ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ακολουθήστε μας:
2 May, 2026
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΒΑΛΟΝ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
SECTION
logo
mobile-logo
ΚεντρικήStandard Blog Whole Post (Σελίδα 183)
ΙΣΤΟΡΙΑ - ΙΔΕΕΣ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

του Παναγιώτη Λιάκου

Όλα μπορείς να τα κάνεις στην Ελλάδα εκτός από ένα: να προσπαθείς να αναβιώσεις την παράδοση και τον πολιτισμό της.

Τα νεοταξικά μέσα μαζικής εξημέρωσης παρουσίασαν όλους όσοι παρήλασαν στο φεστιβάλ υπερηφάνειας των ομοφυλοφίλων ως υποδείγματα θάρρους, αρετής, αυταπάρνησης και αγωνιστικότητας. Αν δεν ήξερες περί τίνος επρόκειτο και δεν έβλεπες εικόνες από την παρέλαση στην τηλεόραση, θα νόμιζες ότι αναφέρονταν σε μπαρουτοκαπνισμένους πολεμιστές της επικής μάχης του Δραγατσανίου. Για τέτοια εγκώμια μιλάμε.

Επίσης, στο στιλιστικό μέρος της υπόθεσης τα ΜουΜουΕ παρουσίασαν τους παρελαύνοντες λες και ανταποκρίνονταν στην τελευταία λέξη της μόδας. Σε αυτήν την τελευταία λέξη της μόδας, φυσικά, περιλαμβάνονταν και αξύριστοι νταγλαράδες που φορούσαν στολές μπαλαρίνας, στρινγκ, τσίτια, τούλια, βελούδα, σατινέ εσώρουχα, πούλιες, στρας και ό,τι μπορεί να βάλει ο ανθρώπινος νους ή κάποιος που έχει λάβει πρόσκληση να παραστεί σε πάρτι μεταμφιεσμένων.

Τα ίδια ΜΜΕ τον Δεκαπενταύγουστο λατρεύουν να ειρωνεύονται τους προσκυνητές στην Τήνο που ανεβαίνουν την ανηφόρα προς τον Ναό της Μεγαλόχαρης με τα γόνατα. Τα ίδια ΜΜΕ περιέγραψαν όσους συμμετείχαν στις γιορτές των αρχαιοφίλων και αρχαιοθρήσκων που έγιναν στην περιοχή του Λιτοχώρου (στους πρόποδες του Ολύμπου) και είχαν τον γενικό τίτλο Προμήθεια, χρησιμοποιώντας όλα τα αποθέματα δηλητηρίου που διέθεταν οι βαρετές και εν πολλοίς απαίδευτες πένες τους. Τους αποκάλεσαν κιτς, γραφικούς, αναχρονιστές, κομπάρσους σε επιθεώρηση του Δελφιναρίου και τους απέδωσαν μύρια όσα προβλήματα συγκρότησης χαρακτήρα.

Οι συνήθως κακοντυμένοι λαχανογράφοι που ειρωνεύτηκαν τους Ελληνες των Προμηθείων δεν έπραξαν ούτως επειδή δεν τους άρεσε να βλέπουν να φορά κάποιος χλαμύδα και αθλητικά παπούτσια ή δάφνινο στεφάνι. Το πρόβλημά τους είναι η ελληνική αναφορά των δρωμένων. Τα Σώματα Δίωξης Ελληνικότητας ουδέποτε ενοχλήθηκαν ούτε πρόκειται να ενοχληθούν με τους αποκεφαλιστές του Ισλάμ και την… αισθητική τους. Ο πολιτισμός και οι παραδόσεις μας τους απωθούν.

του Παναγιώτη Λιάκου

Πηγή: dimokratianews.gr

[vc_row][vc_column][vc_empty_space][vc_text_separator title="του Παναγιώτη Λιάκου"][vc_empty_space][vc_column_text]Όλα μπορείς να τα κάνεις

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Του Γιώργου Πισσαλίδη

Με την «Λειτουργία της Στέψης», ένα θρησκευτικό αριστούργημα του Μότσαρτ, το οποίο ποτέ μέχρι τώρα δεν παίχθηκε στην χώρα μας, ανοίγει στις 16 Ιουλίου το Διεθνές Φεστιβάλ Αιγαίου στην Ερμούπολη της Σύρου.

To δημοφιλές έργο θα ερμηνευτεί  το βράδυ της Κυριακής 16 Ιουλίου στο Θέατρο Απόλλων από 6 αμερικάνικες και ελληνικές χορωδίες.

Η «Λειτουργία της Στέψης» γράφτηκε σε μια δύσκολη περίοδο για τον Μότσαρτ.  Το παιδί -θαύμα της κλασσικής μουσικής είχε ξοδέψει το 1778 και τις αρχές του 1779 ψάχνοντας σε όλη την Ευρώπη δουλειά σε μεγάλη Αυλή. Όμως η μόνη δουλειά που του προσφέρθηκε ήταν ως οργανίστας στις Βερσαλλίες, που όμως την αρνήθηκε γιατί θα ήταν βαρετή και δεν θα ταίριαζε στο ταλέντο του.  

Έψαξε για δουλειά στο Παρίσι και το Μανχέιμ. Μάλιστα στο Μανχέιμ του δόθηκε η ευκαιρία να  διευθύνει μία ορχήστρα τόσο ταλαντούχα που ο ίδιος δεν μπορούσε να το πιστέψει. Όπως έγραφε στον πατέρα του Λεοπόλδο ήταν σαν διευθύνει «ένα στρατό από στρατηγούς» ¨Μπορούσαν να παίξουν τα έργα του όπως ο ίδιος τα φανταζόταν.  Όχι όπως στο Σάλτσμπουργκ. Όμως η τύχη του ήταν προσωρινή.

Έτσι ο Μότσαρτ για να ευχαριστήσει τον πατέρα του και επειδή είχε ανάγκη τα λεφτά επιστρέφει στο βαρετό Σάλτσμπουργκ για να δεχθεί την θέση που του πρόσφερε ο Αρχιεπίσκοπος τουΣάλτσμουργκ. Εκεί θα απελευθερωνόταν από οποιαδήποτε άλλα καθήκοντα για να γράφει για την Αυλή και την Εκκλησία νέες συνθέσεις.

Μια από τις καλύτερες εκτελέσεις του έργου

Όμως ο Αρχιεπίσκοπος είχε συγκεκριμένες απαιτήσεις για την σύνθεση των λειτουργειών. Επρόκειτο για ένα υβριδιακό είδος όπου η χρήση των πνευστών υπαινισσόταν μια “Solemn Mass” και η διάρκεια της μια «Μissa Brevis. Ο ίδιος ο Μότσαρτ περιέγραφε σε ένα γράμμα το τι έπρεπε να κάνει “Η εκκλησιαστική μας μουσική είναι πολύ διαφορετική από αυτήν της Ιταλίας, και περισσότερο στην λειτουργία σε όλα της τα μέρη , όπου ακόμα και στις πιο επίσημες περιπτώσεις, όταν ο ίδιος ο βασιλέας διαβάζει την λειτουργία (π.χ στην Πασχαλινή Λειτουργία) αυτή δεν πρέπει να ξεπερνά τα 3 τέταρτα της ώρας. Κάποιος χρειάζεται ειδική εκπαίδευση για αυτού του είδους την σύνθεση και πρέπει να είναι μια λειτουργία που να έχει όλα τα όργανα (πολεμικές τρομπέτες, τύμπανα κλπ)“. Έτσι έπρεπε να είναι μια μεγαλειώδης τελετουργική σύνθεση, αλλά να έχει μια συμπαγή δομή.

Ο Μότσαρτ έλυσε το πρόβλημα χρησιμοποιώντας 4 σολίστες οι οποίοι είναι παρόντες σε όλη την διάρκεια του έργου, είτε σαν κουαρτέτο είτε σαν ζευγάρια η σε σόλο γραμμές που έρχονται σε αντίθεση με την χορωδία. Στην πραγματικότητα ακουγόταν σαν ένα μίνι ανσάμπλ στην μέση ενός μεγαλύτερου ανσάμπλ. Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια λειτουργία με τα εξής μέρη:

  1. Kyrie: Μια θριαμβευτική αρχή.
  2. Gloria: Γρήγορα ξεσπάσματα ανάμεσα στην χορωδία και τους σολίστες, ξεσπώντας σε ένα δραμτικό tutti.
  3. Credo: Ένα δυνατό ξεκίνημα πριν η μουσική γίνει ήρεμη και σεβαστική.
  4. Sanctus: ¨Ένα μεγαλειώδης μέρος όπου η μουσική βασίζεται στα μεγγάλα κρουστά.
  5. Benedictus: Ένα απαλό μέρος όπου το φωνητικό κουαρτέτο  χρησιμοποιείται με έμφαση.
  6. Agnus Dei: Συμπεριλαμβάνει ένα όμορφο σόλο από την σοπράνο, στέλνοντας τον ακροατή στα ουράνια.

Επίσης αφαίρεσε τις επίσημες φούγκες στο κλείσιμο του Gloria και του Credo, το Credo με το προβληματικό, τεράστιο κείμενο ήταν στην σφιχτοδεμένη φόρμα του ρόντο ενώ το Dona nobis pacem θυμίζει την μουσική του Kyrie.

Η Λειτουργία ΚV 317 αποδείχθηκε δημοφιλές έργο . Ήδη στις αρχές του 19ου αιώνα, η λειτουργία αναφερόταν με τον δημοφιλή τίτλο «Λειτουργία της Στέψης». Το προσωνύμιο προέκυψε από την λανθασμένη πίστη ότι ο Μότσαρτ είχε γράψει την λειτουργία για τον ετήσιο εορτασμό της στέψης του Ναού της Παναγίας. Η πιο πιθανή εξήγηση είναι ότι ήταν ένα από τα έργα που εκτελούνταν κατά την διάρκεια του εορτασμού της στέψης στην Πράγα, είτε τον Αύγουστο του 1791 για τον Λεοπόλδο η για πιο σίγουρα για τον διάδοχο του Λεοπόλδου, Φρανσίσκο Α! τον Αύγουστο του 1792. Φαίνεται ότι ο Μότσαρτ είχε δεί την ευκαιρία να εκπροσωπηθεί στις εορτές της στέψης το 1791, όχι μόνο με την «Μεγαλοψυχία του Τίτο» αλλά και με μια λειτουργία. Στην Πράγα μάλιστα όπου τον είχαν σε μεγάλη εκτίμηση καθότι οι «Γάμοι του Φίγκαρο ήταν τεράστια επιτυχία , οι κάτοικοι είχαν αγκαλιάσει την Λειτουργία της Στέψης ως δικιά τους και το προσωνύμιο προφανώς προέρχεται από εκεί.

Το θέατρο Απόλλων στην Ερμούπολη της Σύρου

Πιθανόν ο πιο εμφανής λόγος για την δημοτικότητα του έργου στην Πράγα του 1792 να είναι η φοβερή ομοιότητα του σόλο της σοπράνο στο  Agnus Dei με την άρια της Κοντέσας Dove sono από τους «Γάμους του Φίγκαρο».

Αυτό το δημοφιλές έργο θα ερμηνευτεί από έξι χορωδίες:                

1) The Yellow Rose Singers από το Σαν Αντόνιο του Τέξας με διευθυντή των Γκάρυ Μάμπρυ

2) Την Proclamtion Chorale από το Φόρτ Γουόρθ του Τέξας με διευθυντή τον Ιωνάθαν Πήκοκ

3) Τους Camerata Singers από το Ποκατέλο του Αίντάχο των ΗΠΑ με διευθυντή τον Σκωτ Έρικ Άντερσον

4) Την Sun Valley Community Church Traditional Choir από το Τέμπε της Αριζόνα των ΗΠΑ με διευθύντρια την Μάριλυν Ρέη .

5) Την Kairos Youth Choir από το Μπέρκλεϋ της Καλιφόρνια των ΗΠΑ με διευθύντρια την Λώρα Κάκις Σέρπερ.

6) Την Solartissimo Vocal Ensemble του Κονσερβοτουάρ της Λάρισας με διευθυντή τον Νίκο Ευθυμιάδη.

Εισιτήρια: 20€ Πλατεία & Θεωρεία – 12€ Εξώστης Α & Β

[vc_row][vc_column][vc_empty_space][vc_text_separator title="Του Γιώργου Πισσαλίδη"][vc_empty_space][vc_column_text]Με την «Λειτουργία της

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

του Σταμάτη Μαμούτου της «Φανταστικής Λογοτεχνίας»

Ο Μάρλον Μπράντο αποτελεί αναμφίβολα έναν θρύλο της υποκριτικής, που συνέδεσε το όνομά του με σημαντικές κινηματογραφικές παραγωγές και θεατρικές παραστάσεις. Ωστόσο για τους ακροατές των ρευμάτων του σκληρού ήχου, καθώς επίσης και για τους κοινωνικούς επιστήμονες, ο συγκεκριμένος ηθοποιός παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, μεταξύ των άλλων, και λόγω του γεγονότος ότι πρωταγωνίστησε σε μια κινηματογραφική ταινία, η οποία εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς του rock κινήματος από την δεκαετία του 1950 μέχρι και σήμερα. Ασφαλώς αναφέρομαι στην ταινία «The Wild One», που στην χώρα μας προβλήθηκε υπό τον τίτλο «Ο Ατίθασος».

«Ο Ατίθασος» είναι ένα κινηματογραφικό έργο του 1953, σκηνοθετημένο από τον Λάζλο Μπένεντεκ, με πρωταγωνιστές τον Μάρλον Μπράντο και τον Λι Μάρβιν. Πρόκειται για την πρώτη απόπειρα να αποτυπωθεί στην μεγάλη οθόνη η κουλτούρα και ο τρόπος ζωής των μηχανόβιων συμμοριών της βόρειας Αμερικής. Το σενάριο της ταινίας βασίστηκε στο διήγημα του Φρανκ Ρούνεϊ, το οποίο φέρει τον τίτλο «The Cyclists Raid».

