ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ακολουθήστε μας:
2 May, 2026
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΒΑΛΟΝ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
SECTION
logo
mobile-logo
ΚεντρικήStandard Blog Whole Post (Σελίδα 175)
ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ, ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Ο Γιάννης Νίκου γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1943. Η μητέρα του ήταν Ιρλανδή ζωγράφος, πράγμα που καθόρισε την πορεία του στον κόσμο της Τέχνης. Μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών από το 1965 μέχρι το 1970, με δασκάλους του τον Γιώργο Μαυροειδή, τον Νίκο Νικολάου και τον Γιάννη Μόραλη στην ζωγραφική, καθώς και την Έλλη Βοΐλα στο ψηφιδωτό.

Ανήκει στούς ελάχιστους Έλληνες ζωγράφους που εμπνέονται από την Μυθολογία και την Ιστορία συνδυάζοντας τες με το Φανταστικό και τον Μαγικό Ρεαλισμό. Οι δε πρωταγωνιστές του βρίσκονται στο όριο ανάμεσα στην πραγματικότητα και το όνειρο. Αυτό είναι που συναρπάσει στην τέχνη του Γιάννη Νίκου: ότι χρησιμοποιεί θέματα από την Ιστορία, αλλά τους δίνει ένα εξωκοσμικό, ονειρικό τόνο, απέχοντας πολύ από την αντίστοιχη θεματολογία της ακαδημαϊκής ζωγραφικής του 19ου και 20ου αιώνα.

Με αφορμή την τελευταία του έκθεση στην Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Αμαρουσίου «Σπύρος Λούης» του πήραμε μια συνέντευξη.

Συνέντευξη στον Γεώργιο Πισσαλίδη

Ναυμαχία της σαλαμίνας

Kύριε Νίκου οργανώνετε μια έκθεση με καινούργια έργα σας, αλλά και παλαιότερα στην Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Aμαρουσίου. Πείτε μας για τους καινούργιους πίνακες που έχετε φτιάξει

Οι τελευταίες ενότητες που δουλεύω είναι ο κόσμος των αγγέλων, από τον ρομαντικό κύκλο , τον abstract το πολύ μοντέρνο και αφαιρετικό. Η μυθολογία και η ιστορία είχαν καταφέρει ανέκαθεν να μου κεντρίζουν το ενδιαφέρον.

Από πότε είχατε ξεκινήσει να σας ενδιαφέρουν αυτά τα θέματα;

Από πολύ παλιά. Η μητέρα μου ήταν ζωγράφος, γεννήθηκα μέσα στην παλέτα. Από 12 -13 χρονών είχα αρχίσει την ελαιογραφία και δεν σταμάτησα ποτέ. Είναι λοιπόν πολύ παλιά υπόθεση και αυτοί οι κύκλοι βγήκαν αυθόρμητα , σιγά -σιγά χωρίς να το περιμένω, χωρίς να το επιδιώξω. Στην αρχή ήταν θέματα από το φανταστικό, μετά άρχισαν να πληθαίνουν. Υπήρξε η ανάγκη να γίνει κάποια στοιχειοθέτηση. Την στοιχειοθέτηση την έκανε η γυναίκα μου. Έπρεπε να το οργανώσουμε γιατί δεν παρακολουθείται εύκολα διαφορετικά. Και υπάρχουν αυτοί οι κύκλοι που συνεχίζουν να εμπλουτίζονται με καινούργια έργα, όπως είναι τα έργα σε αυτήν την έκθεση, που τα περισσότερα έργα είναι του 2017.  

Η Ιστορία τι σημαίνει για εσάς;

Είναι η ταυτότητα μας. Είναι κάτι που θέλω να το υπηρετήσω και το υπηρετήσω τα τελευταία χρόνια. Θέλω να μην ξεχνάμε ποιοι είμαστε , τι έγινε, τι παραλάβαμε και τι υποχρεώσεις έχουμε. Αυτός είναι ο ιστορικός κύκλος, υπάρχουν έργα σε μουσεία, σε συλλογές, μεγάλων διαστάσεων, επικά έργα. Είμαι ευτυχής που μπορώ και τα πραγματοποιώ και τα ζωγραφίζω. Υπάρχει όλη αυτή παρακαταθήκη.

Ένα έργο που σας έκανε το μεγάλο κοινό να σας ανακαλύψει ήταν το τρίπτυχο του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου

Το έργο για τον Παλαιολόγο και το τρίπτυχο της Άλωσης αφορούν το ίδιο θέμα μέσα από άλλη οπτική. Η μεν Άλωση έγινε το 1995 και το τρίπτυχο έγινε δύο χρόνια αργότερα γιατί υπήρχε ανάγκη για έργα για την Άλωση (γέλια και από τους δύο)

Μιας και μιλάμε για την Άλωση, τι σημαίνει για σας ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος;

Υπήρχε μια τεράστια μορφή θυσίας. Όπως και ο Λεωνίδας. Ήξερε ότι εκεί που πάει δεν θα γυρίσει. Είπες τον Μωάμεθ: «ουκ εμού την πόλιν σου παραδείναι». Δηλαδή δεν είναι δικιά μου η Πόλη για να στην παραδώσω» Άρα θα πέσουν στις επάλξεις της . Δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Του είχε υποσχεθεί ο Μωάμεθ   και αξιώματα και περιουσία αν έφευγε. Δεν δέχθηκε τίποτα από όλα αυτά. Υπηρέτησε την ιδέα και το όραμα του Έλληνα και του χρωστάμε πάρα πολλά.

Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος στις επάλξεις ξημέρωμα της 29ης Μαίου 1453

Ένα από τα καινούργια σας έργα που με άρεσαν είναι ο «Αδης». Μιλήστε μου για αυτό.

Είναι ένα μεγάλο θέμα, ένα μεγάλο έργο που με πήρε πάρα πολλά χρόνια. Διαβάζοντας Μυθολογία, γιατί λατρεύω την μυθολογία το θέμα του Άδη ερχόταν στο μυαλό μου κάθε τόσο, η εικόνα πως θα ήταν όλη αυτή η ιστορία. Έχω πάει και στο νεκρομαντείο , στον Αχέροντα. Εκεί βλέπουμε ότι υπάρχει ο Λαβύρινθος. Αυτός υποτίθεται ότι ήταν ο Άδης. Εκεί πήγαινε ο πιστός, μάλλον του δίνανε ναρκωτικά και είχε παραισθήσεις.  Έτσι υπάρχει ο από μηχανής Θεός, ο μηχανισμός που κατέβαινε ένα ξόανο και του έλεγε «Θα φέρεις τρία πρόβατα , πέντε κατσίκια, το νεκρομαντείο και τα λοιπά» Λειτουργούσε ένα φοβερό σύστημα. Μέσα σε όλα αυτά μπήκαν και αυτές οι εικόνες, μπήκαν πάρα πολλά πράγματα και μου δημιουργήθηκε η ανάγκη μια συγκεκριμένη ανάγκη να το δώσω αυτό το θέμα , γιατί δεν το είχα δει ποτέ ζωγραφισμένο. Ήταν ένα παρθένο έδαφος για να δημιουργήσω. Έτσι έγινε αυτό το έργο.

Τι σημαίνει ο θάνατος για εσάς;

Ένας σταθμός. Είναι ένας σταθμός

Προετοιμάζεται κανείς από πριν;

Όλοι ξέρουμε ότι θα έρθει κάποια στιγμή, αλλά με μια αισιοδοξία ότι όταν έρθει η ώρα θα είμαστε έτοιμοι και φυσικά ποτέ δεν είμαστε έτοιμοι. Είσαι ας πούμε 100χρονών, 105, 110. Δεν είσαι έτοιμος. Όταν θα έρθει εκείνη την ώρα., επειδή υπάρχει το άγνωστον και ο φόβος του αγνώστου. Βέβαια υπάρχουν άνθρωποι που πέθαναν και γύρισαν. Είναι ιατρικά αποδεδειγμένο. Οι ίδιοι έχουν πει  για ένα τούνελ, είδαν κάποιες μορφές. Περιγράφουν τον άλλο κόσμο.

Βλέποντας τον πίνακα, κάποια στιγμή πιστεύω ότι θα είμαι μια άσπρη κουκούλα εκεί κάτω σε μια γωνία. Αυτή είναι η ιδέα του τι μπορεί να συμβεί.

