ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ακολουθήστε μας:
2 May, 2026
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΒΑΛΟΝ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
SECTION
logo
mobile-logo
ΚεντρικήStandard Blog Whole Post (Σελίδα 169)
ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Του Γεώργιου Πισσαλίδη

Στις 4 Μαρτίου 2018 η Αμερικάνικη Ακαδημία Κινηματογράφου ετοιμάζεται για να απονείμει τα βραβεία στην  90η Τελετή των Όσκαρς. Το προοδευτικό Χόλλυγουντ ετοιμάζεται να κτυπήσει τον Τραμπ με την ταινία “Τhe Post: Απόρρητα Μυστικά», ενώ τα τελευταία χρόνια βραβεύει ταινίες πολιτικής ορθότητος και αντιπαραδοσιακών αξιών. Βέβαια και φέτος υπάρχουν παραδοσιοκρατικές ταινίες, όπως η «Πιο Σκοτεινή Ώρα» με τον Γκάρυ ¨Όλντμαν και η «Ladybird» της Γκρέτα Γκέργουίνγκ με την Σαόιρσα Ρόναν, που πολύ θα θέλαμε να δούμε να βραβεύονται.

Ladybird: η πιο παραδοσιοκρατική ταινία της χρονιάς

Με αφορμή λοιπόν το κλείσιμο εννιά δεκαετιών, σκεφθήκαμε να δούμε την ιστορία των Όσκαρς μέσα από την οπτική των εθνικών και παραδοσιακών αξιών από τις ταινίες του Τζων Φόρντ και του Τζων Γουαίην στο σήμερα με τους Ρεπουμπλικάνους ξανά στην εξουσία. Σε αυτό το αφιέρωμα έχουμε  συμπεριλάβει ταινίες που εξυμνούν την ελευθερία, την ιδέα της ιδιοκτησίας και του προσωπικού οράματος, οριοθετημένων όμως πάντα από τις αιώνιες αξίες του Έθνους, της Οικογένειας, της Πίστης, και της Παράδοσης, ώστε μια κοινωνία να μην ξεπέφτει σε ατομοκρατία, οικονομική ασυδοσία και κοσμοπολιτισμό. Επίσης έχουμε συμπεριλάβει ταινίες που διέπονται από ηρωικά/ πατριωτικά ιδεώδη και μια ηθική στάση ζωής, που συμπεριλαμβάνει την απονομή δικαιοσύνης και την επιβολή του Νόμου, κόντρα σε συμφέροντα και γραφειοκρατίες. Μια ηθική στάση ζωής, όμως που δεν βλέπει τον άνθρωπο γενικά καλό και την κοινωνία ως κακή, αλλά που απαιτεί μια ηθική βελτίωση σε καθημερινή βάση.

Τέλος ταινίες που κριτικάρουν τόσο τον κομμουνισμό, όσο και την ηθική και κοινωνική παρακμή της φιλελεύθερης κοινωνίας. Με άλλα λόγια είναι μια ματιά στα Όσκαρ που κάποιοι θα αποκαλούσαν από τα «Δεξιά». Εμείς όμως θα τις αναφέρουμε ως παραδοσιοκρατικες γιατί πολλές τέτοιες ταινίες έγιναν και από Δημοκρατικούς, όπως ο Σπίλμπεργκ («Η Διάσωση του Στρατιώτη Ράυαν») και η Μπινγκέηλ (Hurt Locker).

Από την άποψη των εθνικών και παραδοσιακών ιδεών, η καλύτερη περίοδος για το Χόλυγουντ, ήταν ανάμεσα στο 1930 και το 1966, όταν αυτές οι αξίες όχι μόνο κυριαρχούσαν, αλλά υποβοηθούντο και από τον αντίστοιχο ηθικό κώδικα του σινεμά. Τα δε Όσκαρ που παίρνουμε υπ’ όψιν μας είναι αυτά της Καλύτερης Ταινάις, Καλύτερης Σκηνοθεσίας, Καλύτερου Πρώτου Ανδρικού και Γυναικείου Ρόλου και Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας. Έχουμε λοιπόν και λέμε:

Η δεκαετία του ’20

«Αυγή» (Sunrise: Α Song of Two Humans, 1927) του Φ. Μουρνάου. Με τους Τζάνετ Γκέινορ, Τζορτζ Ο’Μπράιεν και Μάργκαρετ Λίβινγκστον. 

“Αυγή”

Μια πλούσια γυναίκα από την πόλη (Λίβινγκστον) είναι ο πειρασμός για ένα αγρότη που ζει με την σύζυγο του και το γιό τους. Και ενώ αποφασίζει σε συνεννόηση με την δεύτερη γυναίκα να σκοτώσει την  σύζυγο του παρακολουθούμε μέσα από μια εξπρεσιονιστική σκηνοθεσία την ηθική πάλη του ατόμου και την νίκη του θεσμού της οικογένειας. Βραβεύθηκε με Όσκαρ Καλλιτεχνικής Παραγωγής (μετέπειτα Καλύτερης Ταινίας) στην πρώτη Τελετή των Όσκαρς το 1929. Βραβείο Καλύτερου Γυναικείου Ρόλου για την Τζάνετ Γκέινορ και Όσκαρ Φωτογραφίας.

Η δεκαετία του 30.

«Καλκαβάντι» (Calcavade, 1932) του Φρανκ Λόυντ.

Σκηνή από το πατριωτικό “Καλκαβάντε”

Βασισμένη σε ένα θεατρικό έργο του Νόελ Κόουαρντ, η ταινία δείχνει μέσα από την ζωή μιας εγγλέζικης αριστοκρατικής οικογένειας,  τον Πόλεμο των Μπόερς, τον Πρωτο Παγκόσμιο Πόλεμο και την εποχή της Τζάζ. Μια στυλάτη ταινία πατριωτισμού που κέρδισε Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης.

“Ο Πρίγκιπας των Δολλαρίων” (Mr Deeds Goes To Town, 1936) του Φρανκ Κάπρα. Με τους Γκάρυ Κούπερ και Τζην Άρθουρ.

Ο Γκάρυ Κούπερ και η Τζην Άρθουρ στον “Πρίγκηπα των Δολλαρίων”

Κλασσική κωμωδία όπου ένας καλοκάγαθος αγρότης κληρονομεί μια τεράστια κληρονομιά και μετακομίζει στην μεγαλούπολη. Εκεί γίνεται στόχος αρπακτικών, αλλά και μιας πονηρής δημοσιογράφου, που παριστάνει την φτωχή για να ανακαλύψει σκάνδαλα στην ζωή του. Αηδιασμένος θα τα χαρίσει όλα σε άπορούς αγρότες, προκαλώντας την μήνη των άπληστων συγγενών του. Όμως στο τέλος ο καλός ήρωας βγαίνει νικητής. Όσκαρ Σκηνοθεσίας στον Φρανκ Κάπρα.

Δαίμονες των Θαλασσών (Captains Courageous, 1937) του Βίκτωρ Φλέμινγκ. Με τους Φρέντυ Μπορθολομέου, Σπένσερ Τρέησυ, Μίκυ Ρούνεϊ.

O Σπένσερ Τρεησυ και ο νεαρός Φρέντυ Μπορθολόμεου στους “Δαίμονες των Κυμάτων”

Οικογενειακή περιπέτεια, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ράγιαρντ Κίπλινγκ, όπου ένας παλιός ναυτικός στην θάλασσα του Καναδά σώζει τον κακομαθημένο γιο ενός μεγιστάνα των σιδηροδρόμων και τον μεταμορφώνει σε συνετό και ώριμο έφηβο. Όσκαρ Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας για τον Σπένσερ Τρέησυ.

Δεν θα τα πάρεις μαζί σου (You Canʼt Take It With you, 1938) του Φρανκ Κάπρα. Με τους Τζην Άρθουρ, Τζέημς Στιούαρτ, Λάιονελ Μπάρυμορ και Έντουαρντ Άρνολντ.

Ο Λάιονελ Μπάρυμορ, ο Τζέημς Στιούαρτ, η Τζην Άρθουρ και ο Έντουαρντ Άρνολντ στο “Δεν θα τα πάρεις μαζί σου”

Η Άλις Σύκαμορ, το μοναδικό φυσιολογικό άτομο μιας οικογενείας εκκεντρικών, αλλά καλοκάγαθων ανθρώπων θα ερωτευτεί τον Τόνυ Κίρμπυ, τον γιο δύο σνομπ και πολύ πλούσιων γονέων. Όταν παρά την αντίρρηση των δεύτερων, αποφασίσουν να παντρευτούν, η συνάντηση των μελλοντικών συμπεθέρων δεν θα είναι αυτή που περιμένουν. Αριστουργηματική κωμωδία, όπου το αληθινό νόημα της ζωή δεν είναι το χρήμα, αλλά οι φίλοι και οι μικρές απολαύσεις της ζωής. Ενώ ρίχνει τα βέλη της στην εφορία που απειλεί να καταστρέψει την ζωή των Σύκαμορ. Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Καλύτερης Σκηνοθεσία για τον δεξιό Φρανκ Κάπρα (το τρίτο μέσα σε πέντε χρόνια).