Το εξώφυλλο του Blue Ray της ταινίας

Ο Ρούνεϊ είχε εμπνευστεί την υπόθεση του διηγήματος διαβάζοντας ανταποκρίσεις των κεραυνοβολημένων αμερικανικών media από την εμφάνιση των πρώτων μηχανόβιων συμμοριών, τον Ιούλιο του 1947, στο Χούλιστερ της California. Η αρρενωπά άγρια συμπεριφορά των μοτοσικλετιστών, φωτογραφίες που τους έδειχναν σε αλήτικες πόζες με τα χέρια κρεμασμένα από τους αντίχειρες σε τσέπες στενών παντελονιών, το ντύσιμο με τα ξεφτισμένα δερμάτινα μπουφάν, με μαντήλια στους λαιμούς και με σκονισμένες αρβύλες, καθώς και η φημολογούμενη τάση τους να καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες αλκοολούχων ποτών, έφερε την «καθωσπρέπει» αστική αμερικανική κοινωνία ενώπιον ενός ανησυχητικού για εκείνη φαινομένου που θα συνέχιζε να αναπαράγεται μέχρι τις μέρες μας.

Είναι γεγονός ότι η μηχανόβια κουλτούρα έχει συνδεθεί σε πολλές περιπτώσεις με παραβατικές συμπεριφορές του οργανωμένου εγκλήματος. Εντούτοις, δεν απώλεσε ποτέ ως τώρα την ουσία του πυρήνα της. Δηλαδή, τις ιδέες που προδιαγράφουν τον προσανατολισμό προς έναν ρομαντικά άγριο, ανδροπρεπή και επαναστατικό rock τρόπο ζωής.

Η κλασσική αρχική σεκάνς

Κατά την δεκαετία του ’50, όταν και προβλήθηκε στην μεγάλη οθόνη η ταινία «The Wild One», η μηχανόβια κουλτούρα συνδέθηκε με την Rock’n’Roll μουσική. Ο σκληρός ήχος, από τις απαρχές του κιόλας, ήταν εμφανές ότι θα αποτελούσε την μουσική έκφραση μιας νεολαιίστικης πολιτιστικής εξέγερσης. Μιας εξέγερσης που, μολονότι στρεφόταν κατά του αστικού τρόπου ζωής δεν σχετιζόταν με τα αριστερά κοινωνικά κινήματα. Μιας εξέγερσης με αναφορές σε αισθητικά και ηθικά πρότυπα. Μιας επανάστασης χωρίς αιτία, όπως μαρτυρούσε και ο τίτλος της άλλης ιστορικής κινηματογραφικής ταινίας εκείνης της εποχής στην οποία πρωταγωνίστησε ο Τζέημς Ντην, αλλά με αισθητικές αναφορές, με ηθικές αναζητήσεις και με κοινωνικές εκδηλώσεις. Κοντολογίς, μιας επανάστασης νεορομαντικής.

Εφόσον αναφέρθηκα στη νεορομαντική υπόσταση της επανάστασης του rock τρόπου ζωής οφείλω να διευκρινίσω το πώς χρησιμοποιώ τον όρο. Στην πεδίο των κοινωνικών επιστημών πολλοί όροι έχουν διαφορετική σημασία από εκείνη που αποκτούν στην καθομιλουμένη γλώσσα της καθημερινότητας. Ένας από τους όρους αυτούς είναι και ο Ρομαντισμός. Ο Ρομαντισμός υπήρξε ένα πνευματικό κίνημα, που από το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα μέχρι και το πρώτο του 19ου, άπλωσε την επιρροή του σε ολόκληρο το φάσμα του δυτικού κόσμου. Επρόκειτο για ένα κίνημα που διέθετε λογοτεχνική, καλλιτεχνική, πολιτική και φιλοσοφική έκφραση. Πολύ συνοπτικά θα μπορούσα να πω ότι ο Ρομαντισμός αποτέλεσε την κοσμοθέαση εκείνη που, κατά κύριο λόγο, αποτέλεσε μια συνολική αντιπρόταση στην επικρατούσα δυναμική του Διαφωτισμού. Απέναντι στον εργαλειακό ορθολογισμό, τον εμπειρισμό, τον οικονομισμό και τον ατομικισμό του Διαφωτισμού, ο Ρομαντισμός αντιπαρέβαλε τον φαντασιακό ιδεαλισμό, την αξία της τέχνης, την σημασία των λαϊκών παραδόσεων και την προτεραιότητα των εθνικών κοινοτήτων.

ΟΙ ΣΥΜΜΟΡΙΤΕΣ ΤΟΥ “ΑΤΙΘΑΣΟΥ” ΠΑΡΑΠΕΜΠΟΥΝ ΣΤΟΥΣ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΜΠΑΎΡΟΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΟΝ ΚΛΑΊΣΤ

Μέσα στο αξιακό σύμπαν του Ρομαντισμού προκρίθηκαν τάσεις και συμπεριφορές, όπως η περιήγηση σε τόπους με μεγάλη συμβολική αξία οι οποίοι όμως ήταν απρόσιτοι για όσους είχαν συμβιβαστεί με την μέτρια καθημερινότητα του αστικού κόσμου των διαφωτιστών, η διάθεση για δράση και περιπέτεια, καθώς επίσης και η αναβίωση τρόπων του μεσαιωνικού και του αρχαίου παρελθόντος που κατά την εποχή τους είχαν περάσει στο περιθώριο προς χάριν μιας υποταγής στην δυναμική που είχε αποκτήσει η αφηρημένη έννοια της προόδου.

Τα διάφορα ρεύματα που πήγασαν από το πλαίσιο του Ρομαντισμού μπορεί να μην επικράτησαν στο πνευματικό στερέωμα του δυτικού κόσμου για μεγάλα χρονικά διαστήματα της νεωτερικής εποχής, διαπέρασαν όμως μεγάλο μέρος της αισθητικής και πνευματικής ευρωπαϊκής δημιουργικότητας. Από τον 19ο αιώνα μέχρι και σήμερα, αρκετά πολιτισμικά σχήματα που έχουν τις πηγές τους στον Ρομαντισμό συνεχίζουν να γεννιούνται και να προκρίνουν εναλλακτικές ατραπούς από εκείνη της κυρίαρχης συστημικής αφήγησης του αστικού καθωσπρεπισμού.

Ο Mάρλον Μπράντο και η Μαίρη Μέρφυ σε μια ρομαντική σκηνή του “Ατίθασου”

Επιστρέφοντας μετά από αυτή την επεξηγηματική παρένθεση στην ανάλυση ταινίας του Λάζλο Μπένεντεκ θα σταθώ στην συσχέτισή της με τον Ρομαντισμό. Το κεντρικό της θέμα που διαθέτει ρομαντικές καταβολές δεν είναι άλλο από τις συμμορίες των μηχανόβιων. Στην δομή των μηχανόβιων συμμοριών μπορούν να ανιχνευθούν γνωρίσματα προνεωτερικών, παραδοσιακών οργανωτικών τύπων και συμπεριφορών. Καταρχάς η υιοθέτηση μιας αδιαπραγμάτευτα σεβαστής «φυσικής» ιεραρχίας, που θέλει τους αρχηγούς της συμμορίας να είναι οι γενναιότεροι, οι ικανότεροι και οι οργανωτές της. Επίσης, η ομαδική ζωή υπό αντίξοες συνθήκες, με έντονο το στοιχείο της δράσης και με την απαίτηση απόδειξης της συντροφικότητας εμπρός σε οποιονδήποτε κίνδυνο, που αντλεί γνωρίσματα από τις παραδοσιακές φατρίες. Επιπλέον, η φαντασίωση της μοτοσικλέτας ως μιας μηχανοκίνητης εκδοχής του ίππου, η εξ ολοκλήρου αντρική σύνθεση της ομάδας, η έφεση προς την περιπέτεια και την περιπλάνηση, αυτά και αρκετά ακόμη γνωρίσματα συνομολογούν την επικράτηση μιας ρομαντικά παραδοσιοκρατικής απόχρωσης στην κουλτούρα των μηχανόβιων συμμοριών –και ιδίως σε εκείνων της δεκαετίας του ’50.

Το δεύτερο στοιχείο που σχετίζεται με τον Ρομαντισμό είναι ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Μάρλον Μπράντο. Ο αρχηγός της μηχανόβιας συμμορίας είναι ένας σκοτεινός, γοητευτικός άντρας που στον δρόμο της βίας, της περιπέτειας και της περιπλάνησης αναζητά τον εαυτό του και μέσα σε αυτόν ψάχνει τα αρχετυπικά εκείνα σχήματα ζωής, τα οποία το ασφυκτικό περιβάλλον της αστικής κανονικότητας του στερεί. Όσοι έχουν διαβάσει το κομβικό για την ρομαντική λογοτεχνία επικό μυθιστόρημα φαντασίας του Χάινριχ φον Κλάιστ που φέρει τον τίτλο «Μίχαελ Κόλχαας» αλλά και τα αφηγηματικά ποιήματα της «ανατολικής περιόδου» του λόρδου Βύρωνα, θα διαπιστώσουν που βρίσκονται οι καταβολές τέτοιων «καταραμένων ηρώων» όπως αυτόν που υποδύεται ο Μπράντο στην εν λόγω ταινία.

Μάρλον Μπράντο και Λή Μάρβιν ως αρχηγοί αντίπαλων συμμοριών

Αλλά και η γένεση της Rock’n’Roll μουσικής έγινε αντιληπτή από τους αστούς ως μια επιστροφή στην «βαρβαρότητα». Με έντονους και σκληρούς μουσικούς δρόμους που βασίζονταν στην παραδοσιακή αμερικανική μουσική και χορεύονταν σε επιθετικούς ρυθμούς. Με υφολογικές επιλογές οι οποίες απέπνεαν μια αίσθηση άγριας ελευθερίας. Με τον συνδυασμό της νεανικής δύναμης, της άγριας αρρενωπότητας και των μελωδιών, το Rock’n’Roll σηματοδότησε την έλευση της νεορομαντικής μουσικής επανάστασης που θα ισοπέδωνε το μουσικό στερέωμα για τον υπόλοιπο αιώνα.   

 

Ο Μάρλον Μπράντο πρωταγωνίστησε σε πλήθος ταινιών άξιων να μείνουν για πάντα στην μνήμη των θαυμαστών της μεγάλης οθόνης. Αλλά και ως προσωπικότητα διέθετε πνευματική καλλιέργεια που του επέτρεψε να κατακτήσει μια υψηλή θέση στην εκτίμηση των απανταχού εραστών της τέχνης. Ωστόσο με το να υποδυθεί τον αρχηγό εκείνης της συμμορίας των μηχανόβιων στην ταινία «Τhe Wild One», συνδέθηκε με το νεορομαντικό εξεγερσιακό ρεύμα της εποχής και κατέστη διαχρονικό σύμβολο του αντρικού προτύπου που εξέφρασε ο ανυπότακτος rock’n’roll επαναστάτης της δεκαετίας του ’50.

Ο Τζώννυ στο αστυνομικό τμήμα

Η εξωτερική εμφάνιση του γοητευτικού νεαρού με την ατημέλητη, μακριά μπροστινή τούφα των μαλλιών και τις μεγάλες φαβορίτες επηρέασε υφολογικά τα άλλα δυο ανδρικά πρότυπα της εποχής, που λίγα χρόνια αργότερα ακολούθησαν σε δημοφιλία τον Μπράντο. Δηλαδή, τον Τζέημς Ντην και τον Έλβις Πρίσλεϊ. Με απαρχή τον Μάρλον Μπράντο και άμεσους συνοδοιπόρους τον Ντην και τον Έλβις, το στυλ του άγριου μηχανόβιου νεαρού με τις μακριές περιγναθίδες και το μακρύ μπροστινό τσουλούφι -ή «κοκοράκι», όπως ονομάστηκε αργότερα στην rock κοινότητα- κατέστη πρότυπο εμφάνισης των ανά τον κόσμο εκφραστών της πρώτης rock επανάστασης εκείνων των ετών.    

Όπως ήταν αναμενόμενο «Ο Ατίθασος» επηρέασε και τις μουσικές εξελίξεις στο rock κίνημα. Μάλιστα, δυο συγκροτήματα επέλεξαν τα ονόματά τους από τoυς μηχανόβιους της ταινίας. Το όνομα της συμμορίας στην οποία ηγήθηκε ο Μάρλον Μπράντο ήταν Black Rebels Motorcycle Club και με αυτό έκανε την εμφάνισή του στο μουσικό στερέωμα το ομώνυμο συγκρότημα. Επίσης το όνομα της μηχανόβιας συμμορίας του Λι Μάρβιν ήταν Beetles, κι εκείνη την εποχή μια παρέα Βρετανών νεαρών μουσικών επηρεάστηκε τόσο πολύ από το «The Wild One» ώστε κάποια χρόνια αργότερα, όταν βρισκόταν σε αναζήτηση ονόματος για το συγκρότημά της, κάνοντας λογοπαίγνιο άλλαξε απλώς το ένα «e» σε «a» και το ονόμασε Beatles!

Είναι ενδεικτικό ότι «Ο Ατίθασος» απαγορεύτηκε για πολλά χρόνια στην Βρετανία και η πρώτη του προβολή στις αίθουσες της χώρας έγινε το 1968. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει πολλά. Παραμένει όμως στο αισθητικό σύμπαν όλων εμάς των νεορομαντικών χαραγμένη ανεξίτηλα η αρχετυπικά rock μορφή του μηχανόβιου Johnny Strabler, όπως εκφράστηκε κινηματογραφικά μέσω της εξαιρετικής ερμηνείας του Μπράντο.

Μελαγχολικός, λιγομίλητος, απότομος και οργισμένος, με σκυθρωπό ύφος και μια σκοτεινιασμένη ματιά -η οποία στεκόταν με αργή αρχοντιά στους άδειους χώρους, σα να απέφευγε να συγκρατήσει τα απτά αντικείμενα του υλικού κόσμου, λες και βυθιζόταν ενδοσκοπικά στο απέραντο βάθος του ανθρωπίνου εγώ δοκιμάζοντας να συλλάβει εκεί κάτι απ’ την ουσία του κόσμου-  ο «μεγάλος παλαιός» της υποκριτικής συνέλαβε αισθητικά και απέδωσε κινηματογραφικά ένα αρχέτυπο ανδρός, ένα διαχρονικό σημείο αναφοράς για εμάς τους εναπομείναντες ρομαντικούς επαναστάτες.  

