ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ακολουθήστε μας:
1 May, 2026
ΚεντρικήStandard Blog Whole Post (Σελίδα 96)

Με την απονομή των βραβείων στα τρία Διαγωνιστικά τμήματα και την πανελλήνια πρεμιέρα της ταινίας του Κρίστιαν Πέτζολντ «Η Νύμφη του Νερού», ολοκληρώθηκε η Τελετή Λήξης του 26ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας, στην Αίγλη Ζαππείου.

Η κριτική επιτροπή του Διεθνούς Διαγωνιστικού Τμήματος για το 26ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας αποτελείται από τους/τις:

ΜΙΣΕΛ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ, Κριτικός Κινηματογράφου και Διοργανωτής Εκδηλώσεων (Πρόεδρος)
ΟΛΙΑ ΒΕΡΡΟΙΟΠΟΥΛΟΥ, Κινηματογραφική Επιμελήτρια
ΠΑΜΕΛΑ ΧΑΤΣΙΝΣΟΝ, Κριτικός και Ιστορικός Κινηματογράφου
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΛΟΥΚΟΒΝΙΚΟΒΑ, Δημιουργός Μικρού Μήκους και Κινηματογραφική Ερευνήτρια
ΧΡΗΣΤΟΣ ΣΤΕΡΓΙΟΓΛΟΥ, Ηθοποιός

Το Βραβείο Χρυσή Αθηνά Καλύτερης Ταινίας κέρδισε η ταινία «Αυτό Δεν Είναι Ταφή, Είναι Ανάσταση» του Λεμοχάνγκ Τζερεμάια Μοσέσε

Σε έναν ορεινό οικισμό του αφρικανικού Nότου, μια ηλικιωμένη χήρα, η οποία ζει ολομόναχη πλέον στον κόσμο, δίνει μέχρις εσχάτων μάχη προκειμένου να προστατέψει τη γενέτειρά της κόντρα στα σχέδια κατασκευής ενός φράγματος που θα οδηγήσει τον τόπο σε αφανισμό και τους κατοίκους σε ξεριζωμό. Η σύγκρουση του παλιού με το καινούργιο, η έννοια της ταυτότητας και της κοινότητας ως απαραίτητες πυξίδες σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο σύμπαν και η ανθρώπινη θέληση ως δύναμη της φύσης χρωματίζουν ένα εκθαμβωτικά σκηνοθετημένο και θεσπέσια ποιητικό φιλμ, που ανάγει μια απλή παραβολή σε πραγματικό κομψοτέχνημα.

Με τα λόγια της Κριτικής Επιτροπής:

«Το βραβείο καλύτερης ταινίας απονέμεται σε μια εντυπωσιακή πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που κατορθώνει να αποκαλύπτει το αόρατο και το ανείπωτο με ποιητική, πολιτική δύναμη. Μια υβριδική μορφή, που ίπταται εν τω μέσω μύθων και θρύλων, ονειρισμού και εθνογραφίας, εξερευνά δυαδικότητες όπως την πνευματική παράδοση έναντι της προόδου, του μοντερνισμού έναντι της φύσης, της αγροτικής κοινότητας έναντι της αστυφιλίας, της ζωής έναντι του θανάτου. Μια καθολικά ανθρώπινη ταινία βασισμένη σε ένα πεδίο που σπάνια κινηματογραφείται, με μια αξέχαστη τελική ερμηνεία από την ηθοποιό Mary Twala». 

Το Βραβείο Σκηνοθεσίας της Πόλης των Αθηνών κέρδισαν οι Φανί Λιατάρ και Ζερεμί Τρουί για την ταινία «Gagarine»

Ο νεαρός Γιούρι είναι αποφασισμένος να κάνει τα πάντα προκειμένου να αποτρέψει την κατεδάφιση της γενέτειράς του, ενός συγκροτήματος εργατικών κατοικιών το οποίο φέρει το όνομα του διάσημου Σοβιετικού κοσμοναύτη Γκαγκάριν. Αναμειγνύοντας θαρραλέα μυθοπλασία και πραγματικότητα, οι πρωτοεμφανιζόμενοι σκηνοθέτες παίρνουν επάξια τη σκυτάλη από τους «Άθλιους» του Λατζ Λι για να εκτοξεύσουν τη σκληρή καθημερινότητα των παρισινών προαστίων στη σφαίρα του μαγικού ρεαλισμού.

Με τα λόγια της Κριτικής Επιτροπής:

«Αυτό το τολμηρό ντεμπούτο από το γαλλικό δημιουργικό ντουέτο των Fanny Liatard και Jeremy Trouilh μας θυμίζει τον κινηματογράφο των θεαμάτων και πραγματικά κάνει την επίσκεψη στο σινεμά να αξίζει τον κόπο. Συνδυάζοντας την εκτεταμένη επιτόπια και αρχειακή έρευνα με δυνατές ερμηνείες από το νεαρό καστ και μια οπτική αποτύπωση γεμάτη φαντασία, οι σκηνοθέτες ενώνουν τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό με την επιστημονική φαντασία. Στην συγκεκριμένη ταινία, ένα κτήριο μετατρέπεται σε διαστημόπλοιο που μεταφέρει τους εκτοπισμένους χαρακτήρες σε ένα ταξίδι προς αναζήτηση μιας νέα πατρίδας».

Το Βραβείο Σενάριου κέρδισε ο Ζαν-Λουί Μιλεσί για την ταινία «Γιοσέπ»

1939. Ο Ισπανικός εμφύλιος ολοκληρώνεται και 50.000 ηττημένοι των δημοκρατικών δυνάμεων στοιβάζονται και κακοποιούνται σε γαλλικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Σε αυτή την αντίξοη συγκυρία, μια φιλία ανθίζει αναπάντεχα μεταξύ ενός Γάλλου φρουρού και του Γιοσέπ, ενός Καταλανού αιχμαλώτου ο οποίος, μέσα από τα σκίτσα του, αποτυπώνει τα όσα φρικιαστικά συμβαίνουν εκεί. Ο κομίστας της Le Monde, μετά από μία δεκαετία σκληρής προετοιμασίας, μεταπηδά στο animation, σχεδιάζοντας ένα οπτικά συγκλονιστικό και συναισθηματικά γενναιόδωρο μάθημα αντίστασης και Ιστορίας, βασισμένο σε αληθινά γεγονότα από την ζωή του σπουδαίου καλλιτέχνη, αντιφασίστα και εραστή της Φρίντα Κάλο, Γιοσέπ Μπαρτολί.

Με τα λόγια της Κριτικής Επιτροπής

«Πρόκειται για μια αξιοθαύμαστη χρήση κινουμένων σχεδίων για την εξιστόρηση μιας αμετανόητα ειλικρινούς και αναζωογονητικά περίπλοκης ιστορίας που τοποθετείται στο πρόσφατο παρελθόν. Η αφήγηση της ταινίας αντικατοπτρίζει τόσο την διαγενεακή δυναμική, όσο και μια στοχαστική προσέγγιση της ιστορίας που επιτρέπει στις ηθικές πεποιθήσεις και στις ταυτότητες να αλλάξουν τοποθέτηση. Μια βαθιά ανθρώπινη ταινία για την απανθρωπιά».