Προμηθέας

Σε ένα έργο σας υπάρχει η Αθηνά

Έχω την Αθηνά ως προστάτιδα της πόλεως. Κάτω είναι η αρχαία Αθήνα. Κάτω είναι η αρχαία Αθήνα, ο Ναός του Ολυμπίου Διός, είναι στην φυσιολογική του θέση απέναντι από την Ακρόπολη, όπως είναι και η Πύλη του Αδριανού, όπως είναι και το Θησείο. Υπάρχει η Αθήνα και η Αθηνά είναι στον ουρανό και την προστατεύει.

Αθηνα, Προστάτιδα της Αθήνας

Η Ωκεανίδα;

Η «Ωκεανίδα» είναι μια αγάπη στο άγνωστο και στο παραμύθι. Η Ωκεανίδα είναι φυσικά στην Ατλαντίδα. Είναι κόρη του Ωκεανού και είναι μια θαλάσσια μορφή. Η Ατλαντίδα αναφέρεται μόνο στον Πλάτωνα. Δεν υπάρχει πουθενά αλλού, αλλά εχει δημιουργήσει ένα θρύλο και μας αρέσει και να τον ακούμε και να φανταζόμαστε και δεν έχει βρεθεί ακόμη. Είναι μια πολύ ωραία ιστορία.

Μετά από όλα αυτά , πείτε μου τι σημαίνουν για σας οι Μύθοι; Τι είναι εκείνο που σας τραβά στην Μυθολογία;

Οι μύθοι είναι ο απόηχος μιας πραγματικότητας. Ακόμα και οι Θεοί μπορεί να ήταν μεγάλες μορφές που θεοποιήθηκαν από ανθρώπους που ήταν στο περιβάλλον τους σε ανύποπτο χρόνο κάπου υπήρχε ανάγκη  να υπάρχουν Θεοί.  Ο άνθρωπος από την εποχή που ήταν πρωτόγονος θεοποιούσε την αστραπή, τις βροντές, τα ποτάμια. Όλα έγιναν θεότητες σιγά – σιγά. Έτσι και η Ατλαντίδα είναι ένας ωραίος μύθος.

Ας μιλήσουμε λίγο για τον «Κύκλο των Αγγέλων». Κατ’ αρχήν  οι Άγγελοι δεν είναι όπως τους ξέρουμε.

Όχι δεν είναι τα Χερουβείμ και τα Σεραφείμ της Εκκλησίας. Είναι ο Άγγελος της διπλανής πόρτας. Μας προσέχει. Αισθανόμαστε την ανάγκη να υπάρχει κάποιος Άγγελος. Είναι βαθιά ριζωμένη μέσα μας η ανάγκη της προστασίας και της κάλυψης. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι υπάρχει μια ομπρέλα, η οποία είναι από πανω μας και δεν περνάν τα κακά για να μας βρούν. Αν η ομπρέλα δεν λειτουργεί σωστά είναι μια άλλη ιστορία . Έχουμε λοιπόν έναν Άγγελο, ο οποίος μας προσέχει και είναι σε ένα δρόμο, σε ένα χιονισμένο τοπίο, σε ένα βράχο και προστατεύει τα πλοία. Και θέλω να δώσω στον κόσμο την αίσθηση ότι υπάρχει αυτή η προστασία  και να διαιωνίσουμε την ανάγκη της ύπαρξης τους, στην πίστη ότι υπάρχουν.

Με τον Γιάννη νίκου μπροστά στον κύκλο των Αγγέλων

Είναι όμως πάντα γυναίκες οι Άγγελοι και έχουν κάτι ερωτικό.

Όχι δεν έχουν κάτι ερωτικό. Είναι μητρικοί άγγελοι για αυτό είναι θηλυκής μορφής. Δεν λέμε ποτέ όταν μας συμβεί κάτι «Αχ, πατέρα μου’ Λέμε «Άχ, μάνα μου»  Η λέμε «Αχ Παναγιά μου» Λέμε φυσικά «Αχ Χριστέ μου», αλλά «Αχ Παναγιά μου» είναι απλωμένο σε όλο τον κόσμο, σε όλες τις διαστάσεις, σε όλα τα επίπεδα μόρφωσης. Πάντα υπάρχει αυτό . Για αυτό και οι άγγελοι είναι θυληκής μορφής και αγγελιοφόροι. Άγγελος ήταν  αυτός που πήγε το κρίνο. Έτσι λοιπόν οι άγγελοι έχουν μπει σιγά- σιγά στην ζωγραφική μου, ως μία ενότητα. Τους έχω δει να παίζουν όργανα, πετούν πάνω από πόλεις, να είναι πάνω στα δένδρα και να μας προστατεύουν. Είναι μια διάσταση που με απασχολεί και με αρέσει να ζωγραφίζω.

Άγγελοι στο Χιόνι

Στον «Κύκλο με τις μάσκες» οι μάσκες είναι αυτές του καρναβαλιού η έχουν άλλο νόημα;

Είναι λίγο πιο πέρα. Είναι πιο συμβολικές. Όλοι μας έχουμε μία μάσκα και την χρησιμοποιούμε κατά καιρούς, όταν δεν θέλουμε να δείξουμε τι αισθανόμαστε. ¨Όταν θέλουμε να κρυφτούμε Όταν θέλουμε να πούμε πράγματα που δεν τα πιστεύουμε φοράμε μια μάσκα. Αυτήν την μάσκα την ανακάλυψα και στην Ιταλία, που ζούσα Πήγαινα στην Βενετία και έβλεπα το Καρναβάλι και είπα ότι αυτοί οι άνθρωποι από μέσα, άλλα σκέφτονται, άλλα κάνουν και άλλα πιστεύουμε ότι κάνουν. Είναι ο «κόσμος με τις μάσκες» Είναι το προσωπείο που κρύβει όλο το εγώ μας. Όταν θέλουμε φοράμε μια μάσκα.  Άρα δεν είναι άκαιρο που ζωγραφίζω αυτόν τον κόσμο με τις μάσκες. Είμαστε εμείς οι ίδιοι.

Ο κόσμος με τις μάσκες

Ο ερωτισμός παίζει στο έργο σας

Υπάρχουν και έργα με ερωτικό στοιχείο γιατί οι αισθήσεις μας  έχουν ανάγκη έκφρασης, πολλές φορές τακτοποίησης , τι θέλουμε να πούμε, τι θέλουμε να κάνουμε. Όμως δεν υπάρχει κύκλος έργων, απλώς υπάρχει ερωτισμός σε κάποια από αυτά.

Ονειρόγραμμα

Στο νου μου έρχεται το «Άρης και Αφροδίτη»

Εκείνη ήταν μια ερωτική σκηνή. Και από ότι ξέρουμε ήταν και η πρώτη μοιχεία στον Όλυμπο. Η Αφροδίτη ήταν η γυναίκα του Ήφαιστου και ο Άρης ήταν εργένης και όμορφος και τους έπιασε στα πράσα ο Ήφαιστος με το δίκτυ. Τους πήγε στους Θεούς να τους δικάσουν και εκείνοι έσκασαν στα γέλια.

Άρης και Αφροδίτη

Είστε από τους λίγους στην Ελλάδα, αν όχι ο μόνος που εμπνέεστε από τον Δυτικό Μεσαίωνα. Τι σημαίνει για εσάς αυτή περίοδος;

Όντως είναι μια περίοδος που με έχει απασχολήσει. Ο Μεσαίωνας είναι η εποχή των μεγάλων παραμυθιών.  Ότι έχει φτάσει σε εμάς από τον Μεσαίωνα έχει φτάσει με μορφή παραμυθιών, που πάντα ήταν μια μορφή έμπνευσης. Αυτοί οι ήρωες οι περιπλανώμενοι ιππότες , οι δράκοι ήταν μια ευχάριστη μορφή έμπνευσης και διασκέδασης. Είναι έργα που διασκέδαζα ζωγραφίζοντας τα.

Τι είναι οι ιππότες για εσάς;

Είναι πρόγονοι μου. Η μισή μου οικογένεια είναι Κελτική Ήταν από παλιά οικογένεια με ιππότες και όλα αυτά. Είναι μακρινοί συγγενείς. Η μητέρα μου κατάγεται από Σταυροφόρους και παει πίσω στην εποχή της Κωνσταντινούπολης.

