ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ακολουθήστε μας:
1 May, 2026
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΒΑΛΟΝ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
SECTION
logo
mobile-logo
ΚεντρικήStandard Blog Whole Post (Σελίδα 93)
ΙΣΤΟΡΙΑ - ΙΔΕΕΣ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Είναι ξεκάθαρο, ότι η πολιτική που επικράτησε στους Δημοκρατικούς και επιβλήθηκε παγκοσμίως, ήταν αυτή της αποδόμησης των αρχών και αξιών που παρέδωσε η ελληνική φιλοσοφική σκέψη στην οικουμένη.

Είναι επίσης δεδομένο, ότι οι Ρεμπουμπλικάνοι είχαν χάσει τον προσανατολισμό τους και προέκυψε ο Τραμπ. Αμφιλεγόμενος, ίσως λάθος άνθρωπος, που μίλησε όμως ορθά και πολιτεύθηκε ακόμη πιό κοντά στις αξίες του ελληνικού κοσμοσυστήματος. Αποτελεσματικός οικονομικά, με σεβασμό των άλλων εθνών και χωρίς κανένα πόλεμο ως σωτήρας ή απεσταλμένος του Θεού.

Μετά τις εκλογές ίσως ησυχάσουμε και από τον κορωνοιό ! Ανεξαρτήτως αποτελέσματος.

Αν γκρεμίσουν τον «κόσμο» του Τραμπ, θα έχουν πετύχει τον στόχο τους. Αν κερδίσει ο Τραμπ, θα νικήσει και τον κορωνοιό με τους τυχόν εμπνευστές του

Τρίτη εκδοχή , αδυσώπητη σύγκρουση των δύο κοσμοαντιλήψεων και εκτός ΗΠΑ….

Είναι ξεκάθαρο, ότι η πολιτική που επικράτησε

ΙΣΤΟΡΙΑ - ΙΔΕΕΣ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Δεν είμαστε πολιτικό περιοδικό, όμως πιστεύουμε ότι πολλά από αυτά που συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια, όπως ο ορθοπολιτικός φασισμός, το γκρέμισμα των αγαλμάτων και των Δυτικών αξιών στηρίζονται από την ακραία πτέρυγα των Δημοκρατικών. Με αυτό το σκεπτικό το άρθρο του Τηλέμαχου Χορμοβίτη  εμπίπτει  στις ανησυχίες μας ως περιοδικό των Τεχνών και του Πολιτισμού

 του Τηλέμαχου Χορμοβίτη         

Oι σημερινές προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ είναι η πιο κρίσιμη εκλογική αναμέτρηση των τελευταίων δεκαετιών. Χωρίς ίχνος υπερβολής, το αποτέλεσμά τους θα κρίνει το μέλλον και την πορεία ολόκληρου του δυτικού πολιτισμού.

Μια νίκη του Τζο Μπάιντεν θα σημάνει τον θρίαμβο του κορωνο-ολοκληρωτισμού, θα οδηγήσει σε λοκντάουνς χωρίς τέλος, σε μια άνευ προηγουμένου οικονομική καταστροφή και σε παραβιάσεις στοιχειωδών ατομικών ελευθεριών.

Μια νίκη του Τζο Μπάιντεν θα σημάνει τον θρίαμβο του ορθοπολιτικού φασισμού και της επικίνδυνης woke ιδεολογίας. Η ελευθερία του λόγου θα δεχτεί σημαντικά πλήγματα και όλες οι πολιτισμικές σταθερές του δυτικού πολιτισμού θα αμφισβητηθούν. Στην δικαιωματιστική Δύση του πολύ κοντινού μέλλοντος η νομική ισότητα θα πάει περίπατο και θα κρίνεσαι με βάση το χρώμα σου, το φύλο σου και την σεξουαλική σου ταυτότητα.

Μια νίκη του Τζο Μπάιντεν σημαίνει επιστροφή σε μια πιο επεμβατική εξωτερική πολιτική για τις ΗΠΑ, σημαίνει νέες πολεμικές περιπέτειες με “ανθρωπιστικό” προκάλυμμα (όπως άλλωστε το συνηθίζουν οι Δημοκρατικοί), σημαίνει χιλιάδες νεκρούς, φτώχεια, προσφυγιά και ενίσχυση του ισλαμικού φονταμενταλισμού.

Μια νίκη του Τζο Μπάιντεν θα σηματοδοτήσει τον θρίαμβο της λεγόμενης “πράσινης ανάπτυξης” και θα δώσει ώθηση στην υστερία της “κλιματικής αλλαγής”. Αυτή η εξέλιξη σημαίνει μια άνευ προηγουμένου κρατική παρέμβαση στις ζωές μας (μέχρι και απαγόρευση των αεροπορικών ταξιδιών ζητούν οι ζηλωτές της οικολογίας που βρίσκονται μέσα στο Δημοκρατικό Κόμμα), σημαίνει κρατικά επιδοτούμενα δωράκια στους εκλεκτούς μεγαλοεπιχειρηματίες του συστήματος, σημαίνει πιο ακριβή ενέργεια και περαιτέρω φτωχοποίηση για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλον τον κόσμο.

Μια νίκη του Τζο Μπάιντεν σημαίνει αποδυνάμωση του αποκεντρωμένου συστήματος του εθνών-κρατών, σημαίνει ένα ακόμη βήμα προς έναν πλανήτη με λίγες συγκεντρωτικές υπερεθνικές κρατικές οντότητες, που θα παίρνουν αποφάσεις μακριά από τον έλεγχο των απλών ανθρώπων.

Ο Ντόναλντ Τραμπ, με όλα τα λάθη του και όλες τις αδυναμίες του χαρακτήρα του, στάθηκε θαρραλέα απέναντι σε αυτές τις ανησυχητικές εξελίξεις, με έργα και όχι με λόγια, ακόμη και όταν όλο το καθεστωτικό σκυλολόι λυσσομανούσε εναντίον του. Μια νίκη του θα αποτελέσει ανάχωμα σε αυτές τις επικίνδυνες τάσεις που απειλούν την ίδια την ταυτότητα του Δυτικού πολιτισμού και θα ενισχύσει και τις ευρωπαϊκές δυνάμεις που παλεύουν ενάντια σε αυτό το δυστοπικό μέλλον που μας ετοιμάζουν οι αδίστακτες φιλελεφτ ελιτ.

Γι’ αυτούς τους λόγους, του εύχομαι καλή τύχη σήμερα!

Δεν είμαστε πολιτικό περιοδικό, όμως πιστεύουμε ότι

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Με χαρά και ικανοποίηση αναγγέλλουμε ότι το όνειρο των διαδικτυακών διαλέξεων, δηλαδή νέας μορφής εκφράσεως του Μορφωτικού Κέντρου Λόγου “Αληθώς” σε καιρό Πανδημίας, λαμβάνει σάρκα και οστά από σήμερα, 2 Νοεμβρίου 2020.

Το φιλόδοξο αυτό πρόγραμμα φέρει τη γενική ονομασία “LECTURES ΑΛΗΘΩΣ” και περιοδικώς θα φιλοξενεί πνευματικούς ανθρώπους εκ περάτων, οι οποίοι θα παρουσιάζουν από ένα -ενδιαφέρον ελπίζουμε- θέμα, το οποίο θα άξιζε να φθάσει έως εσάς, τους θεατές ή αναγνώστες μας, φιλικούς θιασώτες -ούτως ή άλλως- του “Αληθώς” από δεκαετίας.