Η επιτροπή απένειμε Ειδική Μνεία στην ταινία «Φρονιμίτης» του Μινγκ Λιανγκ

Δύο ετεροθαλή αδέλφια που προσπαθούν να βρουν την τύχη τους σε μια παραθαλάσσια περιοχή της Βόρειας Κίνας, ένα διφορούμενο ερωτικό τρίγωνο, ένας πονόδοντος, ένα μαγνητοφωνάκι ξεχασμένο σε λάθος σημείο τη σωστή στιγμή και ένας φόνος εμπνέουνένα από τα πιο εντυπωσιακά ντεμπούτα που ξεπήδησαν από το κινεζικό σινεμά τα τελευταία χρόνια.

Με τα λόγια της επιτροπής: 

«Η ταινία του Λιανγκ Μινγκ συνδυάζει δημιουργικά το θρίλερ με το κοινωνικό μελόδραμα. Σε μια Κίνα πριν από το 2000, μακριά από τα κλισέ, οι δυο χαρακτήρες επιβάλλουν ένα αποσπασματικό παιχνίδι μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας».

Το Βραβείο Κοινού Fischer κέρδισε η ταινία «Γιοσέπ» του Ορέλ

Με τα λόγια του Θανάση Σπυριδώνη, Διευθυντή Marketing της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας:

«H φετινή χρονιά αποτελεί αναμφισβήτητα μία πρόκληση για όλους μας, σε όλους τους τομείς. Η τέχνη ωστόσο, η έμπνευση και η δημιουργία, ευτυχώς βρίσκουν πάντα τρόπο έκφρασης. Έτσι ερχόμαστε στο σήμερα, για να γιορτάσουμε παρέα με την FISCHER, μία από τις σημαντικότερες μορφές τέχνης, τον κινηματογράφο. Το 26ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, είναι η μεγάλη κινηματογραφική γιορτή της πόλης και ένα από τα λίγα φεστιβάλ που φέτος πραγματοποιήθηκε με φυσική αλλά και online παρουσία, για τους χιλιάδες θεατές και φίλους του.

Τα Βραβεία Κοινού Fischer δεν θα μπορούσαν να λείπουν ούτε από την φετινή διοργάνωση. Μία διοργάνωση για την οποία αξίζουν πολλά συγχαρητήρια σε όλη την ομάδα του Φεστιβάλ, που προσαρμόστηκε στα διαρκώς μεταβαλλόμενα δεδομένα με απόλυτη επιτυχία.

Εμείς από την πλευρά μας, είμαστε υπερήφανοι που η Fischer η πιο σινεφίλ μπίρα, για άλλη μία χρονιά συμμετέχει και συνοδεύει γευστικά αυτή την μεγάλη γιορτή της 7ης τέχνης, βοηθώντας το κοινό να αναδείξει με την ψήφο του τις ταινίες που αγάπησε. Φέτος, για πρώτη φορά, οι  θεατές ψήφισαν διαδικτυακά για να αναδείξουν μέσω του Βραβείου Κοινού Fischer τις ταινίες που ξεχώρισαν. Πολλά συγχαρητήρια στους δημιουργούς και τους συντελεστές!  Είμαστε υπερήφανα δίπλα σας!».

Το 26ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας εγκαινίασε το Βραβείο EUROPA FILM FESTIVALS του φιλόδοξου Δικτύου Ευρωπαϊκών Φεστιβάλ το οποίο συνίδρυσε μαζί με άλλα 11 μέλη και στόχο έχει τη συνεργασία και ανταλλαγή καλών πρακτικών μεταξύ των αναγνωρισμένων αυτών διοργανώσεων στην Ευρώπη.

Το Βραβείο Europa Film Festivals κέρδισε η ταινία «Αυτό Δεν Είναι Ταφή, Είναι Ανάσταση» του Λεμοχάνγκ Τζερεμάια Μοσέσε.

Πηγή: aiff.gr

Με την απονομή των βραβείων στα τρία

γράφει ο Γιώργος Σαράτσης

Όταν η χολιγουντιανή έβδομη τέχνη συνάντησε τον Λονδρέζο Κρίστοφερ Νόλαν, γεννήθηκε ένα παράδοξο κινηματογραφικό οικοδόμημα που ζητά απεγνωσμένα την προσοχή μας.

Η ακριβότερη έως τώρα παραγωγή του Νόλαν, γυρισμένη σε επτά χώρες, επιμένει ότι όλα με κάποιον τρόπο έχουν συμβεί και όλα μπορούν να συμβούν ξανά, μέσα από αδιόρατες χρονικές αναδιπλώσεις. Η ζωή ως καρκινική γραφή, όπου το τέλος είναι η αρχή και η αρχή το τέλος. Κι ένας τρίτος παγκόσμιος πόλεμος που μάλλον (θα) έχει ως επίκεντρο την στρέβλωση του γραμμικού χρόνου.

Παρά τα αδύναμα σημεία ενός μέτριου καστ, τα τσιτάτα εν είδει διαλόγων και η σιγουριά στη χρήση ορισμένων στερεοτύπων, πρόκειται για σενάριο που χώρεσε κυριολεκτικά τα πάντα: πόλεμο εξουσιών, νόμους σύγχρονης φυσικής, χωροχρονικές πύλες, εμπόριο όπλων και έργων τέχνης, αμαρτωλά free port διεθνών αεροδρομίων και βέβαια η σχεδόν απαραίτητη παρουσία ενός θηλυκού για την εξέλιξη της ιστορίας.

Αν τα περσινά “Παράσιτα” του Μπονγκ Τζουν-χο κατέθεσαν μια πειστική εικόνα του σύγχρονου κόσμου, το φετινό “Τένετ” του Νόλαν είναι ως φαίνεται η επιτομή της παγκόσμιας συνωμοσίας.

Μία μεγάλου μήκους ταινία, σχεδόν δυόμιση ωρών, όπου τα πάντα εκτυλίσσονται με ιλιγγιώδη ταχύτητα, σε έναν άνευ προηγουμένου καταιγισμό εικόνας και ήχου. Αλλιώς, το διαρκές τέντωμα της κινηματογραφικής εμπειρίας, καθώς το ένα mindtrap διαδέχεται το άλλο.

Εν ολίγοις, ή ο Νόλαν δείχνει να γνωρίζει πολλά ή απλώς θέλει να παίξει με τα όρια του εγκεφάλου μας.

γράφει ο Γιώργος Σαράτσης Όταν η χολιγουντιανή έβδομη

του Στάθη Κεφαλούρου

Το πιο ιδιαίτερο και μακράν πιο ποιητικό μουσικό ντοκυμαντέρ των “26ες Νύχτες Πρεμιέρας” ήταν ο “Δρόμος της Σιωπής” που είδαμε χθες στις 2 Οκτωβρίου στο “Τριανόν”.