Αδέσποτα Παιδιά (Boys Town, 1938) του Νόρμαν Τόρονγκ.  Με τους Σπένσερ Τρέησυ, Μίκυ Ρούνεϊ.

Σπένσερ Τρέησυ και Μίκυ Ρούνεύ στα “Αδέσποτα Παιδιά”

Η αληθινή ιστορία του ιερέα Φλάνγκαν, που είχε κτίσει μία κοινότητα για πτωχά και παραβατικά παιδιά. Εδώ προσπαθεί να σώσει ένα ανήλικο του σωφρονιστηρίου από την εγκληματική επιρροή του μεγαλύτερου αδελφού του. Όσκαρ Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας στον Τρέησυ για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.

Όσα Παίρνει ο Άνεμος (Gone with the Wind, 1939) του Βίκτορ Φλέμινγκ. Με τους Κλαρκ Γκέημπλ, Βίβιαν Λη, Λέσλι Χάουαρντ και Ολίβια ντε Χάβιλαντ.

Η Ντέημ Βίβιαν Λή και ο Κλάρκ Γκέημπλ στο “¨Οσα Παίρνει ο Άνεμος”

Η απόλυτη χολιγουντιανή ταινία, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Μάρκαρετ Μίτσελ, που εξυμνεί τον Αμερικάνικο Νότο κατά την διάρκεια του Εμφυλίου και των επακόλουθων του. Δέκα Όσκαρ για αυτήν την αξέχαστη ιστορία αγάπης και ένα πρότυπο δυναμικής αλλά θηλυκής γυναίκας στον αντίποδα των σύγχρονων φεμινιστριών.

Αντίο, Ωραία Νιάτα (Goodbye, Mr Chips, 1939) του Σαμ Γουντ (1939) Με τους Ρόμπερτ Ντόνατ, Γκρήρ Γκάρσον, Τέρρυ Κίλμπερν.

Ο Ρόμπερτ Ντόνατ ως καθηγητής Τσίπς στο “Αντίο Ωραία Νιάτα”

Η καριέρα ενός συνεσταλμένου καθηγητή σε ένα αριστοκρατικό κολλέγιο της Αγγλίας, ο οποίος έγινε ήρωας για γενιές μαθητών. Καλύτερη σκηνή εκείνη που διαβάζει την λίστα με τους μαθητές και καθηγητές που σκοτώθηκαν στην μάχη, συμπεριλαμβανομένου του πρώην καθηγητή των Γερμανικών και φίλου του, που πολέμησε στην αντίπαλη πλευρά. Όσκαρ Καλύτερης Ερμηνείας στον Ρόμπερτ Ντόνατ.

Τα χρόνια του πολέμου

Λοχίας Γιορκ (Sergeant York, 1941) του Χάουαρντ Χωκς. Mε τους Γκάρυ Κούπερ, Γουώλτερ Μπέναν.

O Γκάρυ Κούπερ στον “Λοχία Γιόρκ”

Η αληθινή ιστορία του Άλβιν Γιορκ, που ξεπέρασε τις πασιφιστικές θρησκευτικές του απόψεις για να γίνει ο πιο παρασημοφορημένος στρατιώτης του Αʼ Παγκοσμίου Πολέμου. Το πρώτο από τα δύο Όσκαρ Ερμηνείας για τον Γκάρυ Κούπερ.

Η κοιλάδα της κατάρας (How Green was My Valley, 1941) του Τζων Φορντ.

H Mώρην Ο’ Χαρα στην “Κοιλάδα της Κατάρας”

Η ιστορία μιας οικογένειας σκληρά εργαζομένων ανθρακωρύχων στην Ουαλία των αρχών του 20ου αιώνα, μέχρι την αποσύνθεση της. Φοβερή περιγραφή της ομογενούς μικρής κοινωνίας από ένα από τους κορυφαίους πατριώτες του Χόλυγουντ.

Η Κυρία Μίνιβερ (Mrs Miniver, 1942) του Γουίλιαμ Γουάιλερ. Με τους Γκρηρ Γκράσον, Ουώλτερ Πίντζεον, Τερέζα Ράιτ.

H Γκρην Γκάρσον και ο Γουώλτερ Πίνττζετ στην “Κύρια Μίνιβερ”. την αγαπημένη ταινία του Τσώρτσιλ

Στην διάρκεια του Βʼ Παγκόσμιου Πολέμου, η κυρία Μίνιβερ, σύζυγος ευκατάστατου αρχιτέκτονα και μητέρα στρατιώτη, προσπαθεί να κρατήσει την οικογένεια ενωμένη και να εμπνέει αισιοδοξία στην μικρή κοινότητα. Ενώ αντιμετωπίζει με επιτυχία έναν Γγερμανό σαμποτέρ. Η ταινία, την οποία ο Ουίνστον Τσώρτσιλ θεωρούσε αποτελεσματικότερη από 100 μάχες. Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας στην Γκρήρ Γκάρσον.

O Ουρανός της Δόξας (Yankee Doodle Dandy, 1942) του Μάικλ Κέρτιζ. Με τους Τζέημς Κάγκνεϋ, Τζόαν Λέσλι, Γουώλτερ Χιούστον.

“O Oυρανός της Δόξας”: η ιδανική ταινία για 4η Ιουλίου στις ΗΠΑ

Η απόλυτη ταινία της 4ης Ιουλίου και Όσκαρ ερμηνείας για τον Τζέημς Κάγκνεϋ στον ρόλο του πατριώτη συνθέτη μιούζικαλ Τζωρτζ Κόχαν.

Καζαμπλάνκα (Casablanca, 1943) του Μάικλ Κέρτιζ. Με τους Χάμφρεϋ Μπόγκαρντ, Ίνγκριντ Μπέργκμαν, Πωλ Χενρέιντ, Κόνραντ Βέιν, Κλωντ Ράινς.

Χάμβρεύ Μπόγκαρτ και ϊνγκριντ Μπέργκμαν στην “Καζαμπλάνκα”

Μια αξεπέραστη ιστορία ανομολόγητης αγάπης, μεταμφιεσμένη σε πολεμικό δράμα. Ενώ ο ρόλος του «Μπόγκυ» αποδεικνύει ότι οι καλύτεροι στρατιώτες δεν φορούν πάντα στολή. Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.

Ουράνια Οπτασία (The Song of Bernadette, 1943) του Χένρυ Κινγκ.

Η Τζένιφερ Τζόουνς στην “Ουράνια Οπτασία”

Η αληθινή ιστορία της Μπερναντέτ Σουμπίρους, μιας αγράμματης έφηβης, που το 1858 έβλεπε σε όραμα την Παναγία, αλλάζοντας θετικά τις ζωές των απλών ανθρώπων. Την ίδια στιγμή οι πολιτικοί την θεωρούσαν τρελή και η Εκκλησία την απέρριπτε. Όσκαρ Καλύτερης Ερμηνείας για την Τζένιφερ Τζόουνς.

Ο δρόμος της Αγάπης (Going My Way, 1944) του Λήο Μακ Κάρεϊ.

O Mπίνγκ Κρόσμπυ στον “Δρόμο της Αγάπης”

Με τους Μπίνγκ Κρόσμπυ, Μπάρυ Φιτζέραλντ. Ο ερχομός ενός νέου αντισυμβατικού ιερέα αλλάζει θετικά μια ενορία της Νέας Υόρκης. Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Καλύτερης Ανδρικής Ερμηνείας για τον Μπίνγκ Κρόσμπυ, που τραγουδά πέντε τραγούδια σε αυτό το μιούζικαλ.

ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

ΤΕΤΑΡΤΟ ΜΕΡΟΣ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

[vc_row][vc_column][eltd_block_one category_id="0" author_id="0" featured_thumb_image_size="original" display_pagination="yes" pagination_type="np-horizontal"][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column width="1/2"][eltd_post_layout_two

ΜΟΥΣΙΚΗ

Σάν σήμερα ὁ θάνατος τοῦ Παλαμά, το 1943 στήν σκλαβωμένη Ἀθήνα. Μία μελοποίησή μου στό ποίημά του “φοινικιά”, ἀφιερωμένο στήν ἡμέρα. Το λάιβ εἶναι ἀπό την Γιορτή τοῦ Ἴωνος 2016, στο Polis Art Cafe στήν Στοά τοῦ βιβλίου.
Μαζί με τον Γιάννη Παναγιωτακόπουλο παίζουν οἱ Αλέξανδρος Χαραλάμπους (τσέλο) καί Nikolaos Zelepos (κιθάρα).