Η πρώτη διάλεξη – παρουσίαση υπογράφεται από τον κ. Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλο, διακεκριμένο Θεολόγο και Μουσικό, με τίτλο: “ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΣΤΙΣ ΣΥΝΕΙΚΟΝΕΣ ΤΟΥ ΕΛΥΤΗ”. Η παρουσίαση αυτή πραγματοποιείται στο πλαίσιο αφενός μεν των σημερινών γενεθλίων του Νομπελίστα Ποιητή μας (γεν. 2 Νοεμβρίου 1911), αφετέρου δε της επί θύραις (8/11) εορταστικής Συνάξεως των Αγίων Αγγέλων.

Λοιπόν, η διάλεξη Ανδριόπουλου για τους Αγγέλους του Ελύτη, παρουσιάζεται απόψε το δειλινό, κάνοντας πρεμιέρα μέσω του καναλιού μας στο YouTube, στις 6 ακριβώς. Μην την χάσετε!

Θα την βρείτε ακολούθως:

Με χαρά και ικανοποίηση αναγγέλλουμε ότι το

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Σε μια συγκλονιστική απαγγελία της «Ιθάκης» του Κωνσταντίνου Π. Καβάφη με μουσική επένδυση του διεθνούς φήμης μουσικοσυνθέτη Βαγγέλη Παπαθανασίου, είχε προχωρήσει το 2004 ο Σον Κόνερι, ο οποίος απεβίωσε σήμερα σε ηλικία 90 ετών.

«Είναι μια υπέροχη ιστορία, από τις ωραιότερες που έχω συναντήσει και κάτι πολύ διαφορετικό απ’ ό,τι έχω διαβάσει», είχε πει για την «Ιθάκη», ενώ για τον Καβάφη είχε τονίσει ότι «είναι σοφός, απλός, που είναι ο καλύτερος τρόπος να ακολουθεί κανείς και απευθύνεται πραγματικά στον κόσμο».

Το cd με την ώριμη απαγγελία του Σον Κόνερι, συνόδευε το βιβλίο της συζύγου του Μισελίν Ροκμπρίν – Κόνερι «A journey icolour» (εκδόσεις Αθηναΐς), το οποίο περιελάμβανε ζωγραφικά της έργα, μια ματιά στις στιγμές της καθημερινότητας μέσα από τη ζωγραφική.

Ολα τα έσοδα και τα δικαιώματα του Σον Κόνερι, της Μισελίν Κόνερι και του Βαγγέλη Παπαθανασίου από τις πωλήσεις του βιβλίου και του cd, είχαν διατεθεί στον φιλανθρωπικό σύλλογο «Οι φίλοι του παιδιού».

Πηγή: Καθημερινή

Σε μια συγκλονιστική απαγγελία της «Ιθάκης» του

ΙΣΤΟΡΙΑ - ΙΔΕΕΣ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Εισαγωγή – επιμέλεια Σπύρος Δημητρίου 

Σήμερα 30 Οκτωβρίου 1966 επέτειος της αποδημίας του «Ελεύθερου Πνεύματος» των ελληνικών γραμμάτων του Γιώργου Θεοτοκά. Εξέφρασε την γενιά του Τριάντα με τον καλύτερο τρόπο ως πένα μα κι ως αισθητικό ρεύμα.

Δίκαια, λοιπόν, αναφέρεται ως ο «θεωρητικός» αυτής της γενιάς, μια γενια που συνέβαλε τα μέγιστα σε όλες τις μορφές της λογοτεχνίας μας, χαράσσοντας ανεξίτηλα τα ελληνικά γράμματα τον περασμένο αιώνα και όχι μόνο.

Πάνω τους πάτησαν δυο και τρείς γενιές του πνεύματος, πριν μπούμε στην ατέρμονη περιδίνηση του μεταμοντερνισμού, της νεωτερικότητας, του α-λογου και του παράλογου.

Το Δεκέμβριο του 1986, είκοσι χρόνια από τον θάνατό του, το περιοδικό «ΕΘΥΝΗ» στη σειρά του «ΤΕΤΡΑΔΙΑ» εξέδωσε ένα αφιερωματικό τόμο αρ. 26, με τίτλο : «Οδοιπορία του Γιώργου Θεοτοκά», με σπουδαία κείμενα για το συγγραφέα της «Αργώς».

Η “Γενιά του 30″ φωτογραφημένη στο σπίτι του Γιώργου Θεοτοκά το 1962. Από αριστερά όρθιοι: Θανάσης Πετσάλης, Ηλίας Βενέζης, Οδυσσέας Ελύτης, Γιώργος Σεφέρης, Αντρέας Καραντώνης, Στέλιος Ξεφλούδας, Γιώργος Θεοτοκάς. Καθισμένοι: Άγγελος Τερζάκης, Κώστας Δημαράς, Γιώργος Κατσίμπαλης, Κοσμάς Πολίτης και Ανδρέας Εμπειρίκος.

Προλογίζοντας αυτό το πόνημα το περιοδικό, γράφει ενδεικτικά : «Μέσα, στην αιθάλη των καιρών μας που σκεπάζει ολόκληρη τη νεοελληνική κοινωνία, και την υψηλή περιοχή των Γραμμάτων μας, ο Θεοτοκάς στέκεται φωτεινός εκφραστής των ιδανικών, των θέσεων και των προσδοκιών της μεγάλης “Γενιάς του 30”, αλλά συγχρόνως και μάρτυρας της ευγένειας του πνεύματος που αποκαλύπτει όχι μόνο την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, αλλά και την βαθύτερη ουσία της λογοτεχνικής δημιουργίας. Φιλελεύθερος και απροκατάληπτος, γενναιόκαρδος και πάντοτε μελαγχολικά εγκάρδιος, εχάραξε μια φωτεινή γραμμή βαθιά μέσα στην νεοελληνική πραγματικότητα και σημάδεψε με την παρουσία του τον κόσμο μας».

Ένα από αυτά τα σπουδαία κείμενα με τίτλο : «Ο Γιώργος Θεοτοκάς και η «εθνική συνείδηση», του αείμνηστου Παναγιώτη Φωτέα μας προτρέπει να ξανά σταθούμε σήμερα σ’ αυτό το γραπτό όχι μόνο για να δούμε ποιος ήταν ο Γιώργος Θεοτοκάς αλλά πιο πολύ για το τι νοηματοδοτούσε το έργο του για την Ελλάδα, σε μια εποχή που βιώνουμε τις αναταράξεις της περιδίνησης που αναφέραμε πιο πάνω, για την «εθνική μας συνείδηση» που κινδυνεύει να χάσει την ιδιοπροσωπία της στο βωμό της παγκοσμιοποίησης.

Ας διαβάσουμε χαρακτηριστικά αποσπάσματα απ’ την πένα του Π. Φωτέα για τον Γ. Θεοτοκά:

«Αν προσπαθήσουμε να ορίσουμε τον Γιώργο Θεοτοκά με δυο λέξεις, στο χώρο των ιδεών, δεν θα απείχαμε από την αλήθεια αν τον αποκαλούσαμε ήπιο μαχητή. Αφήνουμε σ’ αυτή την ιχνογράφηση έξω το μυθιστορηματικό, το αφηγηματικό, το θεατρικό και το άλλο λογοτεχνικό του έργο, περιοριζόμενοι στις ιδέες του, που όμως, αντανακλώνται σ’ όλη την έκταση του πολύπλευρου έργου του.

Ήδη, ίσως, οι πρώτες αυτές γραμμές να έχουν δημιουργήσει μιαν απορία. Πως είναι δυνατόν ο συνδυασμός ηπιότητας και μαχητικότητας, που δικαιώνει τον προηγούμενο χαρακτηρισμό; Αυτό ακριβώς είναι και το ξεχωριστό στοιχείο στην πνευματική προσωπικότητα του Θεοτοκά, πέρα από το δημιουργικό του ταλέντο. Η μαχητικότητά του, ισοδυναμεί με μιαν ατράνταχτη σταθερότητα, όμοια με κείνη μερικών λείων βράχων, που στέκονται αταλάντευτοι, δεσπόζοντας σ’ ένα γαλήνιο και γαλανό τοπίο.