Το τιμώμενο πρόσωπο αρνήθηκε ευγενικά τα πάντα στον σκηνοθέτη. Την παρουσία του, την συμμετοχή του, την μουσική του, ακόμα και την μουσική που ακουγόταν μέσα από βίντεο. Τα υπόλοιπα βασικά μέλη του συγκροτήματος είτε καθ’ υπόδειξη του ιδίου είτε συγχρονιζόμενοι ψυχολογικά με την επιθυμία του παλιού τους φίλου, αρνήθηκαν επίσης κάθε βοήθεια στο κινηματογραφικό συνεργείο.

Ο Βέλγος σκηνοθέτης γεννήθηκε το 1973. Πρώτη φορά άκουσε τους Talk Talk το 1987. Με την εσωτερική λοιπόν δύναμη, που μόνο οι παιδικές μνήμες δίνουν, συνέχισε και πήγε στην Αγγλία να κάνει το ντοκυμαντέρ παρά τις διαφαινόμενες δυσκολίες. Επισκεπτόταν τόπους, όπου οι Talk Talk και κυρίως o αρχηγός τους, ο Mark Hollis, αυτή η μουσική ιδιοφυία, ζούσε και εμπνεόταν.

Επισκέφτηκε πόλεις και χωριά, κτίρια και εξοχές. Συνομίλησε με άλλους φίλους του απ’ τα παλιά. Ηχογράφησε έντομα και ζώα, χόρτα και δέντρα, αέρα και θάλασσα. Και ήταν τελικά σαν να άκουγες την μουσική των Talk Talk από τους τελευταίους τους κυρίως δίσκους, το Spirit of Eden και το laughing stock, που οι ειδικοί πλέον χαρακτηρίζουν ως πρόδρομους του post rock. Δεν ξέρω εάν με αυτόν τον έντεχνο τρόπο ο σκηνοθέτης μας υπέβαλε να ακούμε Talk Talk, αφού δεν του επιτρεπόταν να παίξει την μουσική τους και η έλλειψη αυτή γινόταν φανερή ιδίως στην αρχή. Δεν το ένιωσα έτσι. Ακόμα κι έτσι πάντως επιτυχία του είναι.

Επειδή ο Mark Hollis δεν είχε εκ του νόμου το δικαίωμα να του απαγορεύσει και την αναπαραγωγή παλαιών συνεντεύξεων του, ακούσαμε και κρατάμε μια απάντησή του σε δημοσιογράφο, που τον είχε ρωτήσει τί μουσική τελικά παίζει και εκείνος είχε απαντήσει μονολεκτικά και μονολόγιστα, humanitarian.

Το ντοκυμαντέρ μου άρεσε πάρα πολύ και προσωπικά το χαρακτηρίζω άκρως ποιητικό , διότι μου θύμισε κάτι που η μετριότητα μου έχει γράψει στο παρελθόν και που ο ίδιος ο σκηνοθέτης αφήνει να αποκαλυφθεί καθ’ όλη των διάρκεια των γυρισμάτων του, «Όταν φτάσεις στο σημείο ν’ αναρωτιέσαι Μα τι κάνω τώρα ; Τώρα τι κάνω ; ΚΑΝΤΟ κι αυτό που θα γίνει, θα’ ναι σωστό και πολύ πιθανόν, τέχνη».

Ο Mark Hollis έφυγε απ’ τη ζωή αυτή κατά την διάρκεια της δημιουργίας του ντοκυμαντέρ στις 25 Φεβρουαρίου του 2019. Η ταινία λοιπόν αυτή, τιμή προς το πρόσωπό του, που ο Mark Hollis, όπως έπρεπε, αρνήθηκε, έγινε πια ένας σιωπηλός κι απέριττος ύμνος προς την οσιακή αυτή μορφή της μουσικής, που ο ίδιος ήταν.

 

του Στάθη Κεφαλούρου Το πιο ιδιαίτερο και μακράν

του Γιώργου Σταφυλά, συγγραφέα

‘ Omnia sunt communia”

O Θαυμαστός καινούργιος κόσμος είναι ένα βιβλίο που μιλάει για την κοινωνία του μέλλοντος, μια κοινωνία που πραγματώνει το ιδανικό πολίτευμα όπως το φαντάζεται δεκαετίες τώρα η ελίτ. Μια μετακομμουνιστική κοινωνία όπου τα πάντα ανήκουν στο κράτος και στην οποία θεός ειναι μια μορφή ελεγχόμενης επιστήμης.

Σε ένα απόσπασμα, ο Παγκόσμιος Διαχειριστής συνομιλώντας με τον Άγριο λέει πως η σημερινή επιστήμη είναι ένα βιβλίο συνταγών μαγειρικής. “Εμείςς, λέει, “αποφασίζουμε ποιες συνταγές θα μπουν σε αυτό και ποιες όχι” Με άλλα λόγια, ποιες θεωρίες θα λάβουν την έγκριση και ποιες θα κριθούν ως  ακατάλληλες.

Απόλυτη αξία αυτής της κοινωνίας είναι η ίδια η ζωή που οφείλει να σημαίνει χαρά κι ευτυχία. Η ύψιστη αποστολή της επιστήμης είναι να κάνει τον άνθρωπο ευτυχισμένο και για να επιτευχθεί αυτό χρειαζόμαστε την βιολογία και την προπαγάνδα. Αποστολή της βιολογίας είναι να βγουν μέσα από δοκιμαστικούς σωλήνες οι μοντέρνοι χαρούμενοι σκλάβοι που θα αγαπουν την σκλαβιά τους και καθώς οι άνθρωποι πια δεν γεννούν, οι λέξεις μητέρα και πατέρας αποτελούν ύβρεις και η προφορά τους και μόνο αρκεί για να φέρει αμηχανία, γέλωτα η και λιποθυμίες ακόμα.

Ο “Θαυμαστός καινούργιος κόσμος” είναι επίσης μια κοινωνία απόλυτης σεξουαλικής ελευθεριότητας. Τα παλιά μοτίβα των σχέσεων δεν υπάρχουν. Το πάθος είναι έννοια ακατανόητη ‘οπως και η εγκράτεια. Όλα είναι εύκολα, όλοι πάνε με όλους, λέξεις όπως γάμος, αγάπη, αφοσίωση ηχούν τόσο παράξενα όσο και μια συμφωνία του Μπετόβεν στα αυτιά ενός πιθήκου.

Σε αυτόν τον κόσμο η τέχνη υπάρχει μόνο για να υπηρετεί την κοινωνική σταθερότητα και όλα τα τιτάνια έργα του παρελθόντος έχουν κριθεί ως  ακατάλληλα, γιατί εμπεριέχουν ιδέες μη κατανοητές για τον άνθρωπο του θαυμαστού καινούργιου κόσμου. Ο Παγκόσμιος Διαχειριστής λέει στον Άγριο: ”οτι είναι παλιό δεν μας κάνει” Ενώ όπως και στο 1984 η μνήμη είναι κάτι επικίνδυνο για την κοινωνική σταθερότητα. Κάνεις δεν πρέπει να θυμάται πως ήταν κάποτε ο κόσμος.