Τι σημαίνει για εσάς αυτό το γενεαλογικό δένδρο;

Τίποτα . Όλοι από κάπου καταγόμαστε. Αν όλοι πάμε πίσω θα βρούμε ίσως γνωστά η ιστορικά πρόσωπα, ανάλογα πόσο παλιά πάει το γενεαλογικό δένδρο.   

Οι οποίοι Σταυροφόροι έχουν γίνει πηγή έμπνευσης

Ναι τους έχω ζωγραφίσει σαν πιόνια σκακιού

Συμβολίζει κάτι αυτό;

Όχι.  Έτσι μου ήρθε και το ζωγράφισα. Η φαντασία δεν έχει όρια

Έχετε φτιάξει ένα πίνακα για το Άβαλον. Τι σημαίνει για εσάς το Αβαλον και ο μύθος του Βασιλιά Αρθούρου;

Είναι το κάστρο του Άβαλον, οι Ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης που αναζητούν το Γκράαλ, το Άγιο Δισκοπότηρο, είναι ο Πάρσιφαλ . Τους έχω κάνει να περιπλανώνται και στην  δικιά μας εποχή ψάχνοντας πράγματα χαμένα στον χρόνο. Ήταν ευχάριστα θέματα, ειλικρινά πηγή φαντασίας γιατί είναι μια εποχή που δεν είναι πολύ μακρινή για να πούμε ότι ξεχάστηκε εντελώς.

Αναζητώντας το Γκραάλ

Ο Αρθούρος τι σημαίνει για σας;

Ο Αρθούρος είναι ο Βασιλιάς του καλού και που ο Μόρντρεντ θα προσπαθήσει να σκοτώσει. Είναι εκείνος που θα βγάλει το Εξκάλιμπερ από την πέτρα. Είναι ιστορίες που έχουμε δει στο σίνεμα που πάντα ασκούν μια γοητεία και η οποία δεν με άφησαν ανεπηρέαστο

Όλα αυτά τα χρόνια έχει υπάρξει κάτι που θα θέλατε να ζωγραφίσετε και δεν σας δόθηκε ακόμα η ευκαιρία;

Ναι. Είναι η μάχη του Διγενή με τον Χάρο στα μαρμαρένια αλώνια.

Πως το φαντάζεστε;

Δεν μπορεί να λεχθεί. Το εχω στο μυαλό μου με διάφορες φάσεις.

Και μια και μιλήσαμε για Διγενή Ακρίτα, τι σημαίνει ο ελληνισμός για σας;

Είμαι χαρούμενος που υπάρχει αυτή διάσταση γιατί διαιωνίζουμε και τις ιδέες μας και το DNA μας. Είναι μεγάλη υπόθεση ο Ελληνισμός.  

Η έκθεση του Γιάννη Νίκου διαρκεί μέχρι τις 23 Δεεμβρίου 2017 στην Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Αμαρουσίου (Β. Σοφίας 85, Πλατεία Ηρώων)

[vc_row][vc_column][vc_column_text] Ο Γιάννης Νίκου γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1943. Η μητέρα

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

του Σταύρου Χριστοδούλου

Eχει τελειώσει ο Β’ ΠΠ, ο Βασιλιάς Γεώργιος ΣΤ’ πεθαίνει και στον θρόνο της Μ. Βρετανίας ανεβαίνει ένα κορίτσι που σιχαίνεται ένα πράγμα: τον θρόνο. Η υποχρέωση έχει μετατοπιστεί ψυχικά για αργότερα, αφού πρώτα αφιερώσει χρόνο στην συζυγική της ζωή, στην στήριξη της καριέρας του άνδρα της και στην μαθητεία της ίσως κοντά στον βασιλιά. Όμως, «δεν υπάρχει καταλληλότερος ηγέτης, από αυτόν που δεν θέλει να ηγηθεί». Έτσι η μικρή Λίλιμπετ μεταμορφώνεται «από τον Θεό» που έδωσε το Στέμμα, σε βασίλισσα Ελισάβετ Β’.

Υπάρχει μία ευρέως αποδεκτή γνώμη μεταξύ των ανθρώπων, πως η ηγεσία είναι ουτοπία. Ο μονάρχης έχει εξουσία, πλούτο, δόξα, φήμη. Ποιος άνθρωπος δεν θέλει κάτι ή όλα αυτά που κατέχει ένας μονάρχης;

Η σειρά έρχεται να ανατρέψει την «λαϊκότητα». Σε ένα σύγχρονο υλιστικό μεταμοντέρνο περιβάλλον αναδεικνύονται διά της σειράς ζητήματα, επί των οποίων η εξουσία, ο πλούτος, η δόξα, η φήμη, όχι μόνο δεν δίδουν λύσεις, αλλά εντείνουν, περιπλέκουν, και κωλύουν. Επί παραδείγματι, ο ρόλος της γυναίκας, κόρης, συζύγου, μητέρας, αδελφής, φίλης, αναγκαστικά κατευνάζονται ή περιθωριοποιούνται επίπονα χάριν του Στέμματος. Σε μία υποθετική συνομιλία με την γιαγιά της ακούγεται η φράση: «Μαζί με τον πατέρα σου, θάψε και την Ελισάβετ. Θα υπάρξουν άπειρες στιγμές, που η Ελισάβετ θα έρθει σε σύγκρουση με το Στέμμα. Το Στέμμα όμως πρέπει πάντοτε να νικά. Το Στέμμα πάντα νικά».

Είναι μία εποχή απομυθοποίησης και αποκαθήλωσης του θεσμού της βασιλείας. Πλήττεται στις περισσότερες χώρες όπου υφίστατο. Αν και άνευ ουσιαστικών αρμοδιοτήτων, ο Μονάρχης είναι ρυθμιστής του πολιτεύματος, ένα κράμα μεταξύ πλατωνικού ιδανικού και ροκστάρ. Η σειρά παίρνει τη θέση του απολογητή, εξηγώντας λεπτές ισορροπίες. Ο μονάρχης ως υπερέχον, απρόσβλητος, ακατάδεκτος μπροστά στην βρωμιά της πολιτικής, πολιτικός. Ο πλούτος του ως εχέγγυο αξιόπιστης αυτάρκειας μπροστά στην πιθανή απληστία. Η δόξα ως απτό, αιωνόβιο, κινητοποιούν σύμβολο του συγκεκριμένου εθνικού τρόπου. Η φήμη ως μέσο άσκησης εύθραυστης πολιτικής.

Βλέπει ο θεατής την βασίλισσα να σώζει την εξωτερική πολιτική με έναν χορό, τον γάμο της τίκτοντας ένα παιδί, την αδελφική σχέση με επίκληση του καθήκοντος. Ο τρόπος διαχείρισης των κρίσεων, των αντικρουόμενων ρόλων, της αλματώδους ανάπτυξης της τεχνολογίας εν συνδυασμώ  με την αξία της παράδοσης, της ίδιας εν τέλει καθημερινότητας, συνιστά ένα μάθημα αυτογνωσίας και αυτοκυβερνούμενης πορείας. Το ιστορικό πλέον γεγονός της μακροβιότερης απόλυτης μοναρχίας στο πρόσωπο της Ελισάβετ Β’ σφραγίζει την αλήθεια των όσων προελέχθησαν.

Και είναι όντως επίμοχθη εργασία. Ένα νεκρό από δράση πλάνο, γεμάτο πορτραίτα πεθαμένων στο ενδιάμεσο ενός τοίχου με επιχρυσωμένα δοκάρια, και δύο πορφυροί καναπέδες να πληγώνουν με το βάρος τους τα χαλιά του άδειου από ζωντανούς Buckingham, δεν το λέει κάποιος εύκολα σκηνοθετική πρωτοπορία, με την πρώτη ματιά. Η δράση εγκλωβίζεται στον εσωτερικό κόσμο. Είναι πάντοτε εσωτερική. Η απουσία είναι παρουσία. Όλοι ζούν, μιλούν, αντιδρούν, μεγαλώνουν, αλλά κανείς δεν κινείται ουσιαστικά. Το άχθος του ρόλου της Ελισάβετ επισκιάζει τα υπόλοιπα συμβεβηκότα, σχεδόν εξαφανίζοντας τα. Ο θεατής, λοιπόν, βρίσκεται στην στενόχωρη θέση να μετέχει χωρίς πάθος ∙ αυτή είναι η μεγαλοπρέπεια της σειράς. Και που να βρει τρόπο να παθιαστεί αφού κάθε πιθανή επιλογή στην πλοκή, από πλευράς πρωταγωνιστών, είναι μία λαθεμένη επιλογή!