Μια τέτοια εικόνα θα απέδιδε, ίσως, και την συνείδηση του Ελληνισμού, όπως τη βίωσε ο Θεοτοκάς. Ο συγγραφέας της «Πνευματικής Πορείας», προσπάθησε, στη σχετικά μικρή ζωή του, να είναι ένας Έλλην της αναζήτησης και του μέτρου. Και όσο η αναζήτηση(ένα πάθος που διατρέχει ολόκληρη τη γενηά του Τριάντα) εντείνεται, εντείνεται και βαθαίνει, άλλο τόσο και η επιδίωξη του μέτρου είναι κατεξοχή μέριμνα του Θεοτοκά.

«Όταν μιλούμε σήμερα για ελληνική παράδοση, γράφει στο δοκίμιό του «εθνική συνείδηση», βάζουμε στο νου μια πνευματική και ηθική εξέλιξη μακρόσυρτη και πολυποίκιλη με πλήθος διακλαδώσεις που μπλέκονται αναμεταξύ τους και συχνά αντιστρατεύονται η μια την άλλη, μα δημιουργούν ωστόσο ένα σύνολο ενιαίο, με θαυμαστό πλούτο μορφών».(Πνευματική Πορεία, Εκδ. Φέξη, σελ 54 επ.)

Αυτό και μόνο το εισαγωγικό χωρίο δίνει συμπυκνωμένη με δύναμη και σαφήνεια, όλη την ουσία της εθνικής συνείδησης που είναι, τελικά, ομώνυμη με την παράδοσή μας. Ή τουλάχιστον, τον τρόπο που την αισθάνεται ο Θεοτοκάς. Έτσι, τα στοιχεί της παράδοσης όπως, βιωμένα και συλλογικά μετατρέπονται σε εθνική συνείδηση, είναι η διάρκεια, η ποικιλία, η αλληλεπίδραση και ο πλούτος των μορφών…

…Δεν πρέπει να ξεχνούμε ποτέ, εξετάζοντας τον Θεοτοκά, τη προέλευσή του. Γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη, μεγαλωμένος στη Χίο και εγκατεστημένος πολύ νωρίς στην Αθήνα, δέχεται γρήγορα μέσα του τις αντιφάσεις, τις συγκρούσεις, τον «καυμό της ρωμιοσύνης» και τις πρόσκαιρες συνθέσεις του. Αυτός ο ακριτικός αιγαιοπελαγίτης, που σφραγίζεται έντονα, όπως όλοι της γενιάς του, από την Μεγάλη Συμφορά του ’22, που ζει, όπως ο Σεφέρης, την απώλεια των πατρίδων της άλλης όχθης του Αρχιπελάγους σαν «απώθηση» και σαν διαρκές πένθος, ζει, επίσης, στο βαθύτατο περιεχόμενό τους το Γένος, το Έθνος, αλλά και την τραγωδία του «κρατιδίου».

Κι’ όπως αναστρέφεται τις νομικές και πολιτικές επιστήμες που του αποκαλύπτουν τους κρυφούς μηχανισμούς της κοινωνικής ζωής, κι όπως έρχεται νέος σε επαφή με τα ρεύματα ειδικά τα αισθητικά, λόγω των σπουδών του στην Αγγλία και στην Γαλλία, γίνεται συνθετικός – αντιακραίος.

Με την ιδεολογία του Γένους, που, εξελισσόμενη, σημαίνει την βεβαίωση των ιδιαιτεροτήτων μας, την ορθόδοξη και γλωσσική παράδοσή μας και το σύνολο των λαικών μας θεσμών, με κυριότερο τον κοινοτισμό, ο Θεοτοκάς πιστεύει ότι εξασφαλίζεται η αρματωσιά για ανοίξομε τα φτερά μας προς την «Εσπερία». Όχι για να «φραγκέψουμε», αλλά για να συνθέσουμε σ’ αυτό το σταυροδρόμι – «στο δίχαλο του δρόμου»- τις παραδόσεις μας και την ιδιοτυπία μας, με την Ευρώπη. Αυτά βέβαια πρέπει να τα κατοχυρώνει και να τα μεταδίδει η παιδεία μας, ως η νέα Μεγάλη μας Ιδέα….

..Καίριο χαρακτηριστικό του Θεοτοκά, ίσως πολύ περισσότερο από άλλων της γενηάς του, που αποβαίνει ο «θεωρητικός» της με το νεανικό «Ελεύθερο Πνεύμα» του, είναι η αναγωγή του στον ευρύτερο Ελληνισμό και τις μικρότητές του, όπως εκφράζονται από το κράτος των Αθηνών και περιχώρων. Ο πλατύς ελληνισμός έχει στέρεα βάθρα και ακμαία κριτήρια ζωής, αρνείται την αγχώδη αγωνία της ματαιότητας, είναι ξελαμπικαρισμένος σαν τις θάλασσες της πατρίδας. Είναι αντιουτοπικός και αντιμηδενιστής.

Ο ελληνισμός, ειδικά της διασποράς και των κοινοτήτων, είναι πρακτικός, στηριγμένος στα δεδομένα της ζωής. Αγαπά τα βελτιωτικά έργα που σμίγουν αβίαστα με τη φυσική ομορφιά. Η δε ελληνική παιδεία στην αυθεντική μορφή της, ταυτίζει ελευθερία και κάλλος. Ο Κωνσταντίνος Άμαντος, πέρα από εκείνο που ήταν, «μιλούσε, καθώς γράφει ο Θεοτοκάς, για γεωργία, για κτηνοτροφία, για δεντροφύτευση. Γυρνούσε συνεχώς α’ αυτό το σημείο: να φυτευτούνε δέντρα, περισσότερα δέντρα. Δεν ξεχνούσε τα γυμνά βουνά της Χίου, τη δύσκολη ζωή των χωριανών του» (Πνευματική Πορεία σελ. 295). Αυτή η εικόνα του σοφού δασκάλου που ανεβαίνει με την επιστημονική του έρευνα στις «πηγές», αλλά ταυτόχρονα αγαπά τα βαθύρριζα δέντρα της γης μας αποδίδει άριστα τον ελληνισμό του Θεοτοκά.

Ο Αδαμάντιος Κοραής και ο Ρήγας Φεραίος υποβαστάζουν την Ελλάδα. Έργο του Θεόφιλου

Η ενσωμάτωση της παράδοσης, του ’21, της ορθόδοξης και παλαιότερης, καθώς και του Διαφωτισμού μέσα σε ελληνικό πνευματικό χυτήριο, δημιουργεί εθνικούς ανθρώπους, όπως ο Ρήγας, ο Κοραής, ο Σολωμός και ο Παλαμάς, ο Σικελιανός και ο Καβάφης, ο Παπαδιαμάντης και ο Καζαντζάκης, ο Δραγούμης και ο Παπαναστασίου, ο Τριανταφυλλίδης, η Σπανούδη, ο Μακρυγιάννης και ο αναστηλωτής του Βλαχογιάννης ή ακόμη καλύτερα, ο Καποδίστριας, ο Τρικούπης, ο Βενιζέλος.