Ο “Θαυμαστός καινούργιος κόσμος” είναι εν τέλει μια κοινωνία όπου κανείς δεν βρίσκει τίποτα για να πιστέψει, τίποτα για να αγωνιστεί, τίποτα για το οποίο να αξίζει να πεθάνει. Πραγματώνοντας το ιδανικό που τραγουδούν οι στίχοι του Imagine ο “Θαυμαστός καινούργιος κόσμος” είναι μια αντι-ηρωική κοινωνία λωτοφάγων, όπου οι άνθρωποι ζουν αμέριμνοι, χωρίς πόνο, χωρίς αρρώστιες, αιώνια νέοι, απόλυτα υγιείς και ευτυχισμένοι.

Το επιστημονικό κράτος, το κράτος των ειδικών, τους τα παρέχει όλα. Το αντίτιμο για την εργασία που παρέχουν εκείνοι στο κράτος είναι η σόμα, το μαγικό χάπι στο οποιο συμπυκνώνονται όλες οι ανακαλύψεις των επιστημόνων για το πως λειτουργεί το νευρικό σύστημα του ανθρώπου- και όλες οι καλές ιδιότητες των ψυχοτρόπων ουσιών χωρίς καμιά από τις αρνητικές τους.  Άλλωστε ξέρουμε πως τα αισθήματα δεν είναι τίποτε άλλο από χημικές αντιδράσεις. Τι και αν δεν υπάρχει ελευθερία; Τι κι αν οι άνθρωποι έχουν μεταβληθεί σε τηλεκατευθυνόμενα ρομποτάκια; Αρκεί που είναι ευτυχισμένοι. Οι άνθρωποι στο ερώτημα: ”ευτυχία και ασφάλεια η ελευθερία” απάντησαν: “ευτυχία και ασφάλεια”.

Από την άλλη είναι ο Άγριος. Ο Άγριος είναι ένας άνθρωπος του παλιού καιρού με όλα εκείνα τα κουσούρια που οι επιστήμονες ονομάζουν νευρωσεις. Ο Αγριος πιστευει στον Θεό. Ο Θεός λέει είναι η πηγή κάθε ανώτερου ιδανικού αξίας και ομορφιάς. Ο Άγριος αγαπάει δυνατά, επιδιώκει το αιώνιο δέσιμο με το αντικείμενο του πόθου του, την όμορφη Λένινα(όχι τυχαία τα ονόματα Μαρξ Τρότσκι και Λένιν κυριαρχού στον Θαυμαστό καινούργιο κόσμο) και απαιτεί αφοσίωση από αυτή.

Για την Λένινα όμως τούτα όλα είναι ακατανόητα καθώς έχει προκαθοριστεί από την παιδική της ηλικία μέσω της υπνοπαιδείας να πιστεύει πως είναι φυσιολογικό να πηγαίνει κάθε μέρα με άλλον άντρα να διαλέγει εραστές μόνο για την σαρκική απόλαυση που δεν είναι τίποτε άλλο παρα μια ανάγκη όπως και το φαγητό.

H Tζέσσικα Μπράουν Φίντλεη ως Λενίνα στην σειρά “Θαυμαστός καινούργιος κόσμος”

Η Λένινα θέλει τον Άγριο άλλα για τον Άγριο η Λένινα είναι πόρνη. Κι όμως δεν φταίει αυτή, απλώς έχει προκαθοριστεί να πιστεύει αυτά που πιστεύει. Όπως ακριβώς δεν φταίνε και οι στρατιές ημιηλιθίων εργατών στα φορντιανα εργοτάξια που συνωστίζονται για να πάρουν την καθημερινή δόση τους σόμα και τους οποίους προσπαθεί ο Αγριος ματαίως να απελευθερώσει. Οι ημιηλίθιοι δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν την σκλαβιά τους γιατι απλώς έχουν προκαθοριστεί να ειναι ευτυχισμένοι με αυτήν.

Και τωρα ας σκεφτούμε πόσο απέχει ο “Θαυμαστός καινούργιος κόσμος” από την σημερινή παγκοσμιοποιημένη κοινωνια; Οχι πολυ ειναι η απάντηση. Από πολιτικής και οικονομικής απόψεως βαδίζουμε προς εναν παγκοσμιοποιημένο μετακομμουνιστικό μετακαπιταλιστικό ολοκληρωτικο κρατος οπου οι αποφάσεις παίρνονται απο υπερεθνικους οργανισμους και επιτροπες ειδικών χρηματοδοτούμενων από ιδρύματα κι επιχειρήσεις των ελιτ. Η ιδιοκτησία τείνει επίσης να καταργηθεί, ακριβως όπως και στον “Θαυμαστο καινουργιο κόσμο”, μεσω της αναγκαστικης απαλλοτρίωσης της περιουσίας που εχουν τράπεζες και κρατη επιβάλλει με έμμεσους φόρους και υπερχρέωση των νοικοκυριών.

Ακριβώς όπως και στον “Θαυμαστό καινούργιο κόσμο” ζουμε σε μια εποχή απόλυτης ελευθεριότητας, μια εποχή αποχαλίνωσης των ηθών σε βαθμό τέτοιο όπου το κάποτε φυσιολογικό, το κάποτε όμορφο και ηθικό να θεωρείται σήμερα ανώμαλο. Η ανατροπή αξιών που συναντάμε στον “Θαυμαστό καινούργιο κόσμο” βρίσκεται σήμερα σε πλήρη εξέλιξη.

Αλλά κυρίως βρίσκεται σε εξέλιξη η θεοποίηση της επιστήμης και η ιεροποίηση των επιστημόνων ως λειτουργών αυτης της θεότητας. Είναι μια διαδικασία που ξεκίνησε σταδιακά με την Γαλλική επανάσταση, όταν η λογική ανακηρύχθηκε σε απόλυτο ον. Η νομοτελειακή κατάληξη αυτης της διαδικασίας ειναι ο “Θαυμαστός καινουργιος κοσμος”. Αν εχεις αναγάγει την επιστήμη σε θεότητα και τους επιστήμονες σε ιερείς της τότε δεν απέχεις πολύ από το ολοκληρωτικο επιστημονικό κρατος που περιγραφει ο Χάξλευ.

H Λατρεία της Λογικής επί Γαλλικής Επαναστάσεως είναι η βάση για τον ιατρικό ολοκληρωτισμό που περιγραφει ο Χάξλεϋ

Αλλωστε άνθρωποι σαν τον Χάραρι θεωρουνται σημερα γκουρου οταν με τα βιβλια τους που γινονται αμέσως ανάρπαστα εισηγούνται το τελος της ιδιωτικής ζωής και την αναβάθμιση του Χόμο Σάπιενς σε ενα νεο μετα είδος μέσω τεχνολογικών εμφυτευμάτων. Η κοινωνια του μετα-ανθρώπου, του Χόμο Ντέους του Χαράρι δεν ειναι παρα το προστάδιο του Θαυμαστου καινουργιου κοσμου.