Κωστῆς Παλαμᾶς: Πετῶντας με τους κύκνους
(μελοποίηση: Γιάννης Παναγιωτακόπουλος)

Μήτε κλαδιά, μήτε μαλλιά, φτερά εῖν ἐκεῖνα
καί δοκιμάζεις τα καί τα τρεμοσαλεύεις
Φτερά; δέν εἶναι, γίνονται, σε τρώει μιά πεῖνα
καί σε μιά πλάση ἀνώτερη νᾶμπης παλεύεις

Μιά Πολιτεία, μιάν ἠλιοστάλαχτην Ἀθήνα
δεξιά, ζερβά, μακριά, στά ὕψη ὅλο γυρεύεις,
καί στέκεσαι νά φύγης πρός τα μεσουράνια
πετῶντας με τους κύκνους καί με τά γεράνια

 

Σάν σήμερα ὁ θάνατος τοῦ Παλαμά, το

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

του Κώστα Τάταρη

Σαν σήμερα το 1943, σε ηλικία 84 ετών, “έφυγε” ο Κωστής Παλαμάς.

Ο Παλαμάς δεν ήταν απλά ένας “καλός” ή έστω “μεγάλος” ποιητής, αυτοί οι τίτλοι από μόνοι τους δεν μου λένε και πολλά…ο Παλαμάς ήταν μύστης…μέσα από τους στίχους του εισήγαγε (ή τουλάχιστον προσπάθησε) εμάς τους αμύητους στις μεγάλες τραγικές αλήθειες της Ζωής, στην πολυπλοκότητα και μοναδικότητα του Νέου Ελληνισμού και, βεβαίως, σε αυτό που αποκαλούμε “μελέτη θανάτου”. 

Ο Νέος Ελληνισμός, φυσικός κληρονόμος και συνεχιστής του Αρχαίου και του Βυζαντινού, συνιστά ταυτόχρονα ένα διακριτό μέγεθος που αυτονομείται απέναντί τους, όπως ακριβώς ο γιος και η κόρη αυτονομούνται απέναντι στους γονείς που αγαπούν, όταν ενηλικιώνονται…το γιατί δεν “ενηλικιώθηκε” ακόμα, είναι άλλης τάξης ζήτημα. 

Αυτή την απλή, αλλά και δυσνόητη για “προγονόπληκτους” και “δυτικόπληκτους” αλήθεια, μας την έδειξαν, ανάμεσα σε άλλους, ο Δραγούμης (ιδιαίτερα με το βιβλίο του “Ελληνικός Πολιτισμός”), ο Καζαντζάκης (“Ταξιδεύοντας – Μοριάς”) και οι δυο πρίγκιπες και μύστες ποιητές μας Κωστής Παλαμάς και Άγγελος Σικελιανός…”Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου” είναι, πέραν των άλλων, το ευαγγέλιο του Νέου Ελληνισμού. 

Έφυγε ο μύστης στις 27.2.1943, στην κατοχική, γερμανοκρατούμενη Αθήνα, στην οδό Περιάνδρου 5. ημέρα Σάββατο στις 3:20 π.μ, κρατώντας τον “Δωδεκάλογο του Γύφτου”…λίγες ημέρες πριν “έφυγε” η σύντροφός του Μαρία. Ο θάνατός της τον κατέβαλε, η γρίπη με πνευμονικές επιπλοκές τον αποτελείωσε. 

Την επομένη ένα τεράστιο πλήθος τον συνόδευσε κάτω από το παγωμένο βλέμμα του κατακτητή. ένα πλήθος σε μυσταγωγική κατάνυξη, συνόδευσε έναν “νεκρό”, αλλά παντοτινό πνευματικό αρχηγό…ένας από εκείνους που βαστούσαν το φέρετρο στους ώμους ήταν ο Άγγελος Σικελιανός, ο νεκρός και ο ζωντανός “συνομίλησαν” για τελευταία φορά με τον “τρόπο” που οι ελάχιστοι, ζώντες και τεθνεώτες” γνωρίζουν. 

Μετά το τέλος της νεκρώσιμης ακολουθίας, γονατιστό το πλήθος τραγούδησε τον Εθνικό Ύμνο και ο Άγγελος αποχαιρέτησε τον Κωστή με το ποίημα “Παλαμάς” με 9 τετράστιχα, ένα “ποίημα”- υπόσχεση:

“Ηχήστε οι σάλπιγγες…Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα, πέρα ως πέρα…
βογγήστε τύμπανα πολέμου…Οι φοβερές 
σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !…………..

[vc_row][vc_column][vc_empty_space][vc_text_separator title=" του Κώστα Τάταρη"][vc_empty_space][vc_column_text]Σαν σήμερα το

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Σαν σήμερα στις 26 Φεβρουαρίου 1941, απεβίωσε ο ποιητής, φιλόσοφος και δοκιμιογράφος της Γενιάς του ’30, Γιώργος Σαραντάρης.

Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Γιώργος Σαραντάρης εμφορούμενος από συναισθήματα φιλοπατρίας συμμετείχε στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο στην πρώτη γραμμή του Βορειοηπειρωτικού μετώπου, όπου αρρώστησε από τύφο. Πέθανε ύστερα από την επιστροφή του στην Αθήνα το 1941. Στην σύντομη ζωή του, κατάφερε να δώσει ένα πλούσιο και πολυσχιδές έργο με τον ευαίσθητο λιτό και περιεκτικό ποιητικό του λόγο, αλλά και τον εύστοχο προβληματισμό που χαρακτηρίζει τα δοκίμιά του.

Είχε γεννηθεί στην Κωνσταντινούπολη στις 20 Απριλίου 1908.

 

Γιώργος Σαραντάρης, “Ακόμα δεν μπόρεσα”  

     Ακόμα δεν μπόρεσα να χύσω ένα δάκρυ  

     πάνω στην καταστροφή

     δεν κοίταξα ακόμα καλά τους πεθαμένους,

     δεν πρόφτασα να δω πως λείπουνε

     από τη συντροφιά μου,

     πως έχασαν τον αέρα που εγώ αναπνέω

     και πως η μουσική των λουλουδιών,

     ο βόμβος των ονομάτων που έχουνε τα πράγματα

     δεν έρχεται στ’ αυτιά τους·

     ακόμα δεν χλιμίντρισαν τ’ άλογα

     που θα με φέρουν πλάι τους.

     Να τους μιλήσω,

     να κλάψω μαζί τους

     και ύστερα να τους σηκώσω όρθιους·

     όλοι να σηκωθούμε σαν ένας άνθρωπος,

     σαν τίποτα να μην είχε γίνει

     σαν η μάχη να μην είχε περάσει πάνω από τα κεφάλια μας.

 

Πηγή: Ο Γ! τόμος της ΑΝΘΟΛΟΓΙΑΣ ΠΟΙΗΣΕΩΣ των Ηρακλή, Ρένου, Ήρκου και Σαράντη Αποστολίδη (σ.1283,) «Η ΠΟΙΗΣΗ -ΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΑΠΌ ΤΟΝ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΕΩΣ ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΜΑΣ»  

Επιμέλεια κειμένου: Ελληνικό Ημερολόγιο

Πηγή: ellinoistorin.gr

[vc_row][vc_column][vc_column_text]Σαν σήμερα στις 26 Φεβρουαρίου 1941, απεβίωσε

ΕΙΚΑΣΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ

Γράφτηκε από την Κατερίνα Ρουμπέκα

Ρενουάρ, Ωγκύστ (Pierre – Auguste Renoir). Γεννήθηκε στη Λιμόζ το 1841 και πέθανε στο Καν-Συρ-Μερ το 1919. Γάλλος ζωγράφος από τους γονιμότερους δασκάλους, τις πιο ηγετικές μορφές του ιμπρεσιονισμού. Τα έργα του είναι περισσότερα από 4000. Καταγόταν από φτωχή οικογένεια για αυτό, από πολύ νέος εργάστηκε σε εργοστάσιο πορσελάνης, αργότερα με τον αδελφό του, που ήταν χαράκτης μεταλλίων και στη συνέχεια ως διακοσμητής σε βεντάλιες και λειτουργικά άμφια.

Στο μεταξύ, οι συχνές επισκέψεις του στο Λούβρο ωρίμασαν την απόφασή του να εγγραφεί στη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου στο Ατελιέ Γκλερ, γνώρισε τους Μονέ, Σισλέ και Μπαζίλ. Μαζί τους και με τους Πισσαρρό, Γκιγιωμέν, Σεζάν της Ελβετικής Ακαδημίας συμμεριζόταν τον ενθουσιασμό για τον Μανέ, που η ζωγραφική του τότε ήταν αντικείμενο χλεύης και αποδοκιμασίας και για τους ζωγράφους της Μπαρμπιζόν, με τους οποίους ζωγράφισε au plein air στο δάσος του Φονταινεμπλώ. Τα έργα του αυτής της περιόδου, «Μαούνες στον Σηκουάνα», 1869, στο Παρίσι – Λούβρο, αποκαλύπτουν εξ άλλου την προσεχτική μελέτη του Κουρμπέ και του Κορό.