Ο Θεοτοκάς θεωρεί τον ελληνισμό μια ασταμάτητη ροή, που πλουτίζει και πλουτίζεται, που αφομοιώνει, χωρίς να αφομοιώνεται. Έχει μεγάλη πεποίθηση σ’ αυτή την ικανότητα του Ελληνισμού, γι’ αυτό δεν είναι ξενόφοβος. Πιστεύει δε, ότι οι δυνατότητες των ανθρώπων που δημιουργεί η Ελλάδα, μπορεί να αναδειχθούν οπουδήποτε στον Κόσμο. Ο φόβος του, προέρχεται πάντοτε όχι από την τρικυμία της αναζήτησης και της τόλμης. Αλλά από την εκτροπή – την αντιστροφή – των εθνικών προτερημάτων μας, που απολήγουν στην απερισκεψία, στην σπασμωδικότητα, στην ακαρπία των πολιτικών διαμαχών και, τελικά, σε διχασμούς και πτώσεις.

Ο συγγραφέας της «Αργώς» αυτής της σπαραχτικής καταγραφής των άγουρων χρόνων και των ευγενών ονείρων, στο πλαίσιο του ταραγμένου μεσοπολέμου, αναζητεί διαρκώς τι είναι αυτό που λείπει στον τόπο μας, αυτό που κολοβώνει την εθνική μας συνείδηση, θολώνει τη ματιά μας και μας καταβαραθρώνει.

Όπως ο ίδιος εξιστορεί, σε μια συνάντησή του με τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου, το ρώτησε: «Τι είναι αυτό που λείπει στον τόπο μας, κύριε Πρόεδρε; Γιατί είναι φανερό ότι μας λείπει κάτι βασικό. Εκείνος αποκρίθηκε αδίσταχτα – η σκέψη….»(Πνευματική Πορεία, σελ. 292)…»

“ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΘΕΟΤΟΚΑ. ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΌΝΙΑ ΑΠΌ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ» ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΕΥΘΥΝΗ ΑΘΗΝΑ 1986 ΤΕΤΡΑΔΙΑ ΤΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ «ΟΔΟΙΠΟΡΙΑ.

Εισαγωγή – επιμέλεια Σπύρος Δημητρίου  Σήμερα 30 Οκτωβρίου

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Κάθισαν γύρω από το άδειο τραπέζι. Ήταν μια συνήθεια από την παλιά τους ζωή που δεν την άλλαζαν με τίποτα. Έπιαναν τα χέρια τους και προσεύχονταν σιωπηλά. “Να μην συμβεί, Κύριε, σε κανέναν τους κανένα κακό”. Η συντριπτική ειρωνεία δεν τους πτοούσε. Όταν τέλειωναν πήγαιναν στα δωμάτια που στοίχειωναν. Ο πατέρας πήγαινε πάντα στο γκαράζ. Ήταν εκείνη η ώρα που οι “παρείσακτοι” εισέβαλαν με θόρυβο στον κόσμο τους. Ο ήχος από τα βήματα στις σκάλες, τα κλειδιά στην πόρτα, το βαρύ της άρωμα και η ακατάσχετη φλυαρία της μεσίτριας αραίωναν την υφή του. Βλέπεις, χρειαζόταν επιθετική πώληση το διαμέρισμά τους με τέτοια ιστορία που το ακολουθούσε.

“Δεν θα πρέπει να σας απασχολούν τα όσα λέγονται για το σπίτι. Είστε μοντέρνοι άνθρωποι. Είναι μια μοναδική ευκαιρία και καθώς τώρα φτιάχνετε οικογένεια…. Εξάλλου, μεταξύ μας, το δράμα των προκατόχων σας παίχτηκε, μπορεί να πει κανείς, στο δρόμο. Σε τροχαίο. Δεν πέθανε κανείς μέσα σε αυτό το σπίτι. Δείτε πόσο ήσυχο είναι”.

Ο πατέρας ανέβηκε από το γκαράζ. Κάθε μέρα, εδώ και χρόνια, κατέβαζε από το υπνοδωμάτιο τα πτώματα της γυναίκας και των παιδιών του. Τα τακτοποιούσε στο αυτοκίνητο, έδενε τις ζώνες τους και έβγαζε έναν αναστεναγμό ανακούφισης. Τους είχε κάνει να ησυχάσουν. Και τους πήγαινε μια τελευταία βόλτα….Αργότερα, μετά το “ατύχημα”, όλοι γυρνούσαν πίσω. Η μεσίτρια και οι πιθανοί αγοραστές είχαν φύγει.

Το σπίτι δεν θα έμενε για πολύ καιρό άδειο. Κανένα φάντασμα δεν στοιχειώνει το σπίτι μιας οικογένειας που ξεκληρίστηκε σε τροχαίο. Έτσι πίστευαν πάντα οι αγοραστές. Αυτό δεν το είχε σκεφτεί όταν έπεσε πάνω στο βυτίο με τα καύσιμα για να καλύψει το ανοσιούργημα του σε μια τελευταία πράξη ματαιοδοξίας. Δεν ήθελε να τον θυμούνται ως δολοφόνο.

Και τώρα θα έπρεπε να υποστεί για μια αιωνιότητα την αφάνταστη φασαρία των ζωντανών.

Ιωάννης Μπαχάς

Κάθισαν γύρω από το άδειο τραπέζι. Ήταν

ΘΕΑΤΡΟ / ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ / ΟΠΕΡΕΤΤΑ

Το επικό μυθιστόρημα του Γιάννη Καλπούζου «Σέρρα – Η ψυχή του Πόντου» ανεβαίνει σε θεατρική διασκευή στο θέατρο ΠΟΛΗ στις 7 Νοεμβρίου  2020 σε ερμηνεία της Χρύσας Παπά και σκηνοθεσία του Σωτήρη Χατζάκη.

Η Χρύσα Παπά υποδύεται πολλούς ανδρικούς και γυναικείους ρόλους σε διαδοχικές μεταμορφώσεις, έτσι ώστε στα μάτια του θεατή να ξετυλίγεται η τοιχογραφία του ποντιακού ελληνισμού από το 1915 έως το 1962 στην Τουρκία και στη Σοβιετική Ένωση.

Η Λεμονιά αφηγείται, μέσα από εναλλασσόμενους ρόλους και διαβαίνοντας όλη τη συναισθηματική διαστρωμάτωση, την περιπετειώδη και γεμάτη εκπλήξεις ζωή του πατέρα της Γαληνού Φιλονίδη από το 1915 μέχρι το 1962 στην Τραπεζούντα και άλλες περιοχές του Πόντου, στην Αμπχαζία και στο Καζακστάν. Ο Γαληνός διχάζεται ανάμεσα σε δυο γυναίκες, δοκιμάζονται οι ηθικές του αρχές κι έρχεται αντιμέτωπος με την αγριότητα και τις τρικυμίες της ψυχής, ενώ στο πρόσωπό του και στην πορεία του αντανακλούν τα δεινά των Ελλήνων του Πόντου και των Αρμενίων.

Έρωτας, μυστήριο, αγριότητα, ραδιουργίες, κωμικές στιγμές, εξαθλίωση και αξιοπρέπεια. Συνάμα, η ζωή που κυλάει πότε ανέμελη και πότε ως εφιάλτης, ο μικρόκοσμος του καθενός, ο ίσκιος των γονιών που βαραίνει τα παιδιά, η πάλη μεταξύ λογικής και συναισθήματος, και όλα να οδηγούν στη μεγαλύτερη επανάσταση: την ανθρωπιά.