Εν κατακλείδι, το “The Crown” από το Netflix μας χάρισε την πιο πολυδάπανη σειρά που δημιουργήθηκε άχρι σήμερα, εκφράζοντας οπτικά την σημασία εννοιών όπως: πατριωτισμός, καθήκον, ευθύνη, ρόλος, ανθρωπιά, γυναίκα, πλούτος, επιρροή, φιλία, παράδοση.

Ο χρόνος, στην σειρά, παίρνει τη θέση δίπλα στα άλλα συστατικά. Δεν είναι πανδαμάτωρ. Και αυτό, γιατί έπρεπε να στηθεί μία σειρά, μία ηθοποιία, που στο «τότε» του χρόνου της πλοκής (ήτοι 1952 και έπειτα) να εκφραστεί το «πάντα» των ανθρώπων. Καταλήγοντας, έπειτα τούτων, διαφαίνεται πως είναι πως σειρά Συντηρητική, πηγαία, μελετώντας την πρωτογενή δράση μιάς κοπέλας, και πρωτότυπη, καθώς φέρνει σε αντίθεση το κατασπαράζον-καταναλωτικό πρότυπο του σήμερα, με την αυτοτελή αξία της Συντήρησης του αιώνιου παραδοσιακού. Αν σας πείσαμε, ελπίζουμε να απολαύσετε τους δύο πρώτους κύκλους έως τώρα!

του Σταύρου Χριστοδούλου

Πηγή: diesy.gr

[vc_row][vc_column][vc_empty_space][vc_text_separator title="του Σταύρου Χριστοδούλου"][vc_empty_space][vc_column_text]Eχει τελειώσει ο Β’

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Πολλοί από σας μου ζητήσατε τον κατάλογο των “30 βιβλίων” που χρησιμοποιούσα στο μάθημα της Ευρωπαϊκής Λογοτεχνίας.

Από τον Μεσαίωνα ως το 1950 αυτές είναι οι επιλογές μου (αυστηρά προσωπικές). Δεν είναι η λίστα που έδινα στους μαθητές μου – εκεί είχα αντικαταστήσει μερικά βιβλία, λόγω δυσκολίας:

Δάντης: Η Θεία Κωμωδία
Βοκκάκιος: Το Δεκαήμερο
Μονταίνι: Τα Δοκίμια
Ραμπελαί: Γαργαντούας
Θερβάντες: Δον Κιχώτης
Σαίξπηρ: Άπαντα
Ντε Φόου: Ροβινσώνας Κρούσος
Σουίφτ: Ταξίδια του Γκιούλιβερ
Βολτέρος: Καντίντ και άλλες ιστορίες
Γκαίτε: Φάουστ Τζαίην
Ώστεν: Περηφάνια και Προκατάληψη
Μπαλζάκ: Μπάρμπα Γκοριό ή οποιοδήποτε από την «Ανθρώπινη Κωμωδία»
Σταντάλ: Το κόκκινο και το μαύρο
Β. Ουγκώ: Οι Άθλιοι

Δάντη: Θεία Κωμωδία

Πόε: Διηγήματα
Φλομπέρ: Μαντάμ Μποβαρύ
Ντίκενς: Νταίηβιντ Κόπερφιλντ
Μοπασάν: Διηγήματα
Ντοστογέφσκυ: Δαιμονισμένοι (ή/και όποιο άλλο από τα 4 αριστουργήματα: Έγκλημα και Τιμωρία, Αδελφοί Καραμαζόφ, Ο Ηλίθιος)
Τολστόι: Πόλεμος και Ειρήνη ή/και Άννα Καρένινα).
Τσέχοφ: Διηγήματα
Μέλβιλ: Μόμπυ Ντικ
Ντίκινσον: Ποιήματα
Τουαίην: Χωκ Φιν
Φ. Κάφκα: Η Δίκη (ή/και Το Κάστρο)
Προυστ: Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο
Τζόυς: Οδυσσέας Τόμας
Μαν: Το μαγικό βουνό (ή/και Δόκτωρ Φάουστους, Μπούντενμπρουκς)
Ρ. Μούζιλ: Ο Άνθρωπος χωρίς Ιδιότητες
Τ. Σ. Έλιοτ: Ποιήματα.

Αυτά είναι τα τριάντα βιβλία που (νομίζω πως) ο κάθε καλλιεργημένος άνθρωπος θα έπρεπε να έχει διαβάσει. Όχι μόνο επειδή είναι τα καλύτερα – αλλά επειδή είχαν μεγάλη επιρροή και καθόρισαν την πορεία του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Τόμας Μα: Το Μαγικό Βουνό

Η επιλογή έγινε από την Ευρώπη, εκτός Ελλάδας. Στην Ευρωπαϊκή λογοτεχνία συγκαταλέγω και την Αμερικάνικη – μια και είναι η ίδια κουλτούρα.

Φυσικά ο αριθμός τριάντα είναι αυθαίρετος – έκοψα μεγάλους ποιητές όπως τους Βιγιόν, Ντον, Χέλντερλιν, Πούσκιν, Μπωντλαίρ, Ρίλκε, Μπρεχτ και Λόρκα, φιλοσόφους όπως τους Καρτέσιο, Σπινόζα, Καντ, Σοπενάουερ και Νίτσε (οι δύο τελευταίοι είναι και σπουδαίοι λογοτέχνες) τις αδελφές Μπροντέ, τον Στερν και τον Γκόγκολ…

Επίσης, μια και μιλάμε για λογοτεχνία, δεν αναφέρω σημαντικά βιβλία επιστημονικού λόγου που άλλαξαν την σκέψη της ανθρωπότητας όπως: “Ο Πλούτος των Εθνών” του Άνταμ Σμιθ, “Το Κεφάλαιο” του Μαρξ, “Η Καταγωγή των Ειδών” του Δαρβίνου και η “Ερμηνεία των Ονείρων” του Φρόυντ. Μη με ρωτήσετε για ελληνικές μεταφράσεις.

Φιόντορ Ντοστογιέφσκυ: Αδελφοί Καραμαζωφ

Όσα έργα γράφτηκαν Αγγλικά, Γαλλικά ή Γερμανικά, τα έχω διαβάσει στο πρωτότυπο. Για τις γλώσσες που δεν γνώριζα (π.χ. Ρώσικα, Ισπανικά) είχα πάλι ξενόγλωσσες μεταφράσεις. Εκτός από τον Ντοστογέφσκυ όπου διάβασα τις μεταφράσεις του Άρη Αλεξάνδρου.

Για την Θεία Κωμωδία καλή ελληνική μετάφραση δεν υπάρχει – βρείτε μία ξένη. **

 

Το κείμενο είναι αναδημοσίευση από το εξαιρετικό μπλογκ του Νίκου Δήμου doncat.blogspot.com, και το lifo.gr

Πολλοί από σας μου ζητήσατε τον κατάλογο

ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ, ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Με πολύ μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια της έκθεσης του Γιάννη Νίκου στην Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Αμαρουσίου «Σπύρος Λούης» 

 Μάγεψε με τα έργα του ο μεγάλος ζωγράφος και εκπρόσωπος του «μαγικού ρεαλισμού» στην Ελλάδα Γιάννης Νίκου, το πολυπληθές κοινό, που κατέκλυσε την Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη Αμαρουσίου «Σπύρος Λούης» για να συναντηθεί με τον καλλιτέχνη και να θαυμάσει το έργο του, στα εγκαίνια της έκθεσης με τίτλο: «Κόσμοι Τέχνης Παράλληλοι».
Το σημαντικό αυτό καλλιτεχνικό γεγονός που φιλοξενείται το Μαρούσι, προσέλκυσε πλήθος από φιλότεχνους, αλλά και σημαντικούς συλλέκτες, φίλους του έργου του Γιάννη Νίκου που ταξίδεψαν από όλα τα μέρη του κόσμου για να παραστούν στην ιδιαίτερη αυτή καλλιτεχνική βραδιά, η οποία  κατά γενική ομολογία, ξεπέρασε σε διαστάσεις τα εγκαίνια μίας έκθεσης ζωγραφικής.