Έπειτα από πολλές αρνήσεις να δεχτούν έργα του στο Σαλόν, κατόρθωσε το 1868 να γίνει δεκτός ο πίνακάς του «Η Λίζα με την ομπρέλα». Από τότε και έως το 1882, όταν έλαβε μέρος με 25 έργα στην έκθεση ιμπρεσιονιστών, η παραγωγή του παρουσιάζει δύο διαφορετικούς τρόπους εκφράσεως που μερικές φορές εμφανίζονται στον ίδιο πίνακα. Στα τοπία και στις σκηνές au plein air, «Πρόγευμα με τους βαρκάρηδες», 1881, οι παλμικές κινήσεις του φωτός, το χρωματικό σπιθοβόλημα, οι γρήγορες και ελαφρές πινελιές πλημμυρίζουν και δίνουν έξαρση στα θέματά του.

Το πρόγευμα των βαρκάρηδων, 1880-1881

Ο Ρενουάρ ήταν μαθητής του ακαδημαϊκού ζωγράφου Γκλερ. Απορρίπτοντας τις αντιλήψεις και την ατμόσφαιρα του εργαστηρίου του δασκάλου του, τον εγκατέλειψε για να εγκατασταθεί στο Σαγή, στην άκρη του δάσους του Φονταινεμπλώ και να ζωγραφίσει σε άμεση επαφή με τη φύση. Έλεγε στους φίλους του και το απέδειξε με την κάθε πινελιά του, που ήταν μια χαρούμενη έξαρση της φύσεως, της ζωής και του χρώματος, πως ήθελε να ζωγραφίσει τη γη, τον παράδεισο των θεών. «Η κούνια», 1876, θεωρείται ένα θεμελιώδες έργο της ιμπρεσιονιστικής ζωγραφικής. Απεικονίζει μια νέα που λικνίζεται ανέμελα εμπρός στους φίλους της. Ο καλλιτέχνης μελετά τις συνέπειες των παιχνιδιών του φωτός και της σκιάς, που το φύλλωμα των δέντρων αφήνει να αποτυπωθούν στη γυναικεία μορφή.

Η κούνια, 1876

Ο εξαίρετος πίνακας «Το κορίτσι με το ποτιστήρι», 1876, παρουσιάζει ένα κοριτσάκι, που έχει σταθεί ανάμεσα στις πράσινες πελούζες ενός κήπου, στολισμένες με ρόδα και βιολέτες. Με το κεντητό του φόρεμα και τα ζωηρά μάτια τονισμένα από το ξανθορόδινο των μαλλιών και του προσώπου, αισθανόμαστε το είδος εκείνο της γοητείας που δοκίμαζε ο καλλιτέχνης μπροστά στα παιδιά.

Το κορίτσι με το ποτιστήρι, 1876

Ο πίνακας «La Moulin de la Galette», 1876, δείχνει την ιδιοφυΐα του Ρενουάρ, τα ζωγραφικά του χαρίσματα, την αδιαφορία του και την αποστροφή του για κάθε είδος διανοητικισμού. Στην πλατιά αυτή σύνθεση, που διαρθρώνεται με μια ακριβή αίσθηση του χώρου και προπάντων στα πρώτα επίπεδα, όπου μερικά στοιχεία φαίνονται, κατά κάποιον τρόπο υπερβολικά, εκείνο που ενδιαφέρει κυρίως τον Ρενουάρ είναι το πολύμορφο και ατελείωτο σπιθοβόλημα των χρωμάτων.

La Moulin de la Galette, 1876

Τα κεφάλια μερικών μορφών στο πρώτο πλάνο είναι ζωγραφισμένα με κάποια λεπτομέρεια, αλλά ακόμα και αυτά είναι φτιαγμένα με ελεύθερο τρόπο. Τα μάτια και το μέτωπο της καθισμένης γυναίκας βρίσκονται στη σκιά, ενώ ο ήλιος παίζει στο στόμα και στο πηγούνι της. Το φόρεμά της είναι φτιαγμένο με αραιές πινελιές. Πιο πέρα, οι μορφές αναλύονται όλο και περισσότερο σε ηλιακό φως και αέρα. Είναι η κίνηση του φωτός που φιλτράρεται άνισα καθώς ξεχύνεται στην άπλα του κοσμοπλημμυρισμένου κήπου. Πολλά επεισόδια ζωντανεύουν τον πίνακα. Η ζωή, η κοινωνία, η καθημερινή ατμόσφαιρα του Παρισιού του 19ου αιώνα, δε θα μπορούσαν να βρουν μια πιο λυρική και πιο ανθρώπινη ερμηνεία.

 

Βιβλιογραφία:

– E.H. Gombrich, 1998, «Το χρονικό της Τέχνης», Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης
– Εγκυκλοπαίδεια έγχρωμη «ΔΟΜΗ», Όλες οι γνώσεις για όλους, Τόμος 13ος, 1975, Εκδόσεις «ΔΟΜΗ» Αθήναι
– Εγκυκλοπαίδεια έγχρωμη «ΔΟΜΗ», Όλες οι γνώσεις για όλους, Πινακοθήκη, 1975, Εκδόσεις «ΔΟΜΗ» Αθήναι
– Τα Μεγάλα Μουσεία του Κόσμου, (Εθνική Πινακοθήκη-Ουάσιγκτων), (Λούβρο-Παρίσι), (Μουσείο Καλών Τεχνών-Βοστώνη), 1970, Εκδόσεις Φυτράκη-Αθήναι
– Ιστοσελίδα της Wikipedia

Πηγή: artmag.gr

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

[vc_row][vc_column][eltd_block_one category_id="0" author_id="0" featured_thumb_image_size="original" display_pagination="yes" pagination_type="np-horizontal"][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column width="1/2"][eltd_post_layout_two

ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι της τέχνης και των γραμμάτων βγαίνουν και ομολογούν δημοσίως την πίστη τους στο Θεό κι αυτό είναι πολύ παρήγορο και ενθαρρυντικό στις μέρες που ζούμε!

Ο ηθοποιός Τάσος Νούσιας με σημαντικές διακρίσεις στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στην τηλεόραση διαθέτει ένα πολύπλευρο ταλέντο παίζοντας από αρχαίο δράμα και φαρσοκωμωδίες μέχρι μπουλβάρ και ιστορικές σειρές και έχει αγαπηθεί ιδιαίτερα από το κοινό.

Έχει τιμηθεί δύο φορές με βραβείο ερμηνείας. Η πρώτη φορά ήταν το 1996 όπου τιμήθηκε με το βραβείο Β’ ανδρικού ρόλου στο 37ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για τη συμμετοχή του στην ταινία «Απόντες» του Νίκου Γραμματικού και η δεύτερη ήταν το 2008 που τιμήθηκε με το βραβείο Α’  ανδρικού ρόλου για την ταινία μικρού μήκους «Το Πέρασμα» του Γιάννη Κατσάμπουλα στο 16ο Μεσογειακό Φεστιβάλ Νέων Κινηματογραφιστών (Λάρισα 2008).

Ο σπουδαίος αυτός ηθοποιός ανοίγει την καρδιά του, μιλώντας για την θρησκευτική πίστη στην εφημερίδα «Ορθόδοξη Αλήθεια» που ήδη κυκλοφορεί.

Ποια είναι εκείνα τα πρόσωπα από τον εκκλησιαστικό χώρο που σας έχουν επηρεάσει;

Την πρώτη φορά που είχα επισκεφθεί το Άγιον Όρος ήμουν έντονα φορτισμένος συναισθηματικά εξαιτίας κάποιας απώλειας και προσπαθούσα να βρω απαντήσεις σε διάφορα ερωτήματα. Πήγα ως αναζητητής μιας εσώτερης αλήθειας, είχα ανάγκη από έναν διάλογο με τον Θεό με την βοήθεια εκείνων οι οποίοι Τον είχαν πλησιάσει πιο πολύ που δεν μπορούσα να τους έχω δίπλα μου όταν το είχα άμεση ανάγκη.

Συναντήθηκα, λοιπόν σε ένα ασκηταριό- κάπου κοντά στο Πρωτάτο- με ένανμοναχό που που ήταν υποτακτικός του Παΐσιου. Δεν μιλούσε παρά μόνον με άκουγε. Είχε μία πραότητα και μία καλοσύνη! Μια αγκαλιά και μία γλύκα τρομερή έβλεπες στην συμπεριφορά του! Όση ώρα του μιλούσα ένιωθα ότι έφευγε από πάνω μου το βάρος που κουβαλούσα και πως έχανα λόγω αυτής της ανακούφισης το ίδιο μου το σώμα! Δεν μπορούσα καν να διακρίνω ούτε πόσο χρονών ήταν ο άνθρωπος που είχα απέναντί μου. Νόμιζα ότι ήταν 20 ή 25 χρονών. Η επικοινωνία με εκείνον τον μοναχό αποτέλεσε την πρώτη κάθαρση.

