Σόκαρε τον κόσμο του κινηματογράφου και το κοινό του, ο 60 χρονος Ντάνιελ Νταίη Λιούις, όταν χθες αποφάσισε να αποσυρθεί από την υποκριτική μετά το τέλος της επόμενης ταινίας του. Έτσι εμείς αποφασίσαμε να αναδημοσιεύσουμε την παλαιότερη κριτική μας για το «Θα Χυθεί Αίμα» του Πωλ Τόμας Άντερσον, την δεύτερη ταινία που του χάρισε το Όσκαρ Καλύτερου Ηθοποιού (θα ακολουθήσει σύντομα και η κριτική για το “Αριστερό μου Πόδι”)

Πρόκειται για μια ταινία που μας πηγαίνει στο 1898, την εποχή της δημιουργίας της σύγχρονης Αμερικής μέσα από το δίπολο της εξόρυξης του πετρελαίου και της θρησκευτικής αναγέννησης. Βασίζεται πολύ χαλαρά στην νουβέλλα «Πετρέλαιο» του Άπτον Σίνκλαιρ, την οποία ο Άντερσον («Μανόλια») μετατρέπει σε μια σπουδή για την απόλυτη φιλοδοξία του ατόμου, με τον τρόπο που ο Όρσον Γουέλς έκανε στον «Πολίτη Καίην» και ο Τζωρτζ Στήβενς στον «Γίγαντα» (με τον Τζέημς Ντην στον τελευταίο ρόλο του).

Ο ΠΩΛ ΤΟΜΑΣ ΑΝΤΕΡΣΟΝ ΚΑΤΕΥΘΥΝΕΙ ΤΟΝ ΝΤΑΝΙΕΛ ΝΤΑΙΗ ΛΙΟΥΊΣ
ΣΤΑ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ “ΘΑ ΧΥΘΕΙ ΑΙΜΑ”

Ο Πλαίηνβιου είναι ένας αυτοδημιούργητος άνθρωπος που ψάχνει για ασήμι στο Τέξας. Έχει την ικανότητα να επιβιώνει και στις πιο δύσκολες συνθήκες, όπως δείχνει και το πρώτο βουβό εικοσάλεπτο όπου σχεδόν σακάτης σέρνεται στην γη. Κάποια στιγμή θα βρει πετρέλαιο και από τότε η φιλοδοξία του θα αρχίσει να γίνεται μεγαλύτερη και πιο επικίνδυνη για αυτόν και τους γύρω του. O Πλαίηνβιου εξορύσσει αυτό το πετρέλαιο με μηχανήματα που σχεδιάζει ο ίδιος και σύντομα αρχίζει να δέχεται παραγγελίες. Μάλιστα θα υιοθετήσει το ορφανό ενός εργάτη του, τον H.W., που θα το παρουσιάζει ως δικό του γιο και ως «συνεργάτη» του. Ο σκοπός του είναι να παρουσιάζεται στους πελάτες ως «άνθρωπος που πιστεύει στις οικογενειακές αξίες» και να κερδίζει τις δουλειές.

Η ΕΝΑΡΧΤΗΡΙΑ ΣΚΗΝΗ ΤΟΥ “ΘΑ ΧΥΘΕΙ ΑΙΜΑ”

Μια μέρα θα εμφανιστεί μπροστά του ο ιερέας Πωλ Σάνταιη (Πωλ Ντάνο) και θα του αποκαλύψει το μυστικό του πατρικού του αγροκτήματος στην Λίτελ Μπόστον της Καλιφόρνια, όπου υπάρχει πετρέλαιο. Θα βάλει χέρι στο αγρόκτημα, ρίχνοντας στην αμοιβή την οικογένεια του Πωλ. Ο αδελφός του Πωλ, ο Έλι (Πωλ Ντάνο), είναι ιερέας της «Εκκλησίας της Τρίτης Αποκάλυψης» και όταν ζητήσει από τον Πλαίηνβιου να ευλογήσει τα εγκαίνια της πετρελαιοπηγής και να αναφέρει το όνομα του στον λόγο των εγκαινίων, εκείνος θα τον αγνοήσει. Από εκείνη την στιγμή θα αρχίσει μία φοβερή σύγκρουση των δύο ανθρώπων γεμάτη εγωισμό και απληστία, που κορυφώνεται στην τελική σκηνή.