[vc_row][vc_column][vc_empty_space][vc_text_separator title="του Σταμάτη Μαμούτου της «Φανταστικής Λογοτεχνίας»

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

γράφει ο Γιάννης Παναγιωτακόπουλος

Διαβάζοντας κάποιος την ανακοίνωση μίας εκδήλωσης για την μουσική παράδοση της Πελοποννήσου, αυτομάτως δεκάδες εικόνες και ήχοι μπορούν να αναδυθούν στο μυαλό του. Αντλώντας από ποικίλες πηγές αναμνήσεων και αισθήσεων, που μπορεί να κυμαίνονται από τις πιο ζεστές οικογενειακές στιγμές, μέχρι τις πιο τραυματικές φολκλόρ τηλεοπτικές ή ραδιοφωνικές εμπειρίες. Το σίγουρο είναι πως ελάχιστοι θα μπορούσαν να φανταστούν, όλα εκείνα που είχαν την τύχη να ακούσουν και να δουν, όσοι βρέθηκαν στην σχετική θεματική εκδήλωση που διοργάνωσε το Κέντρο Έρευνας και Προβολής της Εθνικής Μουσικής και το ωδείο Σίμων Καράς.  Αφορμή για την εκδήλωση ήταν ο ψηφιακός δίσκος (CD) για την μουσική της Πελοποννήσου, που εξέδωσε το ΚΕΠΕΜ στην σειρά «μουσικές του Ελληνισμού», και ο οποίος περιλαμβάνει μέρος των ηχογραφήσεων  που έκανε ο Σίμων Καράς στον Μωριά, τα έτη 1975 -1976.

Με την στήριξη και την συμμετοχή 23 πελοποννησιακών Συλλόγων, η βραδιά ήταν τόσο ζωντανή όσο και πρωτότυπη. Ο δίσκος “Πελοπόννησος – Ηχογραφήσεις Σίμωνα Καρά 1975-1976”αλλά και η εκπληκτικά πλούσια μουσική παράδοση της Πελοποννήσου, παρουσιάστηκε από τρείς εξαίρετους ομιλητές: Τον Νίκο Διονυσόπουλο, ερευνητή με πολυσχιδές καταγραφικό έργο και στενό συνεργάτη του Σίμωνος Καρά, τον Δημήτρη Σταθακόπουλο, διδάκτορα του Παντείου Πανεπιστημίου, συγγραφέα, μουσικολόγο και μελετητή της παράδοσης του Μωριά, καθώς και από τον Γιώργο Τσάμπρα, συγγραφέα και ραδιοφωνικό παραγωγό. Την εκδήλωση συντόνιζε ο υπεύθυνος αρχείου του ΚΕΠΕΜ,  Δημήτρης Μαντζούρης, ο οποίος μας παρουσίασε και ανέκδοτο υλικό από τις ηχογραφήσεις του Σίμωνος Καρά.

Η ουσία της εκδήλωσης ήταν η μουσική, και γι αυτό οι οργανοπαίκτες και οι τραγουδιστές, επαγγελματίες, ερασιτέχνες και αυθεντικοί εκφραστές του πελοποννησιακού μουσικού ιδιώματος, είχαν τον πρώτο ρόλο. Το σημαντικό σε αυτή την περίπτωση, είναι πως δεν ακούσαμε τις συνήθεις εμπορικές εκδοχές των δημοτικών τραγουδιών, τις οποίες τόσο έντονα είχε στιγματίσει ο Σίμων Καράς ως οικτρές αλλοιώσεις της παραδοσιακής μουσικής μας αισθητικής. Και όχι μόνον αυτό. Τύχαμε ακροατές και θεατές, ήχων, δρώμενων και μουσικών οργάνων, που οι περισσότεροι από εμάς ουδέποτε είχαμε ξαναδεί ή είχαμε ξανακούσει.  

Ακούσαμε και είδαμε για πρώτη φορά:

  • Οργανοπαίκτη ενός… φύλλου κισσού. Τον Παναγιώτη Σαβούρδο από τον Άγιο Πέτρο Κυνουρίας, ο οποίος έπαιξε την μελωδία ενός τραγουδιού με φύλλο κισσού και τραγούδησε, αναβιώνοντας ζωντανά μία παλαιά μουσική πρακτική, πολύ διαδεδομένη στον Μοριά.
  • Έναν Μωραϊτικο ταμπουρά  (λιογκάρι/γιογκάρι ή μπουλγαρί όπως το λένε στην Κρήτη) του 19ου αιώνος, επισκευασμένο και ασημοκέντητο όπως παραγγέλναν τότε τα μουσικά όργανα οι πλούσιες οικογένειες, από την  συλλογή του Δημήτρη Σταθακόπουλου, ο οποίος έπαιξε με αυτόν ένα τραγούδι της περιοχής Γορτυνίας (Δάρα).
  • Τον ήχο της –εξαφανισμένης πια- Μωραϊτικης λύρας, από το ανέκδοτο αρχείο του Σίμωνος Καρά, σε ηχογράφηση του 1960. Επρόκειτο για το πιο διαδεδομένο μελωδικό όργανο με το οποίο παιζόντουσαν τα τραγούδια στον Μωριά και στη Ρούμελη, προτού επιβληθεί πλήρως το κλαρίνο.
  • Τον χορό «Μουγκός», ο οποίος χορεύεται υπό την πλήρη σιγή των μουσικών οργάνων και χωρίς κάποιον να τραγουδά. Τον χόρεψε –εκτός προγράμματος- μία εκπληκτική ομάδα ντόπιων μερακλήδων, από τα Φίλια Καλαβρύτων, με δυό –τρείς από αυτούς να αναπαριστούν ήχους διαλόγου μουγκών, αναβιώνοντας ένα παλαιό έθιμο του τόπου τους.

«Το αρχείο του Σ.Καρά δεν έχει λάβει κανενός είδους βοήθεια από την ελληνική πολιτεία»

Μετά το τέλος της εκδήλωσης, συνομιλήσαμε με τον υπεύθυνο του αρχείου του ΚΕΠΕΜ Δημήτρη Μαντζούρη, και του υποβάλαμε κάποιες από τις πολλές απορίες μας:  

Ο Δημήτριος Μαντζούρης υπεύθυνος του αρχείου του ΚΕΠΕΜ

  • Γ.Π: Ακούσαμε μουσικές εκδοχές της παράδοσης της Πελοποννήσου, άγνωστες στο ευρύ κοινό, που σχεδόν εκλείπουν από την σχετική δισκογραφία. Γιατί έχει συμβεί αυτό;
  • Δ.Μ: Η δισκογραφία σε σχέση με την ελληνική παραδοσιακή μουσική ξεκινά στις αρχές του 20ού αιώνα. Τα κριτήρια της επιλογής των καλλιτεχνών και των κομματιών είναι κατά κύριο λόγο αισθητικά. Η αισθητική αυτή καθορίζεται ουσιαστικά από ένα ευρύ κοινό, συχνά αστικό, το οποίο αξιολογεί κατ’ εξοχήν τη δεξιοτεχνία των μουσικών και των ερμηνευτών, προφανώς μη συνυπολογίζοντας τη λειτουργία του τραγουδιού μέσα στην παραδοσιακή κοινότητα. Αυτό οδήγησε αναπόφευκτα στον αποκλεισμό από τη δισκογραφία όσων ακουσμάτων και μουσικών ιδιωμάτων δεν θα μπορούσαν να ακουστούν «εύκολα» από το πολιτισμικά όλο και περισσότερο αποκοπτόμενο από την ελληνική ύπαιθρο αυτό κοινό. Συγκεκριμένα, ο ήχος της πίπιζας ή της πελοποννησιακής λύρας, το παίξιμο ενός μοναχικού ταμπουρά ή λαούτου, ή, τέλος, το χωρίς όργανα αντιφωνικό τραγούδι, όπως συνέβαινε συνήθως στην «τάβλα» σε ένα γλέντι, δεν θα μπορούσαν εκείνη την εποχή να βρουν το δρόμο προς τη δισκογραφία.Η συντριπτική πλειοψηφία των δίσκων παραδοσιακής μουσικής που κυκλοφόρησαν από τότε μέχρι σήμερα δεν έθετε ως πρωταρχικό στόχο την καταγραφή του πλούτου των μουσικών ιδιωμάτων της παραδοσιακής μουσικής, αλλά, ως κατ’ εξοχήν προσωποκεντρική. Λειτουργούσε περισσότερο στα πλαίσια που επέβαλλαν οι κανόνες της αγοράς. Με τον τρόπο αυτό, αντί να διευρύνεται η γνώση του κοινού γύρω από εκδοχές της μουσικής παράδοσης της Πελοποννήσου, αντιθέτως περιορίστηκε σε ένα μικρό εύρος ακουσμάτων, δοσμένων μέσα από μεγάλους δεξιοτέχνες της φωνής ή των οργάνων, που για λόγους συμπτωματικούς ή μη βρήκαν το δρόμο προς τη δισκογραφία.Μέσα στα πλαίσια αυτά, δημιουργήθηκε στο κοινό μία εικόνα απλουστευτική της πραγματικότητας όσον αφορά τους ρυθμούς, τις μελωδίες, τους χορούς και τα όργανα της Πελοποννήσου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι το κλαρίνο πρωταγωνιστεί σχεδόν σε κάθε δισκογραφούμενη κομπανία, τη στιγμή που στις ανατολικές και νότιες περιοχές της Πελοποννήσου κυριαρχεί το βιολί και παλαιότερα η λύρα, ενώ η πίπιζα και το a cappella τραγούδι αποτελούν τον κανόνα για πολυάριθμες κοινότητες του Μωριά.

    Πρώτη απόπειρα παρουσίασης αυτών των ιδιαιτέρων μουσικών χρωμάτων της Πελοποννήσου αποτελεί ο δίσκος του Σίμωνα Καρά το 1977. Ο Σίμων Καράς μέσα από εκείνη την μνημειώδη σειρά δίσκων προτείνει μία εναλλακτική, περισσότερο «αληθινή», προσέγγιση της παραδοσιακής μας μουσικής όταν αυτή χρησιμοποιεί ως μέσο τη δισκογραφία. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν υπάρξει βεβαίως και άλλες τέτοιες δισκογραφικές προσπάθειες, πλην αρκετά περιορισμένες, τόσο που να αναδεικνύεται εκείνος ο δίσκος, που πλέον έχει επανεκδοθεί σε ψηφιακή μορφή, ως η πιο ολοκληρωμένη προσπάθεια παρουσίασης της μουσικής παράδοσης της Πελοποννήσου.

  • Γ.Π:  Πόσο ακόμα ανέκδοτο καταγραφικό υλικό υπάρχει στο αρχείο του Σίμωνος Καρά από την Πελοπόννησο, και πόσο περίπου από τις υπόλοιπες περιοχές του Ελληνισμού;
  • Δ.Μ:Το καταγραφικό υλικό του Σίμωνα Καρά μπορεί κανείς να το διακρίνει σε χειρόγραφο και σε ηχητικό υλικό. Μιλώντας για το ηχητικό υλικό, ο Σίμωνας Καράς κληροδοτεί στις ερχόμενες γενεές ένα σώμα 20.000 περίπου ηχογραφήσεων αποθησαυρισμένο σε 2.000 περίπου ταινίες, ηχογραφημένο μεταξύ 1957 και 1989. Η Πελοπόννησος κατέχει μέσα στο σώμα αυτό ένα σημαντικό μερίδιο, 1.000 περίπου κομματιών, τα οποία στη συντριπτική τους πλειονότητα παραμένουν ανέκδοτα.
  • Γ.Π: Έχει ασχοληθεί το Υπουργείο Πολιτισμού και σε τι βαθμό, σχετικά με την ανάδειξη των θησαυρών του αρχείου του Σίμωνος Καρά;Δ.Μ: Είναι γεγονός ότι μέχρι σήμερα το αρχείο του Σίμωνα Καρά δεν έχει λάβει κανενός είδους βοήθεια από την ελληνική πολιτεία. Η υποστήριξη εκ μέρους του Υπουργείου Πολιτισμού για την ανάδειξη του θησαυρού αυτού του λαϊκού μας πολιτισμού, είναι σήμερα περισσότερο από ποτέ επιβεβλημένη, καθώς η ελληνική κοινωνία βρίσκεται εν μέσω πολυεπίπεδης κρίσης και μάλιστα σε ένα οριακό σημείο μεταξύ των γενεών-φορέων της παράδοσης οι οποίες ταχύτατα φεύγουν και των γενεών που έρχονται, οι οποίες έντονα την αναζητούν.
  • Γ.Π:  Τι έπεται στην σειρά «Μουσικές του Ελληνισμού»;
  • Δ.Μ:Η σειρά «Μουσικές του Ελληνισμού» φιλοδοξεί να δώσει στο εγχώριο και στο διεθνές κοινό μία συγκροτημένη και συνοπτική εικόνα της πολυποίκιλης μουσικής παράδοσης των Ελλήνων μέσα από αυθεντικές ηχογραφήσεις του Σίμωνα Καρά σε προηγούμενες δεκαετίες. Η σειρά ξεκίνησε με την έκδοση της Πελοποννήσου, ακολούθησε η έκδοση της Ρούμελης και θα ακολουθήσουν σταδιακά οι υπόλοιπες 14 γεωγραφικές ενότητες του Ελληνισμού (Θεσσαλία, Ήπειρος, Επτάνησα, Μακεδονία, Θράκη, Βόρειες Σποράδες-Εύβοια, Βορειοανατολικό Αιγαίο, Δωδεκάνησα, Κυκλάδες, Κρήτη, Δυτική Μικρά Ασία, Πόντος, Καππαδοκία, Κύπρος). Αυτή τη στιγμή είναι σε διαδικασία εξεύρεσης πόρων και έκδοσης, οι ενότητες που αφορούν τη μουσική παράδοση των Κυκλάδων και της Κρήτης.

Τα «μουσικά καμώματα» της Αθήνας

Η παιδική χορωδία του ωδείου Σίμων Καράς, πλαισιωμένη από Μοραϊτες μουσικούς

Ὀ Σίμων Καράς έκλεινε την εισαγωγή του στον αντίστοιχο δίσκο βινυλίου που εκδόθηκε το 1977, με τα παρακάτω λόγια, που δυστυχώς φαντάζει πλέον κλισέ να πούμε πως παραμένουν και σήμερα, τέσσερεις δεκαετίες μετά, το ίδιο τραγικά επίκαιρα…

Τα τραγούδια και οι οργανικοί σκοποί των ηχογραφήσεων, «είναι ενδείξεις και της ικανότητος των μουσικών εκτελεστών και της μουσικής αισθαντικότητας των Μοραϊτών εις τα περασμένα.