Ο Αγριος τελικά διαλέγει τον πόνο, την θλίψη, την αρρώστια, τα γηρατειά, τον θάνατο, Διαλέγει την αληθινή ζωή, την εναλλαγή των συναισθημάτων το μεγαλείο που κρύβεται στον πονο και τον αγώνα. Ο Αγριος λέει όχι στην ατελεύτηση ευτυχία της σόμα, όχι στο Imagine. Κάθε Αγριος τούτου του κόσμου καπως ετσι νιωθει, καπως ετσι πνιγεται μεσα στις στρατιες των αποχαυνωμένων που κατασκευάζει το σύστημα της υπνοπαιδείας που δεν ειναι αλλο απο την τηλεόραση. Καθε Αγριος αυτου του κόσμου μοιραια θα βλέπει τις στρατιες των ημιηλίθιων Γ και Δ ως υπανθρωπους. Καθε Αγριος αυτου του κοσμου μοιραια θα επιδιώκει την ηρωϊκη έξοδο.

Ο Χάξλεϊ κλείνει αυτο το τεραστιο εργο απαισιόδοξα όπως και ο Όργουελ. Στο 1984 ο Τζων Σμιθ συντρίβεται κι ομολογεί την αγάπη του για τον Μεγάλο Αδελφό. Εδω ο ήρωας, ο Αγριος, αυτοκτονεί. Και στις δύο περιπτώσεις το σύστημα νικάει και η ζωή συνεχίζεται. Απο τα τέσσερα μεγάλα δυστοπικα έργα φαντασίας που γραφτηκαν τον 20ο αιώνα δηλαδή το 1984, το Φαρεναϊτ 451 του Ρέι Μπράντμπερι και το Der Arbeiter του Ερνστ Γιούνγκερ αυτο ειναι ισως το πιο ανατριχιαστικά επίκαιρο. Ο αυριανός ολοκληρωτισμός δεν χρειάζεται βια, δεν θέλει εξαναγκασμό. Απαιτεί μονο συμμετοχικούς- χαρούμενους πολίτες στους οποίους θα παρέχει ευτυχία και ασφάλεια σε αντάλλαγμα για την υποταγή τους.

Ο Θαυμαστός καινούργιος κόσμος είναι ένα έργο που πρέπει όλοι να διαβάσουν.

του Γιώργου Σταφυλά, συγγραφέα ' Omnia sunt communia'' O

Για να γιορτάσει την 40η επέτειο της έκδοσης των “Ατελείωτων Ιστοριών” του Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν, η Harper & Collins κυκλοφόρησε χθες 1 Οκτωβρίου 2020, την πρώτη εικονογραφημένη έκδοση των ιστοριών που παίρνουν τους αναγνώστες πιο βαθιά στις ιστορίες που ειπώθηκαν στο “Χόμπιτ”, τον ‘Άρχοντα των Δακτυλιδιών” και το “Σαμάριλλον , συμπεριλαμβανομένων 18 πινάκων που απεικονίζουν σκηνές από την Πρώτη, την Δεύτερη και την Τρίτη Εποχή της Μέσης Γης.

Οι “Ατελείωτες Ιστορίες” είναι μια συλλογή διηγήσεων που εκτείνονται χρονικά από τις Παλιότερες Μέρες της Μέσης Γης στο τέλος του Πολέμου του Δακτυλιδιού και προσδίδουν σε αυτούς που έχουν ήδη διαβάσει το “Χόμπιτ” και τον “Άρχοντα των Δακτυλιδιών” μια ολόκληρη συλλογή τόσο από ιστορίες που δίδουν πληροφορίες για αυτά τα έργα, όσο και καινούργιες ιστορίες .

Tο βιβλίο επικεντρώνεται στο Βασίλειο της Μέσης Γης και αποτελείται από στοιχεία, όπως Η Αναζήτηση του Έρεμπορ, την έντονα περιγραφή για το πως ο Γκάνταλφ έστειλε τους Νάνους στο διάσημο πάρτυ στο πάγκ Εντ, την εμφάνιση του θεού της θάλασσας, Ούλμο μπροστά στα μάτια του Τούορ στην ακτή της Μπερέλιαντ και μια ακριβή περιγραφή της στρατιωτικής οργάνωσης των Καβαλλάρηδων της Ρόχαν.

Οι “Ατελείωτες Ιστορίες” συμπεριλαμβάνουν επίσης την μόνννη ιστορία για τους μακρείς χρόνους της Νούμενορ πριν την πτώση της και όλα όσα είναι γνωστά για θέματα, όπως οι Πέντε Μάγοι, οι Παλαντίρι και ο θρύλος του Άμροθ. Οι ιστορίες επιλέχθησαν από τον Κρίστοφερ Τόλκιν, ο οποίος παρέχει σχόλιο για κάθε ιστορία, βοηθώντας τον αναγνώστη να καλύψει τα κενά και τοποθετεί κάθε ιστορία στο ευρύτερο πλαίσιο των γραπτών του πατέρα του.  .

Τέλος η επετειακή έκδοση των 40 χρόνων του βιβλίου περιλαμβάνει 18 εκθαμβωτικούς πίνακες από διάσημους Τολκινικούς ζωγράφους, όπως ο Άλαν Λη, ο Τζών Χιούε και ο Τεντ Νάσμιθ, οι οποίοι αποκαλύπτουν τις Τρεις Εποχές της Μέσης Γης, όπως δεν έχει γίνει ποτέ πριν.

Για να γιορτάσει την 40η επέτειο της

Επιμέλεια: Κώστας Τάταρης

“Όμοια σε όλες τις ζωγραφιές του Γκρέκο το φως σπαθίζει με σφοδρότητα τον αγέρα, έχει κάτι το ανήλεο και σαρκοβόρο – είναι σαν το Άγιο Πνέμα στην Επιφοίτησή του. Οι Απόστολοι λαγάζουν κάτω τρεμάμενοι’ σα να θέλουν να ξεφύγουν, μα είναι πια πολύ αργά. Το Πνέμα ορμάει σα γεράκι και γαντζώνεται απάνω τους. Ένας Απόστολος βάζει σταυρωτά τα χέρια του απάνω από το κεφάλι του για ν’αποφύγει το Πνέμα, μα τα χέρια του γιομώνουν αίματα.