Ο ΝΤΑΝΙΕΛ ΠΛΑΙΗΝΒΙΟΥ ΚΑΙ Ο “ΓΙΟΣ’ ΤΟΥ

Η ταινία ξεκινά με μια αναφορά στους διάφορους μύθους της Δημιουργίας, με τον Πλαίηνβιου να βάζει Τάξη στο Χάος της Άγριας Φύσης και του υπεδάφους. Όταν μάλιστα αρχίζει να κτίζει την πετρελαιοπηγή γίνεται ένας είδος δημιουργού. Έτσι, έναν αιώνα μετά την «Γέννηση ενός Έθνους» του Γκρίφιθ, που θεωρούσε ότι η Αμερική ξεπήδησε μέσα από τον Εμφύλιο, ο Άντερσον δημιουργεί έναν άλλο μύθο για την δημιουργία της Αμερικής. Μάλιστα, η μεταφορά του Πλαίηνβιου στην Καλιφόρνια, όπου βλέπει για πρώτη φορά τον ωκεανό από το κτήμα των Σάνταιης και φαντάζεται αγωγούς, είναι μια αναφορά σε ένα από τους μεγαλύτερους εθνικούς μύθους της Αμερικής: το Manifest Destiny. Δηλαδή την πίστη ότι είναι φανερό πεπρωμένο των Αμερικανών (κυρίως των Λευκών Αγγλοσαξόνων) να εξαπλωθούν και να κάνουν δικιά τους την Αμερικάνικη Γη από τον Ατλαντικό μέχρι τον Ειρηνικό, που η Θεία Πρόνοια τους έδωσε για να διαδώσουν και να υπερασπιστούν την ιδέα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας σε όλη την Βόρειο Αμερική. Μια ιδέα στην οποία ο Γούντροου Γουίλσον και ο Ρόναλντ Ρήγκαν έδωσαν μια διεθνή διάσταση.

Όμως όπως δήλωσε και ο ίδιος ο Άντερσον, στην συνέντευξη τύπου που έδωσε στην Αθήνα, δεν υπάρχει πολιτική χροιά στην ταινία και μάλιστα αυτό είναι εσκεμμένο. Έτσι αντίθετα με τους έλληνες κριτικούς που ήθελαν να δουν ένα αντικαπιταλιστικό και αντιθρησκευτικό μήνυμα στην ταινία, θα πρέπει να δούμε το «Θα Χυθεί Αίμα» καθαρά ως έναν ηθικό προβληματισμό πάνω στην ανθρώπινη απληστία και το χάσιμο της ψυχής του ανθρώπου.

MIA ΣΚΗΝΗ ΠΟΥ ΘΥΜΙΖΕΙ ΤΟΝ “ΓΙΓΑΝΤΑ” ΤΟΥ ΤΖΩΡΤΖ ΣΤΗΒΕΝΣ

Ο Πλαίηνβιου είναι η προσωποποίηση της απληστίας, μιας απληστίας που θα του δώσει την δύναμη να τα βάλει μόνος του με έναν κολοσσό όπως η Standard Oil. Ενώ όταν αγοράζει το κτήμα των Σάνταιη θα ζητήσει την γνώμη του ειδικού νομικού και εκείνος θα του πει ότι μπορεί να αγοραστεί το διπλανό κτήμα. Εκείνος όμως θα του ζητήσει να αγοράσει όλη την περιοχή. Όπως θα εξομολογηθεί σε έναν άνθρωπο που θα παριστάνει τον αδερφό του: «Υπάρχει ανταγωνισμός μέσα μου. Δεν θέλω κανένας άλλος να πετύχει». Όμως τα οφέλη αυτής της απληστίας δεν τα μοιράζεται με τους δικούς του, αλλά όταν ο γιος του κουφαθεί από μια έκρηξη στην πετρελαιοπηγή, θα τον ξεφορτωθεί στέλνοντας τον σε σχολή κωφαλάλων. Όλη αυτή η απληστία δεν έχει τίποτα που να την κατευνάζει, σε αντίθεση με τον «Πολίτη Καίην», όπου η ανάμνηση του περίφημου «Ρόουζμπαντ», του παιδικού έλκηθρου του, μαλάκωνε τον ήρωα. Γι’ αυτό και η πιτσιρίκα Μαίρη Σάντευ (προσέξτε τον βιβλικό συμβολισμό του ονόματος της) που με την χάρη της και την καλοσύνη της πιστεύει ότι θα τον μαλακώσει, μένει στο περιθώριο της ιστορίας.

Υπάρχει επίσης κάτι συμβολικό στο γεγονός ότι ο Πλαίηνβιου εγκαταλείπει την εξόρυξη ενός φωτεινού ορυκτού, όπως το ασήμι για να ασχοληθεί με το σκοτεινό πετρέλαιο. Το τελευταίο ταιριάζει στην σκοτεινή ψυχή του. Όμως το πετρέλαιο συμβολίζει και το αίμα ως πηγή της ζωής. Όταν ο Πλαίηνβιου για πρώτη φορά εξορύσσει πετρέλαιο, ο πατέρας του H.W. θα του αλείψει το πρόσωπο με αυτό, με τον τρόπο που οι Ινδουϊστές αλείφουν με αίμα το πρόσωπο του νεογέννητου.

