ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ακολουθήστε μας:
1 May, 2026
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΒΑΛΟΝ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
SECTION
logo
mobile-logo
ΚεντρικήStandard Blog Whole Post (Σελίδα 139)
ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Το φεστιβάλ φαντασίας Fantasmagoria αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα ποιοτικότερα καλλιτεχνικά φεστιβάλ της χώρας. Είναι μια διοργάνωση που αφορά και προβάλει τη δημιουργικότητα μέσω των τεχνών, την πρωτοτυπία, τη σημαντικότητα της φαντασίας για την ατομική και κοινωνική ισορροπία.

Πάνω από 200 παράλληλες εκδηλώσεις, παρουσιάσεις βιβλίων, ομιλίες, σεμινάρια, live διαγωνισμοί, έκθεση βιβλίων και προϊόντων, θέατρο, συναυλίες, cosplay, workshops, stand up comedy, επιτραπέζια παιχνίδια, comics, videogames, μουσική, εικαστικά εργαστήρια, εργαστήρια μουσικών οργάνων και συγγραφής, κινηματογραφικές προβολές, περιφερόμενα δρώμενα και πρωτότυπες καλλιτεχνικές δημιουργίες, λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια του διημέρου, τόσο στο τμήμα ενηλίκων, όσο και στο παιδικό, το οποίο είναι και το μοναδικό παιδικό φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης, χωρίς στοιχεία εμπορικότητας.

Είναι ένα φεστιβάλ με αναγνώριση σε όλη την επικράτεια και με μια θέση στη λίστα με τα επίσημα, καλλιτεχνικά φεστιβάλ της Ευρώπης, το οποίο θα πρέπει να αποτελεί καμάρι όλων των ανθρώπων με καλλιτεχνική και κοινωνική ευαισθησία, που ζούμε σ΄αυτόν τον τόπο.

Το φεστιβάλ φαντασίας Fantasmagoria αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα ποιοτικότερα καλλιτεχνικά φεστιβάλ της χώρας. Είναι μια διοργάνωση που αφορά και προβάλει τη δημιουργικότητα μέσω των τεχνών, την πρωτοτυπία, τη σημαντικότητα της φαντασίας για την ατομική και κοινωνική ισορροπία.

Φέτος, μεγαλύτερο και πιο φαντασμαγορικό από ποτέ, ανοίγει τις πύλες του στις 6-7 Απριλίου, στο καθιερωμένο του σπίτι το Δημαρχείο Θεσσαλονίκης.

Ένας μαγικός κόσμος φτιαγμένος από παρελθόν, παρόν και μέλλον περιμένει μικρούς και μεγάλους για να τους ταξιδέψει στο φανταστικό, στο παραμυθένιο, στο απίθανο που γίνεται πιθανό.. Ενημερωθείτε για τους συμμετέχοντες, το πρόγραμμα, τους διαγωνισμούς και τις δράσεις από την επίσημη ιστοσελίδα του Fantasmagoria  http//fantasyfest.gr , αλλά και από τη σελίδα του Φεστιβάλ στο Facebook.

Το πρόγραμμα

Οι σελίδες του προγράμματος, αναλυτικά, ανά σκηνή/αίθουσα και ώρα:

http://fantasyfest.gr/to-programma/saturday-6-april-2019/
http://fantasyfest.gr/to-programma/sunday-7-april-2019/

Η είσοδος είναι ελεύθερη, σε όλες τις εκδηλώσεις.

Ο φιλανθρωπικός σκοπός του φεστιβάλ

Το Φεστιβάλ Φαντασίας Fantasmagoria συνεχίζει τη φιλανθρωπική του δράση για την ευαισθητοποίηση του κοινού προς ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Το Fantasmagoria 2019 στηρίζει έμπρακτα, με περηφάνια και συγκίνηση, τον Οργανισμό “Nina Service Dogs (Νίνα Σκύλοι Βοηθοί)“, που υποστηρίζει λειτουργικά μέσω των σκύλων βοηθών άτομα με ορατές και αόρατες αναπηρίες. Στο παρελθόν, το Φεστιβάλ Φαντασίας  Fantasmagoria έχει στηρίξει το “Κέντρο Στήριξης Κακοποιημένων Γυναικών Καταφύγιο Γυναίκας” (2017) και το “Ράφι της Αγάπης” (2018).

Ειδική θεματική Fantasmagoria 2019- το φανταστικό στην ελληνική πολιτιστική κληρονομιά

Φαντάσου…

https://www.youtube.com/watch?v=CxTvjbTahjU Το φεστιβάλ φαντασίας Fantasmagoria αποτελεί αναμφισβήτητα ένα

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Κυριακή 31 Μαρτίου, 21:00

Οι «Lyre ‘n’ Rhapsody» εμπνέονται από τον μαγικό κόσμο της Κίρκης, του έρωτα και της ζωής. Στη μουσική τους παντρεύουν τον βαθύ και πλούσιο ήχο του νταουλιού με τον απαλό και ζεστό ήχο της αρχαιοελληνικής λύρας, δημιουργώντας “ζυγιά”, που σημαίνει ζευγάρι.

Το ιδιαίτερο αυτό “ζευγάρωμα” παρουσιάζουν στις συναυλίες τους, ερμηνεύοντας μελοποιημένη Λυρική Ποίηση, παραδοσιακά τραγούδια και πρωτότυπες συνθέσεις. Οι φωνές πλέκονται με τον ήχο των χορδών και των τυμπάνων σε ένα άχρονο πεδίο.
Το γυναικείο μουσικό σύνολο «Lyre ‘n’ Rhapsody» δημιουργήθηκε το 2013, και έχουν ηχογραφήσει 3 δίσκους, με παραγωγό τον Nenad Radosevic, ειδικό στις live ηχογραφήσεις. Οι δύο πρώτοι, «Aφυπνίζοντας τη Μούσα» και «Κίρκη», είναι ανεξάρτητες παραγωγές του σχήματος.

O τρίτος με τίτλο «Aegean» που ηχογραφήθηκε τον Οκτώβριο του 2015, είναι σε συνεργασία με την Chang Jing δεξιοτέχνη του guzheng (Κινέζικο σαντούρι) και τον Zhang Di βιρτουόζο του Κινεζικού φλάουτου (Xiao), τον Παν Καπερνέκα συνθέτη και τραγουδιστή και κυκλοφορεί στην Κίνα, Ταϊβάν και σε όλες τις διεθνείς ιστοσελίδες μουσικής.