Η πλούσια μουσική παράδοσις του παρελθόντος, που ζει ακόμα εις το στόμα των γεροντοτέρων, τείνει ν’ αφανισθεί από τα έξω από κάθε ελληνική παράδοση μουσικά καμώματα της Αθήνας, των ραδιοφώνων και των φωνογραφικών εταιριών. Τα πάντα λες κι έχουν συνωμοτήσει να μας αλλάξουν τον χαρακτήρα τον ποιητικό και μουσικό, ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά γνωρίσματα της φυλής μας».

[vc_row][vc_column][vc_empty_space][vc_text_separator title="γράφει ο Γιάννης Παναγιωτακόπουλος"][vc_empty_space][vc_column_text]Διαβάζοντας κάποιος την

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ

της Εύας Κουσιοπούλου

Ή  Εφορεία Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης παρουσιάζει στο Βυζαντινό Λουτρό Θεσσαλονίκης, την Δευτέρα 10 Ιουλίου 2017 και ώρα 21:00, συναυλία των Γκρέτα Παπά (βιολί), Μαρία-Χριστίνα / ΜC & the 7 pedals (άρπα) και May Roosevelt (θέρεμιν). 

Το Βυζαντινό Λουτρό (τέλη 12ου – αρχές 13ου αι.) βρίσκεται στις παρυφές του παραδοσιακού οικισμού της Άνω Πόλης. Το βυζαντινό κτίσμα με πολυάριθμες διαχρονικά επεμβάσεις για την προσαρμογή του στις λουτρικές συνήθειες των κοινωνιών διαφορετικών περιόδων λειτουργούσε ως λουτρό έως το 1940. Παρά τις επεμβάσεις που υπέστη κατά τη διάρκεια των έξι και πλέον αιώνων λειτουργίας του, το μνημείο, διατηρεί την τριμερή διάταξη των βυζαντινών λουτρών, με ένα προθάλαμο που θα λειτουργούσε ως αποδυτήριο, δύο διμερείς υπόκαυστους χώρους, τον χλιαρό και τον θερμό, και υδατοδεξαμενή. Το μνημείο αποτελεί το μεγαλύτερο και πληρέστερα σωζόμενο βυζαντινό λουτρό από τα λιγοστά που διατηρήθηκαν στον Ελλαδικό χώρο, και το μοναδικό που διασώθηκε από τα πολυάριθμα λουτρά της Θεσσαλονίκης που αναφέρονται σε βυζαντινά κείμενα.

Τρεις γυναικείες, καταξιωμένες μουσικά, παρουσίες θα γεμίσουν το Βυζαντινό λουτρό με ευαίσθητους, αιθέριους ήχους που προκύπτουν από τη συνήχηση τριών ιδιαίτερων μουσικών οργάνων — μιας άρπας, ενός βιολιού και ενός θέρεμιν. Η συναυλία θα ξεκινήσει με μια πρώτη γνωριμία των τριών οργάνων μαζί. Στη συνέχεια η αρπίστα Μαρία-Χριστίνα (MC & the 7 Pedals) θα παρουσιάσει δικές της συνθέσεις και η βιολονίστα Γκρέτα Παπά θα ερμηνεύσει Μπαχ. Η συναυλία θα ολοκληρωθεί με τις τρεις ερμηνεύτριες να παίζουν μαζί χαρίζοντας στο ακροατήριο την πληθώρα ηχοχρωμάτων των τριών οργάνων. Η αρχιτεκτονική του μνημείου και η ιδιαίτερη ακουστική του θα συμβάλει σε ένα ηχητικό αποτέλεσμα, καθώς οι συνηχήσεις που δημιουργούνται μεταξύ των οργάνων ενισχύονται και μετουσιώνονται μέσω των επιπλέον αντηχήσεων που προκύπτουν από τους θόλους του χώρου.

Η Γκρέτα Παπά είναι μόνιμο μέλος της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης με θέση στα πρώτα βιολιά. Ξεκίνησε τις σπουδές της στο βιολί με καθηγήτρια τη Hilda Skendi,και στα θεωρητικά στο μουσικό Σχολείο “Tefta,Tashko, Koco” της Κορυτσάς και αποφοίτησε με άριστα παμψηφεί και διάκριση στη μουσική εκτέλεση. Συνέχισε σπουδάζοντας στο Σύγχρονο Ωδείο Θεσσαλονίκης με καθηγητή τον Μίκη Μιχαηλίδη από όπου πήρε το “Δίπλωμα Βιολιού” με Άριστα παμψηφεί και Α’ Βραβείο και στο Τμήμα Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στη τάξη βιολιού του καθηγητή Δημήτρη Χανδράκη και αποφοίτησε με βαθμό Άριστα. Έχει λάβει διακρίσεις στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Βιολιού «Τέχνη» στην Θεσσαλονίκη και στο Διεθνή Διαγωνισμό Βιολιού «L. Petrela» στα Τίρανα. Εδώ και πάνω από μία δεκαετία η Γκρέτα Παπά έχει έντονη παρουσία στη μουσική ζωή της Ελλάδας και του εξωτερικού. Ως σολίστ έχει συμπράξει με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών στο Μεγαρο Μουσικής Αθηνών και με την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και έχει πραγματοποιήσει ρεσιτάλ βιολιού σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Το ενδιαφέρον της για τις διαφορετικές πλευρές της μουσικής συνύπαρξης την ώθησε στη δημιουργία των συνόλων μουσικής δωματίου TrioFor, GRASP τρίο και κουαρτέτο εγχόρδων Lynx με τα οποία έχει συχνή παρουσία στη μουσική ζωή της χώρας. Ταυτόχρονα είναι μέλος του συνόλου σύγχρονης μουσικής dissonArt ensemble, παρουσιάζοντας σε συναυλίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό έργα σύγχρονης μουσικής σε πρώτες εκτελέσεις.

Η Μαρία-Χριστίνα είναι avant garde αρπίστα με επιρροές από την ελληνική παραδοσιακή μουσική, την πειραματική σκηνή και τη και τη “world music”. Σπούδασε με υποτροφία στη Βασιλική Ακαδημίας του Λονδίνου. Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές μουσικοθεραπείας στο Λονδίνο. Σήμερα κάνει διδακτορικό στην σύγχρονη άρπα. Ίδρυσε το σχήμα MC & the 7 Pedals και κέρδισε το πρώτο βραβείο στο Διεθνή διαγωνισμό άρπας στην Ουαλία. Έχει εμφανιστεί στο Λονδίνο (The Royal festival Hall, The Roundhouse, Hackney Empire, Νational Portrait Gallery) και στο Μόντρεαλ του Καναδά (Montreal Jazz Festival). Έχει ηχογραφήσει στο ραδιόφωνο του BBC κι έχει παρουσιαστεί στην τηλεοπτική μουσική εκπομπή «Later with Jools Holland» (BBC). Στην Ελλάδα εκεί εμφανιστεί στα Half Note jazz club, ΜΜΑ, Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών και ΕΛΣ. Διδάσκει άρπα και μουσικοθεραπεία σε πανεπιστήμια του Λονδίνου, καθώς έχει κάνει διαλέξεις στην άρπα στο τμήμα Μουσικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Παράλληλα εργάζεται και ως μουσικοθεραπεύτρια σε νοσοκομεία και φυλακές και σε προγράμματα κοινωνικής επανένταξης πρώην φυλακισμένων.

Η συνθέτις, παραγωγός και θερεμινίστρια May Roosevelt γεννήθηκε και ζει στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε βιολί σε νεαρή ηλικία και στη συνέχεια ασχολήθηκε με το θέρεμιν και τη σύνθεση και παραγωγή ηλεκτρονικής μουσικής. Έχει συνεργαστεί δισκογραφικά με Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες και έχει κυκλοφορήσει τρεις προσωπικούς δίσκους: “Μουσική σε ποίηση Ντίνου Χριστιανόπουλου” (2013), “Haunted” (2011), και “Panda a story about love and fear” (2009). Το 2010 συμμετείχε στο Red Bull Music Academy στο Λονδίνο και έχει παρουσιάσει τη μουσική της σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις (Λονδίνο, Βερολίνο, Βαρκελώνη, Αμβούργο, Λωζάνη, Κωνσταντινούπολη). Παράλληλα, έχει γράψει μουσική για θεατρικές παραστάσεις και ντοκιμαντέρ.

Πληροφορίες:

Βυζαντινό Λουτρό

Θεοτοκοπούλου 13,  Άνω Πόλη Θεσσαλονίκης

Δευτέρα 10 Ιουλίου 2017 / 21.00

 

Είσοδος ελεύθερη / Περιορισμένες θέσεις με σειρά προτεραιότητας / Τηλέφωνο κρατήσεων 6972007453 (Πέμπτη 6 και Παρασκευή 7 Ιουλίου, 9:00-14:00).

Πηγή: ert.gr

[vc_row][vc_column][vc_empty_space][vc_text_separator title="της Εύας Κουσιοπούλου "][vc_empty_space][vc_column_text]Ή  Εφορεία Αρχαιοτήτων

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Στο πλαίσιο του «Σύρος Πολιτισμός 2017», θα πραγματοποιηθεί το 13ο Φεστιβάλ Αιγαίου, από τις 16 έως 30 Ιουλίου 2017.

«Kάνοντας εξαιρετική μουσική σε έναν υπέροχο χώρο»  (Από το 2005)

Peter Tiboris, Ιδρυτής, Γενικός και Μουσικός Διευθυντής
Eilana Lappalainen, Γενική Διευθύντρια και Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Greek Opera Studio
Pan-European Philharmonia Βαρσοβίας, Πολωνία
Peter Tiboris, Μουσικός Διευθυντής
Jakub Freibig, Εκτελεστικός Διευθυντής

Η εμφάνιση της Pan-European Philharmonia της Βαρσοβίας είναι δυνατή λόγω χορηγίας του Ιδρύματος Schwarz
Το Φεστιβάλ αυτό το καλοκαίρι παρουσιάζει ένα κάστ καλλιτεχνών και συνεργατών παραγωγής συνολικά 250 ατόμων από 22 διαφορετικές χώρες σε 19 παραστάσεις.

Παρασκευή, 7 Ιουλίου 2017, 11.00πμ | Θέατρο Ευανθία Καϊρη | “Bravo, Brava”
Παιδική παράσταση στο Θέατρο Ευανθία Καϊρη
Με καλλιτέχνες από το Greek Opera Studio
Eilana Lappalainen, Γενική Διευθύντρια
Μάριος Καζας, Πιανίστας
Είσοδος ελεύθερη για το κοινό

 

Δρώμενα πρό του Φεστιβάλ….

Σάββατο, 8 Ιουλίου 2017, 7:30μμ | Έπαυλη Τσιροπινά

“ΞΕΚΙΝΗΜΑ” του Φεστιβάλ Αιγαίου στους κήπους της Έπαυλης Τσιροπινάς
Με χορηγία από τους «Φίλους του Φεστιβάλ»
Αγαπημένες ερμηνείες όπερας σε συναυλία του Greek Opera Studio
Eilana Lappalainen, Καλλιτεχνική Διευθύντρια και παρουσιάστρια του «Ξεκινήματος»
Μάριος Καζάς και Σπύρος Σουλαδάκης, πιανίστες
Είσοδος ελεύθερη για το κοινό

Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017, 9.00μμ | Χρούσσα, Εκκλησία της Γέννησης της Θεοτόκου

Αμερικάνικες Χορωδίες τραγουδούν στο χωριό των Χρουσσών στην Εκκλησία της Γέννησης της Θεοτόκου.
Συμμετάσχουσες Χορωδίες:
The Yellow Rose Singers, San Antonio, TX, USA (Διευθυντής και Μαέστρος: Gary L.Mabry, βοηθός μαέστρος: Kali Anderson)
Camerata Singers, Pocatello, ID, USA (Διευθυντής και Μαέστρος: Scott Eric Anderson)
Kairos Youth Choir, Berkeley, CA, USA (Διευθύντρια και Μαέστρος: Laura Kakis Serper)
Φιλοξενία και παρουσίαση από τον Πάτερ Albescu Flavianos.
Είσοδος ελεύθερη για το κοινό

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017, 8.00μμ | Καφέ ΜΕΓΑΡΟΝ

Το Greek Opera Studio παρουσιάζει στο Καφέ ΜΕΓΑΡΟΝ
«Η ομάδα Μπρόντγουει με μουσική από Αμερικάνικα Μιούζικαλς»
Eilana Lappalainen, Καλλιτεχνική Διευθύντρια
Μάριος Καζάς, πιανίστας
Είσοδος ελεύθερη για το κοινό

ΠΡΕΜΙΕΡΑ ΕΝΑΡΞΗΣ ΤΟΥ ΦΕΣΤΙΒΑΛ 

Κυριακή, 16 Ιουλίου, 2017, 8:30μμ | ΘΕΑΤΡΟ ΑΠΟΛΛΩΝ
Καλοσώρισμα από το Δήμαρχο Γεώργιο Μαραγκό και το Γενικό Διευθυντή Peter Tiboris

Tchaikovsky: ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΑΡ. 4
«Η πιο δύσκολη, δραματική και εντυπωσιακή από τις Συμφωνίες του Tchaikovsky-που παρουσιάζεται σπάνια. Θα σας αφήσει άφωνους»
Mozart: ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΣΤΕΨΗΣ, K. 317
Παρουσιάζοντας μία χορωδία 100 φωνών από την Αμερική και την Ελλάδα…
Σοπράνο: Zenia Argenti
Μετζο σοπράνο: Μιράντα Μακρυνιώτη
Τενόρος: Mark Jurgenson
Μπάσο-βαρύτονος: Νίκος Καραγκιαούρης
“Ενα αριστούργημα του Mozart που έχει παρουσιαστεί παντού και τώρα έρχεται στη μοναδική Σύρο”
Mozart: ΕΙΣΑΓΩΓΗ από τον “IMPRESSARIO”
“Ένα δραματικό και δυναμικό συναυλιακό άνοιγμα στο Φεστιβαλ”
Peter Tiboris, μαέστρος
Συμμετάσχουσες Χορωδίες: The Yellow Rose Singers, San Antonio, TX, USA (Διευθυντής: Gary L. Mabry)
Proclamation Chorale, Fort Worth, TX, USA (Διευθυντής: Jonathan Peacock)
Camerata Singers, Pocatello, ID, USA (Διευθυντής: Scott Eric Anderson)
Sun Valley Community Church Traditional Choir, Tempe, AZ, USA (Διευθύντρια: Marlynn Rey)
Kairos Youth Choir, Berkeley, CA, USA (Διευθύντρια: Laura Kakis Serper)
Solartissimo Vocal Ensemble of Larissa Conservatory, Greece (Διευθυντής: Nikos Euthymiadis)
Εισιτήρια: 20€ Πλατεία & Θεωρεία – 12€ Εξώστης Α & Β