Ο δε Έλι είναι ένας ψευδοπροφήτης, που ο επιχειρηματίας τον χλευάζει για αυτό ακριβώς τον λόγο. Θα χρειασθεί όμως να συμμαχήσει μαζί του για να κερδίσει την κοινότητα. Πολλοί θα πουν ότι η ταινία κατηγορεί την Θρησκεία. Όμως εκείνο που δείχνει είναι ότι ο Πλαίηνβιου δεν πρόκειται να μπει ποτέ στον Παράδεισο γιατί φέρεται σκληρά στους άλλους, ενώ ο Έλι δεν μπορεί να υπηρετεί δύο αφέντες. Ο Πλαίηνβιου τον απεχθάνεται γιατί βλέπει σε αυτόν την δική του απληστία. Θα μπορούσε κάλλιστα οι δυο τους να είναι αδέρφια, όπως λέει και ο Έλι. Πράγμα που δίνει στην τελική σκηνή μια διάσταση Κάϊν και Άβελ.

“ΠΙΝΩ ΤΟ ΜΙΛΚΣΕΗΚ ΣΟΥ”

Στο «Θα χυθεί Αίμα» ο Άντερσον μας δίνει έξοχες εικόνες μεγάλου καμβά, όπου χρησιμοποιεί το περιβάλλον ως μεταφορά για την ψυχοσύνθεση τω ηρώων (με πρότυπο τον Τέρενς Μάλικ του «Άγνωστου Κόσμου»). Ενώ ξέρει να χειρίζεται έξοχα πολύπλοκους χαρακτήρες. Άνετα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα από τα κινηματογραφικά αριστουργήματα της δεκαετίας.

Ο διευθυντής φωτογραφίας Ρόμπερτ Έλσγουινγκ μετουσιώνει με έναν αριστουργηματικό τρόπο το όραμα του Άντερσον (αξέχαστη μένει η σκηνή της φωτιάς στην πετρελαιοπηγή) και πολύ δίκαια κέρδισε το αντίστοιχο Όσκαρ. Ενώ ο κιθαρίστας των Radiohead Τζώννυ Γκρήνγουντ έγραψε ένα συγκλονιστικό σάουντρακ (βραβευμένο ήδη στο Φεστιβάλ Βερολίνου) με παράφωνα έγχορδα, που μουσικά παραπέμπει σε αβαντ γκαρντ συγκροτήματα όπως οι «Κρόνος Κουαρτέτ». Ενώ δημιουργεί μια ατμόσφαιρα τρόμου, μιας και ο Άντερσον ήθελε να δείξει ότι «δεν υπάρχει μεγαλύτερος τρόμος από την σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης ψυχής».

Ο ΑΠΛΗΣΤΟΣ ΠΛΑΙΗΝΒΙΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΩΘΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΨΕΥΔΟΙΕΡΕΑ ΑΔΕΛΦΟ ΤΟΥ

Όμως η μεγαλύτερη αξία της ταινίας είναι ο Ντάνιελ Νταίη Λιούϊς που δίνει την ερμηνεία της ζωής του, φέρνοντας στον νου γίγαντες της υποκριτικής όπως ο Μάρλον Μπράντο, ο Όρσον Γουέλς, ο Ρόμπερτ ντε Νίρο και ο Άλ Πατσίνο. Προσωπικά πιστεύουμε ότι οποιαδήποτε άλλη βράβευση στα Όσκαρ θα αποτελούσε αδικία.

ΤΟ ΞΕΣΠΑΣΜΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΣΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

Το “La Rebellion cachée” (The Hidden Rebellion / Η Κρυφή Εξέγερση) είναι ένα γαλλικό δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ παραγωγής και σκηνοθεσίας του Daniel Rabourdin που γράφτηκε από τον Rabourdin και τον Matthew Donlan, και το οποίο αφηγείται την ιστορία του Πολέμου (ή Σφαγής ή Γενοκτονίας) της Βανδέας, (Guerre de Vendée, 1793), της ένοπλης αντίδρασης ενάντιας στην αντικληρικοφροσύνη και τον ολοκληρωτισμό της«Γαλλικής Επανάστασης».

Λίγα κινήματα στο σύγχρονο κόσμο έχουν τόσο υμνηθεί όσο η Γαλλική Επανάσταση, η οποία έφερε τον «Διαφωτισμό» και την «δημοκρατία», ενώ ήταν ένα φανατικό κίνημα το οποίο επιχείρησε να διαλύσει συθέμελα την παράδοση του παλαιού κόσμου. Ιδίως στην περίοδο της Τρομοκρατίας κορυφώθηκαν οι αυταρχικές πολιτικές, οι μαζικές εκτελέσεις αλλά και ο βίαιος αποχριστιανισμός της χώρας.  Την σκοτεινή εκείνη εποχή, μία μικρή επαρχία στις ακτές του Ατλαντικού ωκεανού ύψωσε το ανάστημα της κατά του Παρισιού:  η Βανδέα.

Το “La Rebellion cachée” που γυρίστηκε το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του 2013 στην Βανδέα (Chantonnay, Saint-Hilaire-de-Loulay) και στην Loire-Atlantique (La Chapelle-Basse-Mer) θα παρουσιαστεί στους κινηματογράφους της περιοχής την άνοιξη του 2017.

