος τον ”Καπετάν – Μιχάλη” (1966).

Ωστόσο, η γνωριμία του Χατζιδάκι με τον Γ. Ρωμανό πρέπει να έγινε σε ένα άλλο τραγούδι που ερμήνευσε η χορωδία των Ανακτόρων: Στο τραγούδι του Τζάμπορη, που γράφτηκε από τον Χατζιδάκι, σε στίχους Νίκου Γκάτσου (1963).

Στιγμιότυπο από το 11ο Διεθνές Τζάμπορη Προσκόπων του 1963 στον Μαραθώνα.

Τον Αύγουστο του 1963 σχεδόν 14.000 Πρόσκοποι από 89 χώρες και 300 δημοσιογράφοι και ανταποκριτές ξένων ειδησεογραφικών πρακτορείων επισκέφτηκαν τον Μαραθώνα από την πρώτη έως τις 11 του μηνός, στo πλαίσιo του 11ου Παγκόσμιου Προσκοπικού «Τζάμπορι» που έγινε στην Ελλάδα. «Τζάμπορι» (Jamboree) ονομάζεται η μεγάλης κλίμακας προσκοπική και οδηγική συγκέντρωση.

Στο Τζάμπορι παρουσιάστηκε ο Ύμνος, σε ζωντανή εκτέλεση, και έγινε το πιο επιτυχημένο τραγούδι των τζάμπορι όλων των εποχών, καθώς μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Κυκλοφόρησε αμέσως και σε δίσκο 45 στροφών, στη δεύτερη πλευρά του οποίου υπήρχε άλλο ένα προσκοπικό τραγούδι, «Η φωτιά». Στον δίσκο αναφέρεται μόνο το όνομα του Μάνου Χατζιδάκι. Αποδίδουμε τους στίχους στον Γκάτσο, επειδή τους υπογράφει στην καρτέλα αρχείου της ΑΕΠΙ. Μαρτυρία, τουλάχιστον για το πρώτο τραγούδι, η παρτιτούρα της εποχής (βλ. Νίκος Γκάτσος, Όλα τα τραγούδια, Αθήνα 2018, σ. 36).

Η παρτιτούρα του “Τραγουδιού του τζάμπορη” σε μουσική Μάνου Χατζιδάκι και στίχους Νίκου Γκάτσου

Έπρεπε η Παιδική Χορωδία, να μεταβεί στον χώρο του Φεστιβάλ. Ο Γιώργος Ρωμανός, δεκαέξι χρόνων, ήταν μέλος της Χορωδίας Εφήβων. Επιλέγεται να συνοδέψει τα παιδιά, αλλά όχι και να τραγουδήσει μαζί τους. Εκεί, μάλλον, συναντιέται για πρώτη φορά με τον Χατζιδάκι.

Το 1964 ο Χατζιδάκις ηχογραφεί την περίφημη μουσική του για το Αριστοφανικό έργο «Όρνιθες», δίνοντάς του τον αριθμό 16 και ονομάζοντάς το: Kαντάτα για μέτζο-σοπράνο, δύο βαρύτονους, παιδική χορωδία, δύο μικτές χορωδίες και ορχήστρα.
Στην ηχογράφηση συμμετείχαν οι Γιώργος Μούτσιος και Σπύρος Σακκάς (βαρύτονοι) ,οι κυρίες Ευγενία  Βάλβη και Αγγελική Ραβανοπούλου ως μέτζο, η μικτή χορωδία τού Φεστιβάλ Αθηνών σε διδασκαλία της Έλλης Νικολαϊδου, η Παιδική Χορωδία των Ανακτόρων (διδασκαλία: Στέφανος Βασιλειάδης) και η Πειραματική Ορχήστρα Αθηνών υπό την διεύθυνση τού συνθέτη.

Η Παιδική Χορωδία των Ανακτόρων συμμετέχει στην ιστορική αυτή ηχογράφηση, σε διδασκαλία του συνθέτη και μουσικοπαιδαγωγού Στέφανου Βασιλειάδη, συνεργάτη του ιδρυτή της Χορωδίας, συνθέτη Μιχάλη Αδάμη, ο οποίος την περίοδο εκείνη έλειπε στην Αμερική για περαιτέρω σπουδές και έρευνα.

Ο ραδιοφωνικός παραγωγός Άκης Έβενης ήταν μέλος της Παιδικής Χορωδίας των Ανακτόρων και διηγείται σε συνέντευξή του (http://jalexiou67.blogspot.com/2016/12/blog-post_52.html)

για εκείνη την εποχή και την ηχογράφηση:

«Στα οκτώ μου έγινα μέλος της παιδικής χορωδίας του παρεκκλησίου των Ανακτόρων όπου εκεί γνώρισα δύο σπουδαίους μουσικοπαιδαγωγούς τον Στέφανο Βασιλειάδη και τον Μιχάλη Αδάμη. Ανάμεσα στα μέλη της ήταν ο Γιώργος Ρωμανός (Γκουζούλης) και ο Βασίλης Ριζιώτης. Εκεί, απόκτησα μια ενεργή σχέση με την μουσική λόγω των εντατικών μαθημάτων σε επίπεδο ωδικής, αρμονίας – σολφέζ, αλλά και των πολλών εμφανίσεων που κάναμε σε πολλές περιοχές της Ελλάδας. Η μεγάλη στιγμή για εμάς ήταν όταν εντατικοποιήθηκαν οι πρόβες με τον Στέφανο Βασιλειάδη και τον Μάνο Χατζιδάκι κατά την περίοδο των Χριστουγέννων του 1963, διότι ο Μάνος προετοίμαζε τους «Όρνιθες» που θα ανέβαζε το επόμενο καλοκαίρι στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού, με την Πειραματική Ορχήστρα Αθηνών, την Μικτή Χορωδία του Φεστιβάλ Αθηνών και την Παιδική Χορωδία των Ανακτόρων, μια αναθεωρημένη εκδοχή της μουσικής που γράφτηκε το 1959 για το ανέβασμα της κωμωδίας του Αριστοφάνη από το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, σε απόδοση Βασίλη Ρώτα. Το έργο αυτό κυκλοφόρησε σε άλμπουμ το 1965 από την Columbia / EMI.»