Τέτοιο το φως στα έργα του Γκρέκο. Τρώει τα σώματα,αποσυνθέτει τα σύνορα κορμιού και ψυχής, τανύζει σα δοξάρι τα κορμιά – κι ας σπάσουν. Το φως του είναι κίνηση. Κίνηση βίαιη. Δεν πηγάζει από τον ήλιο, είναι αντίθετο με το φως του ήλιου. Το φως χιμάει σαν από φεγγάρι τραγικό, ο αγέρας μερμηδίζει γιομάτος κεραυνό, οι αγγέλοι κάποτε ξεσπούν κατάκορφα στον ουρανό σαν αστραποβολίδες, που σπάζουν πολύχρωμες, απειλητικές, πάνω από τα κεφάλια των ανθρώπων. Κι έτσι τα πρόσωπα του Γκρέκο έχουν την κερωμένη εκστατική όψη που έχουν τα φαντάσματα ή που παίρνουν οι μορφές μας σε μια μεγάλη γαλάζια αστραπή”.

Ν. Καζαντζάκης, ” Ταξιδεύοντας – Ισπανία”

Σαν σήμερα, το 1541, γεννιέται ο μεγάλος ζωγράφος Δομήνικος Θεοτοκόπουλος (“El Greco”).

Επιμέλεια: Κώστας Τάταρης "Όμοια σε όλες τις ζωγραφιές

Με αφορμή τα σημερινά 75α γενέθλια του συνθέτη μουσικής δωματίου, τζαζ, χορωδιακών έργων και μπαλλέτου, Κυριάκου Σφέτσα, θυμόμαστε δια χειρός Ανδριόπουλου μια παλαιότερη συναυλία με έργα του στην Λευκάδα με τίτλο “Μια νύχτα στο Ιόνιο” (Άβαλον των Τεχνών)

           του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

                                                                 Φωτογραφίες: Κωνσταντίνος Σοφιανός  

Το αφιέρωμα στον συνθέτη Κυριάκο Σφέτσα στην Λευκάδα, την περασμένη Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2015, τα είχε όλα: Μεγάλη συμμετοχή κόσμου, ένα πλήρες πρόγραμμα, μουσικότητα, συγκίνηση, οίστρο! 

Ήταν κυριολεκτικός ο τίτλος της συναυλίας: «Μια νύχτα στο Ιόνιο». Μια νύχτα πλημμυρισμένη από τις μουσικές του Κυριάκου Σφέτσα, ο οποίος εδώ και χρόνια μένει μόνιμα στον τόπο του, την Λευκάδα.  

Την πρωτοβουλία για το αφιέρωμα στον σημαντικό έλληνα συνθέτη, είχε η Δημόσια Βιβλιοθήκη Λευκάδας και η προϊσταμένη της, Μαρία Ρούσσου.

 Η συναυλία πραγματοποιήθηκε στην Αίθουσα Εκδηλώσεων του Μουσικού Σχολείου Λευκάδας, με την δυναμική συμμετοχή των μαθητών του Σχολείου, κάτι που μας γεμίζει αισιοδοξία για το μουσικό αύριο της χώρας.

Ο κορυφαίος Λευκάδιος συνθέτης Κυριάκος Σφέτσας

Το πρώτο μέρος της εκδήλωσης περιλάμβανε:

– Χαιρετισμό του Διευθυντή του Μουσικού Σχολείου Λευκάδας Άγγελου Βλάχου.

– Αναφορά της Μαρίας Ρούσσου σε βιογραφικούς σταθμούς του Κ. Σφέτσα.

– Προβολή οπτικοακουστικών αποσπασμάτων από το έργο του συνθέτη.

– Ομιλία του συνθέτη.

Στο δεύτερο μέρος οι μαθητές ερμήνευσαν τα εξής έργα: 

– Μια νύχτα στο Ιόνιο, για σόλο πιάνο

– Concertino for violin and piano 

– Fiction Moments (adagio), για τρομπέτα και πιάνο

– Brassy sound (1ο και 3ο μέρος), για τρομπόνι και πιάνο

– Concertino for piano and strings (1η φιγούρα). Διεύθυνση – Μεταγραφή: Έκτορας Μερκούρης

– Small shapes (for Neo), για σόλο κρουστά

– Πρώτη Μπαλάντα για πιάνο, «Πέρα από τον ουρανό» 

– Ιόνιος Λύρα, με την Μπαντίνα του Μουσικού Σχολείου Λευκάδας. Σολίστ η Δάφνη Πανουργιά. Διεύθυνση – Μεταγραφή: Έκτορας Μερκούρης.

Η σοπράνο Δάφνη Πανουργιά

Το έργο Ιόνιος Λύρα είναι γραμμένο για γυναικεία φωνή και Ορχήστρα Εγχόρδων, το 1994 στην Αθήνα. Είναι παραγγελία του Δήμου Λευκάδας και η πρώτη εκτέλεση έγινε την Κυριακή 7 Αυγούστου 1994, στο μεσαιωνικό κάστρο της Λευκάδας, στο πλαίσιο των “Γιορτών Λόγου και Τέχνης”, σε ειδική τιμητική συναυλία και εκδήλωση για την προσφορά και το έργο του συνθέτη. Η Ιόνιος Λύρα είναι σε ποίηση Αριστοτέλη Βαλαωρίτη.

Στον Κυριάκο Σφέτσα ευχόμαστε έτη πολλά για να μας δίνει, όπως πάντα, έργα πρωτότυπα, αληθινά έν-τεχνα, που στάζουν μουσικότητα.

Με αφορμή τα σημερινά 75α γενέθλια του

Η αλήθεια είναι ότι ο θάνατος είναι πολύ ζόρικο πράγμα. Να το πω μ’ αυτή τη λαϊκή και εξορκιστική λέξη. Ζόρικο. Και επιπλέον είναι και η αναγωγή των πάντων εκεί… Παρντόν, αναιρείται η έκφραση. Και επιπλέον εκεί γίνεται και η αναγωγή των πάντων. Όλα της ζωής ανήκουν στον θάνατο. Πως να το κάνουμε; Κατά συνέπεια είναι ένα γεγονός που θα συμβεί σε όλους μας, και με απασχολεί, πρέπει να ομολογήσω, πάρα πολύ και σχεδόν ολάκερη τη ζωή μου μ’ απασχόλησε. Και βέβαια είναι και μέσα στην ποίησή μου συνέχεια ο θάνατος. Αν είχα αγιάσει θα είχα τελειώσει με τον θάνατο. Αλλά εκείνοι που αγιάζουν είναι ελάχιστοι και δεν τους ξέρει κανείς. Εγώ είμαι στη κοινωνία, στις αδυναμίες, στις επιθυμίες, στις ορέξεις, και ο θάνατος βιωματικά θα ’λεγα με λιανίζει.

[απόσπασμα συνέντευξης στο Βασίλη Καββαθά,
“Ο ποιητής είναι θυσιασμένος εδώ στην Ελλάδα”,
περ. Ταχυδρόμος, τευχ. 25, 22 Ιουν. 1989

Η αλήθεια είναι ότι ο θάνατος είναι

Σκαλκώτας, Νίκος
World premiere recordings 1949-2019: Twelve Greek dances / Suite (1929) / Songs / Dances / The return of Odysseus. A. Cathariou , T. Economou , N. Pissareva Zymbalist, N. Samaltanos, C. Sirodeau . Melism, vol. 1. 2019. MLS-CD-025.