Σε συνέντευξή του στην Courrier de l’Ouest, ο Rabourdin, που ζει πλέον εδώ και 30 χρόνια στο Λος Άντζελες είπε:

«Είμαι καθολικός και όταν ήμουν έφηβος ήμουν μαθητής σε ένα δημόσιο γυμνάσιο στις Κάννες, όπου οι περισσότεροι δάσκαλοι έκαναν αντιχριστιανική προπαγάνδα, κορόιδευαν την πίστη μου, με ενοχλούσε φυσικά, αλλά το δέχτηκα επειδή στη Γαλλία έτσι είναι τα πράγματα. Στην ηλικία των 24 ετών, πήγα να ζήσω στις Ηνωμένες Πολιτείες και συνειδητοποίησα ότι η νοοτροπία εκεί ήταν διαφορετική. Είδα να υπάρχει περισσότερη ελευθερία και περισσότερος σεβασμός στην θρησκεία. Με έκανε να θέλω να μιλήσω για αυτό το θέμα της θρησκευτικής ελευθερίας…»

«Στην ταινία που συνδυάζεται η δράση και ο προβληματισμός. Υπάρχουν σκηνές ιστορικής ανακατασκευής και παρεμβάσεις που θέτουν σε οπτική γωνία τα γεγονότα. Αναφέρω δύο Γάλλους ιστορικούς, τον Reynald Sécher και τον Stéphane Courtois, καθώς και τους συναδέλφους τους από την Ουκρανία. Σε αυτή την ταινία δίνω φωνή στους Βανδεάτες αγρότες, οι οποίοι αντιμέτωποι με τη φρίκη, έδειξαν την αφοσίωσή τους, το σεβασμό τους στους ανθρώπους και τον Θεό».

«Δυστυχώς, οι ιδεολογίες του μίσους υπάρχουν πάντα και η πραγματικότητα είναι εκεί για να μας το υπενθυμίσει. Και όταν υπηρετούνται από μια αστυνομία ή έναν στρατό, υπάρχουν δράματα”.

«Δεν νομίζω ότι η τηλεόραση στη Γαλλία θα την δείξει ποτέ. Τα γαλλικά τηλεοπτικά κανάλια δεν θα θέλουν ποτέ μια ταινία που να υπογραμμίζει την καθολική πίστη».

Η Βανδέα βρίσκεται στη δυτική-κεντρική Γαλλία, και κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης (1789-1799) το συναίσθημα εκεί γύρισε απότομα κατά των διανοούμενων και των γραφειοκρατών στο Παρίσι οι οποίοι, επιθυμώντας να κατασκευάσουν την ανθρώπινη τελειότητα, απαίτησαν να τεθεί ένα τέρμα σχεδόν σε όλες τις πτυχές της παραδοσιακής ζωής, πιο ειδικά τον χριστιανισμό (καθολικισμό). Μεταξύ 1793 και 1796 οι κάτοικοι της Βανδέας ξεσηκώθηκαν εναντίον της κυβέρνησης. Ξέσπασαν συγκρούσεις ανάμεσα στον λαό και τον γαλλικό στρατό και ακολούθησε μια απίστευτη και αηδιαστική βαρβαρότητα.

Οι κάτοικοι της Βανδέας αποφάσισαν να αντισταθούν στις “Δημοκρατικές Φάλαγγες” των Ιακωβίνων Επαναστατών που επέβαλλαν τον αποχριστιανισμό της Γαλλίας, με αποτέλεσμα οι Ιακωβίνοι να εξοργιστούν και με δημοκρατικές διαδικασίες να αποφασίσουν να εξαφανίσουν την Βανδέα και το λαό της, χαρακτηρίζοντάς τον ως «ακάθαρτη ράτσα»!

Η Βανδέα ήταν μία ιδιαίτερη περιοχή. Η φτώχεια ήταν περιορισμένη και το μορφωτικό επίπεδο σχετικά υψηλό.  Οι αριστοκράτες της περιοχής μεριμνούσαν για τους χωρικούς και είχαν αποποιηθεί των φεουδαλικών δικαιωμάτων τους, πράγμα που τους έκανε πολύ αγαπητούς. Οι κάτοικοι ήταν έντονα θρησκευόμενοι, με τον κλήρο να προέρχεται από τις λαϊκές τάξεις και να χαίρει μεγάλης εκτίμησης. Έτσι δεν δημιουργήθηκε το διαταξικό χάσμα που χαρακτήρισε άλλες περιοχές.