Συντελεστές:
Αλίκη Μαρκαντωνάτου: αρχαιοελληνική λύρα, φωνή
Αρετή Μίγγου: νταούλι, στάμνα, φωνή
Αθηνά Χιώτη: φωνή.

Guest:
Miao Bin: αρχαίο κινέζικο φλάουτο Xiao
Παν Καπερνέκα: αυλοί, φωνή

Έναρξη 21:00
Είσοδος €5
1002 Νύχτες Μουσική Σκηνή – Restaurant-Bar
Καραϊσκάκη 10, Ψυρρή 105 54 Αθήνα
Τηλ. Κρατήσεων (+30) 210 33 17 293

 

Κυριακή 31 Μαρτίου, 21:00 Οι «Lyre 'n' Rhapsody»

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Ο Σωκράτης Σινόπουλος και ο Derya Türkan, δύο φίλοι και συνοδοιπόροι, έναν αιώνα μετά παίρνουν το νήμα από εκεί που το άφησαν τότε, άλλοι δύο καλοί φίλοι ο Ταμπουρί Τσεμίλ Μπέϋ και ο Κεμεντζής Βασιλάκης. Ένας Τούρκος και ένας Έλληνας, δύο μαΐστορες με την ίδια λαχτάρα της ανακάλυψης και της καταγραφής του αποτυπώματος τους στο χρόνο μέσα από το καινούριο και συναρπαστικό τότε μέσο, το φωνογράφο.

Δύο μουσικοί που έβλεπαν την ανάγκη της διαιώνισης αυτών των μαγικών ακουσμάτων, για να φτάσουν στα δικά μας τα αυτιά έναν αιώνα μετά, για να ξεπεράσουν τη φθορά του χρόνου και την – αναπόφευκτη για πολλούς δημιουργούς της εποχής τους τότε – κατάληξη στη σιωπή της λήθης.

Σαν δύο πλέον εξέχοντες μουσικοί στο παγκόσμιο μουσικό χώρο ο Derya και ο Σωκράτης μας καλούν σε μία εμπειρία κατάθεσης του δικού τους αποτυπώματος στο χρόνο. Αυτό το αποτύπωμα που ιχνηλατώντας από τα μεγάλα θέατρα του κόσμου όπου μοιράζονται την τέχνη τους σήμερα, μας φέρνει πίσω πολλά χρόνια, σε ένα πολύβουο Μεϋχανέ της Πόλης μπροστά στον Cemil Bey και τον Βασιλάκη που με την ίδια αγωνία και ενθουσιασμό χάριζαν τότε τις μοναδικές τους συνθέσεις στο ανήσυχο κοινό της Πόλης.

Από το εισαγωγικό σημείωμα της Μαρίας Κυπριανού για τη νέα δισκογραφική δουλειά των Σωκράτη Σινόπουλου και Derya Türkan, με τίτλο “Letter from Istanbul”.

Ηχοληψία Θοδωρής Θεοχαρόπουλος

οργάνωση Λάμπρος Λιάβας

είσοδος 10 ευρώ / άτομο
ελάχιστη κατανάλωση σε τραπέζι 15 ευρώ / άτομο – Bar 6 ευρώ / άτομο

ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΠΟΛΥΧΩΡΟΣ “ΡΙΖΕΣ”
ΑΓΗΣΙΛΑΟΥ 88 ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ, ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ 211 0133 135

Ο Σωκράτης Σινόπουλος και ο Derya Türkan,

ΚΡΙΤΙΚΕΣ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Του Τηλέμαχου Χορμοβίτη

Το 1891, πολύ πριν το “Εμείς” του Γεβγκένι Ζαμιάτιν και το “1984” του Τζορτζ Όργουελ, ο Άγγλος σατιρικός συγγραφέας, Jerome K.Jerome, γνωστός κυρίως για το μυθιστόρημά του “Τρεις σε μια βάρκα (χωρίς να υπολογίσουμε τον σκύλο)”, έγραψε την “Νέα Ουτοπία”, ένα από τα πρώτα αντισοσιαλιστικά δυστοπικά λογοτεχνικά κείμενα. Στην Ελλάδα, το μετέφρασε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης ήδη από το 1893, ενώ πρόσφατα κυκλοφόρησε και μια νέα έκδοση από τις Εκδόσεις Nightread (από εκεί και τα παρακάτω αποσπάσματα).

Ο ήρωας του διηγήματος γευματίζει στην “Εθνική Σοσιαλιστική Λέσχη” με κάποιους φίλους του, “σοσιαλιστές της σαμπάνιας”. (ναι, αυτή η σιχαμένη φάρα υπήρχε και τον 19ο αιώνα). Αφού έφαγαν φασιανό, γεμιστό με τρούφες, συνοδευόμενο από Σατό Λαφίτ του ’49 και κάπνισαν τα πούρα τους (“στην Εθνική Σοσιαλιστική Λέσχη ξέρουν πως να προμηθεύονται καλά πούρα”), άρχισαν συζήτηση με θέμα την επερχόμενη ισότητα των ανθρώπων και την εθνικοποίηση του κεφαλαίου και η βραδιά τελείωσε με τις απαραίτητες προπόσεις : “Υψώσαμε τα ποτήρια μας και ήπιαμε στην ΙΣΟΤΗΤΑ, στην ιερή ΙΣΟΤΗΤΑ. Ύστερα παραγγείλαμε στον σερβιτόρο ένα πράσινο Σαρτρέζ και περισσότερα πούρα.”.

ΟΙ “ΦΑΜΠΙΑΝΙΣΤΕΣ” ΗΤΑΝ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ “ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΣΑΜΠΑΝΙΑΣ” ΚΑΙ ΠΡΟΦΑΝΗΣ ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥ ΤΖΕΡΟΜ

Ο ήρωας του Τζερόμ, γυρίζει σπίτι του και πέφτει για ύπνο, βαθιά επηρεασμένος από τη συζήτηση, σκεπτόμενος πόσο υπέροχη θα είναι η ζωή όταν υλοποιηθεί το σχέδιο των σοσιαλιστών φίλων του και το κράτος αναλάβει τις ζωές μας από την κούνια μέχρι το τάφο.