Η Παιδική Χορωδία των Ανακτόρων συμμετέχει στα εξής μέρη του δίσκου:

  1. Πρόλογος (Αν κανείς σας ω! θεατές μας)
  1. Η αηδόνα
  1. Πάροδος (είσοδος και επίθεση των πουλιών)
  2. Φίλτατέ μου γεροντάκο  (εδώ συμπράττει με τον ίδιο τον Μάνο Χατζιδάκι που τραγουδάει και την ορχήστρα)
  3. Αν κανείς σας ω! θεατές μας
  4. Δοξαστικό
  5. Έξοδος

Σίγουρα ο Χατζιδάκις χρησιμοποίησε την Παιδική Χορωδία των Ανακτόρων γιατί ήταν ό,τι καλύτερο υπήρχε την εποχή εκείνη από παιδική χορωδία. Αλλά ανέδειξε και μέλη της Χορωδίας των Ανακτόρων, όπως ο Γιώργος Ρωμανός και ο Βασίλης Ριζιώτης, εντάσσοντας τους στην δική του «μυθολογία» μα και στην δική μας. Οριστικά!…

[vc_row][vc_column][vc_empty_space][vc_column_text]Mετά την επιτυχία του σχετικού χριστουγεννιάτικου άρθρου

ΙΣΤΟΡΙΑ - ΙΔΕΕΣ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

του Βασίλη Κιλτίδη

Καλλιτέχνης θα πει να χειροκροτείς την κοινωνία που σε χειροκροτεί.

Να σέβεσαι το κράτος που σε προωθεί και σε ενισχύει. Να τιμάς και να μην ξεχνάς τη σημαία στις στιγμές της δόξας σου. Σε όλες τις σοβαρές χώρες του πλανήτη, ο καλλιτέχνης είναι εκπρόσωπος του πατριωτισμού. Η τέχνη και η σημαία δεν έχουν κόμματα. Οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες του κόσμου έχουν τυλιχτεί με τη σημαία της χώρας τους. Τα μεγαλύτερα ονόματα όλων των μεγάλων κρατών έχουν δει την τέχνη ως ένα μέσο ενίσχυσης του πατριωτισμού και των δομών τους.

Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα είναι άνω ποταμών. Καλλιτέχνης θεωρείσαι μόνο αν αρνηθείς τη σημαία και την πατρίδα. Χρηματοδοτούν τα έργα του κάθε κρατικοδίαιτου για να υπογράφει στη συνέχεια εναντίον της ελληνικότητας της Μακεδονίας ο κάθε πικραμένος και εξαρτημένος από το κράτος.

Είμαστε η μόνη χώρα που έχουμε ρίξει τις τέχνες και τον πολιτισμό τόσο χαμηλά. Είμαστε η μόνη χώρα που δίνει βήμα σε αντιπατριωτικά παραληρήματα με τη μάσκα του «καλλιτέχνη». Δικαιώνονται και χρηματοδοτούνται συστηματικά και κατά πλειοψηφία μόνο όσοι δηλώνουν αριστεροί σε ροζ συννεφάκια και μετά μαζεύονται για να μας υποδείξουν την ορθότητα σε οτιδήποτε αντικοινωνικό και αντεθνικό.

Σε ποια σοβαρή χώρα ο καλλιτέχνης αντιτίθεται στο εθνικό συμφέρον; Εγώ μπορεί να είμαι Δεξιός, αλλά στις φωτογραφίες που ακολουθούν, κανείς δεν είναι δεξιός. Η σημαία, η πατρίδα, τα σύνορα και τα εδάφη δεν έχουν πολιτικά κόμματα και χρώματα. Οι δήθεν «καλλιτέχνες» που υπέγραψαν τη χθεσινή αθλιότητα εναντίον της Μακεδονίας πρέπει να σταθούν υπόλογοι απέναντι στην κοινωνία.

[vc_row][vc_column][vc_empty_space][vc_text_separator title="του Βασίλη Κιλτίδη "][vc_empty_space][vc_column_text]Καλλιτέχνης θα πει

ΙΣΤΟΡΙΑ - ΙΔΕΕΣ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Έκλεισαν στις 12 Ιανουαρίου 2019, 290 χρόνια από την γέννηση του Έντμουντ Μπέρκ, του πολιτικού και φιλοσόφου που θεωρείται ο πατέρας του σύγχρονου Συντηρητισμού. Με το κλασικό βιβλίο του «Στοχασμοί για την Επανάσταση στην Γαλλία» (Εκδόσεις Σαβάλλας), υπήρξε ένας βαθυστόχαστος κριτής της Γαλλικής Επανάστασης, όσο θετικός υπήρξε νωρίτερα υπέρ της Αμερικανικής.

Έτσι ανοίγοντας του ορίζοντες του «Άβαλον των Τεχνών» σας παρουσιάζουμε ένα κείμενο του επόμενου ίσως ηγέτη των Συντηρητικών, Τζέσε Νόρμαν. Ενός βουλευτή  που έχει γράψει μια πολιτική του βιογραφία του Έντμουντ Μπερκ και μας εξηγεί γιατί ο Μπερκ παραμένει σημαντικός σήμερα.

του βουλευτή των Συντηρητικών Τζέσσε Νόρμαν

Ο Λόρδος Ράντολφ Τσώρτσιλ, ο πατέρας του Γουίνστον Τσώρτσιλ, κάποτε συνόψισε την ζωή του Ντισραέλι (σ.μ του πατέρα του κοινωνικού και παρεμβατικού Συντηρητισμού) ως «Αποτυχία, αποτυχία, αποτυχία, εν μέρει επιτυχία,  ανανεωμένη αποτυχία, απόλυτος και τελικός θρίαμβος». Tο ίδιο μπορεί να λεχθεί και για τον μεγάλο φιλόσοφο-πολιτικό του 18ου αιώνα Έντμουντ Μπέρκ. Παρόλη την περιπετειώδη καριέρα του, 250 χρόνια μετά, είναι ο Μπέρκ που προσφέρει την πιο βαθιά κριτική της σημερινής πολιτικής και την μεγαλύτερη ελπίδα για το μέλλον της.

Ο Μπέρκ έγινε γνωστός την εποχή που έζησαν ο λογοτέχνης και λεξικογράφος Σάμουελ Τζόνσον, ο φιλόσοφος  Ντέηβιντ Χιούμ, ο οικονομολόγος Άνταμ Σμιθ και ο ιστορικός Έντουαρντ Γκίμπον. Στην διάρκεια μιας μακράς καριέρας, έδωσε πέντε μεγάλες πολιτικές μάχες: για περισσότερο ίση μεταχείριση των Καθολικών στην Ιρλανδία, ενάντια στην Αγγλική καταπίεση των 13 Αμερικάνικων αποικιών, για συνταγματικούς περιoρισμούς  στην βασιλική εξουσία να διορίζει πρωθυπουργό, ενάντια στην εξουσία της Εταιρίας Ανατολικών Ινδιών στην Ινδία, και την πιο διάσημη όλων, την μάχη ενάντια στο δόγμα της Γαλλικής Επαναστάσεως. Το κοινό τους θέμα ήταν η απέχθεια του προς την αδικία και την κατάχρηση εξουσίας.