Το ξέσπασμα της Επανάστασης το 1789 δεν προκάλεσε ιδιαίτερες αντιδράσεις στη Βανδέα, είτε υπέρ είτε κατά αυτής.  Η κατάσταση άρχισε να αλλάζει μετά τον αποκεφαλισμό του Λουδοβίκου ΙΣΤ’, που σκόρπισε ρίγη φόβου και αγανάκτησης.  Η επιβολή των ενόρκων (πιστών στο κράτος και όχι στον Πάπα) ιερέων εξόργισε τους Βανδεάτες, που είδαν τους ανυπότακτους ιερείς τους να διώκονται και τη θρησκευτική τους συνείδηση να καταπατάται.  Όταν δε η Γαλλική Δημοκρατία κήρυξε υποχρεωτική επιστράτευση, το ποτήρι ξεχείλισε.  Αντιδρώντας στην γενικευμένη καταπίεση της Τρομοκρατίας ο λαός εξεγέρθηκε (1793).  Οι οπλισμένοι με δρεπάνια χωρικοί απευθύνθηκαν στους ευγενείς, οι οποίοι κατόρθωσαν να τους προμηθεύσουν όπλα και να τους οργανώσουν στον Καθολικό και Βασιλικό Στρατό.  Με το έμβλημα της Ιερής Καρδιάς στα σακάκια τους και το σύνθημα «Ο Θεός είναι Βασιλιάς» στα λάβαρα τους μπήκαν στο χορό των υπολοίπων φιλοβασιλικών εξεγέρσεων.

Αρχικά η εξέγερση γνώρισε αρκετές επιτυχίες.  Καθώς όμως τα φιλοβασιλικά κέντρα ήταν διεσπαρμένα και απομονωμένα, η Δημοκρατία άρχισε να τα σφυροκοπά ένα-ένα και να τα καταπνίγει.  Η Εθνοσυνέλευση ψήφισε νόμους που εξουσιοδοτούσαν το στρατό να καταστρέψει ολοσχερώς τη Βανδέα και να εξοντώσει τον πληθυσμό της.  Οι εξεγερμένοι άντεξαν όσο μπορούσαν και έκαναν ανταρτοπόλεμο, όμως οι δημοκρατικές δυνάμεις γρήγορα πήραν τον έλεγχο.  Τότε άρχισε το δράμα.

Πιστές στις εντολές, οι δημοκρατικές δυνάμεις ξεκίνησαν μεθοδικά να καταστρέφουν την Βανδέα.  Χωριά πυρπολήθηκαν, περιουσίες λεηλατήθηκαν, ναοί βεβηλώθηκαν, πληθυσμοί εκτοπίστηκαν ή κλείστηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι δημοκρατικοί επέδειξαν τρομακτική θηριωδία.  Πέραν των μαζικών σφαγών και βιασμών, έριξαν εκατοντάδες γυναικόπαιδα ζωντανά σε φούρνους και πρέσες οινοποιείων, έπνιξαν δημόσια αμάχους στα ποτάμια, οργάνωσαν βυρσοδεψεία ανθρωπίνου δέρματος για βιβλιοδεσία και ιματισμό.  Σε ορισμένες περιπτώσεις ούτε οι δημοκρατικοί άμαχοι γλίτωσαν. Οι Βανδεάτες αντίθετα σπανίως εξετρέποντο, απελευθέρωναν δε και τους αιχμαλώτους.

Ως το 1796 170.000 άνθρωποι είχαν εξοντωθεί, σε μία σφαγή που έχει πολλάκις ονομαστεί γενοκτονία.

Περιγραφή της ταινίας από το Christian Faith Database :

Μια καθολική λαϊκή εξέγερση του 18ου αιώνα κατά της Γαλλικής Επανάστασης καταστέλλεται άγρια από τους Ένοπλους Επαναστάτες. Ιερείς και μοναχές πνίγονται, κρεμιούνται και ρίχνονται σε ένα οργισμένο όχλο. Μια προσευχόμενη, ήσυχη περιοχή της Γαλλίας υπερασπίζεται τον κλήρο, αντιστέκεται στην υψηλότερη φορολογία και αρνείται να διεξάγει πόλεμο.

Νικηφόροι σε πρώτη φάση, οι κάτοικοι της Βανδέας αργότερα ηττώνται με 150.000 άτομα να εξοντώνονται ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιάς, έτσι ώστε «να εξαλειφθεί η φυλή τους» και ο κόσμος κοιτάει καθώς το ένα τέταρτο του πληθυσμού εξαφανίζεται.

Η καταστροφή του πληθυσμού της Βανδέας ήταν ένας στόχος των επαναστατικών δυνάμεων και θέτει μια σειρά από σημαντικά ζητήματα που σχετίζονται με τη θρησκευτική ελευθερία και την πολιτική τυραννία που είναι ακόμη πιο επίκαιρη και σχετική υπό το φως του σημερινού γεω-πολιτικού κλίματος.

Ενώ οι προσπάθειες να αναγνωριστεί η βάναυση γενοκτονία της Βανδέας βρίσκονται σε εξέλιξη στο πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών, χριστιανοί και ελεύθεροι άνθρωποι καλής θέλησης παντού πρέπει να ξεσηκωθούν για να γίνει η ιστορία γνωστή στον κόσμο. Η ταινία όχι δεν είναι μόνο ένα ισχυρό εργαλείο για ευαγγελισμό, αλλά και ένα αντίβαρο κατά του αντι-χριστιανικού συναισθήματος σε όλο τον κόσμο.