Η έκθεση του Γιάννη Νίκου στο Μαρούσι είχε δύο μοναδικά χαρακτηριστικά που την έκαναν ξεχωριστή από τις μέχρι σήμερα πολυάριθμες εκθέσεις του στην Ελλάδα και το Εξωτερικό.

Αφενός, ο καλλιτέχνης παρουσίασε το πρώτο γλυπτό στην καριέρα του, και αφετέρου, η έκθεση αυτή αποτελεί την πρώτη εκδήλωση του νεοσυσταθέντος «Κέντρου Ζωγραφικής Γιάννη Νίκου».
Χαιρετίζοντας ο Δήμαρχος Αμαρουσίου κ. Γιώργος Πατούλης το σημαντικό αυτό καλλιτεχνικό γεγονός μέσω skype, καθώς βρίσκεται στην Κίνα για τη συνεδρίαση της εκτελεστικής επιτροπής του UCLGΟ, εξήρε τη μεγάλη προσφορά του καλλιτέχνη στο πολιτιστικό και καλλιτεχνικό γίγνεσθαι της χώρας μας.

« Είναι μεγάλη χαρά και τιμή για εμάς να φιλοξενούμε στην Ολυμπιακή Δημοτική Πινακοθήκη «Σπύρος Λούης»  την έκθεση του εξαίρετου ζωγράφου Γιάννη Νίκου.
Τα έργα του κοσμούν μουσεία και ιδιωτικές συλλογές, τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο Εξωτερικό, ενώ με το έργο του έχουν ασχοληθεί ιστορικοί Τέχνης και κριτικοί και γίνονται αναλύσεις και αναφορές σε λεξικά και βιβλία Τέχνης.
Τον συγχαίρουμε και τον ευχαριστούμε για τη μεγάλη προσφορά του στο πολιτιστικό και καλλιτεχνικό γίγνεσθαι της χώρας μας και την διεθνή καταξίωσή του, που μας κάνει υπερήφανους ως χώρα και ως Έλληνες.
 Το πρώτο πράγμα που θα κάνω όταν με το καλό θα πατήσω το Μαρουσιώτικο χώμα θα είναι να επισκεφθώ την έκθεση και να τον συγχαρώ από κοντά.»
Η Αντιδήμαρχος Δημοσίων Σχέσεων κα Ρένα Χαλιώτη,  που είχε την ευθύνη και τον συντονισμό  της εκδήλωσης των εγκαινίων, συνεχάρη θερμά από την πλευρά της τον καλλιτέχνη για το εξαίρετο έργο του και τόνισε ότι «το Μαρούσι έχει την τιμή να φιλοξενεί την πρώτη έκθεσή του που γίνεται έπειτα από πολλά χρόνια».
Ο ζωγράφος κ. Γιάννης Νίκου ευχαρίστησε τους πολυάριθμους φίλους του που πλαισίωσαν την εκδήλωση, καθώς και τη Διοίκηση του Δήμου Αμαρουσίου.

Η Πρόεδρος του «Κέντρου Ζωγραφικής Γιάννη Νίκου», διπλωμάτης κα Χριστίνα Βασιλοπούλου – Νίκου από την πλευρά της ευχαρίστησε το Δήμαρχο Αμαρουσίου κ. Γιώργο Πατούλη, την Αντιδήμαρχο κα Ρένα Χαλώτη, τον Πρόεδρο της ΚΕΔΑ κ. Νικόλαο Πέππα, τη διεύθυνση Αθλητισμού και Πολιτισμού και όλους τους άλλους παράγοντες που «με τόση αγάπη αγκάλιασαν την έκθεση και με αυτό τον τρόπο υλοποιήθηκε αυτή η υπέροχη βραδιά».

Στα εγκαίνια της έκθεσης παρέστη  επίσης ο Αντιδήμαρχος Περιβάλλοντος Επαμεινώνδας Γαρδέλης, ενώ μεταξύ πολλών άλλων με την παρουσία τους τίμησαν την εκδήλωση:

Ο Αντιπρόεδρος της ΝΔ, Βουλευτής Β΄ Αθηνών Α. Γεωργιαδης, ο πρώην βουλευτής κ. Θ. Δαμνιανός με τη σύζυγο του, η Πρέσβυς κα Κατερίνα Μπούρα, ο κύριος και η κυρία Α. Τζιρακιάν της Aluminco, ο κύριος κα η κυρία Γ. Λυμπεράκη της  Trident A.E., ο κ. Θ. Ζυγουράκης της Αισακός Α.Ε., η κα Χριστίνα Νάσση της Χάρλα Α.Ε.,  ο εφοπλιστής κ. Γ. Ντοσόπουλος, η συλλέκτρια Ντ. Καλαντζή, ο ζωγράφος  κ. Θ. Μανωλίδης, ο Doctor Χρ. Πανόπουλος, ο Doctor Γ. Καντάς, ο κύριος κα η κυρία Μεντζέλου της Petrogaz, o κ. Δ. Λιανός της εταιρείας Χάλυψ, ο κ. Αντ. Κατσιφός, η κα Β. Βασιλάκη επιχειρηματίας, ο συλλέκτης Μ. Κουλαουτζίδης, ο μετεωρολόγος Τ. Αρνιακός.

Διάρκεια έκθεσης : Έως το Σάββατο 23 Δεκεμβρίου 2017.
Ώρες λειτουργίας| Καθημερινές :10.00-14.00 &17:00-21:00
Σάβ/Κυρ.:11:00-20:00

Είσοδος ελεύθερη

Με πολύ μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια

ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΑ, ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ ΚΑΙ ΝΕΟΜΕΣΑΙΩΝΙΚΑ: ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ, ΡΩΣΙΑ & ΕΓΓΥΣ ΑΝΑΤΟΛΗ

Τον Άρχοντα Πρωτοψάλτη της Θεσσαλονίκης Χαρίλαο Ταλιαδώρο θα τιμήσει το Τμήμα Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί αύριο το απόγευμα στις 18:00 στο Α΄Αμφιθέατρο της Θεολογικής, στο πλαίσιο της χριστουγεννιάτικης φοιτητικής γιορτής της Σχολής.

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης περιλαμβάνει ομιλίες για τα Χριστούγεννα και για τον τιμώμενο Πρωτοψάλτη καθώς και βυζαντινούς ύμνους και κάλαντα των Χριστουγέννων από τον Βυζαντινό Χορό του Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης.

Επίσης, ο πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας κ. Παναγιώτης Σκαλτσής θα επιδώσει τιμητική πλακέτα στον κ. Χαρίλαο Ταλιαδώρο.

Πηγή: orthodoxia.info

[vc_row][vc_column][vc_column_text]Τον Άρχοντα Πρωτοψάλτη της Θεσσαλονίκης Χαρίλαο Ταλιαδώρο

ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ

του Παναγιώτη Λιάκου

Ο Αϊ-Βασίλης, αν δει τις φωτό, θα παρατήσει το έλκηθρο και θα αποδράσει από την  Ελλάδα με διαστημόπλοιο

Στη φωτό Νο 1 βλέπουμε μια γκανιάν υποψηφιότητα χρυσού βατόμουρου για το 2017. Αναμφίβολα είναι ένα… μη δέντρο, μια άρνηση χριστουγεννιάτικου δέντρου, που στήθηκε στην κεντρική πλατεία των Ιωαννίνων. Το απαίσιον της όψεώς του δεν είναι τυχαίο. Οπως τα περισσότερα δύσμορφα και απάνθρωπα κατασκευάσματα, είναι τέκνο της σοβιετικής «τέχνης». Πηγή της εμπνεύσεώς του είναι ο πύργος του Τατλίν (φωτό Νο 2), ένας λενινοκρουσμένος πύργος της Βαβέλ, που σχεδιάστηκε (1919-1920) από τον Σοβιετικό `αρχιτέκτονα Βλαντιμίρ Τατλίν, αλλά δεν χτίστηκε ποτέ. Στόχος του Τατλίν ήταν να στεγάσει τα κεντρικά της Κομιντέρν (η Τρίτη Διεθνής). Την μπλαμούτσα με τα μαδέρια την έφτιαξαν φοιτητές της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου των Ιωαννίνων υπό τις οδηγίες και την επίβλεψη καθηγητού τους.