Από την στιγμή που έφυγα από το Άγιον όρος, κάθε φορά που κοιτούσα τον εαυτό μου στον καθρέφτη ένιωθα βαθιά μέσα μου ένα καθαρτήριο πράγμα. Σαν να είχε μπει κάτι μέσα μου, να είχε σκάψει και κατόπιν να είχε γκρεμίσει όλη αυτή την ανασφάλεια μου!
Μία άλλη περίπτωση ιερέα από τον οποίο διατηρώ έντονες αναμνήσεις είναι ο π. Μανώλης στην Κρήτη, ο οποίος έχει βαπτίσει την κόρη μου. Ένας υπέροχος ιερέας, πράος και καλοπροαίρετος. Χωρίς διάθεση να σε επικρίνει και να σε παίρνει από τα μούτρα…

Από πλευράς εκκλησιαστικών κειμένων, ποια είναι αυτά που αποτελούν σημεία αναφαράς για εσάς;

Διαβάζω τακτικά τους Βίους των Αγίων, όπως η ιστορία του Αγίου Ανδρέα του δια Χριστόν Σαλού, που με έχει συγκλονίσει. Επίσης διαβάζω τον βίο του Αγίου Λουκά που γνώρισε τη φυλάκιση και τις κακουχίες επί κομμουνιστικού καθεστώτος στα γκούλαγκ της Ρωσίας. Όπως ο Χριστός αφοσιώθηκε και δίδαξε εώς τη Σταύρωση, έτσι και οι Άγιοι δεν κιοτεύουν πάνω στο μαρτύριο, αγωνίζονται και δεν γυρνούν πίσω!

Η θρησκευτική πίστη ποιον ρόλο έχει διαδραματίσει στην ζωή σας;

Η πίστη μου έχει περάσει και αυτή μέσα από πολλά στάδια. άλλοτε μέσα από πολύ ένθερμα στάδια και άλλοτε μέσα από ψυχρά. Εγώ πάντως συνεχίζω να κάνω τον σταυρό μου ως κομμάτι σωτηρίας! Όχι φοβικά: Θα ανάψω το κερί μου και θα μεταλάβω μαζί με τους εσχάτους το Πάσχα, μετά την Ανάσταση, ενώ την ίδια στιγμή οι περισσότεροι αναχωρούν για να πάνε να φάνε σπίτια τους. Πάντα κάθομαι και παρακολουθώ την αναστάσιμη τελετή με τον μυσταγωγικό χαρακτήρα της και τα υπέροχα κείμενα αγάπης που ακούγονται εντός της εκκλησίας.

Πως μεταφράζεται για εσάς η έννοια της ευτυχίας στη σημερινή πραγματικότητα;;;

Διάβαζα πριν από λίγο καιρό σε ηλεκτρονική μορφή τις σκέψεις ενός Αγιορείτη γέροντα και σκεφτόμουν πόσο πλήρης και ευτυχής είναι μέσα από έναν βιωματικό τρόπο σκέψης! Βλέποντας και ακούγοντας τις σκέψεις αυτού του γέροντα, σκέφτηκα ότι ο άνθρωπος πλάστηκε κατ’ εικόνα και καθ΄ομοίωσιν του Θεού, για αυτό είναι ικανός τα πάντα! Ο άνθρωπος φτιάχνει τη διαδρομή του, στήνει ξεχορταριάζοντας τον δρόμο του μέσα από τις παραβολές της αρετής και της κακίας, ως ενάρετος πια. Και έτσι φτάνει κάποιος στο ευ ζην, στην ευτυχία, στην ευδαιμονία κ.α. Η αναζήτηση και ο πηγαιμός είναι για μένα η «ευτυχία». Και ίσως εκεί που σταματάς και κοντοανασαίνεις για να δεις που έχεις φτάσει, να συντελείται το θαύμα της ευτυχίας!


Αναδημοσίευση από την «Ορθόδοξη Αλήθεια» (αρ.φύλλου 133)
πηγή: paraklisi.blogspot.gr

Όλο και περισσότεροι άνθρωποι της τέχνης και

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ

Γλυκό που είναι το σκοτάδι στις εικόνες των προγόνων
άμωμα χέρια μεταληπτικά
ρούχα που τ’άδραξεν η γαλήνη και δε γνωρίζουν άνεμο
βαθιά το ελέησον απ’ τους άυλους βράχους
τα μάτια σαν καρποί ευωδάτοι.
Κι ο ψάλτης ολόσωμος ανεβαίνει στο πλατάνι της φωνής
καημένε κόσμε
θυμίαμα η γαλάζια οσμή κι ο καπνός ασημένιος
κερί να στάζη ολοένα στα παιδόπουλα
καημένε κόσμε
σα βγαίνουν – ω χαρά πρώτη – με το Ευαγγέλιο και με τις λαμπάδες
κ’ ύστερα η μεγάλη χαρά να συντροφεύουν τ’ Άγια…
Ο παπα-Γιάννης τυλιγμένος τ’ άσπρο του φελόνι
καλός πατέρας και καλός παππούς με το σιρόκο στη γενειάδα
χρόνια αιώνες χρόνια και νιάτα πόχει η ομορφιά!…

[vc_row][vc_column][vc_column_text] Γλυκό που είναι το σκοτάδι στις εικόνες

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Ο ιθύνων νους των Σουηδών THERION, Christofer Johnsson, είναι από τις πιο ιδιοφυείς προσωπικότητες στο χώρο του metal. Ξεκινώντας 30 χρόνια πριν, έν έτει 1987 με τους THERION, ως ένα τυπικό death metal σχήμα, τους μεταμόρφωσε σύντομα σ’ ένα από τα πιο ενδιαφέροντα project συμφωνικού metal, με πάρα πολλά πειραματικά στοιχεία και έντονες τις επιρροές όχι μόνο από το κλασικό metal, αλλά και από την κλασική μουσική.

Το “Theli”, που κυκλοφόρησε το 1996, ήταν το πιο σημαντικό άλμπουμ που είχε… βγει από την Nuclear Blast Records μέχρι τότε και μακράν το πιο φιλόδοξο project της, που αν μη τι άλλο στέφθηκε και με εμπορική επιτυχία, εκτός από το φοβερά ποιοτικό αποτέλεσμα από καλλιτεχνικής άποψης. Από εκεί και μετά, η φήμη των THERION και του ίδιου του Christofer Johnsson, εκτοξεύτηκαν, τόσο με τα “Vovin” και “Deggial”, όσο και με τις “υπερπαραγωγές” “Lemuria” και “Sirius B” (που ουσιαστικά ήταν ένας διπλό άλμπουμ χωρισμένο σε δύο μέρη) και το “Gothic Kabbalah”, που είναι εξαιρετικοί δίσκοι συμφωνικού metal.

Τελευταία δισκογραφική τους δουλειά, ήταν το “Les Fleurs Du Mal”, που αποτελούταν από metal διασκευές σε Γαλλικά pop τραγούδια της δεκαετίας του ’60 και του ’70, ένα πραγματικά πολύ τολμηρό εγχείρημα. Τα χρόνια που ακολούθησαν, πέρα από κάποια DVD’s, υπήρχε σιγή ιχθύος από το στρατόπεδο των Σουηδών, συνοδευόμενη από μία είδηση για ένα σοβαρό πρόβλημα που είχε ο ηγέτης τους στη σπονδυλική του στήλη, προερχόμενο από το headbanging ετών…

Ώσπου τελικά, αποκαλύφθηκε το -ίσως πιο φιλόδοξο- σχέδιο του συγκροτήματος, που δεν είναι άλλο από το “Beloved Antichrist”, μίας metal όπερας, βασισμένης στη “Ιστορία του Αντίχριστου” του χριστιανού Ρώσου συγγραφέα Βλαντίμιρ Σολιόβωφ . Αποτελείται από 3CD με συνολική διάρκεια μουσικής πάνω από 3,5 ώρες και 29 διαφορετικούς ρόλους και χαρακτήρες, που θα ερμηνεύονται από ισάριθμους τραγουδιστές. Στην περιοδεία για την οποία θα περάσουν από την Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, θα μας παρουσιάσουν κομμάτια τόσο από τη νέα τους metal opera αλλά και κλασικά, αγαπημένα τους κομμάτια από το παρελθόν, σ’ ένα σκηνικό κοντσέρτου κλασικής μουσικής.

Special guests θα είναι οι Ρώσοι symphonic metallers Imperial Age, που έχουν περιοδέψει ξανά μαζί και είναι καλοί φίλοι των THERION και που θα μας παρουσιάσουν επίσης την δική τους νέα metal όπερα με τίτλο “The Legacy Of Atlantis”, που θα κυκλοφορήσει στα τέλη Ιανουαρίου 2018, μέσω της νεοσύστατης Adulruna Records (θα είναι η πρώτη κυκλοφορία της εταιρίας) που ανήκει στον Christofer Johnsson των THERION καθώς και παλιότερο υλικό. Πρόκειται για ένα νέο ανερχόμενο σχήμα που δημιουργήθηκε το 2012 και που βαδίζει στα χνάρια των THERION και του οποίου οι μέχρι σήμερα κυκλοφορίες του, σε συνδυασμό με τις πολλές ζωντανές εμφανίσεις του, έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν κάποιο θόρυβο γύρω από το όνομα τους.