Του Παναγιώτη Α. Ανδριόπουλου

Στις 19 -9-1949, ανεχώρησε ο μεγάλος Νίκος Σκαλκώτας.

“Θέλουμε να σας παρουσιάσουμε τον Νίκο Σκαλκώτα ως έναν μείζονα εκπρόσωπο του ευρωπαϊκού πολιτισμού και με τη μουσική μας εστίαση τους προσεχείς μήνες να συνεισφέρουμε στην ενίσχυση και την εκτίμηση που τρέφουμε σ’ αυτή τη θαυμαστά πολύπλευρη κληρονομιά του”, έλεγε πριν δυο χρόνια χαρακτηριστικά ο σπουδαίος μαέστρος Ντάνιελ Μπάρεμποϊμ, με αφορμή το αφιέρωμα 10 συναυλιών στον μεγάλο Έλληνα συνθέτη, που πραγματοποίησε την σεζόν 2018-19 η Κρατική Όπερα του Βερολίνου, της οποίας είναι καλλιτεχνικός διευθυντής, και η περίφημη Αίθουσα Πιερ Μπουλέζ, τιμώντας τα 70χρονα από τον θάνατο του συνθέτη.

Το πολύπλευρο αυτό αφιέρωμα, στο οποίο εκτελέστηκε μεγάλο μέρος του σκαλκωτικού corpus, ξεκίνησε με την “Επιστροφή του Οδυσσέα”, μείζον έργο του Σκαλκώτα, που δεν έχει παιχτεί ποτέ στην Ελλάδα.

Να, όμως, που στο cd – αποκάλυψη, στον ψηφιακό δίσκο – θησαυρός, που κυκλοφορήθηκε από την Γαλλική δισκογραφική εταιρία Melism το 2019, και επιμελήθηκε ο Νικόλαος Σαμαλτάνος, έχουμε την ορχηστρική εισαγωγή Η Επιστροφή του Οδυσσέα, σε μεταγραφή του συνθέτη για δύο πιάνα. Πρόκειται για μια παλαιότερη ηχογράφηση – εξαιρετική ερμηνεία, από τους Νικόλαο Σαμαλτάνο και Christophe Sirodeau, που έγινε στην Μεγάλη Αίθουσα του Ωδείου της Μόσχας το Δεκέμβριο του 1994 σε ψηφιακή επεξεργασία του 2018. Αυτή η ηχογράφηση είχε κυκλοφορηθεί αρχικώς στο cd “Le retour d’ Ulysse” (Agora Musica, 1995).

Η «Επιστροφή του Οδυσσέα» του 1944-45, 1949 (ΑΚ5a), είναι το μόνο ολοκληρωμένο και σπονδυλωτό μέρος που προοριζόταν, κατά τον αείμνηστο μουσικολόγο και σκαλκωτολόγο Γιάννη Γ. Παπαϊωάννου σαν εισαγωγή μιας όπερας με το ίδιο όνομα. Το έργο πρωτοπαρουσιάστηκε στις 23 Ιουνίου του 1969 από την Συμφωνική του Λονδίνου με αρχιμουσικό τον Antal Dorati. Η μεταγραφή έγινε από τον Σκαλκώτα λίγο πριν το θάνατο του, μετά από παράκληση του προσωπικού φίλου του, πιανίστα Alex Thurneissen.

Οι συντελεστές – μουσικοί του ψηφιακού δίσκου που παρουσιάζουμε εδώ, είναι οι: Little Symphony Orchestra of San Francisco με αρχιμουσικό τον Gregory Miller, Αγγελική Καθαρίου, Τότα Οικονόμου, Nina Pissareva Zymbalist, Νικόλαος Σαμαλτάνος και Christophe Sirodeau.

Το συνοδευτικό booklet, εκτός από το δίγλωσσο κείμενο (αγγλικά – γαλλικά) του Νικολάου Σαμαλτάνου που μας αποκαλύπτει το ιστορικό της σύνθεσης, έρευνας και ηχογράφησης των έργων, περιλαμβάνει σπάνιο φωτογραφικό υλικό από τα αρχεία Χουρμουζίου – Παπαϊωάννου, από τη Βιβλιοθήκη «Λίλιαν Βουδούρη» καθώς και από τα πολύτιμα αρχεία των Θωμά Ταμβάκου, Πολυξένης Ματέι, Νικολάου Σαμαλτάνου και Alice’s Archives.

Ο ελληνογάλλος πιανίστας Νίκος Σαλμάνος

Το υλικό αυτό συνίσταται σε φωτογραφίες εποχής και χειρόγραφες παρτιτούρες του συνθέτη καθώς και φωτογραφίες των ερμηνευτών που συνοδεύονται από προγράμματα από ρεσιτάλ και συναυλίες τους με τα έργα της έκδοσης, την οποία επιμελήθηκε ο Δημήτρης Σαμαλτάνος.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στο οπισθόφυλλο της έκδοσης το κείμενο του εκδότη επισημαίνει το σχόλιο του μουσικολόγου Hans Kelller που παρουσιάζει τον Σκαλκώτα ως το 4ο “S” στη σύγχρονη μουσική μετά από τα τρία αντίστοιχα των Schoenberg, Stravinsky και Shostakovitch.

Πρέπει εδώ να εξάρουμε την όλη εργασία του Νίκου Σαμαλτάνου πάνω στην Σκαλκώτα. Πολυχρόνια, σοβαρή, αποδοτική, άκρως ποιοτική. Του είμαστε ευγνώμονες για τον κόπο και την αγάπη του στο σκαλκωτικό έργο, το οποίο αναδεικνύει όπως του πρέπει.

Ας δούμε αναλυτικότερα τι περιλαμβάνει το cd: Το CD (tracks 1–5) ξεκινά με τη Σουίτα του 1929 (ΑΚ3) στην εκδοχή για βιολί και πιάνο από μια πρόσφατη ηχογράφηση των Nina Pissareva Zymbalist και Νικολάου Σαμαλτάνου που πραγματοποιήθηκε στον Ναό Saint Marcel στο Παρίσι το 2019. Το έργο παρουσιάζεται εδώ για πρώτη φορά στην πιο ολοκληρωμένη του μορφή περιλαμβάνοντας και το 5ο ημιτελές μέρος με το μέρος του βιολιού μόνο, μιας και το μέρος του πιάνου έχει χαθεί. Η έκδοση του έργου έγινε από το Hellenic Music Centre, σε σχεδιασμό και επιμέλεια του Γιάννη Σαμπροβαλάκη.