Όταν ξυπνάει, διαπιστώνει πως κοιμόταν για χίλια χρόνια και βρίσκεται πια στον 29ο αιώνα. Η Επανάσταση έχει γίνει και η σοσιαλιστική κοινωνία που οραματίστηκαν οι φίλοι του είναι μια πραγματικότητα. Αυτά που αντικρίζει όμως δεν του αρέσουν και τόσο. Όλοι, άνδρες και γυναίκες, κυκλοφορούν με τα ίδια ρούχα και το ίδιο κούρεμα, για να μην ξεχωρίζει ο ένας από τον άλλο και παραβιαστεί η αρχή της ισότητας.

ΟΙ ΕΡΓΑΤΙΚΕΣ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΕΣ ΑΝΤΙΚΑΘΙΣΤΗΣΑΝ ΤΗΝ ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΣΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ ΚΑΘΕΣΤΩΤΑ

Ιδιωτικά σπίτια δεν υπάρχουν πια, παρά μόνο τεράστια οικοδομικά τετράγωνα με κτίρια σαν στρατώνες. Κάθε κτίριο έχει χίλια κρεβάτια και όλοι ακολουθούν το ίδιο πρόγραμμα : ξυπνούν στις επτά το πρωί, στις οκτώ σερβίρεται το πρωινό, στη μία το γεύμα (αυστηρά χορτοφαγικό, παρακαλώ!), στις πέντε το τσάι, στις δέκα σβήνουν τα φώτα και πέφτουν όλοι στο κρεβάτι. Ο έρωτας καταργήθηκε, γιατί καθιστούσε την ισότητα αδύνατη.

Η “ΝΕΑ ΟΥΤΟΠΙΑ” ΕΝΑΝΤΙΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΕΞΙΣΩΤΙΣΜΟ

Παντρεμένα ζευγάρια και οικογένειες δεν υπάρχουν, γιατί οι ιθύνοντες ανακάλυψαν πως “..ο οικιακός βίος είχε εντελώς αντισοσιαλιστικές τάσεις. Κάθε άνδρας νοιαζόταν περισσότερο για τη γυναίκα και την οικογένειά του, παρά για το Κράτος…Οι θεμελιώδεις αρχές του Σοσιαλισμού απαξιώνονταν και περιφρονούνταν καθημερινά. Κάθε σπίτι ήταν ένα επαναστατικό κέντρο για την προώθηση του ατομικισμού και της προσωπικότητας.” Το κράτος κανονίζει πόσα παιδιά πρέπει να γεννηθούν , τα αποσπά σχεδόν αμέσως από τις μητέρες τους και τα ανατρέφει το ίδιο. Μαγαζιά δεν υπάρχουν, αφού το κράτος τρέφει, ντύνει και στεγάζει τους πάντες.

Τα αθλήματα και τα παιχνίδια καταργήθηκαν γιατί προκαλούν ανταγωνισμό που οδηγεί στην ανισότητα. Αν κάποιος είναι πιο όμορφος ή πιο ψηλός από τον μέσο όρο, το κράτος του κόβει το ένα του χέρι ή το ένα του πόδι, ώστε τα πράγματα να γίνουν πιο ίσα. (“ας πούμε πως τον κλαδεύουμε λιγάκι”). Κοιτώντας τα πρόσωπα των ανδρών και των γυναικών που περνούσαν, παρατηρώντας αυτό το ομοιόμορφο πλήθος, ο ήρωάς μας σκέφτεται : “Είχαν μια καρτερική, σχεδόν αξιολύπητη έκφραση. Αναρωτήθηκα πού είχα δει ξανά αυτό το βλέμμα. Μου έμοιαζε οικείο. Ξαφνικά, θυμήθηκα. Ήταν ακριβώς η μειλίχια, θολωμένη, απορημένη έκφραση που ανέκαθεν παρατηρούσα στα πρόσωπα των αλόγων και των βοδιών που εκτρέφαμε και συντηρούσαμε στον παλιό κόσμο. Όχι, αυτοί οι άνθρωποι δεν θα σκέφτονταν καν να αυτοκτονήσουν.”

Ο ΤΙΤΟ ΚΑΙ Ο ΚΑΣΤΡΟ ΕΒΡΙΣΚΑΝ ΜΟΧΙΤΟΣ ΟΤΑΝ Ο ΛΑΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ

Ευτυχώς όμως, όλα αυτά ήταν ένα κακό όνειρο, που οφειλόταν στα …βαριά πούρα της “Εθνικής Σοσιαλιστικής Λέσχης”. Από το κρεβάτι του, ο αφηγητής ακούει ανακουφισμένος τον σαματά του δρόμου, ευγνώμων που ο παλιός κόσμος υπάρχει ακόμη : “Οι άνθρωποι παλεύουν, μοχθούν, δουλεύουν, ο καθένας τους σμιλεύει την δική του ζωή με το σπαθί της δύναμης και της θέλησης. Οι άνθρωποι γελούν, πενθούν, αγαπούν, κάνουν κακές πράξεις, κάνουν σπουδαία κατορθώματα- πέφτουν, αγωνίζονται, βοηθούν ο ένας τον άλλο- ζουν!”.

Αν ακούγαμε ανθρώπους σαν το Τζερόμ Κ. Τζερόμ, ίσως να γλιτώναμε πολλά από τα δεινά του 20ου αιώνα.

[vc_row][vc_column][vc_empty_space][vc_text_separator title="Του Τηλέμαχου Χορμοβίτη"][vc_empty_space][vc_column_text]Το 1891, πολύ πριν

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Το Φεστιβάλ «ΑΝΩ» διανύει την τρίτη του περίοδο διοργάνωσης και όπως κάθε χρόνο, εμπλουτίζει το πρόγραμμα του με σημαντικές εκδηλώσεις καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Το κύριο μέρος του Φεστιβάλ λαμβάνει χώρα το τελευταίο δεκαήμερο του Αυγούστου.

Η πρώτη εκδήλωση της χρονιάς με τίτλο «ΑΝΩ Έαρ», πραγματοποιείται το Σάββατο 13 Απριλίου, με θέμα τη θρησκευτική μουσική της Τεσσαρακοστής. Έργα μεγάλων συνθετών του 15ου, 16ου και 17ου της προπασχαλινής περιόδου, γραμμένα για εκκλησιαστικό όργανο και φωνή, θα εκτελέσουν οι: Κατερίνα Κτωνά (εκκλησιαστικό όργανο), Αγάπη Παπαμήτσου (σοπράνο) και Ιωάννα Βρακατσέλη (μετζοσοπράνο).