Όπως τα πρόσφατα γεγονότα στη Συρία, με τους Χριστιανούς να διώκονται και με πολιτικούς ηγέτες του «σύγχρονου» «δημοκρατικού» κόσμο να μην κάνουν τίποτα, πολλοί θα θέλανε να αποκρυφτεί η τυραννική πλευρά της Γαλλικής Επανάστασης, που χρησίμευσε ως πρότυπο για τον Λένιν και τον Πολ Ποτ.

Ο Stéphane Courtois (Στεφάν Κουρτουά), συντάκτης τηςΜαύρης Βίβλου του Κομμουνισμού, και καθηγητής στο Καθολικό Πανεπιστήμιο της Βανδέας είναι ο κορυφαίος ειδικός στην ταινία. Και εκθέτει, όπως κανένας άλλος, τον τρόπο με τον οποίον οι διανοούμενοι του 18ου αιώνα και οι γραφειοκράτες του λεγόμενου “Διαφωτισμού” μετατράπηκαν από ιδεολόγοι που υποκινήθηκαν από τα επαναστατικά τους συναισθήματα σε εν ψυχρώ δολοφόνους πρόθυμους να σαρώσουν κάθε ίχνος παράδοση σε αναζήτηση μιας “Νέας Εποχή της Λογικής” και της «τελειοποιημένης» ανθρωπότητας. Ο καθηγητής Siobhan Nash-Marshall του Manhattanville College το αποκαλεί αυτό «πνευματική τρομοκρατία».

Η ιστορία της Βανδέας μιλάει για το θέμα της θρησκευτικής ελευθερίας και της ελευθερίας των ανθρώπων με έναν τρόπο που ποτέ πριν δεν αρθρώθηκε. Η ώρα είναι τώρα για να ακουστεί η αλήθεια!.

Σύμφωνα με τα διάσημα λόγια της ιστορικού Barbara Tuchman(που αναφερόταν ειδικά στον 14ο αιώνα), ο πόλεμος της Βανδέας είναι ένας «μακρινός καθρέφτης». Σε αυτή την ιστορική σύγκρουση, μπορούμε να δούμε τις προαναγγελθείσες μάχες της εποχής μας. Οι Ιακωβίνοι στο Παρίσι κοίταζαν τόσο υποτιμητικά την θρησκευτικότητα των Γάλλων όπως οι δυτικές «προοδευτικές» κυβερνήσεις τους ανθρώπους της πίστης σήμερα.

Όπως και στα περισσότερα δραματοποιημένα ντοκιμαντέρ, οι μαρτυρίες των σύγχρονων ιστορικών διανθίζονται με αναπαραστάσεις ιστορικών γεγονότων. Η υποκριτική και η παραγωγή χαρακτηρίζονται από σοβαρότητα, αλλά σίγουρα το Hidden Rebellion δεν είναι κάποια ταινία “υπερπαραγωγής”. Καλή, με άλλα λόγια, αλλά δεν πάει και για Όσκαρ.

Πηγή: redskywarning.blogspot.gr

Έκλεισαν στις 25 Μαϊου 2017, 40 χρόνια από την πρεμιέρα του “Πόλεμου των Άστρων”  στις αμερικάνικες αίθουσες. Υπήρξε η πρώτη ταινία της ομώνυμης διαστημικής όπερας (υποείδος της επιστημονικής φαντασίας με βάρος να πέφτει στo ρομαντικό μελόδραμα και την επική περιπέτεια) του Τζωρτζ Λούκας, όπου πρωταγωνιστούσαν οι Μάρκ Χάμιλ, Χάρισον Φόρντ, Κάρι Φίσερ και Άλεκ Γκίνες.

Η ταινία αναφέρεται στην εξέγερση της Επαναστατικής Συμμαχίας, της οποίας ηγείται η Πρίγκηπισσα Λάια (Κάρυ Φίσερ) ενάντια στην δικτατορική Σκοτεινή Αυτοκρατορία, της οποίας ηγείται ο Ντάρθ Βέρντερ. Η σύγκρουση ξεκινά όταν ο μέχρι εκείνη την στιγμή βοηθός σε φάρμα, Λούκ Σκαιγουώκερ (Μαρκ Χάμιλ) αποκτά κατά τύχη δύο χαμένα ρομπότ τα οποία έχουν τα σχέδια του Σκοτεινού Αστεριού, της Βάσης της Σκοτεινής Αυτοκρατορίας. Όταν η Σκοτεινή Αυτοκρατορία ξεκινάει μια αδίστακτη και καταστροφική έρευνα για να ξαναποκτήσει τα δύο ρομπότ, ο Σκάιγουώκερ συνοδεύει τον Δάσκαλο των Τζεντάι Όμπι -Ουάν Κενόμπι (Άλεκ Γκίνες) σε μια παράτολμη αποστολή διάσωσης της ιδιοκτήτριας των ρομπότ, της επαναστάτριας Πριγκίπισσας Λέια και διάσωσης του ίδιου του Γαλαξία.