Support σχήματα θα είναι οι Γερμανοί Null Positiv, ένα μοντέρνο female fronted σχήμα, με επιρροές μεταξύ άλλων από RAMMSTEIN και που επίσης τραγουδάνε στα Γερμανικά καθώς και οι Άγγλοι THE DEVIL, ένα αρκετά ενδιαφέρον και μυστήριο εξαμελές σχήμα αγνώστων στοιχείων, που παίζει cinematic metal, όπως αρέσκεται στα μέλη του να αποκαλούν την μουσική τους και που έχει κυκλοφορήσει ένα μόνο άλμπουμ, το ομώνυμο “The Devil”, μέσω της Candlelight Records. Πρόκειται για πειραματικό instrumental metal, με αρκετά βαριές κιθάρες, στακάτο και αρκετά groovy rhythm section και έντονη χρήση πλήκτρων, αλλά και με μπόλικη μελωδία, δημιουργώντας κάθε φορά διαφορετική ατμόσφαιρα, άλλοτε ελπιδοφόρα και άλλοτε βαριά και σκοτεινή, ενώ την χρήση παραδοσιακών φωνητικών, έχει αντικαταστήσει η επιλεκτική χρήση φωνητικών και ηχητικών samples από σημαντικά ιστορικά και πολιτικά γεγονότα που στιγμάτισαν τον πλανήτη μας. Πρόκειται για ένα σχήμα, που αν συνεχίσει έτσι, θα μεγαλουργήσει!!!

Πρόκειται για δύο βραδιές, που υπόσχονται να προσφέρουν μοναδικές συγκινήσεις και σίγουρα δεν θα είναι κάτι που θα έχουμε δει πολλές φορές στα μέρη μας… Άλλωστε, όπως είπε και το Βρετανικό περιοδικό Iron Fist, “Ο κόσμος του metal δεν θα ήταν ίδιος δίχως τους THERION”…

Ώρα έναρξης: 19:00 – Τιμή εισιτηρίου: 25 Ευρώ (Τα πρώτα 200 εισιτήρια) – 28 Ευρώ (Λοιπή προπώληση) – 30 Ευρώ (Ταμείο)

Προπώληση Εισιτηρίων ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Musicland – Alone Metal Store – Dizzy Dolls – Café Bar Διώροφον – Δίκτυο καταστημάτων Γερμανός / Καταστήματα Cosmote σε όλη την Ελλάδα
ON-LINE: www.123tickets.gr – www.tickethouse.gr – www.ticketmaster.gr

Προπώληση Εισιτηρίων ΑΘΗΝΑ

Ticket House – Metal Era – No Remorse Records – Reload Stores – Cinema Libre – Uncle Chronis Tattoo – Monsterville – Δίκτυο καταστημάτων Γερμανός / Καταστήματα Cosmote σε όλη την Ελλάδα
ON-LINE: www.123tickets.gr – www.tickethouse.gr – www.ticketmaster

Ο ιθύνων νους των Σουηδών THERION, Christofer

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Παραβάσεις: Το θεατρικό Αναλόγιο
Καρυωτάκης
Στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος
Κυριακή 25 Φεβρουαρίου 2018

Κώστας Καρυωτάκης- Απόψε είναι σαν όνειρο το δείλι

Ερμηνεύουν οι Νίκος Κουρής, Εύη Σαουλίδου
Στο πιάνο, ο Διονύσης Μαλλούχος

Ένα πορτραίτο του Κώστα Καρυωτάκη, μέσα από τα ποιήματα, τα πεζά και τις επιστολές του, θα σκιαγραφηθεί στο πλαίσιο των Παραβάσεων, του Θεατρικού Αναλογίου του ΚΠΙΣΝ. Σε σκηνοθετική επιμέλεια της Έφης Θεοδώρου, οι ηθοποιοί Νίκος Κουρής και Εύη Σαουλίδου αποκαλύπτουν την μελαγχολική φύση του ποιητή, μέσα από μια δραματουργική σύνθεση που συνδέει αποσπάσματα από όλο το φάσμα του λογοτεχνικού του έργου, ενώ ο Διονύσης Μαλλούχος τους συνοδεύει στο πιάνο.

Ο Κώστας Καρυωτάκης αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους ποιητές της γενιάς του Μεσοπολέμου. Εκφραστής της σύγχρονης λυρικής ποίησης και παράλληλα κοινωνικός αν όχι βαθιάς πολιτικός ποιητής, αρνητής της κρατούσας τάξης, μεταφραστής καταραμένων ποιητών, είναι ο ιδανικός αυτόχειρας που έδωσε τέλος στη ζωή του στα τριάντα δύο του χρόνια καθώς οι συνεχείς μεταθέσεις σε δημόσιες υπηρεσίες από πόλη σε πόλη, οι διώξεις για τη συνδικαλιστική του δράση, οι συκοφαντίες και η κλονισμένη του υγεία έριχναν βαριά σκιά πάνω στην, ούτως ή άλλως, ευαίσθητη κράση του.

Μόνο μπορεί να μείνουνε κατόπι μας οι στίχοι,
δέκα μονάχα στίχοι μας θα μείνουνε καθώς
τα περιστέρια που σκορπούν οι ναυαγοί στην τύχη,
κι όταν φέρουν το μήνυμα δεν είναι πια καιρός.

*Μετά την έναρξη, η είσοδος θα είναι δυνατή μόνο σε περίπτωση διαλείμματος.

Πληροφορίες:

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Κυριακή 25 Φεβρουαρίου 2018

Ώρα έναρξης: 17:00

Τιμή εισόδου: Είσοδος ελεύθερη

Προπώληση: 

Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος:

Διέυθυνση: Λεωφ. Ανδρέα Συγγρού 364

Περιοχή: Καλλιθέα

Τηλέφωνο: 216 8091000

Πρόσβαση: Mε λεωφορείο ή συνδυασμό μετρό λεωφορείου

Από Κέντρο
Γραμμές Β2, 550: Οι εν λόγω γραμμές διέρχονται από τον σταθμό μετρό Συγγρού – Φιξ στον οποίο μπορείτε να μετεπιβιβαστείτε. Αποβιβάζεστε στη στάση «Ωνάσειο» στην κάθοδο της Λ. Συγγρού και κινείστε νότια με κατεύθυνση προς τη θάλασσα μέχρι την οδό Ευριπίδου (συμβολή με παράδρομο Λ. Συγγρού).

Από Γλυφάδα
Γραμμές Β2, 550: Αποβιβάζεστε στη στάση «Ευγενίδειο» στην άνοδο της Λ. Συγγρού και χρησιμοποιείτε την υπόγεια διάβαση προς την Καλλιθέα.

Από Πειραιά
Γραμμές Α1, Β1: Αποβιβάζεστε στη στάση «Τζιτζιφιές» επί της Λ. Εθνάρχου Μακαρίου. Στη συνέχεια κινείστε επί της οδού με κατεύθυνση προς Γλυφάδα, στη συνέχεια αριστερά στην οδό Επαμεινώνδα και δεξιά στην οδό Πεισιστράτου.

Τραμ: Αποβιβάζεστε στη στάση «Δέλτα Φαλήρου» και κινείστε προς τη θάλασσα μεταξύ του κλειστού γυμναστηρίου Τάε Κβον Ντο και της Εσπλανάδας έως ότου συναντήσετε τη σκάλα η οποία σας ανεβάζει στο επίπεδο της Εσπλανάδας.

 

Χάρτης Εκδήλωσης

Πηγή: musicity.gr

[vc_row][vc_column][vc_column_text]Παραβάσεις: Το θεατρικό Αναλόγιο Καρυωτάκης Στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος Κυριακή

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Η Σία Κοσκινά γνωρίζει το μιούζικαλ όσο κανείς άλλος στην Ελλάδα και διευθύνει τη μοναδική σχολή του είδους με μια δική της μέθοδο, εφάμιλλη των ξένων σχολών. Λατρεύει να ερμηνεύει τα τραγούδια της Barbra Streisand, αλλά και το κλασσικό αμερικάνικο ρεπερτόριο, τα τραγούδια που έγραψαν ο Cole Porter, ο George Gerswin, ο Irving Berlin, οι Rodgers & Hammerstein για τα μιούζικαλ και που καθιερώθηκαν ως standards  της τζαζ και της παραδοσιακής pop.  Με αφορμή μια σειρά από συναυλίες της με το παραπάνω ρεπερτόριο και ένα άνοιγμα του «Άβαλον των Τεχνών» στο μιούζικαλ, βρεθήκαμε στον φιλόξενο χώρο της σχολής της στο Νέο Ηράκλειο και μιλήσαμε εφ όλης της ύλης. 