«Θρησκευτική μουσική της Τεσσαρακοστής για εκκλησιαστικό όργανο και φωνή»

Κατερίνα Κτωνά, εκκλησιαστικό όργανο
Αγάπη Παπαμήτσου, σοπράνο
Ιωάννα Βρακατσέλη, μετζοσοπράνο

Καθεδρικός Ναός Αγίου Γεωργίου Άνω Σύρου
Σάββατο 13 Απριλίου 2019, ώρα 8:00 μ.μ.(διάρκεια εκδήλωσης 50’)
Είσοδος Ελεύθερη

Σχεδίαση αφίσας: Φαίδρα Ρίχτερ / Οπτική Ταυτότητα Φεστιβάλ: Φρειδερίκος Ρούσσος

Το Φεστιβάλ ΑΝΩ 2019 πραγματοποιείται υπό την αιγίδα της Γενικής Γραμματείας Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής.

Η σελίδα του Φεστιβάλ: https://anofestival.gr/
Facebook Page: https://www.facebook.com/anofestival/

Το Φεστιβάλ «ΑΝΩ» διανύει την τρίτη του

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΑ & ΝΕΟΜΕΣΑΙΩΝΙΚΑ: ΔΥΣΗ

25η Μαρτίου σήμερα και εκτός από την Εθνική εορτή τιμούμε την Παγκόσμια Ημέρα Ανάγνωσης του Τόλκιν με την αναδημοσίευση ενός παλαιότερου άρθρου γραμμένο από έναν από τους καλύτερους αμερικανούς μελετητές του καθηγητή Τόλκιν.

του Δρα Μπράντλεϋ Μπίρζερ

Τώρα που ο Πήτερ Τζάκσον έχει ολοκληρώσει την καταστροφή του και την αλλοίωση του στο έργο του Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν (συγγνώμη, αλλά δεν είμαι οπαδός του έργου του) ελπίζω ότι  εμείς ως Δυτικοί άνθρωποι- μπορούμε να επαναδιεκδικήσουμε τον Τόλκιν από το Χόλλυγουντ  και όλες τις διαστροφές του. Απόλαυσα την “Συντροφιά του Δακτυλιδιού” του Τζάκσον, ανέχθηκα τους “Δύο Πύργους” και απεχθάθηκα την “Επιστροφή του Βασιληά”. Δεν έχω δει ούτε μια σκηνή από την τριλογία των “Χόμπιτ” Και  σχεδιάζω να μην δώ ποτέ. Δεν θέλω ο Τζάκσον να πάρει ούτε μία πέννα από μένα. Θα προτιμούσα να καρφωθώ στον πλησιέστερο φράκτη από συρματόπλεγμα, παρά να δώσω το παραμικρό σε αυτόν τον τύπο.

Ως άτομο που γράφει για τον Τόλκιν σχεδόν 15 χρόνια και διαβάζει τον Τόλκιν επί 36 χρόνια, με ρωτάνε πολλοι για τις πολιτικές του απόψεις. Από μία άποψη είναι μια διασκεδαστική ερώτηση, καθότι ο Τόλκιν απεχθανόταν την πολιτική. Στην πραγματικότητα θεωρούσε τον εαυτό του έντονα εχθρό της πολιτικής. Οι λίγες δηλώσεις πάνω στο θέμα αποκαλύπτουν πόσο μη πολιτικοποιημένος , απολίτικος και ενάντια στην πολιτική θα μπορούσε να είναι.

Σάιρ: πρότυπο αποκεντρωμένης κοινωνίας

Παρόλα αυτά , είναι εντελώς φυσιολογική ερώτηση που θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος για τον μεγάλο αυτόν άνθρωπο, μιας και ζουμε σε μια πολιτικοποιημένη εποχή.

Τι λοιπόν ξέρουμε;

Πρώτον: Ο Τόλκιν ήταν συντηρητικός και οπαδός του Έντμουντ Μπέρκ (σ.μ ο πατέρας του σύγχρονου συντηρητισμού, χάρις στο βιβλίο του “Στοχασμοί πάνω στην Γαλλική Επανάσταση”) Η γυναίκα του επιβεβαίωσε το πρώτο και η αλληλογραφία του με τον Κ.Σ. Λιούις (σ.μ ο συγγραφέας των “Χρονικών της Νάρνια”) φαίνεται να επιβεβαιώνουν το δεύτερο.

Δεύτερον, παρόλο που ήταν συντηρητικός, δεν ήταν ένθερμος. οπαδός του συντηρητισμού. Μερικές φορές χλεύαζε τον Ουίνστον Τσώρτσιλ.

Τρίτον, ο Τόλκιν αναφερόταν στον εαυτό του ως μη βίαιο αναρχικό. Μπορούμε να πούμε σχεδόν με βεβαιότητα, ότι ο αναρχισμός του Τόλκιν δεν ήταν ούτε ο σύγχρονος αναρχοκαπιταλισμός του Μιούραιη Ρόθμπαρντ, ούτε ο αναρχοκομμουνισμός των διαδηλωτών του Σικάγο της 4ης Μαϊου 1886. Με δεδομένα τα γραπτά του πάνω στο Σάιρ (σ.μ το χωριό των Χόμπιτ) ο Τόλκιν το εννοούσε με την έννοια ότι ήταν Καθολικός και έτσι πίστευε στην επικουρικότητα -ήτοι ο κανόνας ότι η εξουσία θα πρέπει να υπάρχει στο πιο άμεσα δυνατό επίπεδο

Ο Τόλκιν πίστευε στην ιδέα της Καθολικής επικουρικότητας που έγινε νόμος της ΕΕ

Τέταρτον, στο ίδιο γράμμα στο οποίο ο Τόλκιν αποκαλούσε τον εαυτό του αναρχικό, κατανοημένο φιλοσοφικά, δηλώνει ότι θα υποστήριζε μία μη συνταγματική  μοναρχία. Κάτι που προκαλεί αμηχανία σε κάποιους. Πάλι όμως με δεδομένα τα γραπτά του Τόλκιν για την Μέση Γη και ειδικά για τον Άραγκορν, ο Τόλκιν σχεδόν με σιγουριά εννοούσε ότι ένας Βασιλιάς θα έπρεπε να περιορίζει τον εαυτό του από τον όρκο στον λαό του και τον Ιησού Χριστό. Ο Τόλκιν θα ταυτιζόταν με τον Θωμά τον Ακινάτη και την μεγάλη επιστολή του “Περί Βασιλείας”. Για τον Ακινάτη, ο μόνος αληθινός βασιλιάς ήταν εκείνος ου θα συμπεριφερόταν όπως ο Χριστός και θα θυσιαζόταν από αγάπη για τον λαό του.