Σε αυτές τις μάχες τα αποτελέσματα που έφερε ο Μπέρκ ήταν ανάμιχτα. Συχνά υπερέβαλλε εαυτόν, σπάνια εξάσκησε αληθινή πολιτική εξουσία και σε διάφορες περιπτώσεις αποκαλέσθηκε ματαιόδοξος, καυχησιάρης  και άσχετος. Ένας άνθρωπος τεράστιας προσωπικής ζεστασιάς και καλού χιούμορ, έχασε φίλους και υποστηριχτές χάρις στην σχεδόν εμμονική επιμονή στις εκστρατείες της στιγμής. Παρόλα αυτά το εξαιρετικό γεγονός δεν είναι ότι ο Μπερκ ήταν κατά καιρούς λάθος, αλλά το ότι ήταν τόσο συχνά σωστός  και όχι λόγω τύχης, αλλά επειδή η δύναμη του να αναλύει, να φαντάζεται και του να συμπάσχει του έδωσε ένα εξαιρετικό χάρισμα για προφητεία.

Ο Μπέρκ προέβλεψε μερικές από τις μεγαλύτερες πηγές δυσαρέσκειας της σύγχρονης εποχής, συμπεριλαμβανομένων του ακραίου φιλελευθερισμού και ατομικισμού. Διάφορες καταστροφικές απόψεις υπέσκαψαν θανάσιμα την  συμβατική πίστη στην πρωτοκαθεδρία της ατομικής θέλησης, της δύναμης της ανθρώπινης λογικής ως της μόνης μπορεί να λύσει τα πολιτικά και οικονομικά προβλήματα και την δυνατότητα της αχαλίνωτης ατομικής ελευθερίας να δημιουργήσει προσωπική και κοινωνική ευημερία.

Έτσι ο Λευκός Οίκος υπό τον Τζων Φ. Κέννεντυ μάζεψε μια από τις μεγαλύτερες συναθροίσεις ειδικών που είδε κανείς ο κόσμος στην Αμερικάνικη πολιτική. Παρ’ όλα αυτά έβαλαν την χώρα στον Πόλεμο του Βιετνάμ. Η πολιτική της Δύσεως στην δεκαετία του 90 σχεδόν αγνόησε τα χαμηλά επίπεδα της χώρας σε πίστωση και κοινωνικού κεφαλαίου και ενεργά βοήθησε να ξεπουληθεί η δημόσια περιουσία στους νέους ολιγάρχες. To ευρώ εισήχθη και έχει παραμείνει ως το έργο μιας ελίτ που επίτηδες αγνόησε και αγνοεί διαρκείς ανησυχίες σχετικά με τις τεράστιες διαφορές στις κοινωνίες των κρατών τα οποία συμμετέχουν και την νομιμότητα των θεσμών που περιστρέφονται γύρω από το ευρώ.

Ακόμα ο Μπέρκ μας θυμίζει τις απειλές που ενυπάρχουν μέσα στις ίδιες τις Δυτικές κοινωνίες. Καθώς υπάρχει αυξανόμενη ένδειξη ότι ο ακραίος φιλελευθερισμός κάνει τους ανθρώπους να χάνουν από την οπτική γωνία των  πραγματικών πηγών της ανθρώπινης ευημερίας και να γίνονται περισσότερο ατομιστές και ατομικιστές, προετοιμάζοντας τους με ιδέες οικονομικής επιτυχίας και διασημότητας.

Μπερικός συντηρτισμός στηρίζει μια πνευματική στάση ενάντια στην λατρεία των διασημοτήτων

Στην εποχή του ο Μπέρκ θεωρούσε ως το μεγαλύτερο επίτευγμα του την καμπάνια να περιορίσει τον κρατικοδίαιτο καπιταλισμό της Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών και να επιμείνει  στην λογοδοσία της ιδιωτικής εξουσίας στην δημόσια αρχή. Προσφέρει μια βαθιά κριτική του φονταμενταλισμού της αγοράς που σήμερα επικρατεί στην Δυτική κοινωνία. Αλλά αυτή η κριτική δεν προέρχεται από την Αριστερά του πολιτικού φάσματος, αλλά από την Δεξιά. Οι αγορές δεν θεοποιούνται, αλλά αντιμετωπίζονται ως πολιτιστικά δημιουργήματα διαμέσω  εμπιστοσύνης και παραδόσεως. Ο Καπιταλισμός γίνεται όχι μια ιδεολογία κατανάλωσης που ταιριάζει σε όλους, Ο καπιταλισμός δεν γίνεται μια ιδεολογία κατανάλωσης ενιαίου μεγέθους, αλλά ένα φάσμα διαφορετικών μοντέλων που θα αξιολογούνται με βάση τα δικά τους πλεονεκτήματα.

Όπως μας δείχνει ο Μπερκ, το άτομο δεν είναι απλώς ένα συλλογή από επιθυμίες. Η ανθρώπινη ευτυχία δεν είναι απλώς θέμα ικανοποιήσεως ατομικών επιθυμιών και  ο σκοπός της πολιτικής δεν είναι για να ικανοποιήσει τα συμφέροντα των ανθρώπων ζώντας το τώρα. Είναι για να διατηρήσει μια τάξη στην κοινωνία που θα απευθύνεται στις ανάγκες των γενεών του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος.

O Mπερκ στηρίζει μια κοινωνία που παίρνει υπόψη της τις γενιες του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος

Το παράδοξο του συντηρητισμού του Μπερκ είναι ότι, αν κατανοηθεί σωστά, είναι έμφυτα μετριοπαθής, ενώ ο ακραίος φιλελευθερισμός εμφανίζεται να προωθεί την αλαζονεία και τον εγωισμό. Ο συντηρητισμός του Μπέρκ περιορίζει τον άκρατο ατομικισμό και την τυραννία της πλειοψηφίας, ενώ ο ακραίος φιλελευθερισμός απειλεί να χειροτερέψει τα αποτελέσματα τους. Ο Μπέρκ μας δελεάζει στην αιρετική σκέψη ότι ο δρόμος για μια καλύτερη πολιτική μπορεί να μην είναι μέσω αξιώσεων καλύτερης διαχείρισης – «μπορούμε να το κάνουμε καλύτερα» – αλλά μέσω μιας αλλαγής απόψεων.

Στην διάρκεια της ζωής του, ο Μπέρκ ήταν αφοσιωμένος σε ένα ιδανικό δημόσιου καθήκοντος και αποδοκίμαζε την τάση για αλαζονεία ανάμεσα στα άτομα και στις γενεές καθώς και την «ηθική της ματαιότητας». Η σκέψη του είναι εμποτισμένη με την σημασία της ιστορίας και της μνήμης και ένα μίσος για αυτούς που θα τις έσβηναν. Επιμένει στην σημασία της ανθρώπινης αλληλεγγύης και ταυτότητας και των κοινωνικών θεσμών και δικτύων.