 

Συνέντευξη στον Γιώργο Πισσαλίδη

Λοιπόν, Σία πότε ξεκινάς να ασχολείσαι με το μιούζικαλ; 

Με το μιούζικαλ ξεκίνησα να ασχολούμαι στα 13 μου χρόνια την στιγμή δηλαδή που ανακάλυψα την Barbra Streisand, στην τηλεόραση με την ταινία “Funny Girl”, η οποία με σημάδεψε βαθιά και ήταν η πρώτη  στιγμή που συνειδητοποίησα, τι θέλω να κάνω στην ζωή μου. 

 Τι ήταν εκείνο που σε τράβηξε δηλαδή;                                              

 Το μπρίο της, η ελευθερία που αισθανόταν μέσα από την τέχνη της. 

 Δεν είχες κάτι στο μυαλό σου  το μιούζικαλ εκείνη την στιγμή, έτσι δεν είναι? Είχες το τραγούδι βασικά υπόψιν σου… ή όχι?

Χόρευα και τραγουδούσα από μικρή! Η Streisand βέβαια, δεν φημίζεται για τις χορευτικές της ικανότητες. Είναι εξαιρετική ερμηνεύτρια. Της ήταν πάντοτε αδύνατο να τραγουδά απλά, χωρίς να «ερμηνεύει»! Τη λατρεύω! Έχει ένα φοβερό εκτόπισμα που σε κατακτά!

 Η ταινία  Funny Girl ήταν εκείνη που της χάρισε και το Όσκαρ.

Ακριβώς!Το 1968! 

Το οποίο το είχε κάνει και πριν στο Broadway! Νομίζω ότι η αγάπη σου για την Στρέϊζαντ εξελίχθηκε σε μεγάλο έρωτα !

Ναι! Μάλιστα της έκανα  κι ένα αφιέρωμα με τα πιο αγαπημένα τραγούδια της,  αρχικά πριν από 3 χρόνια σε διαφόρους χώρους στην Αθήνα καθώς και στο Βασιλικό θέατρο πέρσι στη Θεσσαλονίκη. Ήταν μεγάλο τόλμημα να τραγουδήσω στον κόσμο H Streisand, για μένα ήταν πάντα ένας άγγελος, που μου κρατούσε το χέρι και δεν μ’ άφησε μέσα από τις δυσκολίες, να χάσω το στόχο μου…

Με ποιο τρόπο; 

Οι χαρισματικοί καλλιτέχνες είναι άνθρωποι που επηρεάζουν πολύ τις ζωές των θαυμαστών τους! Πολλές φορές κιόλας, καθορίζουν τη σχέση που τελικά αποκτούν με τον πολιτισμό! Τους βοηθούν να ανακαλύψουν τι θέλουν να κάνουν στη ζωή τους, όχι μόνο όσον αφορά το  καλλιτεχνικό κομμάτι, αλλά και τη γενικότερη φιλοσοφία τους! Τους δίνουν κίνητρα να ζουν πιο δημιουργικά, πιο κοντά στην τέχνη, την πνευματικότητα, τον πολιτισμό. Για παράδειγμα, βλέποντας μία ωραία παράσταση , ακόμη και ηθοποιός να μην θέλεις να γίνεις, μέσα από το κείμενο, μέσα από τις ερμηνείες, τον επαγγελματισμό του ηθοποιού, επηρεάζεται όλη η ζωή και η καθημερινότητά σου. Επιστρέφεις στην δουλειά σου καλύτερος, επιστρέφεις στη ζωή σου πιο βαθύς. Τότε λέμε ότι, το θέατρο πέτυχε το στόχο του! Για αυτό είναι σκόπιμο τα έχουμε υγιή πρότυπα!

Νομίζω ότι η Streisand είναι αυτό που λέμε τελειομανής γι’ αυτό και σε κάνει να θέτεις υψηλούς στόχους! 

Ακριβώς! Η Streisand, αλλά κι όλες οι κλασικές του μιούζικαλ:η Garland, η Minnelli, η Verdon, με αφύπνισαν, στην πραγματικότητα με ανάγκασαν να προσπαθώ συνεχώς να γίνομαι καλύτερη, γιατί μέσα μου δεν πίστευα ποτέ, οτι ήμουν αρκετά καλή! Γι’ αυτό πάντα σπούδαζα, έψαχνα, ασκούμουν, δεν σταμάτησα ποτέ να εξελίσσομαι. Τελευταία βέβαια, οι εμφανίσεις μου έχουν περιοριστεί  λόγω των ανειλημμένων υποχρεώσεών μου στη σχολή μιούζικαλ PMTP, που διευθύνω και διδάσκω ταυτόχρονα, και η οποία με χρειάζεται ολοκληρωτικά ώστε να λειτουργούν όλα άρτια. 

Η Σία Κοσκινά και η Έφη Σιαμαντά σε ένα αφιέρωμα στην Μπάρμπρα Στρέιζαντ και την Γουίτνυ Χιούστον

Να μιλήσουμε λοιπόν τώρα για την σχολή. Κατ΄ αρχήν  ασχολείσαι με ένα είδος που δεν έχει παράδοση στην Ελλάδα. Είχαν γίνει κάποιες προσπάθειες στο παρελθόν, αλλά  ουσιαστικά τώρα θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Ελλάδα ασχολείται με το  μιούζικαλ.

Τώρα πια, γίνονται πολλά μιούζικαλ και μάλιστα πιο υπεύθυνα από ποτέ. Οι ηθοποιοί πλέον τραγουδούν και χορεύουν. Αναγκάζονται ν’ ασχοληθούν σοβαρά, τόσο γιατί αισθάνονται τον βαθμό δυσκολίας του μιούζικαλ ως είδος, όσο και την ευθύνη.Οι περισσότεροι ηθοποιοί επιθυμούν να παίξουν σε ένα μιούζικαλ,  και οι περισσότεροι παραγωγοί επιθυμούν να ανεβάσουν ένα μιούζικαλ! Σχεδόν όλοι θα θέλαμε να είμαστε μέλος ενός μιούζικαλ! Είναι κάτι το οποίο, ακόμη και αυτοί που το μισούν, γοητεύονται από αυτό κάποια στιγμή. Αλλά για να γοητευτούν, πρέπει να το δουν ένα «σοβαρό ανέβασμα», όχι μια παρέα που κάνει πειραματισμούς. Αρκετές φορές συμβαίνει το αντίθετο κ αυτό δεν βοηθά το είδος να εξελιχθεί…

Άρα εσύ πιστεύεις ότι έχει εξελιχθεί το μιούζικαλ μετά από είκοσι χρόνια. 

Ναι. Το μιούζικαλ έχει εξελιχθεί γιατί, άλλοτε συναισθηματικό, άλλοτε φαντασμαγορικο ή αφαιρετικό είναι πάντα υπέροχο και δεν υπακούει στις επιταγές «της μόδας»! Το κοινό πλέον έχει μια πιο κριτική ματιά και περισσότερες απαιτήσεις. Κι αυτό, γιατί έχει μέτρο σύγκρισης: ταξιδεύει έξω, παρακολουθεί παραστάσεις, μπαίνει στο ίντερνετ, βλέπει ξένες παραγωγές, συγκρίνει τους Έλληνες με τους ξένους ηθοποιούς, οπότε αναγκαζόμαστε κι εμείς να γινόμαστε καλύτεροι, ώστε το μιούζικαλ στην Ελλάδα να αποκτήσει περισσότερους υποστηρικτές. Είναι μια ακολουθία πραγμάτων που συμβαίνουν και που βέβαια -πολύ ταπεινά- είχα προβλέψει…

Η Σία Κοσκινά στην σχολή της Φωτό Ιωάννης Καμπούρης

Η ιδέα της σχολής πότε  σου ήρθε ;

Η ιδέα της σχολής ξεκίνησε από ανάγκη. Πραγματικά, συμπονούσα πολύ τα παιδιά που ήθελαν να φύγουν στο εξωτερικό για να σπουδάσουν  εκεί μιούζικαλ αλλά δεν μπορούσαν, λόγω κόστους… Άλλωστε αυτό έκανα κι  εγώ. Έπρεπε να φύγω έξω για να μπορέσω να σπουδάσω αυτό που ήθελα. Παράλληλα, ανακάλυψα και την μεταδοτικότητα που είχα στην διδασκαλία, καθώς,  μέσα στα καμαρίνια των θεάτρων συνάδελφοι ηθοποιοί,  μου ζητούσαν συμβουλές για τη διαφραγματική αναπνοή, την ορθοφωνία, την τοποθέτηση της φωνής,  με ποια άσκηση θα δυναμώσουν την φωνή τους,  τι είδος χορού να επιλέξουν ως προετοιμασία κ.τ.λ.