Όταν ο Τόλκιν γράφει “μη συνταγματική μοναρχία”, το πιθανότερο είναι να σκέπτεται ένα βασιλιά, όπως ο Αλφρέδος ο Μέγας, περοριζόμενος από την παράδοση, τα έθιμα και τον κοινό νόμο ως αντιτιθέμενος στον Βασιλιά Ιωάννη, που περιορίζεται από την Μάγκνα Κάρτα. Δεν υπάρχει τίποτα στα γραπτά του Τόλκιν που να ισχυρίζεται ότι ο Τόλκιν που να ισχυρίζεται ότι ο Τόλκιν αντιτίθετο σε ένα σύνταγμα, μόνο που ένας αληθινός βασιλιάς, έμενε πιστός στον λόγο του και στον όρκο του. Με άλλα λόγια ένας Μπέογουλφ παρά ένας Ερρίκος Η!.

Έκτον, ο Τόλκιν απεχθανόταν τον ιμπεριαλισμό. Όταν μιλούσε για πατριωτισμό, μιλούσε για Αγγλία, όχι Μεγάλη Βρετανία.

Έβδομον, ο Τόλκιν απεχθανόταν εξ’ ίσου τον ρατσισμό και την οργάνωση της κοινωνίας σύμφωνα με την συγγένεια αίματος (tribalism).  Όταν οι Γερμανοί επί Τρίτου Ράιχ, ήθελαν να εκδώσουν τον “Χόμπιτ” ζητώντας πληροφορίες για πιθανή Εβραϊκή καταγωγή του, ο Τόλκιν τους χλεύασε “Δυστυχώς” σημείωνε “δέν έχω τέτοιο ευγενικό αίμα” .

Όγδοον, ο Τόλκιν φοβόταν την σύγχρονη τεχνολογία, ειδικότερα, όταν χρησιμοποιόταν από τις κυβερνήσεις. Όταν στις αρχές της δεκαετίας του ’50, ένας φοιτητής έφερε ένα κασσετόφωνο στο σπίτι του, καθότι ο Τόλκιν είχε πρόβλημα να πουλήσει τον “Άρχοντα των Δακτυλιδιών” σε οποιοδήποτε εκδότη, ο συγγραφέας συμφώνησε να διαβάσει κάποια μέρη του έργου του σε αυτό το μηχάνημα. Πεπεισμένος ότι η τεχνολογία δεν μπορούσε να είναι παρά του διαβόλου, συμφώνησε να χρησιμοποιήσει την ηχογράφηση μόνο μετά την απαγγελία του “Πάτερ Ημών” στα Γοτθικά για να εξορκίσει κάθε κακό που υπήρχε μέσα του. Όταν ο μεγάλος καθηγητής έμαθε για την εξέλιξη και την χρήση από τους Αμερικανούς της ατομικής βόμβας το 1945, δεν υπήρχαν λέξεις να εκφράσουν  τον τρόμο του από αυτήν την πράξη.

Ένατον, ο Τόλκιν φοβόταν την διαφθορά της γλώσσας από τις κυβερνήσεις. Έγραφε: “Οι γλώσσες είναι τα κύρια χαρακτηριστικά ου κάνουν τους λαούς να ξεχωρίζουν μεταξύ τους. Δεν μπορεί να υπάρξει λαός μέχρι την στιγμή που θα μιλήσει την δικιά του γλώσσα. Αν αφανιστούν οι γλώσσες, πεθαίνουν και οι λαοί” Θεωρούσε την γλώσσα το πιο σημαντική πλευρά της συνεχειας ενός λαού. Παρόλα αυτά, οι κυβερνήσεις αναγνώρισαν αυτό το γεγονός πολύ πριν το κάνουν οι ειδικοί. Για να υπάρχει έλεγχος και να υπάρξει μια τάξη στα πραγματα, οι πολιτικοί ηγέτες απαιτούν έλεγχο πάνω στην γλώσσα, ελέγχοντας έτσι το παρελθόν και το μέλλον.

Δέκατον, αν θα πρέπει ναμπει μια ταμπελα στον Τόλκιν, αυτό είναι συντηρητικός με φαντασία.

Αλλά ας με επιτρέψετε να τελειώσω με τα λόγια του Τόλκιν. Πριν μια ομάδα Ολλανδών τον τιμήσει, ο Τόλκιν δήλωσε:

“Κοιτάζω στην Ανατολή, στην Δύση, στον Βορρά και στον Νότο και δεν βλέπω τον Σάουρον. Αλλά βλέπω ότι ο Σάρουμαν έχεις πολλούς απογόνους, Εμείς τα Χόμπιτς δεν έχουμε μαγικά όπλα για να τους πολεμήσουμε. Έτσι ευγενικά μου Χόμπιτ, κάνω αυτήν την πρόποση: “Στα Χόμπιτ” Εύχομαι να ζήσουν περισσότερο από τους Σάρουμανς και να δουν ξανά την Άνοιξη στα δένδρα“.

Στην υγεία του καθηγητή Τόλκιν.

 

Ο Δρ Μπράντλεύ Μπίρζερ είναι ο συνιδρυτής του Imaginative Conservative, κάτοχος της Έδρας Ιστορίας προς τιμή του Ρασελ Κέρκ στο Πανεπιστήμιο Χίλσάιντ και Ακόλουθος (Fellow) της Προεδρικής Βιβλιοθήκης του Ρόναλντ Ρέηγκαν. Είναι ο συγγραφέας των έργων Russell Kirk: American Conservative (2015, University Press of Kentucky), American Cicero: The Life of Charles Carroll, Sanctifying the World: The Augustinian Life and Mind of Christopher Dawson, J.R.R. Tolkien’s Sanctifying Myth: Understanding Middle-Earth, συνυπεύθυνος επιλογής του The American Democrat and Other Political Writings του James Fenimore Cooper, and συν- συγγραφέας του The American West.