Θεατρική διασκευή: Γιάννης Καλπούζος
Σκηνοθεσία: Σωτήρης Χατζάκης
Σύνθεση-Μουσική Επιμέλεια: Ματθαίος Τσαχουρίδης
Σκηνικά-Κοστούμια: Έρση Δρίνη
Φωτογραφίες: Γιώργος Καπλανίδης
Γραφιστική επιμέλεια: Πέτρος Παράσχης

Ερμηνεύει η Χρύσα Παπά

Παραστάσεις από 7 Νοεμβρίου μέχρι 13 Δεκεμβρίου 2020:  

Παρασκευή: 21.00, Σάββατο: 20.30, Κυριακή: 18.00
Διάρκεια: 90΄ (χωρίς διάλειμμα)
Εισιτήρια: 17 ευρώ και Φοιτητικό – Ανέργων 14 ευρώ | Προπώληση www.vivagr

Θέατρο Πόλη
Διεύθυνση: Φώκαιας 4 & Αριστοτέλους 87, Πλ. Βικτωρίας (δίπλα στον ηλεκτρικό σταθμό)
Τηλέφωνο: 2111828900.

Το επικό μυθιστόρημα του Γιάννη Καλπούζου «Σέρρα –

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Γεννημένος στην Άμφισσα το 1902, ο Στέλιος Ξεφλούδας πολιτογραφήθηκε εξαρχής ως ένας από τους πεζογράφους της Θεσσαλονίκης, αυτούς που συσπειρώθηκαν γύρω από το περιοδικό της πόλης, Μακεδονικές Ημέρες και καλλιέργησαν την αφηγηματική τεχνική του «εσωτερικού μονολόγου».

Κατά την διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου ο συγγραφέας υπηρετεί ως αξιωματικός στο μέτωπο. Η εμπειρία του πολέμου θα τον σημαδέψει βαθιά και θα αποτελέσει το θεματικό υλικό για τα μεταπολεμικά βιβλία του Άνθρωποι του μύθου (1944) αλλά και (εν μέρει) για το Οδυσσέας χωρίς Ιθάκη (1957), το οποίο θα αποσπάσει και το Β΄ Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος της επόμενης χρονιάς.

Α’
ΠΟΡΕΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ

Οδεύουμε μέσα στο φθινόπωρο. Η νύχτα είναι ψυχρή κι ανατριχιάζει. Μόλις ένα φεγγάρι έγραψε την καμπύλη του στον ουρανό. Οι στρατιώτες κινιούνται αργά σε μια ατέλειωτη γραμμή πάνου στον άσπρο δρόμο. Η μεγάλη πεδιάδα της Μακεδονίας, τα δέντρα, όπως υψώνουνται πυκνά εδώ κ’ εκεί σα μια όαση στην έρημο, τα χωριά στο βάθος που κοιμούνται, παίρνουν μιαν έκφραση αμφίβολη και ρευστή κάτου απ’ τ’ αδύνατο φως. Όλο αυτό το τοπίο, σου δίνει την εντύπωση της έρημου, όπως χάνεται ατάραχη και σιωπηλή κάτου άπ’ τ’ άστρα. Οι στρατιώτες βαδίζουν αργά, δεν πατούν σταθερά στο έδαφος, τρικλίζουν σ’ ένα χάος από κούραση και ύπνο. Τ’ άσπρο άλογο προχωρεί σα φάντασμα ανάμεσα στη σιωπή της κοιμισμένης πεδιάδας.

Πίσω από τους στρατιώτες ακολουθούν τ’ αμάξια, το ένα ύστερα απ’ τ’ άλλο και γεμίζουν τη νύκτα μ’ έναν κρότο μονότονο. Μόλις γυρίζουν οι τροχοί τους. Τ’ αμάξια, η κοιμισμένη πεδιάδα, οι ανακατωμένες σκιές των στρατιωτών, τ’ άλογο που μετράει τα βήματά του, χάνουν την πραγματική τους μορφή, διαλύονται, γίνουνται ένα όνειρο.

Κανείς δε βλέπει κανένα δρόμο, αν και ο δρόμος βρίσκεται κάτου, απ’ τα πόδια του. Ο ένας πηγαίνει πίσω απ’ τον άλλο, σα να μη μπορεί να κάνει διαφορετικά, να είναι δεμένος ο καθένας με τον προηγούμενό του και πάντα η ανθρώπινη σειρά καταστρέφεται, οι στρατιώτες ανακατώνονται, πυκνώνουν, φαίνουνται σαν σκοτεινοί όγκοι, που κινιούνται αποχωρισμένοι μεταξύ τους, κάποτε ένας πέφτει στην άκρη του δρόμου, άλλος στέκεται ακίνητος και δεν προχωρεί και τ’ άστρα στον ουρανό τρέμουν. Τα μάτια, που κλείνουν απ’ τον ύπνο, δε βλέπουν κανένα δρόμο ούτε τ’ άστρα, κοιτάζουν μονάχα τον ύπνο. Τ’ αμάξια κοιμισμένα ακολουθούν αργά κ’ οι ρόδες τους τρίζουν πάντα μονότονα.

Κάποτε περνούμε ανάμεσα από χωριά βυθισμένα στον ύπνο που ξυπνούν απότομα απ’ τα βήματά μας, απ’ τον κρότο που κάνουν τα καρφιά απ’ τα παπούτσια μας. Ανοίγουμε τα μάτια κ’ είναι σα να μην καταλαβαίνουμε τίποτα, σα να νειρευόμαστε κοιμισμένοι. Γυναίκες βγαίνουν στα παράθυρα και μπορεί να κλαίνε σιωπηλά μέσα στη νύχτα χωρίς να τις βλέπουμε, να παρακαλούν το θεό χωρίς να τις ακούμε, οι άντρες κατεβαίνουν στο δρόμο, μας μιλάν, τί ήρεμη η φωνή τους, μας επαναλαμβάνουν «στο καλό», δεν τρέμει καθόλου η φωνή τους, πόσο θα ήθελαν να γίνουν ένα μαζί μας, να ‘ρθουν μαζί μας, είναι ο λαός που κάνει αυτόν τον πόλεμο κι αυτός ο πόλεμος είναι δίκαιος.

Ατέλειωτος γύρω μας ο κάμπος της Μακεδονίας. Οι λιγνές λεύγες διακρίνουνται καθαρά στην άκρη του δρόμου σαν να μας αποχαιρετούν, τα αμάξια με τα ισχνά βώδια σέρνονται αργά κάτου απ’ τα άστρα που τρέμουν και γεμίζουν τη νύχτα με το μονότονο κρότο τους. Πηγαίνουμε να πολεμήσουμε στην Αλβανία.

[πηγή: Στέλιος Ξεφλούδας, Άνθρωποι του μύθου. Τετράδια από τον πόλεμο της Αλβανίας, Εκδόσεις Σαλίβερου, Αθήνα 1946, σ. 5-7]

info

Γεννημένος στην Άμφισσα το 1902, ο Στέλιος Ξεφλούδας πολιτογραφήθηκε

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Ο Haig Yazdjian , γεννημένος στην Συρία από γονείς Αρμένιους, ζει και εργάζεται στην Ελλάδα. Η καταγωγή του , οι καταβολές και οι παιδικές του μνήμες , μπολιασμένες από τον πολιτισμό της Ανατολικής Μεσογείου, οδήγησαν τον Haig στο να υφάνει την τεράστια μουσική παράδοση της Αρμενίας και της Μέσης Ανατολής με τους μουσικούς ιδιωματισμούς της Δύσης και διαλέγοντας τα πιο δυνατά στοιχεία των δύο κόσμων, φτάνει τη μουσική του σε υψηλά επίπεδα δημιουργικότητας.

Παίζει συνθέσεις από τα άλμπουμ του Talar , Garin , το Kτήνος στο Φεγγάρι , Υeraz, και Amalur καθώς και απρόσμενες μουσικές που γεννιούνται την στιγμή του αυτοσχεδιασμού.