O NΤΑΡΘ ΒΕΪΝΤΕΡ ΚΑΙ Η ΠΡΙΓΚΗΠΙΣΣΑ ΛΕΪΑ

Μια ανεξάρτητη ταινία που δεν ήθελε κανείς.

Μπορεί ο Τζωρτζ Λούκας να έχει κτίσει μία ολόκληρη αυτοκρατορία χάρις στον «Πόλεμο των Άστρων», όμως η αρχή ήταν διαφορετική. Είχε ήδη φτιάξει την απαισιόδοξη ταινίας επιστημονικής ταινίας ΤΗΧ 1138 (1971), που είχε πάρει διθυραμβικές κριτικές, αλλά απέτυχε οικονομικά. Την ίδια χρονιά δημιούργησε την ανεξάρτητη προσωπική του εταιρεία Lucas Films με πρώτη ταινία τα «Νεανικά Συνθήματα» (American Graffiti, 1973), μία νοσταλγική ταινία για τις τελευταίες μέρες του  ροκ εντ ρολ. Όταν έγραφε το σενάριο της ταινίας, ήδη σκεφτόταν να κάνει ένα καλλιτεχνικό remake του «Φλάς Γκόρντον» (1936) που παιζόταν στους κινηματογράφους ως σειρά από μικρές b- movies 10-20 λεπτών βασισμένη στο κόμικ του Άλεξ Ραίημοντ και με πρωταγωνιστή τον Μπάστερ Κράμπ. Ο Λούκας και ο φίλος του Φράνσις Φόρντ Κόππολα θέλησαν να αγοράσουν τα δικαιώματα του κόμικ, αλλά η King Features απαιτούσε πολλά λεφτά και μεγάλο έλεγχο επί του τελικού αποτελέσματος. Έτσι ο Λούκας βρέθηκε να γράφει την δικιά του ιστορία επιστημονικής φαντασίας, την οποία προσπάθησε ανεπιτυχώς να πουλήσει στις διάφορες εταιρείες (United Artists, Disney, Universal).

Τα επόμενα δύο χρόνια θα ασχολείτο αποκλειστικά με τα γυρίσματα των «Νεανικών Συνθημάτων» με πρωταγωνιστές τον Ρίτσαρντ Ντρέυφους και τον Ρον Χάουαρντ («Ευτυχισμένες Μέρες»), ενώ σε ένα μικρό ρόλο θα εμφανιζόταν ο Χάρρισον Φόρντ που αργότερα θα έπαιρνε τον ρόλο του Χαν Σόλο στον «Πόλεμο των Άστρων». Η ταινία θα εξελισσόταν σε μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της εποχής και θα κέρδιζε μία υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας. Τότε μόνο κατάφερε να βρεί εταιρεία που να πιστέψει στο καινούργιο σενάριο και αυτή ήταν η 20th Century Fox που του έδωσε 150.000 δολλάρια για μισθό σκηνοθέτη.  

ΛΟΥΚ ΣΚΑΪΓΟΥΩΚΕΡ, ΠΡΙΓΚΗΠΙΣΣΑ ΛΕΪΑ ΚΑΙ ΧΑΝ ΣΟΛΟ
ΠΟΛΕΜΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΚΟΤΕΙΝΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ

«Φλας Γκόρντον» και Κουροσάβα.

Το σενάριο, το οποίο θα γραφόταν πολλές φορές μέχρι να πάρει τελική μορφή, ήταν επηρεασμένο από τις ιστορίες επιστημονικής φαντασίας του Έντγκαρ Ράις Μπάροουζ (δημιουργού του «Ταρζάν»), το «Ντιούν» του Φρανκ Χέμπερτ και τον «Άρχοντα των δακτυλιδιών» του Τόλκιν.  Παρέπεμπε επίσης σε ταινίες, όπως ο  «Ρομπεν των Δασών», η «Μητρόπολη» του Φριτζ Λάνγκ και φυσικά ο  «Φλας Γκόρντον» από όπου πήρε την ιδέα της εξέγερσης των επαναστατών ενάντια στον Αυτοκράτορα, η το ξετύλιγμα των προσυμβάντων στην αρχή της ταινίας.