Πηγή: theimaginativeconservative.org

[vc_row][vc_column][vc_empty_space][vc_column_text]25η Μαρτίου σήμερα και εκτός από την

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Είναι γνωστό ότι την εποχή πριν από το 1821 ο φιλελληνισμός είχε εκδηλωθεί σε πολλές χώρες και με πολλές μορφές. Αλλά, ακόμη και σήμερα, δεν είναι ιδιαίτερα γνωστή και προβεβλημένη στους Έλληνες η θέση της επαναστάσεως του 1821, των δικαίων της και των στόχων της, ακόμη και ο βαθμός της συμμετοχής των Ρώσσων στον αγώνα των Ελλήνων, στα έργα των Ρώσσων λογοτεχνών του 19ου αι. Ορισμένες πτυχές αυτής της σχέσεως θα παρουσιάσω στην σημερινή κατάθεση.

του Δημήτρη Μπαλτά, Δρα. Φιλοσοφίας Πανεπιστημίου Αθηνών

Είναι γεγονός ότι ένα πλήθος ποιημάτων των Ρώσσων λογοτεχνών του ιθ’ αἰ. προτρέπουν τους Έλληνες να ξεσηκωθούν. Ενδεικτικώς θα αναφερθεί το ποίημα «Το πολεμικό θούριο των Ελλήνων» του ποιητή Φιοντόρ Γκλίνκα (1786-1880). Μάλιστα στίχοι, όπως:

Ως πότε σκλάβοι στα δεσμά

Των Αγαρηνών θα ζούμε;

Τους τυράννους της γλυκιάς μας Ελλάδας

Ήρθε η ώρα να εκδικηθούμε!

O ποιητής Φυόντορ Γκλίνκα

(Βλ. Η ελληνική επανάσταση του 1821 στον καθρέφτη της ρωσσικής ποίησης, επιλ.-εισ.-επιμ. Σ. Ιλίνσκαγια, Αθήνα 2001, σ. 83) θυμίζουν ασφαλώς τον γνωστό Θούριο (Βιέννη, 1797) του Ρήγα.

Μάλιστα την παρουσία της Ελλάδας στον κόσμο δείχνει πολύ καθαρά το ομότιτλο ποίημα του Ορέστ Σομόφ (1793-1833). Η Ελλάδα χαρακτηρίζεται ως «χώρα λατρεμένη από τους θεούς … Χώρα γεμάτη ήρωες … Η Ελλάδα, λίκνο των τεχνών». Αλλά, επειδή αυτή η χώρα είναι «στο έλεος των βαρβάρων», ζητά ο ποιητής από τους αρχαίους να φανερωθούν ξανά στον αγώνα των συγχρόνων Ελλήνων: «Το πνεύμα τους ξαναγεννιέται στων Ελλήνων τις καρδιές». Και τελικά «αγάλλονται των προγόνων οι σκιές», όταν βλέπουν τους αγωνιζόμενους Έλληνες του 1821 (Βλ. Η ελληνική επανάσταση, ενθ’ ανωτ., σσ. 109-111).

Αλλά και ο Ν. Γκνέτιτς, στον οποίο οφείλεται και η καλύτερη μετάφραση της Ιλιάδος στην ρωσσική, σ’ ένα ποίημα υπό την επιγραφή «Πολεμικός Ύμνος των Ελλήνων» (Κ. Αυγητίδη, Αλέξανδρος Πούσκιν. Ο φιλέλληνας βάρδος του Εικοσιένα, Αθήνα 2004, σ. 61) γράφει χαρακτηριστικά:

Πάρε κουράγιο, λαέ της Ελλάδας

Η μέρα της δόξας έχει φτάσει

Θα δείξουμε πως ο Έλληνας

δεν έχει ξεχάσει τη λευτεριά και την τιμή

Η σχέση των Ελλήνων του 1821 με τους ενδόξους προγόνους, τους υπερασπιστές της πατρώας γης σε παλαιότερους αιώνες, αναδεικνύεται, επίσης, σἕνα ποίημα του Κοντράτ Ριλέγιεφ (1795-1826), αφιερωμένο στον Ρώσσο στρατηγό Α. Γερμόλοφ (Βλ. Η ελληνική επανάσταση, ενθ’ ανωτ., σ. 57), για τον οποίο μάλιστα υπήρχαν φήμες ότι σχεδίαζε εκστρατεία στην Ελλάδα για να βοηθήσει τους αγωνιστές:

Φίλε του Άρη και της Παλλάδας

Ελπίδα των συμπολιτών σου, γιέ της Ρωσσίας πιστέ

Γερμόλοφ! Βιάσου να σώσεις τα παιδιά της Ελλάδας!

Ασφαλώς τα ονόματα των Ελλήνων επαναστατών του ’21 είναι γνωστά στους Ρώσσους λογοτέχνες. Λ.χ. στις Νεκρές Ψυχές του Νικολάϊ Γκόγκολ (1809-1852) ο Τσίτσικωφ, όταν επισκέπτεται το σπίτι ενός τσιφλικά, αντικρίζει με δέος τους πίνακες που απεικόνιζαν «νεαρά άτομα, ολόσωμα- έλληνες αξιωματούχους. Ο Μαυροκορδάτος, ο Μιαούλης, ο Κανάρης … η Μπουμπουλίνα» (Νεκρές ψυχές, μετ. Α. Σαραντόπουλος, Αθήνα 1987, σ. 152).

Ο Μαυροκορδάτος στα Σάλωνα. Πίνακας του Πήτερ Φον Ες

Όσον αφορά την ποίηση, είναι χαρακτηριστική η α’ στροφή του ποιήματος του Βίλχελμ Κιουχελμπέκερ (1797-1846) υπό την επιγραφή Ελληνικό Τραγούδι (Βλ. Η ελληνική επανάσταση, ενθ’ ανωτ., σ. 37) προσδιορίζει ακριβώς τον σκοπό της επαναστάσεως των Ελλήνων:

Βαδίζει προς τον ένδοξο σκοπό

Τη βλέπω, καταφθάνει η ιστορία

Το καθετί παντού είναι παλιό

Θεσμοί, νόμοι, κιτάπια και βιβλία

Λαοί, απ’ τον ύπνο σας ξυπνήστε τώρα

Ήρθε η χαρά, της λευτεριάς η ώρα!

Εδώ φαίνεται ότι η ελευθερία είναι αξία που «επιβάλλει» στους Έλληνες, όπως σε άλλους λαούς, η ίδια η ιστορία.