Εξερευνά τους τόπους του αυτοσχεδιασμού και των σολιστικών αναζητήσεων με το ούτι και τη φωνή του, ανοίγοντας νέους δρόμους σε μια μουσική που όσο ορίζεται γεωγραφικά, τόσο παγκόσμια είναι ταυτόχρονα.

Παίζουν οι :
Γιώργος Κοντογιάννης (λυρα)
Τάσος Πούλιος (κανονάκι)

Είσοδος: 7 ευρω

Galata Gazi
Τριπτολέμου 8, Γκάζι
Ώρες : 20:45 – 23:45

 

Ο Haig Yazdjian , γεννημένος στην Συρία

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Συνεχίζουμε το τρίτο μέρος της συνέντευξης με τον Κώστα Καζάκο (για τα πρώτα δύο μέρη διάβασε εδώ και εδώ), όπου ο γνωστός ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου μιλάει για το πλεονέκτημα του να παίζεις θέατρο στην Ελλάδα, για τα μοντερνίστικα “ανεβάσματα” της τραγωδίας, την κατάργηση των αρχαίων Ελληνικών και το ‘21 που έμεινε ανολοκλήρωτο

Συνέντευξη στον Γεώργιο Πισσαλίδη  

Κύριε Καζάκο πιστεύετε ότι θα λυθούν τα προβλήματα με το θέατρο, τώρα με τον κορωνοϊό;, Πώς το βλέπετε;  

Τίποτα, ζημιά μεγάλη έχουμε πάθει, γιατί όλη αυτή η υπόθεση κόβει τη διάθεση του κόσμου.  Το θέατρο είναι γιορτή, ο άλλος πηγαίνει στο θέατρο για να ψυχαγωγηθεί, να περάσει καλά, κάνει έξοδο, να γυρίσει από τη δουλειά του, να πάρει τη γυναίκα του και το παιδί του να πάει στο θέατρο.  Είναι μία γιορτή και θέλει ευφορία, ανεβασμένη διάθεση.  Αυτά τώρα είναι όλα πεθαμένα, να βάλεις μάσκες, να κάθεσαι δύο ώρες με τη μάσκα, ο ένας εδώ και ο άλλος απέναντι.  Το θέατρο είναι μία δουλειά που έγινε για να μαζεύεται πολύς κόσμος και να βλέπει μία παράσταση σαν να είναι ένας άνθρωπος. Αυτή είναι η δουλειά του, να ενοποιεί τον κόσμο.  Αυτά τώρα πηγαίνουν περίπατο.

Στο θέατρο υπάρχουν συγγραφείς που θαυμάζετε περισσότερο, που θα θέλατε να έχετε παίξει;

Αλλοίμονο. Το θέατρο έχει μία παγκόσμια δεξαμενή αριστουργημάτων που πλουτίζεται συνεχώς, κάθε εποχή βγάζει τα δικά της.  Βγάζει πολλά, μένουν λίγα, αυτά που μένουν όμως είναι διαμάντια. Το θεατρικό έργο έχει χαρακτήρες, ο ηθοποιός θέλει –πέρα από τη μεγάλη ποικιλία και το βάθος των χαρακτήρων– να συγκρούεται με όσο γίνεται πιο σύνθετα και δύσκολα έργα και το θέατρο έχει αυτό το προνόμιο.  Στον τόπο μας έχουμε πολύ καλό θέατρο, υψηλού επιπέδου.  Η γνώμη μου είναι ότι το έχουμε λόγω παράδοσης και λόγω του ότι το ελληνικό κοινό είναι το πλουσιότερο στον κόσμο.

Τι εννοείτε το πλουσιότερο στον κόσμο;

Aναλογικά με τον πληθυσμό και ποιοτικά και ποσοτικά έχουμε το καλύτερο κοινό στον κόσμο, το πιο θεατρόφιλο κοινό που υπάρχει στον κόσμο.  Στα μεγάλα κράτη που λέμε τώρα –Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία – υπάρχουν θέατρα, οικοδομήματα, που ούτε να τα ονειρευτούμε δεν μπορούμε, αλλά αυτό που λέμε θέατρο, που έχει να κάνει με το κοινό, δεν υπάρχει.  Αυτά είναι μελετημένα, δεν τα λέω τώρα έτσι στην τύχη.

Δηλαδή στην Ελλάδα ακόμα έχουμε το προνόμιο, και μέχρι πριν λίγα χρόνια ήταν καθημερινό το φαινόμενο, να παίζουμε κλασικό έργο, να παίζεται ας πούμε ένας Ίψεν δύο σεζόν με ουρές, να παίζεται ένας Μίλλερ με ουρές, δύο σεζόν. Άντε βρες το έξω. Μιλάμε για μεγάλα επιχορηγούμενα θέατρα και τα ρέστα.  Εδώ μιλάμε για το ελεύθερο θέατρο, ελεύθερος καλλιτέχνης, δεν είναι κρατικά.  Ένα κρατικό θέατρο έχουμε που δεν το βάζουμε.

Για το Εθνικό Θέατρο, από ότι ξέρω, δεν έχετε καλή άποψη.

Εδώ, με τον τρόπο που λειτουργεί το ελληνικό δημόσιο, το Εθνικό Θέατρο δεν έπαιξε ποτέ το ρόλο του, αυτόν που λέει το καταστατικό του.

Το οποίο τι λέει;

Το Εθνικό Θέατρο έχει σαν βασικό σκοπό την ενίσχυση, την ανάπτυξη, την προβολή του ελληνικού θεατρικού έργου.  Εάν το Εθνικό Θέατρο δεν βοηθήσει να έχουμε θεατρικό έργο, δεν έχουμε θέατρο.  Μπορεί να έχουμε ηθοποιούς μεγάλους, παραστάσεις μεγάλες άλλων έργων, ξένων έργων. Λοιπόν, το Εθνικό Θέατρο έπρεπε να έχει –πόσες σκηνές διαθέτει, δεν ξέρω– μία σκηνή που ημέρα-νύκτα να παίζει ελληνικό έργο.

Όχι να λένε “Τα έργα που μας φέρνουν δεν μας αρέσουν”.  Μπα, και πώς νομίζετε, ότι τα έργα τα θεατρικά γράφονται στο γραφείο;  Κάθεται ο άλλος στο γραφείο και γίνεται θεατρικός συγγραφέας;  Το θεατρικό έργο γράφεται επάνω στη σκηνή, όλοι οι μεγάλοι άνθρωποι του θεάτρου, από τον Αισχύλο μέχρι τον Καμπανέλλη, μεγάλωσαν μέσα στη σκηνή, έγιναν θεατρικοί συγγραφείς εκεί.

Δεν λέω, θα παιχτούν και οι σαχλαμάρες.  Άμα όμως δεν δει κανείς το έργο του να παίζεται δεν μπορεί να καταλάβει τι είναι λάθος και τι είναι σωστό.  Πρέπει μία σκηνή να παίζει συνέχεια ελληνικό θεατρικό έργο, αλλιώς δεν πρόκειται να έχουμε ανάπτυξη.