Ο Μπερικικός συντηρητισμός είναι κατά του φονταμενταλισμού της αγοράς

Τελικά ένας Μπερκικός συντηρητισμός θα αμφισβητούσε την ιδέα που έχουν για τον εαυτό τους τα Μέσα ενημέρωσης και η πολιτική στα οποία δεν υπάρχει αλήθεια, αλλά μόνο διαφορετικά είδη «αφήγησης» χρησιμοποιημένα στην υπηρεσία της εξουσίας. Αντίθετα, ο Μπέρκ προσφέρει αρχές που δεν αλλάζουν, την επικύρωση της ιστορίας και την ηθική γνησιότητα αυτών που αποποιούνται την εξουσία για αρχές.  Μας δίνει ξανά την χαμένη γλώσσα της πολιτικής: μια γλώσσα της τιμής, της αφοσίωσης, του καθήκοντος και της σοφίας, η οποία δεν μπορεί να αποδοθεί από κανένα λογιστικό πίνακα η κανένα οικονομικό μοντέλο.

Καθώς τώρα ο Δυτικός κόσμος αναζητά να επαναρυθμίσει την πολιτική και οικονομική του πορεία, είναι αυτό το όραμα ανθρώπινος και αναγεννημένης κοινωνικής αξίας που μπορεί να αποδειχθεί να είναι η μεγαλύτερη κληρονομιά του Μπέρκ. Και ίσως μπορεί να είναι το μέλλον του συντηρητισμού.

Μια έμφαση στους τοπικούς θεσμούς, όπως μικρομεσαίες επιχειρήσεις και φάρμες θα σήμαινε επιστροφή στις Μπερκικές ρίζες και θα ανανέωνε τον Συντηρητισμό, όπως έκανε η “Μεγάλη Κοινωνία” των Κάμερον και Μπλόντ

Ο Τζέσσε Νόρμαν (Jesse Norman) είναι βουλευτής των Συντηρητικών για το Χέρεσφορντ και Νότιο Χέρεσφορντσάιρ. Είναι Υπουργός Μεταφορών και Πρόεδρος της Επιτροπής για την Κουλτούρα, τα ΜΜΕ και τα Σπορ. Διεπνέεται από Μπερκικές και Ντισραελικές ιδέες και έχει ψηφίσει υπέρ του Brexit. Υπήρξε δεξί χέρι των Ντέηβιντ Κάμερον και Φίλιπ Μπλόντ στην δημιουργία του διανεμιστικού / αποκεντρωτικού προγράμματος «Μεγάλη Κοινωνία». Υποστηρίζει δε έμπρακτα τις μικρομεσαίες φάρμες και επιχειρήσεις της περιφέρειας του.

Eίναι ο συγγραφέας των βιβλίων

Πηγή: telegraph.co.uk

[vc_row][vc_column][vc_empty_space][vc_column_text]Έκλεισαν στις 12 Ιανουαρίου 2019, 290 χρόνια

ΙΣΤΟΡΙΑ - ΙΔΕΕΣ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Πλήθος κόσμου αποχαιρέτησε τον σπουδαίο ιστορικό και φιλόλογο

Πλήθος κόσμου βρέθηκε χθες το μεσημέρι στον Ιερό Ναό του Αγίου Αντωνίου στα Ανω Πατήσια, προκειμένου να απευθύνει το ύστατο «χαίρε» στον σπουδαίο Ελληνα και σύγχρονο δάσκαλο του Γένους, τον «Μέγα Φιλέλληνα» -όπως τον αποκαλούσαν- Σαράντο Καργάκο, ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή, σε ηλικία 82 ετών, το βράδυ της περασμένης Κυριακής, έπειτα από μάχη με τον καρκίνο.

Δίπλα του μέχρι την τελευταία στιγμή, η σύζυγός του Ιωάννα, η οποία συνόδευσε, μαζί με τα δύο παιδιά τους, τη Ρωξάνη και τον Γιάννη, τον σύντροφο της ζωής της στην τελευταία του κατοικία. Την τιμητική φρουρά αποτελούσαν Μανιάτες και Μανιάτισσες, φορώντας τοπικές ενδυμασίες.

Το φέρετρο του Σαράντου Καργάκου ήταν σκεπασμένο με το λευκό με μπλε σταυρό λάβαρο που ύψωσαν οι Μανιάτες το 1821 κατά του οθωμανικού ζυγού, με τις επιγραφές «Νίκη ή Θάνατος» (και όχι «Ελευθερία ή Θάνατος», γιατί οι Μανιάτες ήταν πάντα ελεύθεροι) και «Ταν ή Επί Τας». Στο τελευταίο «αντίο» στον συνεργάτη και αρθρογράφο της «δημοκρατίας» και της εφημερίδας «Εστία» Σαράντο Καργάκο, την Εκκλησία εκπροσώπησαν οι μητροπολίτες Σπάρτης Ευστάθιος και Μάνης Χρυσόστομος.

Από τον πολιτικό κόσμο, μεταξύ άλλων, αποχαιρέτησαν τον σπουδαίο ιστορικό, συγγραφέα και φιλόλογο Σαράντο Καργάκο η βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Σοφία Βούλτεψη και ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αναγέννησης Στέλιος Παπαθεμελής, ο πρώην δήμαρχος Πειραιά και υπουργός Βασίλης Μιχαλολιάκος και ο δήμαρχος Αμαρουσίου και πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών Γιώργος Πατούλης.

Ακόμη, το «παρών» έδωσαν ο καθηγητής Γλωσσολογίας Γιώργος Μπαμπινιώτης, ο γνωστός δημοσιογράφος Γιώργος Παπαδάκης αλλά και ο ηθοποιός Κώστας Πρέκας. Στον Ιερό Ναό του Αγίου Αντωνίου βρέθηκαν επίσης ο εκδότης της «δημοκρατίας» Γιάννης Φιλιππάκης και ο διευθυντής της εφημερίδας «Εστία» Μανώλης Κοττάκης.

Πηγή: dimokratianews.gr

[vc_row][vc_column][vc_column_text]Πλήθος κόσμου αποχαιρέτησε τον σπουδαίο ιστορικό και

ΚΡΙΤΙΚΕΣ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

του Ιωάννη Μπαχά

“Η μαγεία, η φωτιά και το ατάλι, δεν μπορούν να καταστρέψουν την πραγματική φιλία….ειδικά όταν αυτή συνοδεύεται από μια παγωμένη μπύρα”. Αυτό ισχυρίζεται ο Χρήστος Κεσκίνης στα “Λίγα λόγια για τον συγγραφέα” του νέου του βιβλίου “Beer-o Quest” και συμφωνεί μαζί του και η Ιλέην Ρήγας, η δημιουργός της εξαιρετικής ιστοσελίδας Nyctophilia.gr, που υπογράφει τον Πρόλογο του και με έμφαση διαπιστώνει πως “η κινητήρια δύναμη αυτής της ιστορίας είναι η μπυ…ε, και όχι όμως. Είναι η φιλία, η αγνή ιδέα της ομάδας και της συντροφικότητας. Σκοπός είναι να μας θυμίσει πως οι σωστοί φίλοι μπορούν να σε στηρίξουν στα δύσκολα, όταν έχεις χάσει τον δρόμο σου, την εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου,την πίστη σου στον εαυτό σου”.