Κάποιοι αποφάσισαν να τιμήσουν την Γ! Διεθνή και όχι τα Χριστούγεννα

Ο πτερωτός στηλίτης ερυθροδαίμων της φωτό Νο 3 καραδοκεί στην είσοδο της πόλης του Παλαιού Φαλήρου, κάπου ανάμεσα στις Εκκλησίες της Αγίας Σκέπης και του Αγίου Γεωργίου. Οι αμέριμνοι οδηγοί αναμένεται να κοψοχολιαστούν από το διαβολικό θέαμα στην παλαιά λεωφόρο Ποσειδώνος. Καθώς αναφέρθηκε σε δημοσιεύματα του τοπικού Τύπου, το γλυπτό ονομάζεται PHYLAX και αναπαριστά και συμβολίζει τον Φύλακα – Αγγελο της πόλης.

Η πρώτη εντύπωση του γλυπτού, όπως την αποκόμισε ο ειλικρινώς υμέτερος, από το χτυπητό γυαλιστερό κόκκινο στο οποίο είναι εμβαπτισμένο το ον με τα φτερά και το άμορφο κεφάλι (θυμίζει και λίγο πουλερικό που καρατομήθηκε), δεν παραπέμπει σε άγγελο που κάνει καριέρα στον παράδεισο, αλλά σε πρώην άγγελο που συνέχισε τη σταδιοδρομία του στην κόλαση έπειτα από δελεαστική πρόταση του πεπτωκότος διασήμου συναδέλφου του. Περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα θα έλεγε κάποιος.

Τα ζητήματα αισθητικής είναι αμιγώς προσωπικά. Η ύπαρξη αισθητικής διαχέεται στην πόλη σε περιόδους ακμής και η ανυπαρξία της πλήττει κατακέφαλα το κοινό σε περιόδους παρακμής.

Μπορεί και το γλυπτό αυτό να είναι αγγελικό και ωραίο κι εγώ ο καχύποπτος να μην το βλέπω και να αντιμετωπίζω αυτό το γλυπτό σαν απόδοση φόρου τιμής στον διάβολο αυτοπροσώπως. Μπορεί…

Πηγή: dimokratianews.gr

[vc_row][vc_column][vc_empty_space][vc_text_separator title=" του Παναγιώτη Λιάκου"][vc_empty_space][vc_column_text]Ο Αϊ-Βασίλης, αν

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Εχουν περάσει 54 χρόνια από εκείνη την ημέρα, 10 Δεκεμβρίου 1963 που ο Γιώργος Σεφέρης ήταν ο πρώτος Ελληνας που παραλάμβανε βραβείο Νόμπελ. Ομως, η ελληνική κακομοιριά χτυπούσε και αυτή την μοναδική στιγμή.

Ο διπλωμάτης και ποιητής Γιώργος Σεφέρης υπήρξε ο πρώτος Έλληνας που τιμήθηκε με Νόμπελ.

Στις 10 Δεκεμβρίου 1963, στην τελετή απονομής που έγινε στην Στοκχόλμη, παρέλαβε το επίζηλο βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας από τον βασιλιά της Σουηδίας Γουσταύο.

Από την δεκαετία του πενήντα η ποίηση του Σεφέρη ήταν γνωστή και αναγνωρισμένη στο εξωτερικό. Το 1955 και το 1961 ήταν υποψήφιος για το Νόμπελ. Δυο χρόνια αργότερα οι φήμες έδιναν και έπαιρναν στην Αθήνα ότι θα ήταν αυτός ο νικητής. Οι φήμες επιβεβαιώθηκαν το μεσημέρι της 24ης Οκτωβρίου, όταν έφθασε στην Αθήνα το τηλεγράφημα της Σουηδικής Ακαδημίας, που ανήγγειλε την χαρμόσυνη είδηση.

Ο Σεφέρης είχε κερδίσει το βραβείο «για το υπέροχο λυρικό ύφος του, που είναι εμπνευσμένο από ένα βαθύ αίσθημα για το ελληνικό πολιτιστικό ιδεώδες». Η Σουηδική Ακαδημία είχε ξεπληρώσει ένα χρέος της προς την Ελλάδα, καθώς στο παρελθόν είχε παρακάμψει τις υποψηφιότητες του Νίκου Καζαντζάκη και του Άγγελου Σικελιανού.

Ο Σεφέρης που ήταν καθηλωμένος στο σπίτι του από μια κρίση έλκους θα δηλώσει εμφανώς ικανοποιημένος στους εκπροσώπους του Τύπου:

«Διαλέγοντας έναν Έλληνα ποιητή για το βραβείο Νομπέλ, νομίζω πως η Σουηδική Ακαδημία θέλησε να εκδηλώσει την αλληλεγγύη της με τη ζωντανή πνευματική Ελλάδα. Εννοώ: αυτή την Ελλάδα για την οποία τόσες γενεές αγωνίστηκαν, προσπαθώντας να κρατήσουν ό,τι ζωντανό από τη μακριά παράδοση της. Νομίζω, ακόμη, ότι η Σουηδική Ακαδημία θέλησε να δείξει πως η σημερινή ανθρωπότητα χρειάζεται και την ποίηση – κάθε λαού – και το ελληνικό πνεύμα».

Η τριάδα που πήγε στον τελικό

Η επικράτηση του Έλληνα ποιητή δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Η αρμόδια επιτροπή, από τους περίπου 80 υποψηφίους, επέλεξε έξι:

Τον Ιρλανδό θεατρικό συγγραφέα Σάμουελ Μπέκετ, τον Αγγλοαμερικανό ποιητή Γ.Χ Όντεν, τον Ιάπωνα συγγραφέα Γιούκιο Μίσιμα , τον Χιλιανό ποιητή Πάμπλο Νερούδα, τον Δανό συγγραφέα Άξελ Σαντεμόζε και τον Σεφέρη. Με ψηφοφορία τα μέλη της επιτροπής ξεχώρισαν την τριάδα των Σεφέρη, Νερούδα και Όντεν και ακολούθως με ομοφωνία επέλεξαν να δώσουν το βραβείο στον Γιώργο Σεφέρη.

Η Αριστερά πριτιμούσε Νερούδα

Στην Ελλάδα, η υποδοχή της βράβευσης Σεφέρη δεν ήταν και τόσο ενθουσιώδης. Τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων απασχολούσαν οι εκλογές της 3ης Νοεμβρίου και αναμέτρηση της ΕΡΕ με την Ένωση Κέντρου.

Η Αριστερά μάλλον έδειξε την προτίμηση της στον Πάμπλο Νερούδα, που ανήκε στο ιδεολογικό της στρατόπεδο, ενώ μια δεξιά εφημερίδα, ο «Ελεύθερος», δεν δίστασε να αναπαράγει τις φήμες που κυκλοφορούσαν ότι ο διπλωμάτης Σεφέρης «είχε ξεπουλήσει την Κύπρο για να πάρει το Νόμπελ».

Η τελετή απονομής

Στις 10 Δεκεμβρίου, έγινε η τελετή απονομής των βραβείων Νόμπελ και το βράδυ της ίδιας ημέρα, ο Σεφέρης εκφώνησε ένα σύντομο λόγο στο δείπνο που παρατέθηκε για τους νομπελίστες στο Δημαρχείο της Στοκχόλμης, ενώ την επομένη έδωσε διάλεξη στην Σουηδική Ακαδημία. Στην ομιλία του, συνόψισε τις πεποιθήσεις του, για την άμεση και αδιάσπαστη συνέχεια της ελληνικής γλώσσας από την αρχαιότητα ως τη σημερινή εποχή: « …Ανήκω σε μια χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα, και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που τη χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή. Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται. Δέχτηκε τις αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα…».

Αναφέρθηκε επίσης στην αναγκαιότητα και την λειτουργία της ποίησης στο σύγχρονο κόσμο:

«Είναι σημαντικό το ότι η Σουηδία θέλησε να τιμήσει και τούτη την ποίηση και όλη την ποίηση γενικά, ακόμη και όταν αναβρύζει ανάμεσα σ’ ένα λαό περιορισμένο. Γιατί πιστεύω πως τούτος ο σύγχρονος κόσμος όπου ζούμε, ο τυραννισμένος από το φόβο και την ανησυχία, τη χρειάζεται την ποίηση».