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017, 1:30μμ | Εκκλησία Αγίου Νικολάου

Συναυλία της «Λειτουργία της Στέψης» του Mozart σε Ντο Μείζονα, K. 317

Σοπράνο Μαριλένα Στριφτόμπολα
Μέτζο σοπράνο Μιράντα Μακρυνιώτη
Τενόρος Mark Jurgenson
Μπασο-βαρύτονος Benoit Pitre
Με τις 6 προσκεκλημένες χορωδίες από την Αμερική των 100 φωνών: The Yellow Rose Singers, San Antonio, TX, USA (Διευθυντής: Gary L. Mabry)
Proclamation Chorale, Fort Worth, TX, USA (Διευθυντής: Jonathan Peacock)
Camerata Singers, Pocatello, ID, USA (Διευθυντής: Scott Eric Anderson)
Sun Valley Community Church Traditional Choir, Tempe, AZ, USA (Διευθύντρια: Marlynn Rey)
Kairos Youth Choir, Berkeley, CA, USA (Διευθύντρια: Laura Kakis Serper)
Solartissimo Vocal Ensemble of Larissa Conservatory, Greece (Διευθυντής: Nikos Euthymiadis)
ΣΟΛΟ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ από το φωνητικό σύνολο «Solartissimo» από το Ωδείο της Λάρισας, Νίκος Ευθυμιάδης, μαέστρος
Είσοδος ελεύθερη για το κοινό

Δευτέρα, 17, 19, 21 &23 Ιουλίου 2017, 8.30μμ | ΘΕΑΤΡΟ ΑΠΟΛΛΩΝ

Puccini: ΜΑΝΤΑΜΑ ΜΠΑΤΕΡΦΛΑΙ – ΠΡΕΜΙΕΡΑ

“Εγκαταλείψτε τον εαυτό σας σε αυτήν την σπαρακτική ιστορία αγάπης-ενα διαχρονικό αριστούργημα”
Giovanni Pacor, μαέστρος
Johannes Weigand, σκηνοθετης
Eilana Lappalainen, Μαντάμα Μπατερφλάι (Cio-cio-san)
Alessio Borraggine, Υπολοχαγός Πίνκερτον, Αμερικάνικο Ναυτικό
Jennifer Arnold, Σουζούκι
Νίκος Καραγκιαούρης, Σαρπλες
Walker J. Jackson, Γκόρο
Μιράντα Μακρυνιώτη, Κέητ Πίνκερτον
Vasko Zdravkov, Πρίγκηπας Γιαμαντόρι
Benoit Pitre, Μπονζε
Miguel Angel Vasquez, Αυτοκρατορικός Επίτροπος
Giorgos Voutsinos & Axilleas Ionaskou Ντολόρε
Παρουσιάζοντας ένα διεθνές κάστ, το Greek Opera Studio και προσκεκλημένες Χορωδίες από την Αμερική 100 φωνών.
Jens Huebner, Τεχνικός Διευθυντής, σκηνικά και φώτα
Daisuke Sogawa, Χορογράφος, επιμελητής Ιαπωνικων στοιχείων
Εισιτήρια: 20€ Πλατεία & Θεωρεία – 12€ Εξώστης Α & Β

Τρίτη, 18, 20 & 22 Ιουλίου 2017, 8:30μμ | ΘΕΑΤΡΟ ΑΠΟΛΛΩΝ

“Tchaikovsky, Dvorak, Brahms – τρεις από τους μεγαλύτερους συνθέτες τους 19ου αιώνα σε όλη την μουσική. Μια βραδιά απερίγραπτου μουσικού δράματος.”

Tchaikovsky: ΣΥΜΦΩΝΙΑ Αρ. 4 σε Φα Ελάσσονα
Dvorak: Κονσέρτο για βιολοντσέλο και ορχήστρα
«Μεταξύ των δυσκολότερων και πιο διάσημων κονσέρτων για τσέλο σε όλη την ιστορία της μουσικής»
Νικόλας Κανελλάκης, τσέλο
Brahms: Τραγική Εισαγωγή
Peter Tiboris, μαέστρος
Εισιτήρια: 20€ Πλατεία & Θεωρεία – 12€ Εξώστης Α & Β

Πέμπτη, 20 Ιουλίου, 2017, 11.00πμ | Πνευματικό Κέντρο

Σεμινάριο: 11πμ-1μμ
Με τη Μέτζο σοπράνο Jennifer Arnold
Είσοδος ελεύθερη για το κοινό

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017, 11.00πμ | Πνευματικό Κέντρο

Σεμινάριο: 11πμ-1μμ
Με τον Βασίλη Κωστόπουλο
Είσοδος ελεύθερη για το κοινό

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017, 6.00μμ | Εκκλησία του Αγίου Νικολάου

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΣΤΟ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ

Παρουσιάζοντας Χορωδίες από την Αμερική
Με Εκκλησιαστική Μουσική από τέσσερις αιώνες
The Yellow Rose Singers, San Antonio, TX, USA (Διευθυντής: Gary L. Mabry)
Camerata Singers, Pocatello, ID, USA (Διευθυντής: Scott Eric Anderson)
Kairos Youth Choir, Berkeley, CA, USA (Διευθύντρια: Laura Kakis Serper)
Είσοδος ελεύθερη για το κοινό

Δευτέρα 24 Ιουλίου 2017, 8:30μμ | ΘΕΑΤΡΟ ΑΠΟΛΛΩΝ

Κωνσταντινος Λάτσος
«Be My Love—Ενα αφιερωμα στο Mario Lanza: Τραγούδια και Άριες αφιερωμένες σε έναν Σταρ της Χρυσής Εποχής του Χόλιγουντ»
Πιανίστας Rogelio Rioja-Nelasco
Βραδιά Γερμανικού Τραγουδιού με νέους καλλιτέχνες του Greek Opera Studio
Πιανίστας Παντελής Πολυχρονίδης
Εισιτήρια: 12€ Πλατεία & Θεωρεία – 8€ Εξώστης Α & Β

Τρίτη 25 Ιουλίου 2017, 8:30μμ | ΘΕΑΤΡΟ ΑΠΟΛΛΩΝ

Mozart ΝΤΟΝ ΤΖΟΒΑΝΝΙ

Ερμηνευμένο από το Greek Opera Studio
Eilana Lappalainen, Καλλιτεχνική Διευθύντρια
Detlef Soelter, Σκηνοθέτης
Rojello Rioja-Nelasco, μαέστρος
Σπύρος Σουλαδάκης, πιανίστας
Εισιτήρια: 12€ Πλατεία & Θεωρεία – 8€ Εξώστης Α & Β

Τετάρτη 26 Ιουλίου, 8:30μμ | ΘΕΑΤΡΟ ΑΠΟΛΛΩΝ

“Κίνησις” από την Αθήνα
Schumann ΚΟΝΣΕΡΤΟ ΓΙΑ ΠΙΑΝΟ
Τζένια Μανουσσάκη
Mozart ΚΟΝΣΕΡΤΟ ΓΙΑ ΠΙΑΝΟ ΑΡ.19
Χρίστος Παπαγεωργίου
Και άλλα έργα για έγχορδα
Εισιτήρια: 12€ Πλατεία & Θεωρεία – 8€ Εξώστης Α & Β

Πέμπτη 27 Ιουλίου 2017, 8.30μμ | ΘΕΑΤΡΟ ΑΠΟΛΛΩΝ

“Gala” του Greek Opera Studio
Παρουσιάζοντας γνωστές άριες, ντουέτα, κουαρτέτα και σκηνές από διάσημες όπερες του 18ου και 19ου αιώνα-μια φαντασμαγορία ήχου και δράματος.
Eilana Lappalainen, Καλλιτεχνική Διευθύντρια
Eilana Lappalainen, Detlef Soelter και Kristina Franz, Σκηνοθέτες
Σπύρος Σουλαδάκης, πιάνο
Rogelio Rioja-Nelasco, πιάνο
Εισιτήρια: 12€ Πλατεία & Θεωρεία – 8€ Εξώστης Α & Β

Σάββατο 29 & 30 Ιουλίου, 8:30μμ | ΘΕΑΤΡΟ ΑΠΟΛΛΩΝ

Εθνικό Μπαλέτο Βουκουρεστίου (Πρεμιέρα)

Πρόσκληση σε Χορό: Μια γκαλά βραδιά με τους Σταρ του Μπαλέτου της Εθνικής Όπερας του Βουκουρεστίου
Με έργα από: Voyage, Radio and Juliet, Fraudulent Smile, Anna Karenina, Giselle, Romeo and Juliet, Corsaire, Tango, Black Swan, Renato Zanella, Διευθυντής και Χορογράφος
Εισιτήρια: 20€ Πλατεία & Θεωρεία – 12€ Εξώστης Α & Β

Οι καλλιτέχνες και το πρόγραμμα ενδέχεται να αλλάξουν χωρίς προειδοποίηση.

Στο πλαίσιο του «Σύρος Πολιτισμός 2017», θα

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Γράφει & φωτογραφίζει ο Χρήστος Κισατζεκιάν

Ναι. Κάπως έτσι ένιωθε κάθε ένας γνήσιος φεστιβαλάκιας που δεν είχε αποφασίσει εξαρχής γιατί, ή πιο σωστά, για ποιόν πάει στη Μαλακάσα την τελευταία μέρα του φετινού μουσικού θεσμού. «Ποιος θα είναι άραγε ο πραγματικός headliner;» έγραφε το συννεφάκι πάνω από τα κεφάλια των περισσοτέρων, αφού πράγματι οι Γάλλοι βιώνουν τα ντουζένια της καριέρας τους που τους θέλει το νούμερο ένα ανερχόμενο σχήμα του ακραίου metal, ενώ η Amy Lee επανήλθε δριμύτερη από ποτέ με το δημοφιλέστατο μελωδικό της φίλτρο να σαγηνεύει μεταλλάδες και μη!
Πάμε να δούμε…

Είχα σκοπό να ζητήσω συγνώμη μονάχα από τους φίλτατους παικταράδες για την απουσία μου τούτη τη φορά λόγω καύσωνα & αδυναμίας – για τους δικούς μας Gojira ομιλώ, τους Tardive Dyskinesia. Όμως η απρόσμενη & πρωτόγνωρη αλλαγή θύρας εισόδου μου στοίχισε και τους Poem, αφού άφησα το αυτοκίνητο στου διαόλου τη μάνα και μέχρι να φτάσω στην Vibe Stage, κατέβηκαν καταϊδρωμένοι από τη σκηνή. Από το 2004 είναι η πρώτη φορά που η Δυτική Πύλη παρέμεινε κλειστή. Δεν πρόλαβα να ρωτήσω το λόγο, όμως το γεγονός παραμένει, έχασα τα δυο δικά μας σχήματα…

Με ακρίβεια Ελβετικού ρολογιού το πρόγραμμα ως συνήθως σε διοργανώσεις της DIDI Music. Έτσι λοιπόν οι Ολλανδοί Epica του Mark Jansen από τις πέντε ακριβώς και για μια ώρα έφαγαν στη μάπα τον αδίστακτο πύρινο δίσκο παρέα με καμιά τριάρα χιλιάδες τολμηρούς θεατές στη μεγάλη σκηνή, με την μαυροντυμένη (μέγα λάθος!) μούσα να μη χάνει νότα παρόλα αυτά! Η (όπως πάντα άλλωστε) ταπεινά γοητευτικότατη Simone ηγήθηκε ξανά του επικολυρικού show που σίγουρα έχανε στα σημεία δίχως τα πολύχρωμα, επιβλητικά φώτα που συνοδεύουν συνήθως τα μεγαλόπνοα shows τους. Όμως με την πολύτιμη βοήθεια τιτάνιων ανεμιστήρων ο πήχης παρέμεινε ψηλά, με το χορταστικότατο set list τους να απογειώνει τουλάχιστον τους μπροστινούς. «Είστε ήρωες!» φώναξε ο Mark από μικροφώνου, «το ότι είστε τόσο πολλοί εδώ για μας με τόση ζέστη, κάτω από αυτόν τον ήλιο, μας τιμά και μας θέλει πραγματικά ευγνώμονες απέναντί σας» συμπλήρωσε στα μισά. Διόλου τυχαίο μα και συγκινητικό το γεγονός του ότι όλα τα μέλη πετούσαν κάθε τόσο τα παγωμένα τους πλαστικά μπουκάλια νερού στο κοινό…

Παρά το διαρκές πέρα-δώθε από την μικρή στη μεγάλη σκηνή, οι Φλοϊδικοί Anathema ακολούθησαν στην ίδια, μεγάλη σκηνή. Ρε σεις; Πώς πάχυνε έτσι ο Daniel;;; Κρίμα… Όχι τίποτε άλλο, μα ίδρωσε σε βαθμό αφόρητο όπως άλλωστε παραδέχθηκε κι ο ίδιος από μικροφώνου. «Απορώ πώς αντέχετε τούτη τη ζέστη; Καλά, για μένα δε μιλώ, εγώ πλέον είμαι μπαμπόγερος» (σ.σ.: μα ποια μπορεί να είναι η ελεύθερη μετάφραση του “I am an old fart”???). Όσο για τον αγαπημένο μας Vincent, πίσω τα σγουρά μαλλιά για να μην γίνει μούσκεμα κι αυτός. Χρειάστηκε όλη την ώρα της εμφάνισής τους για να θυμηθεί τα Ελληνικά του, μα τα κατάφερε μια χαρά, κυρίως σε ότι αφορά τους αλκοολικούς του χαιρετισμούς! Μπρος-πίσω στις εποχές τους το set list που όμως τίμησε και το φετινό “The Optimist” – λογικό και επόμενο.