Στο πλαίσιο της οριοθετήσεως του σκοπού της ελληνικής επαναστάσεως κινείται και η β  στροφή του ποιήματος που αφιέρωσε στον Μπάιρον (Βλ. Η ελληνική επανάσταση, ενθ’ ανωτ., σ. 127) ο ποιητής Ιβάν Κοζλόφ (1779-1840):

Αλλά οι μάχες μαίνονταν στην Ελλάδα

Για την ελευθερία, την πίστη, την τιμή

Για της Ελλάδας την ιερή ανεξαρτησία!

Επιπλέον, το ότι η επανάσταση του 1821 είναι «ευλογημένη» από τον Θεό δεν είναι κάτι που πιστεύουν μόνον οι γνωστοί αγωνιστές του ’21, αλλά και οι ίδιοι οι Ρώσσοι λογοτέχνες του ιθ’ αι. Έτσι στην «Ελληνική Ωδή» του Βασίλι Τουμάνσκι (1800-1860) και ιδιαίτερα στην γ’ στροφή επισημαίνεται ότι «σημαία μας ο τίμιος σταυρός / Η χώρα μας [sic] είν’ όμορφη κι αγία» (Βλ. Η ελληνική επανάσταση, ενθ’ ανωτ., σ. 95).

Από τα τρία τελευταία ποιήματα είναι ευνόητο ότι η παράλληλη ανάκτηση της εθνικής και της θρησκευτικής ελευθερίας ήσαν, για τους Ρώσσους ποιητές του ιθ’ αἰ., οι στόχοι της επαναστάσεως των Ελλήνων αγωνιστών του 1821. Σ’ αυτούς τους στόχους βοήθησε κατά πολύ, σύμφωνα τον μεγάλο Ρώσσο μυθιστοριογράφο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι (1821-1881), το γεγονός ότι «οι χριστιανικοί πληθυσμοί της Ανατολής, καταπιεσμένοι και βασανισμένοι, είδανε στο Χριστό και στην πίστη του τη μοναδική παρηγοριά τους, και στην Εκκλησία το τελευταίο και μοναδικό υπόλειμμα της εθνικής προσωπικότητάς τους … γιατί η Εκκλησία διαφύλαξε αυτούς τους πληθυσμούς ως εθνότητα κι η πίστη στο Χριστό τους εμπόδισε, τουλάχιστον εν μέρει, να συγχωνευθούν με τους νικητές» (Το Ημερολόγιο ενός συγγραφέα, μετ. Μ. Ζωγράφου, Εκδόσεις Σπ. Δαρεμά, Αθήναι, α.ε., σ. 287).

Αλλά και όταν η ελληνική υπόθεση φαίνεται να οδηγείται σε αίσιο τέλος με την συνθήκη της Αδριανούπολης, οι Ρώσσοι ποιητές χαιρετίζουν την ανεξαρτησία της Ελλάδας. Μεταξύ των πιο γνωστών ποιημάτων καταγράφεται το «Εμπρός Ελλάδα» του Αλεξάντρ Πούσκιν (αντιγράφω από την παλαιότερη απόδοση του Κ. Βάρναλη):

Εμπρός, στηλώσου, Ελλάδα επαναστάτισσα

βάστα γερά στο χέρι τ’ άρματά σου…

Θα διερωτηθεί κανείς γιατί οι Ρώσσοι λογοτέχνες, και ιδιαίτερα οι ποιητές, έδειξαν τόσο ένθερμα την συμπαράστασή τους στον αγώνα των Ελλήνων, λ.χ. για ποιόν λόγο ο Βίλχελμ Κιουχελμπέκερ φθάνει να γράψει, όταν ξεσπά η ελληνική επανάσταση: «Ας πάμε [ενν. οι Ρώσσοι] με ρίγος, με πάθος, μ’ αλκή / εκεί στη δική μας τη χώρα [ενν. την Ελλάδα]» (Βλ. Η ελληνική επανάσταση, ενθ’ ανωτ., σ. 40).

Είναι αναμφισβήτητο ότι στην Ρωσσία του 19ου αι. το φιλελεύθερο πνεύμα είχε ως μοναδικό χώρο εκφράσεως την λογοτεχνία. Εξ άλλου, για τους Ρώσσους ποιητές η ελληνική επανάσταση αποτελούσε μία έμπνευση κι ένα όραμα, αν λάβει κανείς υπ’ όψη ότι κατά την δεκαετία του 1820 στην Ρωσσία υπήρχε μία εσωτερική πολιτική ζύμωση, προερχόμενη από κύκλους των ευγενών και αποσκοπούσα στην ανατροπή του τσάρου.

Από τους ποιητές που ανέφερα παραπάνω, ο Ριλέγιεφ εκτελέστηκε τον Δεκέμβριο του 1825, ενώ ο Κιουχελμπέκερ καταδικάστηκε στα κάτεργα. Επισημαίνεται μάλιστα ότι για τους επονομαζόμενους Δεκεμβριστές «ο αγώνας των Ελλήνων για ανεξαρτησία αποτελεί ένα κρίκο στην γενική αλυσίδα του επαναστατικού κινήματος στην Ευρώπη» (Κ. Αυγητίδη, Αλέξανδρος Πούσκιν. Ο φιλέλληνας βάρδος του Εικοσιένα, Αθήνα 2004, σσ. 56-57).

O φιλέλληνας Αλεξάντρ Πούσκιν

Ωστόσο, πέρα από τον αναφερθέντα συσχετισμό που θα πρέπει να είναι ιστορικά ορθός, έχει σημασία, για την σημερινή κατάθεση, το ζήτημα της ελληνικής επαναστάσεως στην ρωσσική λογοτεχνία. Σε κάθε περίπτωση, θα διακρίνει κανείς τον ενθουσιασμό και την έμπνευση των Ρώσσων συγγραφέων, που προέρχονται κυρίως από την επιτυχή εφαρμογή των φιλελεύθερων ιδεών και ιδεωδών. Γι’ αυτό και ο Αλεξάντρ Πούσκιν, ο μεγαλύτερος ίσως των ποιητών της Ρωσσικής λογοτεχνίας, όταν είχε ξεσπάσει η ελληνική επανάσταση, είχε κάνει λόγο για «εξαίσιες στιγμές ελπίδας και ελευθερίας», που ζούσε τότε ολόκληρος ο κόσμος.