Ήθελα να σας κάνω μία ερώτηση.  Εσείς έχετε παίξει και τραγωδία και όλα τα είδη, πως βλέπετε τα διάφορα μοντερνίστικα ας πούμε ανεβάσματα των τραγωδιών, που μπορεί να αλλάξουν από τα ρούχα μέχρι και το νόημα;

Πρώτα από όλα δεν τα βλέπω, τα μυρίζομαι από μακριά και δεν τα βλέπω.  Αυτά είναι ένα ρεύμα, κυριαρχεί τώρα.  Όταν δεν έχουμε προσεγγίσει αυτά τα 32 έργα που μας έχουν μείνει, όταν δεν έχουμε εξαντλήσει την έρευνα επάνω στα έργα, να καταλάβουμε τι λένε και κατά ένα τρόπο έχουν γίνει και παραστάσεις και άνθρωποι περιωπής έχουν παίξει τους ρόλους και έχουν σκηνοθετήσει και φθάσαμε και σε ένα σημείο να πούμε για ένα-δύο, κάπου έφτασε αυτό, σε κάτι οριακό, λέμε ότι για πρώτη φορά κάτι ολοκληρώθηκε. Συνέβησαν.  Ένα στοιχείο που έχουμε, που είναι κακό, είναι ότι δεν έχουμε παράδοση, δεν διατηρούμε παράδοση εδώ, ο καθένας βγαίνει και λέει “Τι δεν έχει κάνει κανένας μέχρι τώρα, να το κάνω εγώ”.

Τώρα αυτά είναι μεγάλα έργα, ειδικά αυτά τα 32 που έχουμε, τα οποία δεν αφήνουν περιθώρια να παίξεις μαζί τους, σε ξεσκεπάζουν.

Εγώ το σκέφτομαι και κάπως αλλιώς, κύριε Καζάκο.  Αυτοί οι τρεις τραγωδοί, πέρα από το ότι ήταν συγγραφείς, ήταν και σκηνοθέτες, αφήνουν σκηνοθετικές οδηγίες για το πώς θα παιχτεί και πώς θα γίνει. Χρειάζεται το αρχαίο δράμα κάτι παραπάνω για να έρθει ο κάθε σκηνοθέτης ή δεν ξέρω ποιος άλλος;

Έτσι μπράβο,. Για να πεις σε μία κοινωνία, να πάρεις αυτό το θάρρος να πεις, “Ελάτε να σας πω εγώ πώς βλέπω το Σοφοκλή”, πρέπει να είσαι κάποιος που να έχεις παράγει τέτοιο έργο που να έχεις κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου και να πούμε, αυτός ο άνθρωπος θέλει κάτι να μας πει, να πάμε να ακούσουμε, να πάμε να δούμε. Διότι αυτός έχει καταθέσει έργο και έχουμε εμπιστοσύνη ότι κάτι βλέπει παραπάνω από εμάς.

Δηλαδή να έρθει ο κύριος Ελύτης να σου πει “Κοίταξε να σου πω πως είναι ο Ευριπίδης” να ανοίξω τα αυτιά μου, γιατί ξέρω ποιος είναι.  Εάν έρθει ο Μήτσος και μου πει, θα του πω “Στάσου, κάτσε, δύο λεπτά, εσύ δεν μπορείς να διαβάσεις ακόμα, αφού διαβάζεις και δεν καταλαβαίνεις τι διαβάζεις, θα έρθω να ακούσω τη γνώμη σου για το αρχαίο δράμα;”. Τέλος πάντων, αυτά είναι τώρα ένας ειρμός που βαραίνει επάνω στο θέατρο και μπορεί ο καθένας να κάνει ό,τι του αρέσει. Βέβαια δεν λέει κανείς, ούτε λογοκρισία πρέπει να έχουμε.

Περισσότερο σεβασμό στην παράδοση.

Κοίταξε να σου πω, στα πράγματα που έρχονται από την παράδοση, όπως αυτά τα έργα. και οι τραγωδίες είναι μεγάλα εθνικά κεφάλαια, κάποιοι κανόνες πρέπει να υπάρχουν.  Κάποιοι κανόνες πρέπει να είναι σεβαστοί, δεν γίνεται να είναι όλα ευρήματα.  Έχουμε χάσει την ικανότητα καταβύθισης, σε βάθος, να εξορύξουμε το υλικό, να βρούμε τη φλέβα, να πάμε μέσα βαθιά να βρούμε τη φλέβα να πεταχτεί το νεράκι να πιει ο κόσμος. Και τι κάνουν; Ευρήματα,  ευρήματα, ευρήματα για να εντυπωσιάσουμε και έτσι χάνεται το παιχνίδι και χάνονται δυνάμεις και χάνονται πολλά πράγματα. Βλέπει και ο κόσμος και λέει “Αυτός είναι ο Αισχύλος;  Να μην τον ξαναδώ”.  Καταστροφή κάνεις.

Εν πάση περιπτώσει, αυτοί έχουν το χρόνο υπέρ τους, δεν μπορείς να του κάνεις τίποτα του Αισχύλου, κάθεται εκεί και περιμένει. Περιμένει ο Αισχύλος.

Είχατε πει ότι δεν σας άρεσε ο παλιός κινηματογράφος.  Οι άλλοι δεν είχαν αντιμετώπιση όπως θα έπρεπε, σήμερα πώς τον βλέπετε;

Είναι στερημένος, δεν γίνεται έτσι, δεν μπορεί να γίνει κινηματογράφος με ψίχουλα τώρα. Μόλις καταφέρει κανείς και έχει σχέσεις με Χόλυγουντ κ.λπ. κάνουν επιτυχίες. Ξεχνούν όμως ότι υπάρχει νόμος που λέει ότι για να γίνει παγκόσμιο ένα προϊόν, πρέπει να είναι πρώτα εθνικό. Όσο  πιο πολύ εθνικό είναι ένα έργο, τόσο παγκόσμιο γίνεται.

Φωτό: Σίμος Πορίχος

Πιστεύεται ότι φταίει ότι έχουμε χάσει την επαφή με την παράδοση η με την ιστορική μνήμη;

Καλά, αυτό είναι κατεστραμμένο ήδη. Η γλώσσα και η ιστορία, καταστρέφονται καθημερινά, συστηματικά. Βγαίνουν τα παιδιά από το Λύκειο και δεν ξέρουν να εκφραστούν.

Μιας και μιλάμε για την καταστροφής της γλώσσας, εσείς τι γνώμη έχετε για την κατάργηση των αρχαίων;

Δεν μπορούμε να μπούμε τώρα σε τέτοια αυτά, να υποκαταστήσουμε τα συμβούλια τα εκπαιδευτικά, αλλά είναι μία γενική κατεύθυνση.  Η αρχαία γλώσσα η δική μας, δεν είναι νεκρή γλώσσα πρώτα από όλα, εξελίσσεται. Εάν συνειδητοποιήσουμε μόνο ότι οι μισές λέξεις από αυτές που χρησιμοποιούμε είναι αρχαίες. Και  εάν τη μαθαίναμε δεν θέλει τώρα εξυπνάδα για να σκεφτείς πώς θα ήμασταν.

Τέλος πάντων, τι να πούμε τώρα;  Εδώ βγαίνουν τα παιδάκια από το Λύκειο και εάν ρωτήσεις 1.000 λυκειόπαιδα, ποιος ήταν ο αρχηγός της Επανάστασης του ‘21, το τι θα ακούσεις είναι ανομολόγητο και κανείς δεν πρόκειται να θυμάται βέβαια ποιος ήταν.

Από όταν δημιουργήθηκε η πόλις άρχισαν και τα παράγωγα.  Η πόλις δημιουργεί πολίτη, ο πολίτης δημιουργεί πολιτισμό, η πόλις δημιουργεί και πόλεμο, η ίδια ρίζα είναι. Εδώ τώρα πολίτης είναι μία έννοια κενή. Τι  περιέχει (γελάει) δεν ξέρει κανείς.

Τι θα έπρεπε να περιέχει;

Αυτά είναι γραμμένα (δείχνει την βιβλιοθήκη του), όποιο βιβλίο σηκώσεις γράφει τι είναι ο πολίτης, πώς εννοούσαν τον πολίτη, πώς δημιουργήθηκε ένας πολιτισμός ολόκληρος.