Άκρως αντιδιαμετρική η συνέχεια. Αγγλία – Ιρλανδία άλλωστε, τι περιμένεις;;; Από την σπαραξικάρδια πτήση και την αβάσταχτη μελαγχολία των Anathema, στο αχαλίνωτο πανηγύρι των Flogging Molly που ξεσήκωσαν μονομιάς, με την πρώτη κιόλας νότα τους πέντε χιλιάδες πιωμένους (;) θεατές, οι οποίοι με τη σειρά τους ξεσήκωσαν τη σκόνη από το έδαφος που έγινε ομίχλη χαράς και ευδαιμονίας! Κι αν εξαρχής ο πρόσχαρος Dave κέρναγε παγωμένες Guinness αντί για νεράκια – ΕΤΣΙ – είδε και απόειδε τελικά αφού η μια έπεσε στα pits και άνοιξε ως πίδακας, η δεύτερη γλίστρησε κι αυτή και πήγε στράφι, κι έτσι τις υπόλοιπες της σέρβιρε στον εαυτό του! Με αυτά κι αυτά, εβδομηνταπέντε λεπτά κώλο δε βάλαμε κάτω! Τα γνωστά δηλαδή με δαύτους.

Άλλη μια δραματική αλλαγή σκηνικού ακολούθησε με τους αγαπημένους του Ελληνικοί μεταλλικού χωριού. Και πάλι το τελευταίο μα καίριο ημερήσιο φως «έκλεψε» μέρος της φαντασίας που εμπνέουν οι Holmes & Mackintosh τριάντα χρόνια τώρα! Όμως παρόλα αυτά, για μια ώρα το κοινό τραγούδησε ύμνους του χθες μα και τα πιο φρέσκα τους που, ούτως ή άλλως, τιμούν τα γεννοφάσκια τους. Δεν ξέρω αν η στυγνή αντιπαράθεση εικόνων με τους προηγηθέντες χαβαλεδιάριδες με έκανε να πιστέψω κατ’ αρχάς ότι οι Lost βγήκαν κάπως υποτονικοί στη τιτάνια σκηνή… Στα brutal φωνητικά ο κουρεμένος Nick πάντως τραγουδούσε παρέα με προ-ηχογραφημένα, γεγονός που μονάχα πρόσθεσε παρά αφαίρεσε κάτι στην όλη τους παρουσία. Ήταν στο “Say Just Words” όμως που έγινε o κόσμος μια γροθιά, λίγο πριν το τέλος!

Λίγο πριν το τέλος των βετεράνων Paradise Lost όμως ένα μεγάλο μέρος του κοινού που έδωσε το παρών τούτη την καυτή Κυριακή είχε παραμένει στην αμφιθεατρική πλαγιά της «μικρής» σκηνής για τους Gojira. Λίγο πριν το τέλος των Βρετανών, ένα ακόμη μεγάλο μέρος των οπαδών τους μάλιστα προτίμησε να χάσει τα δυο τελευταία τους τραγούδια προς αναζήτηση μιας καλύτερης θέσης στα πόδια των Γάλλων – κάτσε καλά! Με άλλα λόγια, λίγο πριν το τέλος του φετινού Rockwave, κάτι άλλο συνέβη… Και αυτό δεν άργησε να φανεί.
21:45 ακριβώς λοιπόν ξεκίνησε τούτη η πολυαναμενόμενη διαπρύσια λαίλαπα και μεις οι φωτογράφοι κάτσαμε στην άκρη αφού τα εκρηκτικά ήταν άκρως επικίνδυνα από κοντά. Ήττα έως και πανωλεθρία μπορώ μονάχα να χαρακτηρίσω αυτό που ακολούθησε! Όσοι τυχών γνωρίζουν τα ακούσματά μου ξέρουν καλά πως, ουδέποτε (μα ούτε καν και από χθες που έφαγα τούτο το μπουκέτο στη μούρη) δεν πρόκειται να αισθανθώ την ανάγκη να βάλω να ακούσω Gojira σπίτι μου. Εγώ ο ίδιος λοιπόν καταγράφω εδώ δημοσίως πως αυτό που μας επιφύλαξαν οι μάστορες της οργής ήταν σπανιότατο!

Συνοχή; Μαύρης Τρύπας!
Ακριβομετρική τελειότητα σε όλα τα επίπεδα.
Δυσθεώρητος όγκος.
Audio-Visual ολιστική μαεστρία.
Επιδημικό πάθος.
Και πάνω από όλα, Περιπέτεια!

«Με ακούτε Έλληνες;;; Με ακούτε εσείς που κουβαλάτε σήμερα τόσα αβάστακτα προβλήματα στην πλάτη; Ήρθατε εδώ για να τα αφήσετε πίσω σας λιγάκι, να γίνουμε όλοι μαζί ΕΝΑ. Εμπρός λοιπόν, σας ακούω, είστε εδώ και τώρα μαζί μου;;;» βροντοφώναξε ο ηγετικός Joe Duplantier σε καίρια φάση και το πλήθος εκσφενδόνισε πίσω μια ανατριχιαστική ιαχή πολέμου. Εμ, μας πάτησε τον κάλο ο μάστορας!…

Για εβδομηνταπέντε λεπτά νιώσαμε το έδαφος να κουνιέται κάτω από τα πόδια μας. Για εβδομηνταπέντε λεπτά ξεχάσαμε ότι υπήρχε καν συνέχεια. Και ερωτώ: πώς να παλέψεις κάτι τέτοιο όταν πρέπει να αποδείξεις πως είσαι headliner;;;
Κι όμως ρε φίλε, κι όμως! Προσωπικά, το γράφω δημοσίως, φοβόμουν για την έκβαση αυτού του «άνισου» αγώνα. Και γράφω «άνισου» διότι νομοτελειακά το extreme metal είναι σαρωτικό έως και ισοπεδωτικό, και όχι μόνο για όσα προανέφερα.

Κι όμως. Η ασπρουλιάρα Amy έπιασε από τα αποδυτήρια το θεριό από τα κέρατα και κατάφερε η άτιμη να κρατήσει το κεφάλι εκεί ψηλά. Άρα ναι, εκεί ψηλά που της πρέπει και υποκλίνομαι – τέλος! Αεικίνητη όσο ποτέ, όργωσε τη θεόρατη σκηνή με τη φωνή της να ανασταίνει και νεκρούς. Σε καλύτερη φόρμα από κάθε άλλη φορά. Ρε τι σου κάνει η πρόκληση!… Και ΔΕΝ ήταν μονάχα το μεγαλύτερο P.A. υπεύθυνο για αυτό. Ήταν το πηγαίο της μπρίο & ταλέντο. Ένα προφανές χάρισμα που πρέπει να ‘σαι κάργα «ρατσιστής» για να το αγνοήσεις και να φύγεις από τις 23:00 αν δεν έχεις πολύ σοβαρούς λόγους για αυτή σου την επιλογή. Όσο κι αν τα γούστα σου είναι ακραία. Πόσο μάλλον αν δεν είναι. Άλλωστε παρατήρησα συνειδητά και είδα με χαρά κάποιους να αποφασίζουν να ακούσουν ένα-δυο τραγούδια και να την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια (σαν κι εμένα τον ίδιο!), μα ξάφνου να στέκουν βιδωμένοι εκεί που βρέθηκαν για ενενήντα ολόκληρα λεπτά!…

Αναρωτιέσαι ακόμη ποιος είναι ο νικητής;

Για σκέψου.

Εγώ προσωπικά πάντως λέω πως νίκησε το «παίζω λες και είναι η τελευταία μου φορά»! Οκ, για να μην μοιάζω λαϊκιστής, να προσθέσω «παρέα με άρτια τεχνογνωσία».

του Χρήστου Κισατζεκιάν

Photos by Chris Kissadjekian / www.livephotographs.com

Πηγή: rocknrollmonuments.gr

[vc_row][vc_column][vc_empty_space][vc_text_separator title="Γράφει & φωτογραφίζει ο Χρήστος Κισατζεκιάν"][vc_empty_space][vc_column_text]Ναι.

ΘΕΑΤΡΟ / ΜΙΟΥΖΙΚΑΛ / ΟΠΕΡΕΤΤΑ

Ο Αντονέν Αρτώ (1896-1948), γιός Σμυρνιών μεταναστών στη Μασσαλία, έζησε μία μάλλον σύντομη και σίγουρα οδυνηρή ζωή με το όραμα να αλλάξει την πορεία του θεάτρου. Ήταν ο θεωρητικός που συνέλαβε την ιδέα του «Θεάτρου της Σκληρότητας» (Theatre de la Cruaute), όπου οι ηθοποιοί «επιτίθενται» στις αισθήσεις των θεατών και τους κάνουν να εκφράσουν τα αισθήματα που κρύβουν στο υποσυνείδητό τους.

Για τον Αρτώ, η θεατρική πράξη δεν έπρεπε να περιορίζεται σε ένα σκηνικό δρώμενο μπροστά από ένα παθητικό ακροατήριο, αλλά έπρεπε να αφυπνίζει τη συνείδηση και τα αισθήματα των ανθρώπων, ως μία πνευματική «θεραπεία», το άγγιγμα της οποίας δεν θα μπορούσε να ξεχαστεί. Η «σκληρότητα», για τον Αρτώ, ήταν το συστατικό που ερχόταν να αντιταχθεί στη νωθρότητα και στον εφησυχασμό, και να προκαλέσει την αέναη εσωτερική διαπάλη, ώστε η ανθρώπινη ύπαρξη να αναμετρηθεί με τα προκαθορισμένα μέτρα της. Η θεωρία του Αρτώ διατυπώθηκε στο βιβλίο του «Το θέατρο και το είδωλό του» αλλά περισσότερο στην ίδια τη ζωή του, που ήταν ένας διαρκής αγώνας να υπερβεί τον σωματικό και ψυχικό πόνο.

Ο Αντονέν Αρτώ γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1896 στη Μασσαλία. Η μητέρα του έφερε στον κόσμο 9 παιδιά, 4 από τα οποία γεννήθηκαν νεκρά και άλλα 2 πέθαναν πολύ μικρά. Ο Αντονέν χτυπήθηκε από μηνιγγίτιδα όταν ήταν τεσσάρων χρονών, έπεσε σε κώμα και κατάφερε να επιβιώσει με μεγάλη δυσκολία. Οι γονείς του τον έβαλαν για μεγάλες περιόδους σε σανατόρια προκειμένου να ελέγξουν την ευαίσθητη ψυχική του ισορροπία. Εκεί μελέτησε Μπωντλέρ και Πόε, ενώ οι «θεραπείες» του κατέληξαν στον εθισμό του σε οπιούχα φάρμακα…

«… υπάρχει ένα πράγμα που είναι κάτι, και που το νιώθω από κείνο που θέλει ΝΑ ΒΓΕΙ: η παρουσία του σωματικού μου πόνου, αυτή η απειλητική παρουσία που δε λέει να βαρεθεί ποτέ το σώμα μου…»

Μεσήλικας πια, παθαίνει συχνά νευρικούς κλονισμούς και το 1938 χαρακτηρίζεται «παράφρων», συλλαμβάνεται και κλείνεται σε ψυχιατρικά άσυλα.
Ο Dr. L., που συχνά αναφέρει ο Αρτώ στις επιστολές του και που δεν είναι άλλος απ’ τον Jacques Lacan, το 1939 μιλώντας στον Roger Blin, διέγνωσε πως ο Αρτώ «Θεραπεύτηκε, θα ζήσει μέχρι τα 80 και δεν θα ξαναγράψει τίποτα πια, θεραπεύτηκε».
Θα παραμείνει όμως έγκλειστος για τα επόμενα 9 χρόνια ενώ γράφει ασταμάτητα.

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής κινδύνεψε να πεθάνει από ασιτία και με τη βοήθεια της μητέρας του μεταφέρθηκε στο άσυλο Rodez. Εκεί τον υπέβαλλαν σε απανωτά ηλεκτροσόκ. Σε διάστημα λιγότερο από έναν χρόνο ο Αρτώ θα υποβληθεί σε περισσότερα από 51 ηλεκτροσόκ. Στη διάρκεια μιας «θεραπείας», ο Αρτώ θα σπάσει το πλευρό του ενώ σε μια άλλη θα πέσει σε κώμα και θα ξυπνήσει στο νεκροτομείο.

«...Με πίεζαν
 ακόμα και στο σώμα μου
 και μέχρι μέσα στο σώμα
 και τότε ήταν
 που τίναξα στον αέρα τα πάντα
 γιατί το σώμα μου 
 δεν θα αφήσω να τ' αγγίξει 
 κανένας πια.»

Αρχίζει να υποφέρει από αιμορραγία στα έντερα και θα χάσει όλα του τα δόντια. Το 1946 τελικά απελευθερώνεται αλλά είναι άρρωστος με καρκίνο στα έντερα και θα πεθάνει τελικά το 1948 από υπερβολική δόση ενός φαρμάκου.

Ο Αντονέν Αρτώ υπήρξε ηθοποιός, ποιητής, σκηνοθέτης, συγγραφέας, σκηνογράφος, ενδυματολόγος και θεωρητικός του θεάτρου. Έγραψε θεατρικά έργα, σενάρια, δοκίμια, κριτικές, ποιήματα, μανιφέστα και επιστολές – πολλές επιστολές- με ή χωρίς παραλήπτη. Παρόλο που δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει ο ίδιος το καλλιτεχνικό του όραμα, κατάφερε να επηρεάσει την εξέλιξη του θεάτρου.

Η ζωή του μοιάζει με εκείνη του μάρτυρα, βασανισμένος από έναν πόνο σωματικό, στον οποίο έδινε μεταφυσική διάσταση, τυραννισμένος απ’ την κατάθλιψη και τον νευρικό κλονισμό, εθισμένος στο όπιο και τα κατασταλτικά, ιδιοφυής και αγνοημένος απ’ τους συγχρόνους του ως τρελός, τράβηξε τον προσωπικό του δρόμο χωρίς πισωγυρίσματα και χωρίς μετάνοιες.

Απ’ το 1920 που ο Αρτώ εγκαθίσταται στο Παρίσι γνωρίζει τον κύκλο των Ντανταϊστών και γίνεται απ’ τα πρώτα μέλη του σουρεαλιστικού κινήματος. Έχει μεγάλες ελπίδες απ’ αυτό το κίνημα, απ’ την επανάσταση που διακηρύττουν.

Γίνεται διευθυντής της Σουρεαλιστικής Κεντρικής Επιτροπής, κρατά το ημερολόγιο του Γραφείου Σουρεαλιστικών Ερευνών, γράφει στην «Σουρεαλιστική Επανάσταση».