Έτσι λοιπόν, μέσα από τις οδηγίες που έδινα στους συναδέλφους, μού γεννήθηκε η ιδέα της διδασκαλίας, καθώς διαπίστωνα ότι οι συμβουλές μου ήταν πολύ εύστοχες και ο τρόπος μου ιδιαίτερα  περιγραφικός, και είχαν άμεσα αποτελέσματα! Μέσα από τη διαδικασία της διδασκαλίας ανακαλύπτεις την αίσθηση που έχεις, το χάρισμα ή την μεταδοτικότητα. Βλέπεις δεν υπάρχει καμία σχολή που να σε χρίζει “διδάκτωρ”! Μέσα από την εμπειρία και την αγάπη σου για τους ανθρώπους γίνεσαι δάσκαλος. Μέσα από τις εργατο-ώρες δίπλα σε σπουδαίους δασκάλους, όπως και τις ώρες πτήσεις σου στη σκηνή, την συνεχή μελέτη, την ενημέρωση, τα λάθη και τις ελλείψεις σου… αυτά είναι τα ουσιαστικά εφόδια στις αποσκευές σου!Να μην ξεχάσω βέβαια και την γενναιοδωρία να μοιραστείς αυτά που γνωρίζεις, καθώς και την αυτογνωσία ότι είσαι αυτός που θα τους βοηθήσει να σε ξεπεράσουν! 

Κι έκανες τη σχολή.  

Ναι, αφού δίδαξα για καιρό σε Δραματικές σχολές και ωδεία της πόλης, άνοιξα  την σχολή. Το 2010 ξεκίνησα από ένα υπόγειο όπου δειλά, δειλά,  εκκολαπτόμενοι ηθοποιοί – χορευτές , τραγουδιστές άρχισαν να με εμπιστεύονται για την εκπαίδευσή τους. 

Και σιγά σιγά γίναμε λίγο περισσότεροι και λίγο περισσότεροι. Κάποια μέρα λοιπόν, έπρεπε να σταθώ στα πόδια μου και να πάρω το ρίσκο που έχει μια ιδιωτική επιχείριση…διπλό ρίσκο, αφού θα ξεκινούσα μια καινοτομία σε μια χώρα χωρίς παράδοση στο συγκεκριμένο είδος! Και το πήρα! Φέτος κλείνουμε 8 χρόνια λειτουργίας και νιώθω πολύ περήφανη!

Από τις πρόσφατες εξετάσεις της Σχολής Φωτό Νεκτάριος Κουρής

Τι ηλικίες έρχονται στη σχολή σου?

Στη σχολή μου έρχονται ηλικίες πολύ μικρές, ξεκινάμε  από τεσσάρων χρονών.  Έχουμε τμήματα για παιδιά, εφήβους και ενήλικες, για αγόρια και κορίτσια. Υπάρχουν τα ερασιτεχνικά τμήματα για μια απλή προσέγγιση στο είδος ή μια σοβαρή προπαρασκευή και λειτουργούν μόνο απογεύματα, ενώ το πρωί στεγάζεται στο ίδιο κτήριο η επαγγελματική σχολή του μουσικού θεάτρου που λειτουργεί με την κατοχυρωμένη μέθοδο διδασκαλίας PMTP by Sia Koskina και η οποία αποτελείται από έναν άξονα μαθημάτων εφάμιλλο των πανεπιστημίων του εξωτερικού, ώστε να αποκτήσουν οι μελλοντικοί μας performers μια άρτια εκπαίδευση σε όλο το φάσμα των  τριών βασικών τεχνών, χορού, τραγουδιού, και υποκριτικής!

Στα παιδιά αυτά που έρχονται για το μιούζικαλ τι συμβουλές τους δίνεις συνήθως ; Τι συμβουλή θα έδινες σε κάποιον που θα ήθελε να ασχοληθεί με το μιούζικαλ?

Συνήθως οι έφηβοι μου εκμυστηρεύονται τους προβληματισμούς τους ως προς το, αν θα πρέπει να ακολουθήσουν τον καλλιτεχνικό χώρο ή το πανεπιστήμιο που θα ήθελαν οι γονείς τους. Εγώ συνήθως τους προειδοποιώ  ότι, εάν έχουν το «μικρόβιο» του καλλιτέχνη, το σίγουρο είναι ότι τελικά θα υπερισχύσει αυτό! Όχι ότι είναι λίγο, βέβαια να έχεις τελειώσει κι ένα πανεπιστήμιο, από πλευράς προσωπικής καλλιέργειας, αλλά το θέατρο είναι «αδηφάγο ζώο» που πάντα θα ζητά να του δοθείς ολοκληρωτικά…δεν εκτιμά τις «καβαντζες»….Είναι μοίρα η τέχνη. Η τέχνη είναι μοίρα! Αυτό έχω να πω!

Ο διάσημος χορογράφος του Μπρόντγουαίη Τσετ Γουώλκερ με μαθητές της σχολής.
Φωτό Νεκτάριος Κουρής

Μίλα μου λίγο για τα μαθήματα της σχολής. Τι  κάνεις, τι μαθήματα ακολουθούνται; 

Κατ΄αρχήν το μιούζικαλ αποκαλείται το ‘τρίαθλο του θεάματος’ που αμέσως προδίδει, ότι, αποτελείται από τρία είδη διαφορετικά, στα οποία πρέπει να εξασκηθείς. Τον χορό, το τραγούδι και την υποκριτική! Δηλαδή είναι η τριπλή δουλειά από αυτή που έχει να κάνει ένας  άλλος καλλιτέχνης, αφού πρέπει να αποκωδικοποίησεις και να εξοικειωθείς και με τις τρεις αυτές σπουδαίες τέχνες! Για το λόγο αυτό τα παιδιά που εισάγονται πρέπει ήδη να έχουν κατακτήσει ένα επίπεδο!

Τώρα όσον αφορά τους καθηγητές που διδάσκουν στη σχολή, είναι άνθρωποι που γνωρίζουν καλά το αντικείμενο τους, έμπειριο και καταξιωμένοι, ο καθένας στον τομέα του! Ο Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος, η Πέμη Ζούνη και η Θεοδώρα Σιάρκου διδάσκουν υποκριτική. Η Ευφροσύνη Δημόπουλου, ο Chuck Foster, η Αρετή Παλούκη, η Μιμή Αντωνάκη, ο Διονύσης Δημητρακόπουλος και η Ελένη Κατζόλα διδάσκουν χορό! Ο Σάββας Ρακιντζάκης μουσική, ο Νίκος Ρουσσάκης κι εγώ φωνητική, ο Κωσταντίνος Γιαννακόπουλος και η Μίρκα Κρεστενίτη ιστορία μουσικού θεάτρου και αυτοσχεδιασμό, ενώ ο John Καφετζής, αγγλικά! Όλοι αυτοί λοιπόν,προετοιμάζουν τα παιδιά ώστε να μπορώ εγώ να τα έχω τεχνικά έτοιμα, για να προχωρήσω με την επιστημονική τεκμηρίωση, την  δραματουργία, την σκηνοθεσία, την ανάλυση των ρόλων ή το χορογραφικό στυλ, του μουσικοθεατρικού υλικού, του εκάστοτε μιούζικαλ! Να μην παραλείψω τους καθηγητές κορυφαίων σχολών του μιούζικαλ από το εξωτερικό, που μας επισκέπτονται συχνά δίνοντας σεμινάρια και masterclass, όπως Chet Walker, Jack Samuel Gill, Mathieu Serradell, Lauren Van Kempen κ.α. Δεν είναι καθόλου απλό αν θέλεις να δουλεύεις υπεύθυνα!   

Φωτό Ιωάννης Καμπούρης

Που στοχεύεις?

Αυτό που προσπαθώ στη σχολή μας, είναι ο πήχης μας να μην θυμίζει καθόλου Ελλάδα, αλλά West End και Broadway. Αυτά είναι τα δύο μεγάλα κέντρα του μιούζικαλ εδώ και χρόνια και παραμένουν! Τελευταία, αντεπιτίθεται και το Παρίσι με πολύ μεγάλες παραγωγές που στελεχώνονται από εξαιρετικούς χορευτές, τραγουδιστές και ηθοποιούς, όπως  “O Μικρός Πρίγκιπας”, “Όσα παίρνει ο άνεμος”, “Notre Dame De Paris” “Ρωμαίοs κ Ιουλιέτα” κ.α. Η δική μας αγορά δεν συγκρίνεται βέβαια με την δική τους, αλλά τα πάμε μια χαρά! Οι περισσότεροι από τους απόφοιτους της σχολής μας, είναι ήδη μέλη κάποιου θιάσου στην θεατρική Αθήνα, ενώ κάποιοι άλλοι έχουν προβιβαστεί με υποτροφίες στο εξωτερικό. (Συνεχίζεται)

[vc_row][vc_column][vc_column_text] Η Σία Κοσκινά γνωρίζει το μιούζικαλ όσο