Πηγή: pemptousia.gr

[vc_row][vc_column][vc_empty_space][vc_column_text]Είναι γνωστό ότι την εποχή πριν από

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Τη Δευτέρα 25η Μαρτίου, στο Θέατρο Τέχνης της οδού Φρυνίχου.

Δευτέρα, ανήμερα 25ης Μαρτίου, στη Σκηνή του Θεάτρου Τέχνης στη Φρυνίχουπαρουσιάζεται η εκδήλωση «Ο ηθοποιός-κινηματογραφικός σκηνοθέτης Ρένος Χαραλαμπίδης συναντά τον Μακρυγιάννη».

Ο Ρένος Χαραλαμπίδης θα διαβάσει αποσπάσματα από τα «Απομνημονεύματα» του Μακρυγιάννη, «εξερευνώντας» το ζήτημα της πολιορκίας της Ακρόπολης και θέτοντάς του το ερώτημα: «Θα με έπαιρνες μαζί σου στην μάχη;».

Η εκδήλωση πραγματοποιείται με τη στήριξη της Αθήνα 2018 – Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου του δήμου Αθηναίων.

Η προγραμματισμένη για την ίδια ημέρα, στην ίδια σκηνή, εκδήλωση «Ο ηθοποιός- σκηνοθέτης Γιάννος Περλέγκας συναντά τον Κολοκοτρώνη» αναβάλλεται.

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Θέατρο Τέχνης, Φρυνίχου 14, Πλάκα

Ώρα έναρξης: 17:30

Διάρκεια εκδήλωσης 1 ώρα και 20 λεπτά.

Τη Δευτέρα 25η Μαρτίου, στο Θέατρο Τέχνης

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Παγκόσμια Ημέρα Ποιήσεως σήμερα και εμείς είπαμε να πρωτοτυπήσουμε και να επιλέξουμε ένα ποιητή του λαϊκού τραγουδιού: τον Άκη Πάνου. Ο Πάνου όχι μόνο υπήρξε ο ανώτερος τον λαϊκών συνθετών (μαζί με τον Γιώργο Ζαμπέτα) αλλά έγραψε τα πιο ανδρικά τραγούδια γεμάτα ευθύνη και δωρικότητα. Κανένα δεν εκφράζει καλύτερα την στάση του Άκη Πάνου απέναντι στην ζωή από το «Η Ζωή μου όλη» που έγραψε για τον Καζαντζίδη

Η ζωή μου όλη είναι μια ευθύνη
όλα μου τα παίρνει τίποτα δε δίνει
η ζωή μου όλη είναι ένα καμίνι
που ‘χω πέσει μέσα και με σιγοψήνει

Η ζωή μου όλη μια ανοησία
κι η μοναδική μου η περιουσία
η ζωή μου όλη είναι μια θυσία
που σκοπό δεν έχει ούτε σημασία

Η ζωή μου όλη είναι ένα τσιγάρο
που δεν το γουστάρω κι όμως το φουμάρω
κι όταν γίνει η γόπα κέρασμα στο χάρο
όταν έρθει η ώρα και τόνε τρακάρω

Παγκόσμια Ημέρα Ποιήσεως σήμερα και εμείς είπαμε

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Ο Δήμος Πειραιά και η Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς, τιμώντας τη Μνήμη του Ήρωα της Ελληνικής Επαναστάσεως 1821 Νικήτα Σταματελόπουλου, γνωστού ως «ΝΙΚΗΤΑΡΑ» θα πραγματοποιήσουν τα Αποκαλυπτήρια της Προτομής του, το Σάββατο 23 Μαρτίου 2019 στις 12:30 στον αύλειο χώρο του Γηροκομείου Πειραιώς (παραπλεύρως του Ι.Ν.Ευαγγελιστρίας, Γρηγορίου Λαμπράκη 41).

Ο περήφανος Στρατηγός της Επαναστάσεως του 1821 ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ, πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στον Πειραιά, ζητιανεύοντας
κοντά στο σημείο που βρίσκεται σήμερα ο Ιερός Ναός Ευαγγελιστρίας. Η Ελληνική Ιστορία τον κατέγραψε στους Αθάνατους.

Πρόγραμμα της εκδήλωσης

12:30 Χαιρετισμός Δημάρχου Πειραιά, κ. Ιωάννη Μώραλη

12:35 Ομιλία για τη ζωή και τους αγώνες του Ήρωα από τον Ιστορικό, Ερευνητή, Eκπρόσωπο του Συλλόγου Τουρκολεκαίων (τόπο καταγωγής του Ήρωα), κ. Αντώνιο Παναγιωτόπουλο

12:45 Ιστορική Αναφορά από τον Εκπρόσωπο του Πολιτιστικού Συλλόγου Νέδουσας Μεσσηνίας (γενέτειρα του Ήρωα), κ. Νικήτα Βεργινάδη

12:50 Ιστορική Αναφορά από τον Πρόεδρο του Πατριωτικού Ομίλου Απογόνων Αγωνιστών του 1821, κ. Κωνσταντίνο Πλαπούτα

12:55 Τελετή Αποκαλυπτηρίων Προτομής.
«Το έργο φιλοτέχνησε ο γλύπτης Γεώργιος Κικώτης»

13:00 Επιμνημόσυνη Δέηση.

13:10 Χαιρετισμός και Απονομή Αναμνηστικού Ενθυμίου από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς και Φαλήρου Σεραφείμ στον Δωρητή της Προτομής κ. Ευάγγελο Μαρινάκη

13:15 Χαιρετισμός Δωρητή κ. Ευάγγελου Μαρινάκη.

13:20 Απόδοση Δημώδους Άσματος (Μοιρολόι) από την Βασιλική Καρακώστα. Παρουσίαση Δρώμενου και Παραδοσιακών χορών από το Χορευτικό Τμήμα του Ιερού Ναού της Ευαγγελίστριας.

13:30 Κατάθεση Στεφάνων
Τήρηση ενός λεπτού σιγής. Εθνικός Ύμνος
Λήξη Τελετής

14:00 Αίθουσα Εκδηλώσεων Γηροκομείου Πειραιώς.
Φιλοξενία εκθεμάτων της Φιλελληνικής Συλλογής Μιχαήλ & Δήμητρας Βαρκαράκη.
Ξενάγηση στην Έκθεση κειμηλίων της Ελληνικής Επανάστασης.
Παράθεση δεξίωσης.

Ο Δήμος Πειραιά και η Ιερά Μητρόπολη