Ωστόσο δε θα μείνει για πολύ. Η άρνησή του να χρησιμοποιήσει την «αυτόματη γραφή», η μεταφυσικές εμμονές του, η διαγραφή του φίλου του Ροζέ Βιτράκ απ’ την ομάδα, η προσχώρηση των σουρεαλιστών στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Γαλλίας, οδηγούν στη διαγραφή του το 1926.

Ο Αρτώ κατηγορεί τους σουρεαλιστές για καιροσκοπισμό:  «Δε θέλησα να εμπιστευτώ παρά στον εαυτό μου τη φροντίδα να καθορίσω τα όριά μου, το ότι απαιτώ να μ’ αφήσουν ελεύθερο και κύριο της ίδιας μου της δράσης. Μα τι να την κάνω εγώ όλη την Επανάσταση του κόσμου αν ξέρω ότι παραμένω αιώνια δυστυχισμένος και άθλιος μες στην καρδιά της ίδιας μου της λειψανοθήκης;»

Απαντώντας στην επίθεση που δέχτηκε απ’ τους παλιούς του συντρόφους κάνει τον απολογισμό για την συμμετοχή του στο κίνημα:

«Ο σουρεαλισμός υπήρξε αυτή η δυναμική ελπίδα, η ακατάληπτη και πιθανόν απατηλή όπως και κάθε άλλη, που όμως σε ωθεί ακούσια να παίξεις το τελευταίο χαρτί, να κρεμαστείς απ’ οποιαδήποτε φαντασίωση, έστω κι αν αυτή ξεγελάσει για λίγο το πνεύμα. Ο σουρεαλισμός δεν μπορούσε να μου ξαναδώσει μια χαμένη ουσία, αλλά μου έμαθε να μην αναζητώ μέσα στην εργασία της σκέψης μια συνέχεια που μου είχε γίνει ανέφικτη, και να μπορώ να αρκούμαι στα φαντάσματα που το μυαλό μου έσερνε μπροστά μου».

Το Θέατρο της Σκληρότητας

Ένα ακόμα θέμα διαμάχης με τους σουρεαλιστές είναι το θέατρο. Ο Αρτώ το θεωρεί πολύ σημαντικό, ενώ οι σουρεαλιστές ανώφελη διασκέδαση για τους αστούς. Το 1935 ο Αρτώ θα επιχειρήσει να ιδρύσει το “Θέατρο της Σκληρότητας” (“Théâtre de la Cruauté”), ανεβάζοντας τους «Τσέντσι» (Les cenci), απ’ την πεντάπρακτη τραγωδία του Shelley (1819) και το διήγημα του Stendhal (1837).

Η πρεμιέρα δόθηκε τον Μάη του 1935 στo θέατρο Folies Wagram. Το κείμενο, όπως λέει ο Αρτώ, έθετε σε αμφισβήτηση «όλες τις παραδοσιακές αξίες της κοινωνίας, της τάξης, της δικαιοσύνης, της θρησκείας, της οικογένειας, του έθνους».
Η παράσταση κρίθηκε ως αποτυχία από κοινό και κριτικούς κι έμεινε μόνο 17 μέρες στη σκηνή. Η οικονομική αποτυχία του εγχειρήματος απογοήτευσε πολύ τον Αρτώ, που δε θα ξανασκηνοθετήσει για το θέατρο έκτοτε.

Η παράσταση όμως αυτή έθεσε σε εφαρμογή τη θεωρία του Αρτώ για το νέο είδος θεάτρου που οραματιζόταν στα μανιφέστα για το “Θέατρο της Σκληρότητας” (“Le Théâtre de la cruauté”, 1933, 1935), που δημοσιεύτηκαν στην Nouvelle Revue Française (NRF).

Η αρχή είχε γίνει το 1931 όταν στο πλαίσιο της αποικιακής έκθεσης στο Παρίσι παρακολούθησε έναν θίασο απ’ το Μπαλί.

Αυτή ήταν η αφορμή ν’ αποκρυσταλλωθεί το αίτημα του Αρτώ για ένα νέο είδος θεάτρου, διαφορετικό απ’ το λογοκρατούμενο Δυτικό θέατρο, που θα δίνει έμφαση στο χορό, τη μουσική, την κίνηση, την τελετουργία. Έτσι γεννιέται η ιδέα του «περί μαγικού θεάτρου», και ζητά το θέατρο να ξεφύγει πια απ’ τη λογοτεχνία και να γυρίσει στις αρχέγονες ρίζες του, τα τελετουργικά δρώμενα.

Στα άρθρα-μανιφέστα που δημοσιεύει, ζητά να βρει το θέατρο τη λειτουργική του δύναμη, υμνεί το αρχέγονο θέατρο και ομολογεί την πίστη του σ’ ένα γυμνό-απογυμνωμένο θέατρο, που θα βασίζεται στην απόλυτη χειρονομία και σε σ’ έναν ηθοποιό – ιερογλυφικό σύμβολο που θα παίρνει κάθε φορά άλλη μορφή, ενώ ο συγγραφέας θα είναι ο πραγματικός συγγραφέας της παράστασης.

Έτσι διαμορφώνεται η θεωρία για το «θέατρο της σκληρότητας», που έχει ως στόχο να βγάλει στην επιφάνεια τα ορμέμφυτα του θεατή.

«... θ' αφιερωθώ αποκλειστικά πια
 στο θέατρο
 έτσι όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι
 ένα θέατρο που σε κάθε παράσταση θα
 δίνει ένα κέρδος
 σωματικό
 τόσο σ' αυτόν που παίζει ένα ρόλο
 όσο και σ' αυτόν που βλέπει να παίζεται ένας ρόλος
 εξάλλου στο θέατρο δεν παίζεις,
 δρας.
 Στην πραγματικότητα το θέατρο είναι η γέννηση της δημιουργίας
 Αυτό θα γίνει.»

Η μοναδική σκηνοθεσία που έκανε μετά τους «Τσέντσι» ήταν όχι πια για το θέατρο, αλλά για το ραδιόφωνο. Το 1947 ηχογράφησε το «Pour en finir avec le jugement de Dieu» (Για να τελειώνουμε με την υπόθεση του θεού) ως μια μικρογραφία αυτού που εννοούσε «Θέατρο της Σκληρότητας».

Το κείμενο γράφτηκε μέσα στο άσυλο και κάνει κατά μέτωπο επίθεση -την τελευταία του- στον χριστιανισμό, την ψυχιατρική, τον πόλεμο. Πιστό στην θεωρία του της σκληρότητας, το «Για να τελειώνουμε με την υπόθεση του θεού» είναι ένα παράφορο έργο, γεμάτο ουρλιαχτά και παράξενους ήχους, σκοτεινή ατμόσφαιρα και άγρια γλώσσα.

Το έργο λογοκρίθηκε την τελευταία στιγμή πριν βγει στον αέρα και ο Ferdinand Pouey που το είχε αναλάβει, παραιτήθηκε απ’ τον ραδιοφωνικό σταθμό σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Πολλοί διανοούμενοι και καλλιτέχνες διαμαρτυρήθηκαν και ο Αρτώ κατάφερε να οργανώσει 2 ιδιωτικές παρουσιάσεις του, αλλά έπρεπε να περάσουν 30 χρόνια για ν’ ακουστεί απ’ το ραδιόφωνο.

«Αν το θέατρο θέλει να μας ξαναγίνει αναγκαίο, πρέπει να μας δώσει όλα αυτά τα στοιχεία που υπάρχουν στον έρωτα, στο έγκλημα, στον πόλεμο ή στην τρέλα».

O Αντονέν Αρτώ έχει καταχωρηθεί στις μέρες μας ως μία φιγούρα με μεγάλη επίδραση στο θέατρο, την τέχνη και τη λογοτεχνία. Η θεωρία του επηρέασε το Θέατρο του Παραλόγου και ιδιαίτερα τα έργα των Ζενέ και Μπέκετ, ενώ ενέπνευσε το σύγχρονο θέατρο να απαγκιστρωθεί από την παντοκρατορία του ορθολογισμού.

ΠΗΓΕΣ

Antonin Artaud «Το θέατρο και το είδωλό του», μτφρ. Παύλος Μάτεσις, 1992, ΔΩΔΩΝΗ

ANTONIN ARTAUD AND THE AVANT-GARDE THEATRE By G. F. A. GADOFFRE, Ph.D. PROFESSOR OF MODERN FRENCH LITERATURE IN THE UNIVERSITY OF MANCHESTER

Antonin Artaud, Poetry Foundation.

Αντονέν Αρτώ, GALARIA blogspot.

Πηγή: postmodern.gr

[vc_row][vc_column][vc_column_text]Ο Αντονέν Αρτώ (1896-1948), γιός Σμυρνιών μεταναστών στη Μασσαλία,

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Συνεχίζουμε την παρουσίαση των μουσικών παραστάσεων και συναυλιών που θα δοθούν φέτος στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και που περιλαμβάνουν από όπερα και μιούζικαλ μέχρι έθνικ.

του Γιώργου Πισσαλίδη

2 και 3 Ιουλίου 

Κώστα Βόμβολου: Homesick Blues: Greek Immigrants in the Basement of the USA

Επιλεγμένα κομμάτια πρώιμου σουίνγκ και μπλουζ συνυπάρχουν με παραδοσιακά ελληνικά τραγούδια στην αστική εκδοχή τους, όπως μας έχουν διασωθεί στις πρώτες ηχογραφήσεις των Ελλήνων στην Αμερική. Η ξενάγηση σ’ αυτό το μουσικό τοπίο γίνεται μέσα από την αφήγηση της Μαρίας Σαραντοπούλου- Οικονομίδου Οι Έλληνες της Αμερικής όπως τους είδα (εκδόθηκε το 1916 και περιγράφει τις εντυπώσεις από ένα ταξίδι του 1913). Πειραιώς 260, Κήπος Δ.

6-7 Ιουλίου

Φιλαρμονική της Αγίας Πετρούπολης – Γιούρι Τεμιρκάνοφ. Στις 6 Ιουλίου θα παρουσιαστεί το έργο του Ρίμσκι-Κόρσακοφ Ο θρύλος της αόρατης πολιτείας του Κιτέζ και στη συνέχεια, με τον Ισπανό τσελίστα Πάμπλο Φερράντες (Pablo Ferrándes), θα παρουσιαστεί το σπουδαίο έργο του Τσαϊκόφσκι για τσέλο και ορχήστρα, Παραλλαγές ροκοκό. Η βραδιά θα κλείσει με την τελευταία σύνθεση του Ραχμάνινοφ, Συμφωνικοί χοροί. Στις 7 Ιουλίου, ο Ρώσος πιανίστας Ντένις Ματσούεφ θα ερμηνεύσει το Κονσέρτο για πιάνο αρ. 3 του Ραχμάνινοφ, ενώ η Φιλαρμονική θα κλείσει με τη μουσική από το μπαλέτο Πετρούσκα του Στραβίνσκι.

 9 Ιουλίου

Όλα σε θυμίζουν : Aφιέρωμα στον Μανώλη Ρασσούλη.  Αφιέρωμα σε ένα μεγάλο στιχουργό του νεο-λαϊκού τραγουδιού, που πρώτα με την “Εκδίκηση της Γυφτιάς” του Νίκου Ξυδάκη με τον Νίκο Παπάζογλου και τα «Τραγούδια της Χαρούλας»  με τον Μάνο Λοϊζο και την Χαρούλα Αλεξίου βοήθησε στο μπεί τέλος στο πολιτικό τραγούδι της μεταπολίτευσης. Το αποκορύφωμα του ήταν η συνεργασία με τον Χρίστο Νικολόπουλο και τραγουδιστές τον Γιώργο Νταλάρα (Οι Κυβερνήσεις Πέφτουν), την Χαρούλα Αλεξίου (Ζήλια μου) την Ελένη Βιτάλη (Παίξε Χρήστο Επειγόντως) και τον Γιώργο Σαρρή (Οι Νταλίκες). Επίσης συνεργάσθηκε με τον Νίκο Ξυδάκη και τον Νίκο Παπαζόγλου στούς σόλο δίσκους τους, αλλά  και τον Πέτρο Βαγιόπουλο (Πότε Βούδας, Πότε Κούδας), τον Απόστολο Καλδάρα και τον Σταύρο Κουγιουμτζή.  Στο αφιέρωμα στο Ηρώδειο συμμετέχουν Ελένη Βιτάλη, Θοδωρής Κοτωνιάς, Σοφία Παπάζογλου, Μάνος Πυροβολάκης, Ναταλία Ρασούλη, Κωσταντίνος Στεφανής, Μπάμπης Στόκας, Αγγελική Τουμπανάκη και ο συνθέτης Πέτρος Βαγιόπουλος. Κείμενα διαβάζει ο Θωμάς Κοροβίνης.

9 Ιουλίου

Artefacts Ensemble: Αφιέρωμα στον Φρανκ Ζάππα

Ένα αφιέρωμα στον ελληνικής καταγωγής κορυφαίο μουσικό και συνθέτη της ροκ, της τζαζ, της αβαντ γκάρντ και της σύγχρονης κλασσικής μουσικής που ονομάσθηκε «Αριστοφάνης της ροκ», μιας και τίποτα δεν ξέφευγε από την σάτιρα του από τους χίππις στην μουσική βιομηχανία. To συγκρότημα  θα δώσει παραστάσεις που ξεφεύγουν της κλασσικής συναυλίες προσπαθώντας να αναβιώσουν το πνεύμα του Ζάππα επί σκηνής

12 Ιουλίου

Κινέζικη Όπερα Κούν της Επαρχίας Τζιανκσού: Το περίπτερο με τις παιώνες

Ένα από τα πιο διάσημα έργα της Κινέζικης Όπερας  βασισμένο σε έργο του Τιάνγκ Σου της εποχής της Δυναστείας των Μίνγκ (16ος αιώνας). Θεωρείται το κινέζικο αντίστοιχο του «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» , όπου το μεταφυσικό στοιχείο παίζει σημαντικό ρόλο και ερμηνεύεται από μια γνωστή ομάδα που διαιωνίζει ένα κομμάτι του παραδοσιακού Κινέζικου πολιτισμού. Ηρώδειο.