Τί άλλο μπορώ να προσθέσω εγώ παρά τη διαπίστωσή μου πως ο Χρήστος Κεσκίνης, ως άλλος Επίκουρος, φωνάζει μέσα από τα βιβλία του, αλλά και πραγματώνει στη ζωή του την Επικούρεια Δόξα πως “Απ’ όλα τα αγαθά που παρέχει η Σοφία, το μέγιστο είναι η απόκτηση φίλων” και το “Μην σε απασχολεί τι τρως και πίνεις, αλλά και με ποιούς τρως και πίνεις”. Ιδίως αυτό το τελευταίο το “πίνεις” και μάλιστα μπύρα, αυτό  το “μαγικό φίλτρο” που δίνει δύναμη στους ήρωες του και δένει με ακαταμάχητους, αληθινά, δεσμούς τις ζωές τους στη μάχη με τρομερές δυνάμεις. Η μπύρα και το “καλύτερο επιτραπέζιο παιχνίδι”, το Hero Quest αποτέλεσαν το υλικό της έμπνευσης για τον κόσμο που δημιουργησε και η Φιλία των πέντε ανδρών που σφυρηλατείται στο αμόνι ενός τερατώδους κόσμου με σφυρί την εμπειρία της μάχης, τους ανώτερους σκοπούς, και τον Έρωτα.

Έχω έναν ψυχαναγκασμό που αναφύεται όταν τελειώσω ένα βιβλίο, μερικές φορές ακόμη και ένα που δεν μου άρεσε, επιθυμώ διακαώς να γνωρίσω τον συγγραφέα του. Πράγμα, που όπως καταλαβαίνετε δεν είναι πάντοτε εύκολο, ακόμη και όταν πρόκειται για Έλληνες σύγχρονους συγγραφείς. Πολλοί ζουν μακριά από τη Θεσσαλονίκη, δεν βολεύει να παρακολουθήσω τις παρουσιάσεις ή τις συνεντεύξεις τους και πολλοί άλλοι περιορισμοί. Τον Χρήστο Κεσκίνη είχα την χαρά να τον γνωρίσω πριν διαβάσω το πρώτο του βιβλίο, το “Bifrost-The Path of Warriors” που παρέλαβε τυπωμένο μάλιστα λίγη ώρα μετά τη γνωριμία μας στα πλαίσια μιας θνησιγενούς Λέσχης Ανάγνωσης της Φανταστικής Λογοτεχνίας στη Θεσσαλονίκη.

Και γνώρισα (γνωρίζοντας τον ίδιο) όλους τους ήρωες του, είτε ήταν ο μετεμψυχωμένος Βίκινγκ πολεμιστής είτε η πολύμορφη ηρωϊκή μορφή (άλλοτε νάνος, άλλοτε βάρβαρος, άλλοτε Μάγος και άλλες) που διασχίζει πολεμώντας τον κόσμο του “Beer-o Quest”. Ένας νέος άνθρωπος, που μελετάει Μυθολογία και Ιστορία, που κατακτάει βιωματικά τις αρετές και τις δεξιότητες των ηρώων που τον εμπνέουν (αφού ασκείται στην οπλασκία με τα όπλα των Βαράγγων), που εξερευνά τα πάθη των Βίκινγκ πίνοντας μπύρα  και ακούγοντας δυνατή επική μουσική, αλλά και ερωτευόμενος με πάθος.

Στους αντιηρωϊκούς καιρούς που ζούμε, δέσμιοι της καθημερινότητας στις σύγχρονες πόλεις μας, ο Χρήστος Κεσκίνης δημιουργεί έναν παράπλευρο κόσμο όπου κινείται μια κοινότητα φίλων που αγαπούν την επική Heavy Metall μουσική, πίνοντας μπύρα αλλά και γράφοντας ιστορίες, παρακολουθώντας κινηματογράφο, κάνοντας εκδρομές και προσφέροντας στα μέλη της κοινότητας και στους συμπολίτες μας σε ανάγκη. Ο Σύλλογος Φίλων της Heavy Metall “Excalibur”, του οποίου έχει την τιμή να προεδρεύει ο Χρήστος Κεσκίνης, διοργανώνει σεμινάρια Α’ Βοηθειών, προσφέρει βοήθεια σε ιδρύματα, βγάζει περιοδικό και οργανώνει εκδρομές με την ευκαιρία μουσικών γεγονότων. Νομίζω πως γνωρίζοντας τον Χρήστο και τις πολυσχιδείς, αλλά όλες δημιουργικές δραστηριότητες του, μπαίνεις στον κόσμο των βιβλίων του εύκολα, ακόμη και εγώ που δεν γνώριζα την άλλη πηγή της έμπνευσης του, το επιτραπέζιο Hero Quest.

Η ομάδα φίλων Φαντασίας και Eπικού Μέταλ Excalibur στην Θεσσαλονίκη

Το βιβλίο του δεν διεκδικεί να είναι το εισιτήριο του για την απολιθωμένη Ακαδημία Αθηνών, αλλά ένα ευχάριστο περιπετειώδες ανάγνωσμα που πετυχαίνει όμως χωρίς κόπο να προκαλέσει έξαψη και να σε οδηγήσει να το κλείσεις πάνω στο στήθος σου, να ξαπλώσεις πίσω στην πολυθρόνα και να φανταστείς για λίγο πως βρίσκεσαι στον κόσμο των ηρώων του πολεμώντας και εσύ μάγους, γκόμπλιν και Ορκ. Θα βοηθούσε σε αυτό και κάποια μπύρα που μάλλον στον καθένα μας, αλλά όχι στους ήρωες του, θα είχε μια τέτοια μεθυστική επίδραση. Εξάλλου, από την επίδραση αυτή στον αναγνώστη δεν χαρακτηρίζεται επιτυχημένο ένα βιβλίο περιπέτειας; Όλος ο κόσμος που περιγράφει ο Χρήστος είναι μια παρομοίωση, μια μεταφορά, για αυτό και μόλις μία παρομοίωση συνάντησα διαβάζοντας το. Τι χρειάζονται άλλωστε αφού στις πόλεις και στα δάση της ιστορίας του ζουν τέρατα, γίγαντες, δαίμονες, Ορκ, γκόμπλιν, τρολ, γκόλεμ από φωτιά, δράκοι, ξωτικά, βρυκόλακες, απέθαντοι και φονικοί σκελετοί, ζόμπι (Zo-beer!!!) και τόσα άλλα ενώ οι καλύτεροι εκπρόσωποι του ανθρώπινου είδους είναι ένας βάρβαρος και ένας Μάγος.