Φωτό: Σίμος Πορίχος

Σήμερα ο πολίτης πώς θα έπρεπε να είναι;  Τι θα έπρεπε να κάνει; 

Έτσι όπως έχει ορισθεί από τότε που δημιουργήθηκε η άμεση δημοκρατία της Πνύκας.  Μετείχαν όλοι οι πολίτες ισότιμα.  Όταν αυτά καταργούνται, πώς θα φτιάξεις πολίτη;  Δεν γίνεται πολίτης, είναι υπήκοοι, είναι οπαδοί, είναι ποδοσφαιρική ομάδα με οπαδούς.  Οπαδός του αρχηγού, οπαδός του κόμματος, οπαδός της ιδέας, οπαδοί.  Δεν είναι φορείς, επομένως δεν μιλάμε για το ίδιο πράγμα, επειδή το λέμε δημοκρατία.

Πώς τον έλεγαν τον άνθρωπο που αρνιόταν να ασχοληθεί με τα κοινά στην αρχαία Αθήνα;  Ιδιώτη. Όταν σε έλεγαν ιδιώτη ήταν η χειρότερη βρισιά που μπορούσε να ακουσθεί.

Εσείς στην Αριστερά πώς βρεθήκατε;  

Ήταν ο πατέρας μου στο ΕΑΜ στην Κατοχή, μετά πήγε φυλακές, εξορίες.

Αυτό το καταλαβαίνω, εκείνο όμως που σας τραβά στην Αριστερά, τι είναι; Γιατί κατεβήκατε και ως βουλευτής.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έχω αυτή την οπτική.  Με ενοχλεί η αδικία, με ενοχλεί η υποδούλωση του ανθρώπου, με ενοχλεί η παθητικότητα, αυτό το «σφάξε με Αγά μου να αγιάσω», ο ραγιαδισμός, αυτό, να είσαι οπαδός.

Μπορεί να είσαι οπαδός μίας ιδέας ή να είσαι οπαδός ενός ηγέτη;  Αυτό τι σημαίνει;  Ότι τα στηρίγματα που έχεις είναι από έξω, κρατιέσαι από τον ηγέτη.  Γγκρεμίζεται ο ηγέτης, πηγαίνεις μαζί και εσύ.  Αυτό είναι γελοίο.  Αυτά που σε ενδιαφέρουν, αυτά που σε συγκινούν πρέπει να περνάνε μέσα, να γίνονται κινητήρια δύναμη για την καθημερινότητά σου, για τη ζωή σου.  Στην πραγματικότητα γκρεμίζονται πράγματα, ξαναξεκινούν, γονατίζει ο άνθρωπος, ξανασηκώνεται, περπατά, προχωρά, οπισθοδρομεί, κάνει άλματα, δεν είναι στατική η κατάσταση, υπάρχει μία διαλεκτική στη ζωή.  Αποτυγχάνουν πειράματα, αλλά ο σκοπός και ο δρόμος είναι ξεκαθαρισμένα πράγματα, δεν μπορεί να είναι τη μία πηγαίνουμε από εδώ, την άλλη κάνουμε από εκεί, όπου πηγαίνει ο αέρας.

Ο Κώστας Καζάκος στο λαϊκό δικαστήριο για τον Κλίντον την εποχή των βομβαρδισμών στην Σερβία

Εσείς όταν γκρεμίστηκε η Σοβιετική Ένωση, ο συνασπισμός του ανατολικού μπλοκ, πώς νιώσατε τότε σαν κομμουνιστής;

Έγινε μία καταστροφή, συζήτηση θέλει; Οπισθοδρόμησε ένα κίνημα που είχε ξεσηκώσει τη μισή ανθρωπότητα, αλλά δεν σημαίνει ότι δεν έκανε τη δουλειά της, ό,τι και η απογοήτευση που έφερε σε έναν κόσμο που στηρίζονταν εξωτερικά.  Στηριζόμαστε από τη Σοβιετική Ένωση, η Σοβιετική Ένωση είναι εκεί επάνω, άλλοι την κάνουν, την έκαναν όπως την έκαναν, τους έπεσε, θα πέσεις και εσύ;

Εσείς πώς θεωρείτε τον εαυτό σας, αγωνιστή, εραστή μίας ιδέας, πώς τον θεωρείτε;

Δεν μπορώ να κρίνω, ούτε να πω ότι είμαι ιδανικός αγωνιστής. Προσπαθώ όσο μπορώ να μην προδίδω τα πράγματα που με συγκινούν.  Όπως δεν θέλω να προδίδω τους αγαπημένους μου, όπως δεν θέλω να απογοητεύω τα παιδιά μου, δεν θέλω να με δουν τα παιδιά μου και να πουν, αυτός ήταν;  Και με τις ιδέες σου, γιατί οι ιδέες τι είναι;  Δεν είναι αόριστα πράγματα, τα παιδιά σου αφορούν, την οικογένειά σου, τη δουλειά σου.  Η ιδέα είναι ζωντανό υλικό, δεν είναι πλατωνική η σχέση.

Την πολιτική στο μέλλον πώς θα θέλατε να τη δείτε ή την Ελλάδα στο μέλλον πώς τη φαντάζεσθε;

Πρώτα από όλα θα ήθελα να τη δω ανεξάρτητη, κυρίαρχη, ελεύθερη, που δεν υπήρξε ποτέ, μας έχουν κάνει ένα προτεκτοράτο.  Έτσι μας έφτιαξαν και μετά την επανάσταση η Ιερά Συμμαχία, έτσι μας έφτιαξαν και μετά τον πόλεμο οι Αγγλοαμερικάνοι, προτεκτοράτο είμαστε της κακιάς συμφοράς.  Περιμένουμε τον Αμερικάνο πρέσβη να πάρουμε γραμμή.

Από εκεί προέρχονται όλα. Κοινωνικά διαμορφώνεται η κατάσταση λόγω της υποτέλειας, της εξάρτησης, άμα είμαστε εξαρτημένοι και υποτελείς είμαστε αυτό.  Όποιοι δεν είναι κυνηγιώνται, η ιστορία είναι καθαρή, μας τα μαθαίνει αυτά εάν θέλουμε να τη διαβάσουμε. Τώρα είναι και η επέτειος της επανάστασης, 200 χρόνια.

Φώτο : Σίμος Πορίχης

Τι σημαίνει για εσάς το ‘21;  Τι έπρεπε να γίνει τότε και δεν έγινε;

Όσοι σήκωσαν το κεφάλι τους τότε και κατάλαβαν τι προσπαθούσε να πετύχει η επανάσταση, τους έφαγαν, δεν άφησαν έναν.  Οι μεγάλοι λαϊκοί ηγέτες, ο Οδυσσέας, ο Καραϊσκάκης,που είχαν καταλάβει ότι κάνουμε επανάσταση όχι για να διώξουμε τον τύραννο και να φέρουμε άλλον χειρότερο, αλλά για να ελευθερωθούμε και από τους Τούρκους και από τους συνεργάτες των Τούρκων, διότι αυτοί ήταν η τυραννία, αυτούς τους έφαγαν.

Τέλος πάντων, προχωρούν τα πράγματα.  Να μη μας πάρει από κάτω ο ραγιαδισμός, αυτό είναι το σοβαρό θέμα.

 

Η κεντρική φωτό είναι του Σίμου Πορίχη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

[vc_row][vc_column][eltd_block_one category_id="0" author_id="0" featured_thumb_image_size="original" display_pagination="yes" pagination_type="np-horizontal"][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column width="1/2"][eltd_post_layout_two