Η ομιλία Σεφέρη

Τούτη την ώρα αισθάνομαι πως είμαι ο ίδιος μια αντίφαση. Αλήθεια, η Σουηδική Ακαδημία έκρινε πως η προσπάθειά μου σε μια γλώσσα περιλάλητη επί αιώνες, αλλά στην παρούσα μορφή της περιορισμένη, άξιζε αυτή την υψηλή διάκριση. Θέλησε να τιμήσει τη γλώσσα μου, και να – εκφράζω τώρα τις ευχαριστίες μου σε ξένη γλώσσα*. Σας παρακαλώ να μου δώσετε τη συγγνώμη που ζητώ πρώτα- πρώτα από τον εαυτό μου.

Ανήκω σε μια χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα, και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που τη χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή. Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται. Δέχτηκε τις αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα. Άλλο χαρακτηριστικό αυτής της παράδοσης είναι η αγάπη της για την ανθρωπιά· κανόνας της είναι η δικαιοσύνη. Στην αρχαία τραγωδία, την οργανωμένη με τόση ακρίβεια, ο άνθρωπος που ξεπερνά το μέτρο πρέπει να τιμωρηθεί από τις Ερινύες. O ίδιος νόμος ισχύει και όταν ακόμη πρόκειται για φυσικά φαινόμενα: «Ήλιος ουχ υπερβήσεται μέτρα» λέει ο Ηράκλειτος· «ει δε μη, Ερινύες μιν Δίκης επίκουροι εξευρήσουσιν»**.

Συλλογίζομαι πως δεν αποκλείεται ολωσδιόλου να ωφεληθεί ένας σύγχρονος επιστήμων, αν στοχαστεί τούτο το απόφθεγμα του Ίωνα φιλοσόφου. Όσο για μένα συγκινούμαι παρατηρώντας πως η συνείδηση της δικαιοσύνης είχε τόσο πολύ διαποτίσει την ελληνική ψυχή, ώστε να γίνει κανόνας και του φυσικού κόσμου. Και ένας από τους διδασκάλους μου, των αρχών του περασμένου αιώνα, γράφει: «…θα χαθούμε, γιατί αδικήσαμε…»***. Αυτός ο άνθρωπος ήταν αγράμματος· είχε μάθει να γράφει στα τριάντα πέντε χρόνια της ηλικίας του. Αλλά στην Ελλάδα των ημερών μας, η προφορική παράδοση πηγαίνει μακριά στα περασμένα όσο και η γραπτή. Το ίδιο και η ποίηση. Είναι για μένα σημαντικό το γεγονός ότι η Σουηδία θέλησε να τιμήσει και τούτη την ποίηση και όλη την ποίηση γενικά, ακόμη και όταν αναβρύζει ανάμεσα σ’ ένα λαό περιορισμένο. Γιατί πιστεύω πως τούτος ο σύγχρονος κόσμος όπου ζούμε, ο τυραννισμένος από το φόβο και την ανησυχία, τη χρειάζεται την ποίηση. Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα – και τι θα γινόμασταν, αν η πνοή μας λιγόστευε; Είναι μια πράξη εμπιστοσύνης – κι ένας Θεός το ξέρει αν τα δεινά μας δεν τα χρωστάμε στη στέρηση εμπιστοσύνης.

Παρατήρησαν, τον περασμένο χρόνο, γύρω από τούτο το τραπέζι, την πολύ μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις ανακαλύψεις της σύγχρονης επιστήμης και στη λογοτεχνία· παρατήρησαν πως ανάμεσα σ’ ένα αρχαίο ελληνικό δράμα και ένα σημερινό η διαφορά είναι λίγη. Ναι, η συμπεριφορά του ανθρώπου δε μοιάζει να έχει αλλάξει βασικά. Και πρέπει να προσθέσω πως νιώθει πάντα την ανάγκη ν’ ακούει τούτη την ανθρώπινη φωνή που ονομάζουμε ποίηση. Αυτή τη φωνή που κινδυνεύει να σβήσει κάθε στιγμή από στέρηση αγάπης και ολοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγημένη, ξέρει πού να ‘βρει καταφύγιο· απαρνημένη, έχει το ένστικτο να πάει να ριζώσει στους πιο απροσδόκητους τόπους. Γι’ αυτή δεν υπάρχουν μεγάλα και μικρά μέρη του κόσμου. Το βασίλειό της είναι στις καρδιές όλων των ανθρώπων της γης. Έχει τη χάρη ν’ αποφεύγει πάντα τη συνήθεια, αυτή τη βιομηχανία. Χρωστώ την ευγνωμοσύνη μου στη Σουηδική Ακαδημία, που ένιωσε αυτά τα πράγματα· που ένιωσε πως οι γλώσσες, οι λεγόμενες περιορισμένης χρήσης, δεν πρέπει να καταντούν φράχτες, όπου πνίγεται ο παλμός της ανθρώπινης καρδιάς· που έγινε ένας Άρειος Πάγος ικανός:

να κρίνει με αλήθεια επίσημη την άδικη μοίρα της ζωής,

για να θυμηθώ το Σέλλεϋ, τον εμπνευστή, καθώς μας λένε, του Αλφρέδου Νομπέλ, αυτού του ανθρώπου που μπόρεσε να εξαγοράσει την αναπόφευκτη βία με τη μεγαλοσύνη της καρδιάς του.

Σ’ αυτό τον κόσμο, που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει ν’ αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου και να βρίσκεται.

Όταν, στο δρόμο της Θήβας, ο Oιδίπους συνάντησε τη Σφίγγα κι αυτή του έθεσε το αίνιγμά της, η απόκρισή του ήταν: ο άνθρωπος. Τούτη η απλή λέξη χάλασε το τέρας. Έχουμε πολλά τέρατα να καταστρέψουμε. Ας συλλογιστούμε την απόκριση του Oιδίποδα».

* Η ομιλία γράφτηκε και δόθηκε στα γαλλικά.

** «δεν πρέπει ο Ήλιος να ξεπερνάει το μέτρο· διαφορετικά, οι ίδιες οι Ερινύες θα προσφερθούν ως βοηθοί της Δικαιοσύνης»

*** Ο Σεφέρης αναφέρεται στο Μακρυγιάννη, ο οποίος όμως αποδίδει τη συγκεκριμένη φράση σε έναν Τούρκο μπέη.

 

Πηγή: sansimera.gr

 

Εχουν περάσει 54 χρόνια από εκείνη την

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ, ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΤΡ ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ (1918-2008) 
Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου 2017, 7.30 μ.μ. 
Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων (Αίθουσα Αντώνη Τρίτση)

Ομιλητές: 
– π. Πέτρος Μινώπετρος: “Ο μάρτυρας και η συνείδηση των θυμάτων του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού”.
– Δημήτρης Μπαλτάς: “Ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν και η λογοτεχνία του γκουλάγκ”. 
– Δημήτρης Τριανταφυλλίδης: “Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ: ο τόκος των καταθέσεων στη τράπεζα της μνήμης ή ένας πρόλογος που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ”. 
– Παναγιώτης Αντ. Ανδριόπουλος: “Η συνάντηση δύο Αλεξάνδρων: π. Αλέξανδρος Σμέμαν – Αλεξάντρ Σολζενίτσιν”. 
Artwork: Ιωάννης – Πορφύριος Καποδίστριας
Διοργάνωση: Περιοδικό ΣΤΕΠΑ
Καλλιτεχνικό Σύνολο ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ
Η εκδήλωση πραγματοποιείται την ημέρα που συμπληρώνονται 99 χρόνια από την γέννηση του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα Αλεξάντρ Σολζενίτσιν (11 Δεκεμβρίου 1918) και ως προανάκρουσμα για το επί θύραις Έτος Σολζενίτσιν, που θα είναι το 2018, καθώς συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννησή του και 10 από το θάνατό του (3 Αυγούστου 2008).