Ακολουθούν (tracks 6–8) τρία τραγούδια επάνω σε στίχους των Δ. Χωραφά (από άγνωστη ποιητική συλλογή του γνωστού Έλληνα αρχιμουσικού) και Ι. Στεφάνου. «Στην Αμμουδιά» (On the Beach, 1946 AK89a) και «Η Μουσική» (The Music, 1946, AK89)) του πρώτου και «Κάποτε» (Once upon a time, 1938, AK81) του δεύτερου. Ερμηνεύουν εξαιρετικά η μεσόφωνος Αγγελική Καθαρίου και ο Νικόλαος Σαμαλτάνος στο πιάνο.

Στα tracks 9-13 έχουμε την «Επιστροφή του Οδυσσέα», για την οποία ήδη κάναμε λόγο.

Στη συνέχεια ακούμε μια επιλογή δώδεκα από τους 36 περίφημους Ελληνικούς Χορούς για ορχήστρα (1931–1949, AK11) σε ηχογράφηση της Little Symphony Orchestra of San Fransisco με αρχιμουσικό τον Gregory Miller που πραγματοποιήθηκε το 1957 (tracks 14–25). Πρόκειται για την πρώτη παγκόσμια δημοσίευση με στερεοφωνική επεξεργασία του ήχου μιας ιστορικής ηχογράφησης, το πρωτότυπο της οποίας φαίνεται ότι έχει χαθεί. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ελληνικής καταγωγής μαέστρος (Γρηγόριος Μανούσσος), όπως εμφανίζεται στα αρχεία της Φιλαρμονικής της Νέας Υόρκης, είχε αντικαταστήσει κάποιες φορές τον Leonard Bernstein σε προγραμματισμένες συναυλίες της φημισμένης ορχήστρας.

Θυμίζουμε εδώ ότι χορούς του Σκαλκώτα με την Φιλαρμονική της Ν. Υόρκης είχε ερμηνεύσει και ηχογραφήσει ο μέγας Δημήτρης Μητρόπουλος.

Το CD κλείνει με μια ιστορική επίσης ηχογράφηση που ανακαλύφθηκε πρόσφατα με δύο από τους χορούς (Σιφνέϊκος και Ηπειρώτικος), στην εκδοχή τους για πιάνο, η οποία έγινε στο Παρίσι, στα studio της Γαλλικής Ραδιοφωνίας το 1949 από την Τότα (Θεοδότα) Οικονόμου και αποτελεί την πρώτη παγκόσμια ηχογράφηση έργων του Σκαλκώτα (tracks 26–27). Η διακεκριμένη Ελληνίδα σολίστ του πιάνου, με διεθνή καριέρα, είχε σπουδάσει με τον Heggei, μαθητή του Liszt και γνώριζε προσωπικά τον Σκαλκώτα, ο οποίος μάλιστα της είχε δώσει τη συγκεκριμένη παρτιτούρα.

Τότα Οικονόμου

Η ιστορική αυτή ηχογράφηση αποκαθιστά και την αλήθεια για την Τότα Οικονόμου, καθώς συγκαταλεγόταν στους παλαιούς επιφανείς πιανίστες χωρίς δισκογραφική δραστηριότητα (βλ. Θεόδωρος Λούστας, Σημαντικοί έλληνες πιανίστες του παρελθόντος, στο περιοδικό “Πολυφωνία” τεύχ. 18 [2011, σ.29-85] και Απόστολος Παληός στην σημαντική Διδακτορική διατριβή του για τον Λώρη Μαργαρίτη, σ. 87).

Μ’ ένα λόγο, το cd αποτελεί πραγματική συμβολή στην μουσική φιλολογία για τον Ν. Σκαλκώτα.

Μακάρι να έχουμε κι άλλες τέτοιες αποκαλύψεις στο μέλλον…

 

 

Σκαλκώτας, Νίκος World premiere recordings 1949-2019: Twelve Greek

Ανέκδοτες φωτογραφίες, σκηνές από γυρίσματα, ποιήματα και αφηγήσεις από το προσωπικό ημερολόγιο του Αντρέι Ταρκόφσκι αντιστοιχίζουν τα βιώματα και τις ιδέες του κορυφαίου Ρώσου δημιουργού με τις ταινίες του. Οι πιο φωτεινές σελίδες από τα «Μαρτυρολόγια» ζωντανεύουν σε μια προσευχή για το σινεμά και την τέχνη. Μέσα από αναφορές στη ζωή του, τις αντιδράσεις που προκάλεσε το απαράμιλλο έργο του, αλλά και τους αγαπημένους του καλλιτέχνες, ο Ταρκόφσκι φιλοσοφεί (αν και ο ίδιος το αρνείται) τη δική του «Ασκητική» για τον κινηματογράφο, ανάγοντας ένα βαθιά προσωπικό ντοκιμαντέρ (που επιμελείται με τρυφερότητα ο συνονόματος γιος του) σε ένα απαραίτητο οπτικό συμπλήρωμα για την καριέρα του σκηνοθέτη. Παρουσία του παραγωγού της ταινίας. 

ΙΤΑΛΙΑ, ΡΩΣΙΑ, ΣΟΥΗΔΙΑ | 2019 | ΕΓΧΡΩΜΟ & ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟ | DCP | 97′ | ΡΩΣΙΚΑ

O Αντρέι Ταρκόφσκι υιός, σε μια συναρπαστική συνέχεια με τα ίδια ακριβώς αρχικά του ποιητή πατέρα του, Αντρέι, αλλά και του παππού του, επίσης ποιητή, Αρσένι, ένωσε τις παλάμες του κι άφησε τον τόσο πρόωρα εκλιπόντα Ταρκόφσκι του κινηματογράφου μας να έρθει ξανά κοντά μας, να τον ακούσουμε, να τον δούμε, να μιλήσουν τα κάδρα και οι ποιήσεις του. Έστω για 97 λεπτά.

Χρόνος όμως τελικά, όπως και στο σινεμά του, πολλαπλασιαζόμενος, εκτεινόμενος σ’ ένα πέρα για πέρα αισθητό άπειρο. Η Τέχνη για τον Ταρκόφσκι υφίσταται σε αξιωματική συνάρτηση με τον Θεό, με την ευλαβική αναγνώριση του πεπερασμένου μας, την εκ βαθέων ανάγκη να μεταφραστεί το προσωπικό οικουμενικά και στην υπηρεσία της εσωτερικής ανθρώπινης ελευθερίας. Προφητικό, υψηλόφρον και πνευματικά συναρπαστικό. Η.Δ.

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Andrey A. Tarkovsky
ΣΕΝΑΡΙΟ: Andrey A. Tarkovsky
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Alexsey Naidenov
ΜΟΝΤΑΖ: Michal Leszczylowski, Andrey A. Tarkovsky

ΑΝΤΡΕΪ Α. ΤΑΡΚΟΦΣΚΙ
Ρώσος σκηνοθέτης και μοντέρ, γιος του περίφημου δημιουργού, γεννημένος το 1970. Το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ είναι το ντεμπούτο του στο μεγάλο μήκος.

ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ
2019 
Andrey Tarkovsky. A Cinema Prayer

Ανέκδοτες φωτογραφίες, σκηνές από γυρίσματα, ποιήματα και