Όμως το είδος μας κυβερνάει αυτόν τον κόσμο, που βάλλεται πανταχόθεν από τερατώδεις δυνάμεις. Ένας Αυτοκράτορας στον οποίο εμμονικά ως αρχαίοι (και νέοι ίσως) Ιάπωνες έχουν ορκιστεί πίστη και αιώνια αφοσίωση οι υπηκόοι του. Η αφοσίωση όμως δεν φτάνει από μόνη της για να τον σώσει από τις δυνάμεις που απειλούν το βασίλειο του και έτσι επιστρατεύεται η Μαγεία και στρατολογεί τις καλύτερες δυνάμεις που μπορεί να βρει: έναν Βάρβαρο, έναν Νάνο και ένα Ξωτικό. Ο Μάγος που κατευθύνει τη δράση τους, τους εκμαυλίζει με την υπόσχεση να καλύψει τη μεγάλη τους αδυναμία, τη Μπύρα. “Όσο με πληρώνει στην ώρα του μόνο και μόνο για να πίνω μπύρες και να σκοτώνω γκόμπλιν, δεν με ενδιαφέρει καθόλου” λέει ο Βάρβαρος στους συμπολεμιστές του.  Ως ζωογόνο αίμα η μπύρα διατρέχει τις φλέβες τους δίνοντας τους δυνάμεις, έμπνευση, κίνητρο, έπαθλο, τα πάντα. Οι ήρωες του πίνουν μπύρα πριν πολεμήσουν για να πάρουν δύναμη, αφού σκοτώσουν τους εχθρούς τους για να ξεκουραστούν, για να κοιμηθούν, να ξεδιψάσουν, να ονειρευτούν, να συζητήσουν, να κάνουν έρωτα, να, να ….

Ως άλλος Ευρυσθέας που έδωσε τους άθλους στον Ηρακλή, από την αρχαία ελληνική μυθολογία, ο Αυτοκράτορας δοκιμάζει τους τρεις φίλους βάζοντας τους δοκιμασίες που πρέπει να φέρουν σε πέρας. Και ένα ταξίδι μεταμόρφωσης μιας ομάδας από ένα “τσούρμο” αγνώστων “μισθοφόρων” σε μια παρέα φίλων ορκισμένων αρχίζει. Η φιλία δεν είναι αγαθό “αλα καρτ”, κατακτιέται μέσα από μάχη, αγώνες, συγκρούσεις, αμφιβολίες, έχει περιόδους μίσους και αμφισβήτησης, όταν όμως δένει (και με μπύρα!!!) τότε είναι σαν τους διπλούς πύργους στο σκάκι: πανίχυρη. Η παρέα εκπαιδεύεται στην συντροφικότητα, στην ομαδικότητα, στην προσφορά και περνάει τις δοκιμασίες του στρατολόγου της που παίρνει μέρος και ο ίδιος στις μάχες αφού “Η Μαγεία είναι δυνατότερη από μερικές απλές φλόγες και από το περνάς από τοίχους” όπως λέει ο Μάγος.

Αποσπούν αρχαία βιβλία με ξόρκια από νεκρούς μάγους, εξοντώνουν πειρατές για να προστατέψουν το εμπόριο στο Βασίλειο, κονιορτοποιούν Vambeer, σκλαβώνουν μοχθηρούς αρχιμάγους που επιβουλεύονται την κυριαρχία του κόσμου. Όλα αυτά όχι χωρίς κόπο και όχι χωρίς ήττες αφού η μπύρα μπορεί να είναι τόσο μεθυστική που να σε σκλαβώσει, να σε υπνωτίσει και να σε υποτάξει. Η παρέα των τεσσάρων φίλων συμπληρώνεται με έναν Βάρδο και τον έρωτα του Βάρβαρου, για να δώσουν την τελευταία επική μάχη ενάντια στον κολοσσιαίο στρατό των Ορκ και γκόμπλιν που εξαπέλυσαν οι Μάγοι εναντίον της Αυτοκρατορίας. Η μάχη αυτή δίνει την ευκαιρία στον συγγραφέα να ξεδιπλώσει όλη του την αγάπη για τις αξίες του ηρωϊσμού, της πίστης, της αυτοθυσίας, της αίσθησης καθήκοντος και φυσικά το ιδανικό της Φιλίας.

Σε μια συγκλονιστική στιγμή της σύγκρουσης, ο Κεσκίνης χρησιμοποιεί με θαυμάσιο τρόπο τη μοναδική του παρομοίωση, όταν ο άνθρωπος-στρατηγός Άνταγον θανάσιμα πληγωμένος αναπολεί τη μάνα του που τον καλούσε με μια σφυρίχτρα να γυρίσει από τομ παιχνίδι του “Η νεκρή μητέρα του τον καλούσε και πάλι κοντά της”. Δεν μπορώ να μην σκεφτώ ότι θα ήθελα να βγαίνουμε περισσότερες φορές από αυτόν τον μυθικό κόσμο για να βιώνουμε ως αναγνώστες τόσο δυνατές σκηνές που δεν υπολείπεται στην περιγραφή τους ο Κεσκίνης από κανέναν σύγχρονο συγγραφέα επικής φαντασίας. Και μόνο όμως αυτή η σκηνή με τον “δικό μας άνθρωπο”  Άνταγον μας καλύπτει με τη συγκίνηση που προκαλεί και γυρίζουμε στη μεθυστική περιπέτεια. Βρίσκω υπέροχα τα λογοπαίγνια με τη μπύρα που μεταμορφώνει τα ονόματα συγκλονιστικά: ο Λόρδος Beer-ων βεβαιώνει πως “Ολες οι μπύρες-όπως ΚΑΙ οι γυναίκες έχουν κάτι να προσφέρουν σε όποιον ξέρει τι θέλει”. Δεν θα αποκαλύψω άλλα ονόματα για να έχετε τη χαρά να τα βρείτε στο βιβλίο.

Ο συγγραφέας δεν χρειάζεται να μας δώσει άλλες αποδείξεις για τη δύναμη της Φιλίας που ωθεί τους ανθρώπους να γίνουν Ήρωες. Στην τελευταία σελίδα φωνάζει: “Οι Ήρωες υπάρχουν!”. Με ή χωρίς μπύρα (με μπύρα μάλλον καλύτερα) η Φιλία είναι ένα εξαίσιο Ιδανικό που μεταμορφώνει την ανθρώπινη ύπαρξη και την εξυψώνει σε ένα δυσθεώρητο επίπεδο, του Ήρωα. Ο Χρήστος Κεσκίνης το ξέρει και  νομίζω πως το πέτυχε και στην προσωπική του ζωή.