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΤΡ ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ (1918-2008)  Δευτέρα 11 Δεκεμβρίου

ΜΟΥΣΙΚΗ

του Χρήστου Κεσκίνη

Περίμενα αυτό το live πως και πως! Τους Θεσσαλονικείς Stygian Oath τους έχω δει αρκετές φορές, μα ήταν η πρώτη φορά που τους είδα με δεύτερο κιθαρίστα στη σύνθεσή τους. Πιστεύω πως βοήθησε αρκετά τον ήχο του συγκροτήματος σε σχέση με παλιότερα live τους, δίνοντας τον απαραίτητο όγκο που χρειάζονται οι heavy/speed συνθέσεις τους. Δυνατό σημείο τους η φωνή του τραγουδιστή. Δεν νομίζω πως υπήρχε άτομο (από τα αρκετά που υπήρχαν στον χώρο για πρώτη μπάντα) που δεν έμεινε εντυπωσιασμένος. Αναμένω με αγωνία το πρώτο τους EP…

Ομολογώ πως με τους Angelo Perlepes’ Mystery, αν και τους γνωρίζω αρκετά χρόνια, δεν είχα ασχοληθεί παρά ελάχιστα. Η μουσική τους είναι μια μίξη Rainbow και Y. Malmsteen, χωρίς όμως να αγγίζει τα μεγαλεία των προαναφερθέντων. Νομίζω πως οι συνθέσεις τους, χωρίς να είναι κακές, δεν έχουν αυτό το κάτι  που κάνε τις μεγάλες μπάντες να ξεχωρίζουν. Τρανή απόδειξη πως χρειάστηκε μία διασκευή στο Child of the Damned των Warlord για να ξεσηκωθεί το κοινό, παρά τις έντονες προσπάθειές τους να μας κάνουν να συμμετέχουμε στα τραγούδια τους προκαλώντας μας να φωνάξουμε (κάτι που προσωπικά με κούρασε αρκετά).

Και η ώρα για τους Riot (V πλέον) είχε έρθει επιτέλους! Ύμνοι ακολουθούσαν παιάνες και η φωνή του Todd (Michael Hall) να μας δείχνει γιατί είναι ένας από τους καλύτερους στον χώρο. Μπορεί, καθώς το παλιότερο μέλος της μπάντας να είναι ο Mike Flyntz και δεν υπάρχει πλέον ο Mark Reale (RIP), πολλοί να πουν πως η μπάντα είναι μπάντα διασκευών, μα live όπως αυτό, δείχνουν πως κάνουν λάθος! Η μπάντα είναι δεμένη όσο ποτέ και κάθε live τους είναι ένα party που τιμάει μεν το παρελθόν, μα παράλληλα δείχνει πως το μέλλον είναι λαμπρό. Άλλωστε, πόσες μπάντες ξέρετε σήμερα που να παίζουν μόνο δύο κομμάτια από το τελευταίο τους άλμπουμ live και αυτό να είναι λόγος για να δυσαρεστηθεί κάποιος; Κι όμως! Ακόμη βέβαια και αν έπαιζαν  10 κομμάτια επιπλέον από τα 19 συνολικά που έπαιξαν, πάλι θα βρισκόταν άτομα να γκρινιάξουν. Μην ξεχνάμε πως η δισκογραφία τους αποτελείται από 15 άλμπουμ σε πολύ υψηλά στάνταρ όλα τους.

Setlist: Ride Hard Live Free, Fight or Fall, On Your Knees, Metal Soldiers, Don’t Hold Back, Johnny’s Back, Wings are For Angels, Black Leather and Glittering Steel, Angel Eyes, Outlaw, Heavy Metal Machine, Flight Of The Warrior, Bloodstreets, Take Me Back, Road Racin’, Sword and Tequila, Sign of the Crimson Storm(εκτός setlist με τη συμμετοχή του Aggelo Perlepe), Warrior και φυσικά Thundersteel…

ΟΛΑ ένα και ένα… ΟΛΑ τέλεια εκτελεσμένα.

Θα ξαναπήγαινα σε live τους; Σε κάθε live τους όποτε και να ξανάρθουν. Λέτε να υπάρχει εισιτήριο διαρκείας;   

[vc_row][vc_column][vc_empty_space][vc_text_separator title="του Χρήστου Κεσκίνη"][vc_empty_space][vc_column_text]Περίμενα αυτό το live

ΜΟΥΣΙΚΗ

Ο θάνατός του σε ηλικία 27 ετών στο Παρίσι κατέπληξε τους θαυμαστές του. Οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες πέθανε ο διάσημος τραγουδιστής των Doors και ο μυστικός ενταφιασμός του έγιναν αφορμή για ατελείωτες φήμες και παίζουν σημαντικό ρόλο στο μυστήριο που εξακολουθεί να τον περιβάλλει.

Το 1971, ο Μόρισον μετακόμισε σε ένα διαμέρισμα στο Παρίσι μαζί με την Πάμελα Κούρσον. Του άρεσε η αρχιτεκτονική της πόλης και έκανε μεγάλους περιπάτους εκεί, όμως λέγεται ότι τον είχε πιάσει κατάθλιψη και ήθελε να επιστρέψει στην Αμερική. Στο Παρίσι έκανε και την τελευταία του ηχογράφηση σε στούντιο με δυο Αμερικανούς μουσικούς του δρόμου.

Ο Μόρισον πέθανε στις 3 Ιουλίου του 1971 σε ηλικία 27 ετών. Η επίσημη εκδοχή είναι ότι η Κούρσον τον βρήκε νεκρό στη μπανιέρα. Δεν έγινε αυτοψία, γιατί ο γιατρός που τον εξέτασε είπε ότι δεν βρήκε στοιχεία εγκληματικής ενέργειας. Η απουσία αυτοψίας έδωσε λαβή για πολλές εικασίες σχετικά με την αιτία θανάτου.

Ο Ντάνυ Σάγκερμαν διηγείται ότι όταν η Κούρσον επέστρεψε στις ΗΠΑ, του είπε ότι ο Μόρισον είχε πεθάνει από υπερβολική δόση ηρωίνης, την οποία είχε εισπνεύσει νομίζοντας πως είναι κοκαΐνη. Ο Σάγκερμαν σημειώνει ότι η Κούρσον έδινε διαφορετικές εκδοχές του θανάτου κατά καιρούς, τη μια λέγοντας ότι εκείνη τον είχε σκοτώσει και την άλλη ότι ο θάνατός του ήταν λάθος της.

Η ιστορία με την αθέλητη λήψη ηρωίνης υποστηρίζεται από τη διήγηση του Αλέν Ρονέ, που έκανε παρέα με το ζευγάρι στο Παρίσι. Ο Ρονέ είχε γράψει ότι ο Μόρισον πέθανε από αιμορραγία αφού εισέπνευσε ηρωίνη της Κούρσον κι ότι εκείνη άθελά της αποκοιμήθηκε, αφήνοντάς τον να πεθάνει αντί να καλέσει για ιατρική βοήθεια.

Στον τάφο του υπάρχει η Ελληνική επιγραφή

Κατά τον δαίμονα εαυτού γράφει στα ελληνικά η επιγραφή που υπάρχει στον τάφο του και έχει συμβάλλει στο μυστήριο που καλύπτει τη ζωή και το θάνατό του.

Η λέξη “δαίμων” δεν έχει καμία σχέση όπως την ξέρουμε εμείς σήμερα. Δαίμων ήταν αρχικά η θεότητα που μοίραζε, κατένειμε την μοίρα (δαίομαι = μοιράζω) και μετά ονομαζόταν οποιαδήποτε θεότητα στην οποία αποδίδονταν τιμές.

«Δαίμων εαυτού» ονομαζόταν η θεότητα-προστάτης που ζούσε μέσα σε κάθε άνθρωπο από τη γέννηση έως το θάνατό του και φρόντιζε για την προσωπική εξέλιξη κι ευημερία, κάτι σαν το αντίστοιχο σημερινό χριστιανικό “Φύλακας-άγγελος”, αποτελώντας κατά κάποιο τρόπο έναν “δίαυλο” μεταξύ του κόσμου των θνητών και του κόσμου των θεών.

“Πράττω κατά τον δαίμονα εαυτού” ουσιαστικά σημαίνει “πράττω σύμφωνα με αυτό που η συνείδησή μου θεωρεί σωστό”, αδιαφορώντας ίσως για το τι θα πουν οι άλλοι και είναι μια στάση ζωής που υιοθέτησαν και επιδοκίμασαν οι Στωικοί φιλόσοφοι.

Έτσι λοιπόν, η φράση “Κατά τον δαίμονα εαυτού” γράφτηκε από τους συγγενείς του Jim Morrison στον τάφο του, εννοώντας ότι ο τραγουδιστής των Doors έπραττε στη συντομη ζωή του πάντα σύμφωνα με ό,τι υπαγόρευε η συνείδησή του, ο “προσωπικός του θεός”, κι όχι σύμφωνα με τις επιταγές της κοινωνίας.

Πηγή:  iefimerida.gr 

Ο θάνατός του σε ηλικία 27 ετών