21, 23, 25 και 27 Ιουλίου

Εθνική Λυρική Σκηνή: Τροβατόρε

Στην δεύτερη κάθοδο της στο Ηρώδειο η ΕΛΣ παρουσιάζει την κλασσική όπερα του Τζιουζέπι Βέρντι για μια τσιγγάνα, την Ατσουτσένα που για να εκδικηθεί τον θάνατο στην πυρά της μάνα της μάγισσας, απαγάγει τον Μανρίκο , τον ένα γιο του κόμη που ήταν υπεύθυνος για τον θάνατο της. Θα τον μεγαλώσει ως τροβαδούρο, ο οποίος θα βρεθεί χωρίς να το ξέρει κανείς του αντίπαλος με τον αδελφό του (νυν κόμη) για τα μάτια της όμορφης Λεωνόρας.

Συμμετέχουν οι Πιέρο Πρέττι / Βάλτερ Φρακκάρο (Μανρίκο), Τσέλια Κοστέα (Λεονόρα), Γελένα Μανίστινα (Ατσουτσένα), Δημήτρης Πλατανιάς / Δημήτρης Τηλιακός (Κόμης ντι Λούνα), Τάσος Αποστόλου (Φερράντο).

29 Ιουλίου

Καμεράτα- Ορχήστρα Φίλων της Μουσικής: «Σουήνυ Τόντ : Ο διαμόνιος κουρέας της οδού Φλήτ»

Η Καμεράτα υπό την μπαγκέτα του Γιώργου Πέτρου παρουσιάζει στο Ηρώδειο ένα από τα καλύτερα μιούζικαλς που ανέβηκαν ποτέ στο Μπροντγουαίη. Πρόκειται για τον Sweeney Todd του Στήβεν Σοντχάιμ, γνωστό και από την κινηματογραφική μεταφορά του Τιμ Μπάρτον με τον Τζώννυ Ντέπ στον πρωταγωνιστικό  ρόλο. Πρόκειται για μια μαύρη κωμωδία στο Βικτωριανό Λονδίνο σχετικά με την εκδίκηση ενός κουρέα που μετά από μια άδικη εξορία θέλει να εκδικηθεί, όσους έκαναν κακό στον ίδιο και την όμορφη σύζυγο του. Στο ελληνικό ανέβασμα η σκηνοθεσία είναι του Γιώργου Πέτρου  και συμμετέχει θίασος 26 ατόμων που αποτελείται από δημοφιλείς ηθοποιούς και λυρικούς τραγουδιστές. Παίζουν: Σουήνη Τόντ: Χάρης Ανδριανός, Κα Λαβεττ: Ναντια Κοντογεώργη, Τομπίας: Αρης Πλασκασοβίτης, Τζοάννα: Μυρσίνη Μαργαρίτη, Δικαστής Τέρπιν: Χριστόφορος Σταμπόγλης, Άντονυ: Γιάννης Καλύβας, Αντόλφο Πιρέλλι: Γιάννης Χριστόπουλος, Ζητιάνα: Άννα Κουσταφτίκη, Επίτροπος Μπάμφορντ: Χρήστος Κεχρής

30 Ιουλίου

Βιμ Μέρτενς

Ο διάσημος Βέλγος μινιμαλιστής επιστρέφει στην Ελλάδα για να παρουσιάσει το αγαπημένο κράμα από κλασσική, τζαζ, ποπ και άμπιεντ. Ανάμεσα στα πιο γνωστά του έργα το Struggling for Pleasure, Maximizing the Audience  η μουσική για την «Κοιλιά του αρχιτέκτονα» (The Belly of the Architect”) του Πήτερ Γκρήναγουαίη.

[vc_row][vc_column][vc_column_text]Συνεχίζουμε την παρουσίαση των μουσικών παραστάσεων και

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

Ξεκινάει στις 29 Ιουνίου στο Μουσείο Ασιατικής Τέχνης της Κέρκυρας, ένα διήμερο αφιερωμένο στον τρεις φορές  υποψήφιο για Νόμπελ Ιάπωνα συγγραφέα Γιουκίο Μισίμα και την σχέση του με το πολίτιστικό περιβάλλον στο οποίο έζησε και δημιούργησε. Με αυτήν την αφορμή, εμείς  αναδημοσιεύουμε ένα παλιότερο άρθρο του δημοσιογράφου της “Δημοκρατίας” Παναγιώτη Λιάκο για τον φιλομοναρχικό συγγραφέα, για άλλους βρήκε εναν ηρωίκό θάνατο και για άλλους ήταν αμφιλεγόμενος στην προσπάθεια να αποκαταστήσει τον Αυτοκράτορα και τις παραδοσιακές αξίες της Ιαπωνίας στην παλιά τους αίγλη.

του Παναγιώτη Λιάκου

«Βλέπουμε την Ιαπωνία να γλεντοκοπά βυθισμένη σε ευμάρεια και να κολυμπάει στο χρήμα και στην πνευματική της κενότητα. Είναι δυνατόν να δίνεις αξία στη ζωή, μέσα σε μια πλάση που το πνεύμα έχει πεθάνει; Ζήτω ο αυτοκράτορας! Νομίζω ότι ούτε καν με προσέχουν…» Τα τελευταία λόγια του Γιούκιο Μισίμα. 25 Νοεμβρίου 1970.

Ο Μισίμα λίγο πριν κάνει χαρακίρι

25 Νοεμβρίου του 1970. Αυγή. Ο Ιάπωνας συγγραφέας Γιούκιο Μισίμα, το λαμπρότερο μεταπολεμικό αστέρι της Ιαπωνικής λογοτεχνίας, γράφει την τελευταία λέξη στο χειρόγραφο του μυθιστορήματος «Ο Εκπεσών Άγγελος», το 4ο μέρος της σειράς που είχε γενικό τίτλο «Η θάλασσα της γονιμότητας». Μια ακόμη σίγουρη επιτυχία για τον χαρισματικό άνθρωπο που είχε προταθεί για Νόμπελ. Θα ήταν όμως η τελευταία. Άφησε το χειρόγραφο επάνω στο γραφείο του για να το βρει ο εκδότης του. Βγήκε από το σπίτι. Κατευθύνθηκε, μαζί με την ομάδα τους, τους «Τατενοκάι – Η Εταιρεία της Ασπίδας» προς το Υπουργείο Εθνικής Αυτοάμυνας της Ιαπωνίας στην Ιτσιγκάγια.

Αυτός και οι ακόλουθοί του, οι Ασιάτες «Ιππότες της Στρογγυλής Τράπεζάς» του, υποτίθεται ότι είχαν κανονίσει συνάντηση με τον στρατηγό Κανετόσι Μασίτα. Η συνάντηση εξελίχθηκε σε ομηρεία του στρατηγού από τον Μισίμα και την ομάδα του. Αμέσως μετά, ο «στασιαστής» Μισίμα απαίτησε από τους στρατιώτες στη βάση να συγκεντρωθούν για να ακούσουν το λόγο του. Απαίτησε να επικρατήσει «απόλυτη σιγή» καθʼ όσον θα τους μιλούσε. Αυτό επετεύχθη λίγο πριν το μεσημέρι. Ο ενσαρκωμένος σαμουράι ξεπρόβαλλε από το γραφείο του Στρατηγού Μασίτα, στο μπαλκόνι.

Μισίμα: ο συγγραφέας της πενας και του ξίφους

Μπροστά του, το συγκεντρωμένο πλήθος που φορούσε στρατιωτικά αλλά, δυστυχώς, δεν ήταν στρατιώτες – ένοπλοι δημόσιοι υπάλληλοι και φουκαράδες. Δεξιά του, αριστερά, μπροστά αλλά ακόμα κι από τα ουράνια κίνηση και χαλασμός. Ελικόπτερα υπερίπταντο του χώρου. Οι φωτογράφοι φώναζαν, τα κλικ των μηχανών τους ακούγονταν σαν πυροβολισμοί. Οι στρατιώτες φώναζαν κι αυτοί, αλλά έκαναν και κάτι χειρότερο. Χλεύαζαν, βαριούνταν, αντιπροσώπευαν κι εκπροσωπούσαν ό,τι κατακεραύνωνε ο πολεμιστής-ποιητής-λογοτέχνης Γιούκιο Μισίμα. Την ανία, την ασχήμια, το μηδέν της Ιαπωνίας ως ψυχή που ανέτειλε μέσα από τα μανιτάρια των πυρηνικών βομβών που έληξαν ανήθικα τον πόλεμο. Μια λήξη που ανάγκασε τον αυτοκράτορα να παραδεχθεί ότι είναι θνητός! Τότε δηλαδή που ο θάνατος σύρθηκε μέσα στα μηλίγγια της ψυχής αυτού του λαού και μέχρι σήμερα τον κατατρώγει.

Ο Μισίμα μιλούσε, και μιλούσε, και φώναζε, και τράνταζε την ψυχή του με κεραυνούς που ξαμολούσε το είναι το και βρόνταγε ο νους του. Από κάτω, οι ζωντανοί νεκροί, αυτοί οι στρατιώτες που παράδωσαν το «κάστρο» της Ιαπωνικής κοινωνίας στον «πολιτισμό του πάντα και περισσότερα» (civilisation de toujours plus) όπως εύστοχα τον έχει χαρακτηρίσει ο Bertrand de Jouvenelle, χλεύαζαν. Ο Μισίμα κατάλαβε το τέλος. Το τέλος το δικό του αλλά και του σπουδαίου Ιαπωνικού πολιτισμού που έσκυβε το κεφάλι στο χρυσό, τα αργύρια, τις οικιακές συσκευές, το Χόλιγουντ, τα Μακντόναλντς και το … απωανατολίτικο Rock n Roll. Η αυτοκρατορία ως καρικατούρα δεν μπορούσε να γίνει αντιληπτή από το ποιητικό μέγεθος που λεγόταν Μισίμα, ούτε καν σαν εφιάλτης – μόνο σαν βλάσφημο κενό.

Ο Μισίμα μπροστά στην αφίσσα της μικρού μήκους ταινία “πατριωτισμός’

Ολοκλήρωσε τον μνημειώδη λόγο του (Φιλιππικός συνάμα και Διθύραμβος στην αντίσταση), με έναν χαιρετισμό στον Αυτοκράτορα, και σύμφωνα με τα λόγια των εταίρων του, ψιθύρισε και το περίφημο «Νομίζω ότι ούτε καν με προσέχουν…» Έβγαλε την στολή της «Εταιρείας της Ασπίδας», και έμεινε με το παραδοσιακό ρούχο που καλύπτει τη μέση και τα γεννητικά όργανα των σαμουράι. Πήρε ένα ξιφίδιο 25 εκατοστών με καλοακονισμένη λεπίδα και πραγματοποίησε την τελετουργική αυτοκτονία που στολίζει την παράδοση του λαού του από την αυγή της ιστορίας του. Σεπούκου! Ένας από τους ακόλουθους του Μισίμα, ολοκλήρωσε την τελετουργική αυτοκτονία κόβοντας το κεφάλι του δασκάλου του με ένα αρχαίο κατάνα (ιαπωνικό ξίφος – σύνηθες μήκος 110 εκατοστά), και ένας άλλος μαθητής του, ο Μασακάτσου Μορίτα, συντρόφεψε τον Μισίμα στον θάνατο με την ίδια ακριβώς μέθοδο.

Τι ήταν τελικά ο Μισίμα; Εθνικιστής, αλαζόνας, ταλαντούχος, ονειροπόλος, αντιφατικός, με ομοφυλοφιλικές τάσεις, ασυμβίβαστος, επαναστάτης. Σχιστομάτης Φαέθοντας που έζεψε το άρμα του ήλιου κι έκαψε την γη με την πένα και το λόγο του. Η ίδια η ενσάρκωση της παράδοσης, που δεν είναι συντήρηση, αλλά διαχρονική αλήθεια. Σύμβολο προς μίμηση και αποφυγή. Όλα τα παραπάνω μαζί και πολλά περισσότερα.

Αυτός είναι ο Γιούκιο Μισίμα, κατά κόσμον Χιραόκα Κιμιτάκι, που άφησε τον κόσμο που λάτρεψε και μίσησε πιότερο κι από τον ίδιο του τον εαυτό, στις 25 Νοεμβρίου του 1970. Ευτυχώς έφυγε νωρίς, και δεν πρόλαβε να αντικρίσει την πιθηκοειδή απόπειρα εκδυτικισμού μιας σπουδαίας πατρίδας. Δεν πρόλαβε να δει παίκτες «εθνικής» Ιαπωνικής ομάδας με βαμμένα καροτί μαλλιά. Δεν πρόλαβε να δει τις ταπεινώσεις των χοίρων στους αετούς, την ατίμωση που επιβάλλει ο αντικατοπτρισμός στην αληθινή εικόνα. Ευτυχώς για εμάς, άφησε πολλά έργα του για να ακούμε και να διαβάζουμε και να βλέπουμε.

Αφηνιασμένα άλογα

Βιβλία του Μισίμα στα Ελληνικά

    • Δίψα για έρωτα (εκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ)
    • Η ηθική των Σαμουράι στη σύγχρονη Ιαπωνία (εκδ. ΕΡΑΤΩ)
    • Η θάλασσα της γονιμότητας Ι (Ανοιξιάτικο χιόνι – εκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ)
    • Η θάλασσα της γονιμότητας ΙΙ (Αφηνιασμένα άλογα – εκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ)
    • Η θάλασσα της γονιμότητας ΙΙI (Ο ναός της αυγής – εκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ)
    • Η θάλασσα της γονιμότητας IV (Ο εκπεσών άγγελος – εκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ)
    • Η κυρία Αόι (θεατρικό) (εκδ. ΑΠΟΣΤΡΟΦΟΣ)
    • Μετά το συμπόσιο (εκδ. ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ)
    • Ο ήχος των κυμάτων (εκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ)
    • Ο ναός του χρυσού περιπτέρου (εκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ)
    • Ο ναυτικός που αρνήθηκε τη θάλασσα (εκδ. ΑΦΟΙ ΖΑΧΑΡΟΠΟΥΛΟΙ)
    • Πέντε σύγχρονα έργα Νο (θεατρικά, εκδ. ΔΩΔΩΝΗ)

ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

    • Πατριωτισμός, 1965 (το σενάριο δικό του και πρωταγωνιστεί ο ίδιος. Βασίζεται στην αισθητική και τα πρότυπα του αριστοκρατικού Ιαπωνικού θεάτρου Νο).
    • Μισίμα, 1985 (ενδιαφέρουσα ταινία του Πολ Σρέιντερ για την ζωή του Μισίμα).

του Παναγιώτη Λιάκου

[vc_row][vc_column][vc_column_text]Ξεκινάει στις 29 Ιουνίου στο Μουσείο Ασιατικής