Από την παρουσίαση στην Θεσσαλονίκη

[vc_row][vc_column][vc_empty_space][vc_text_separator title="του Ιωάννη Μπαχά"][vc_empty_space][vc_column_text]“Η μαγεία, η φωτιά

ΙΣΤΟΡΙΑ - ΙΔΕΕΣ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

του Παναγιώτη Λιάκου

Φτωχαίνει ἡ πατρίδα μας. Σβήνουν ἕνας ἕνας οἱ φωτοβόλοι φάροι πού ἔδειχναν τόν δρόμο τῆς γνώσης καί τῆς ἀρετῆς.

Ὅσοι ἤξεραν νά ἐπιλέγουν καλά ἱστορικά βιβλία τόν γνώριζαν ἐδῶ καί δεκαετίες. Ἡ ὑπογραφή Καργάκος σέ ὁποιοδήποτε ἱστορικό πόνημα ἀποτελεῖ ἐγγύηση ποιότητας, ἀκρίβειας, ὀξυδερκοῦς σύνθεσης τῶν πληροφοριῶν πού προσφέρουν οἱ πρωτογενεῖς πηγές. Τα δημοσιευμένα ἔργα του πρέπει νά ἔχουν ἤδη φτάσει τόν ἐπιβλητικό ἀριθμό 100. Οἱ ἁπλοί τηλεθεατές τόν ἀγάπησαν ὅταν, ἀπό τό ξεκίνημα τῆς ἰδιωτικῆς τηλεόρασης μέχρι καί τό τέλος τοῦ βίου του, ἔπαιζε τόν ρόλο τοῦ ἐθνικοῦ «τερματοφύλακα». Προσπαθοῦσε ὁ λαμπρός δάσκαλος μέ τό ἤπιο ὕφος, τή σοβαρότητα, τίς γνώσεις καί τή μεστότητα τῶν ἐπιχειρημάτων νά σώσει τήν ἑστία μας ἀπό τά τέρματα πού διαρκῶς προσπαθοῦν νά καταφέρουν οἱ καλοπληρωμένοι στράικερ τοῦ ἀνθελληνισμοῦ. Καλοῦσαν οἱ ὀλίγιστοι (κυριολεκτικά καί μεταφορικά) δημοσιογράφοι δυό τρεῖς ἀνθέλληνες νά μιλήσουν γιά τά ἑλληνοτουρκικά, καλοῦσαν καί τόν Καργάκο, πού προσπαθοῦσε νά ἀρθρώσει συγκροτημένο ἐθνικό λόγο στίς τηλεοπτικές χωματερές τῶν ἀπατηλῶν ἐντυπώσεων. Φυσικά, τό «πάνελ» ἀλλά καί οἱ στωμύλοι συντονιστές του τόν διέκοπταν διαρκῶς – φοβούμενοι μή τυχόν καί
γείρει ἡ πλάστιγγα τῆς συζήτησης ὑπέρ τῆς χώρας.

Ἦταν τύχη ἀγαθή πού πέρασε αὐτή ἡ ἐξαίσια μορφή ἀπό τήν Ἑλλάδα μᾶς καί πικρή ἡ αἴσθηση τῆς ἀπώλειας του.

Ὅποιος θέλει νά τόν τιμήσει ἄς διαβάσει τά βιβλία του. Ἐνδεικτικά ἀναφέρονται οἱ ἀκόλουθοι τίτλοι: «Ἡ ἑλληνικότητα τῆς Μακεδονίας – Ἱστορική Μελέτη. Ἀπάντηση στήν παραϊστορία τοῦ Ἀμερικανοῦ Ἱστορικοῦ J. Bacid», «Ἀλβανοί, Ἀρβανίτες, Ἕλληνες», «Ἡ Μικρασιατική Ἐκστρατεία 1919-1922 – Ἀπό τό ἔπος στήν τραγωδία (2τομο)», «Μέγας Ἀλέξανδρος(2τομο)», «2ος Παγκόσμιος Πόλεμος (4τομο)», «Ὀλυμπιάδα. Ὁ βίος καί ἡ πολιτεία τῆς μητέρας τοῦ Μ. Ἀλεξάνδρου», «Ἱστορία τῆς ἀρχαίας Σπάρτης (2τομο)», «Παγκοσμιοποίηση. Πρός ἕνα παγκόσμιο ὁλοκληρωτικό σύστημα ἐξουσίας», «Ἡ Ἑλλάς κατά τούς Βαλκανικούς Πολέμους», «Ἡ Ἱστορία τῶν ἀρχαίων Ἀθηνῶν (3τομο)», «Τό θαῦμα τῶν Ἑλλήνων. Ἡ προσφορά τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ κόσμου», «Ἡ αὐτοκρατορία τῆς Κωνσταντινουπόλεως (2τομο)», «Το βυζαντινό ναυτικό», «Ἡ πολιτική σκέψη τοῦ Παπαδιαμάντη», «Το πλοῖο τῶν τρελῶν καί ἡ ἄγονος πολιτική μας γραμμή».

Οἱ Ἕλληνες θά θυμοῦνται τόν Σαράντο Καργάκο μέ σεβασμό καί ἀγάπη.

Πηγή: dimokratianews.gr

[vc_row][vc_column][vc_empty_space][vc_text_separator title="του Παναγιώτη Λιάκου"][vc_empty_space][vc_column_text]Φτωχαίνει ἡ πατρίδα μας.

ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ

Σαν σήμερα στις 13 Ιανουαρίου 1910 , γεννήθηκε στον Πειραιά ο εμπνευσμένος από την λαϊκή Παράδοση ζωγράφος, σκηνοθέτης και σκηνογράφος Γιάννης Τσαρούχης.

Υπήρξε οπαδός της «Ελληνικής Γραμμής» του Περικλή Γιαννόπουλου και ο τρόπος που ζωγραφιζε τα νεοκλασσικά κτίρια και το ελληνικό φως παραμένει επίκαιρος. Το 1958 επιμελήθηκε τα σκηνικά στην παράσταση της “Μηδειας” του Κερουμπίνι με την Μαρία Κάλλας στο Ντάλλας. Το 1964 βοήθησε αφανώς στον εορτασμό του “Ετους Περικλή Γιαννόπουλου”.  Το 1977 ανέβασε ο ίδιος τις Τρωάδες του Ευριπίδη σε δική του νεοελληνική απόδοση με δική του διδασκαλία και σκηνογραφία.

Το 2001, ο Δημήτρης Λαζογιώργος -Ελληνικός, ο άνθρωπος που το 1964 ανακάλυψε  και εξέδωσε τα «Άπαντα» του Περικλή Γιαννόπουλου, τον τοποθέτησε ανάμεσα στους Νεοέλληνες Φωτιστές. Ήτοι ένας εκ των στοχαστών και καλλιτεχνών (Σικελιανός, Χατζημιχάλη, Καραβίδας, Πικιώνης κλπ) που ανίχνευσαν την Ελληνικότητα σε κάθε πτυχή της ζωής και της Τέχνης

Πίσω στα 1980, ο Γιάννης Τσαρούχης (αφήγηση)  μαζί με τον Σπύρο Βασιλείου (εικόνες) συνεργάσθηκαν στο μικρού μήκους ντοκυμανταίρ «Αιδ’ εις Αθήνας»  σε παραγωγή, σενάριο, διεύθυνση φωτογραφίας και σκηνοθεσία του Νίκου Γραμματικόπουλου. Το ντοκυμανταίρ παραμένει μοναδική πλούτου για τα νεοκλασσικά της Αθήνας και στο οποίο ο γνωστός ζωγράφος, που έζησε σε αυτά, εξεγείρεται ενάντια στο γκρέμισμα τους.

Από το αρχείο του Κώστα Μεγαλοικονόμου

Όπως λέει και στην αρχή του  ντοκυμανταίρ: «Για μένα σπίτι ήταν μόνο το νεοκλασσικό. Δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσαν όλα αυτά τα σπίτια απολύτως. Δεν θα ήμουν ακριβής αν έλεγα κάτι τέτοιο. Με γοήτευαν και κάτι με απωθούσε συγχρόνως. Όταν αργότερα ξεκίνησαν να τα γκρεμίζουν ένα – ένα, τότε αισθάνθηκα ότι ξηλώνουν την ζωή μου. Ήταν κάτι παραπάνω από αισθητική διαμαρτυρία αυτό που αισθανόμουν. Ήταν ξαφνικοί θάνατοι στενών φίλων»

Το ντοκυμανταίρ βραβεύθηκε με το Βραβείο Κριτικών στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τη συμβολή του στη διατήρηση και διάσωση της πολιτισμικής μας κληρονομιάς το 1980. Αγοράσθηκε από τη Σουηδική Τηλεόραση και από την ΕΡΤ. Προβλήθηκε στην εκπομπή «Μια ταινία, μια συζήτηση». Επίσης προβλήθηκε στην τελευταία διάλεξη του κύκλου ομιλιών του ΕΙΕ «Αρχαιολογία της Πόλης των Αθηνών», που ήταν αφιερωμένη στα νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας (Μάιος 1994). 

Σπύρου Βασιλείου: Το γκρεμισμένο σπίτι του Παρθένη

Έτσι με αφορμή την επέτειο της γέννησης του μεγάλου μας ζωγράφου, το «Άβαλον των Τεχνών» σας παρουσιάζει αυτό το εκπληκτικής ομορφιάς ντοκυμανταίρ.

Σαν σήμερα στις 13 Ιανουαρίου 1910 , γεννήθηκε

ΙΣΤΟΡΙΑ - ΙΔΕΕΣ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Εκπληκτικής ομορφιάς και μοναδική πηγή πλούτου γνώσης είναι αυτό το ιστορικό ντοκιμαντέρ για τα νεοκλασικά σπίτια της Αθήνας με κείμενα του Γιάννη Τσαρούχη και εικόνες του Σπύρου Βασιλείου.

Το ντοκιμαντέρ, διάρκειας 20 λεπτών, γυρίστηκε το 1980 σε παραγωγή, σενάριο, διεύθυνση φωτογραφίας και σκηνοθεσία Νίκου Γραμματικόπουλου. Βραβεύθηκε με το Βραβείο Κριτικών στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τη συμβολή του στη διατήρηση και διάσωση της πολιτισμικής μας κληρονομιάς το 1980. Αγοράσθηκε από τη Σουηδική Τηλεόραση και από την ΕΡΤ. Προβλήθηκε στην εκπομπή «Μια ταινία, μια συζήτηση». Επίσης προβλήθηκε στην τελευταία διάλεξη του κύκλου ομιλιών του ΕΙΕ «Αρχαιολογία της Πόλης των Αθηνών», που ήταν αφιερωμένη στα νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας (Μάιος 1994).

 

Πηγή:efimerida.gr

Εκπληκτικής ομορφιάς και μοναδική πηγή πλούτου γνώσης

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Οι εκδόσεις Eurobooks σάς προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου τού Θαλή Καραγιαννόπουλου «Το Αντιστασιακό Κίνημα των Βορειοηπειρωτών 1941-1945» που θα γίνει το Σάββατο 12/1/2019 στις 18:00 στο Polis Art Café, πάνω από την Στοά του Βιβλίου.

Ο συγγραφέας του ξεχασμένου αυτού ντοκουμέντου του 1947, που πρωτοδημοσιεύουμε στα ελληνικά, αφηγείται με τρόπο συγκλονιστικό τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στην μαρτυρική και αρχεγονικώς ελληνική Βόρειο Ήπειρο, κατά την περίοδο που ακολούθησε την αποχώρηση του Ελληνικού Στρατού, τον Απρίλιο του 1941. Ο αγώνας τους να προστατεύσουν την ζωή και την περιουσία των πληθυσμών και να επιτύχουν την ένωση με την Ελλάδα ήταν διμέτωπος. Είχαν να πολεμήσουν τους Ιταλούς και Γερμανούς κατακτητές από την μία, ενώ ταυτοχρόνως έπρεπε και να αμυνθούν απέναντι στην αγριότητα των αλβανικών συμμοριών, “εθνικιστικών” και “κομμουνιστικών”.

Η επικράτηση του Εμβέρ Χότζα, χάρις στην υποστήριξη των “συμμάχων”, κυρίως των Γιουγκοσλάβων του Τίτο και των Βρεταννών πρακτόρων που δρούσαν τότε στην Αλβανία, εξουδετέρωσε την δεύτερη μετά από το 1914 προσπάθεια των Βορειοηπειρωτών πατριωτών για λύτρωση. Ο ηρωικός τους αγώνας πνίγηκε στο αίμα και στην σιωπή. Αυτή την αλήθεια επιχειρεί να ανασυνθέσει τούτο το βιβλίο, παλεύοντας με την κάλπικη προπαγάνδα, την λήθη και την προδοσία.

Το βιβλίο θα παρουσιάσουν η ευρωβουλευτής Ελένη Θεοχάρους, ο αναλυτής γεωστρατηγικής Θανάσης Δρούγος, ο συγγραφέας Μελέτης Μελετόπουλος και ο δικηγόρος Γιώργος Παπασίμος.

Την παρουσίαση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Λάμπρος Καλαρρύτης. Είσοδος ελεύθερη.

Οι εκδόσεις Eurobooks σάς προσκαλούν στην παρουσίαση