Όμως η μεγαλύτερη επίδραση στον «Πόλεμο των Άστρων» όπως βγήκε στις αίθουσες ήταν τα έπη με σαμουράι του Ακίρο Κουροσάβα, όπως οι «Επτά Σαμουράι», το «Γιοτζίμπο» και το «Κρυμμένο Κάστρο». Ο Λούκας ποτέ δεν έκρυψε αυτήν την επιρροή και επίσης αναγνώριζε το γεγονός ότι οι ταινίες του Κουροσάβα έγιναν δημοφιλείς σε ένα Δυτικό κοινό, το οποίο δεν γνώριζε τίποτα από την φεουδαρχική Ιαπωνία σε σημείο να γνωρίσουν δυτικά ρημέικ (Επτά Σαμουράι/ Και οι επτά ήταν υπέροχοι, Γιοτζίμπο / Για μια χούφτα δολλάρια).

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ ΗΤΑΝ ΕΠΗΡΕΑΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΥΡΟΣΑΒΑ ΜΕ ΣΑΜΟΥΡΑΊ

Η βασική έμπνευση  για τον «Πόλεμο των Άστρων» ήταν το «Κρυμμένο Κάστρο», όπου η αφήγηση γινόταν μέσα από την οπτική δύο φτωχών αγροτών που βοηθούν ένα μπαρουτοκαπνισμένο στρατηγό και μια πριγκίπισσα στην επανάσταση τους ενάντια σε ένα παλιό αντίπαλο του στρατηγού. Στον «Πόλεμο των Άστρων» οι δύο αγρότες γίνονται τα δύο ρομπότ R2D2 and C3PO , ο στρατηγός Ροκουρότα  είναι ο Όμπι Γουάν Κενόμπι και η πριγκήπσσα Λέια είναι το ανάλογο της Πριγκήπισσας Γιούκι. Μάλιστα ο Λούκας ήθελε αρχικά να δώσει τον ρόλο του Όμπι Γουαν στον Τοσίρο Μιφούνε, βασικό πρωταγωνιστή των ταινιών του Κουροσάβα και που στο «Κρυμμένο Κάστρο» υποδυόταν τον στρατηγό Ροκουρότα. Όμως επειδή είχε ακουστεί ότι ο «Πόλεμος των Άστρων» θα ήταν παιδική ταινία, ο μεγάλος ηθοποιός αρνήθηκε. Μετά ο Λούκας του πρότεινε τον ρόλο του Ντάρθ Βέϊντερ (με τον οποίο έχει ταυτιστεί ο Τζέημς Έρλ Τζόουνς), αλλά και πάλι αρνήθηκε.

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ ΕΙΧΕ ΑΝΑΛΟΓΙΕΣ ΜΕ ΤΟ “ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΚΑΣΤΡΟ” ΤΟΥ ΑΚΙΡΟ ΚΟΥΡΟΣΑΒΑ

Το Ιπποτικό ιδεώδες και η Ιαπωνική επιρροή  

Επίσης ο «Πόλεμος των Άστρων» ήταν επηρεασμένος από άλλες παραδοσιακές πλευρές της Ιαπωνικής κουλτούρας. Ένα παράδειγμα ήταν το Τάγμα των Τζεντάι, ένα μοναστικό μαχητικό τάγμα, το οποίο παραπέμπει τόσο σε μοναχούς Σαολίν, όσο και στους Σαμουράι. Το όνομα του τάγματος ο Λούκας το εμπνεύσθηκε από τα τζινταϊγκέκι“ (ιαπωνική λέξη για τα “ιστορικά δράματα“, ταινίες με σαμουράι της δεκαετίας 20 και μετά).  Ο Δάσκαλος Τζεντάι Όμπι Γουαν Κενόμπι θα  παίξει τον ρόλο του μέντορα του Λούκ Σκάιγουώκερ στην χρήση του φωτόσπαθου και θα τον πείσει να πολεμήσει στο πλευρό της Πριγκίπισσας Λέια. Επίσης είναι εκείνος που θα αποκαλύψει στον Λούκ ότι ο πατέρας του Ανάκιν ήταν  μαθητής του  και είχε το δικό του φωτόσπαθο. Θα του πει επίσης ότι ο Νταρθ Βέϊντερ ήταν και αυτός Τζεντάι, ο οποίος πέρασε στην σκοτεινή πλευρά.

 Θα αρχίσει λοιπόν μια πορεία μύησης, όπου ο Λούκ Σκάιγουώκερ πρώτα θα αρνηθεί την αποστολή του και αργότερα θα την αποδεχθεί αλλάζοντας τρόπο ζωής και εγκαταλείποντας την Τατουίν όπου μένει. Aυτή η μύηση θα τον μετατρέψει σε ήρωα «που αντιμετωπίζει δοκιμασίες και άθλους, και έρχεται πίσω με την νίκη, βελτιώνοντας την ζωή της κοινότητας του” (Τζόσεφ Κάμπελ και Μπιλ Μόρεϋ, «Η Δύναμη του Μύθου»).

ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΣ ΤΟ ΝΕΟ “ΕΞΚΑΛΙΜΠΕΡ”

Αυτό βέβαια παραπέμπει στον Βασιλιά Αρθούρο (Σκάιγουώκερ) και τον Μέρλιν (Κενόμπι) με αρκετές όμως διαφορές όμως στις δύο ιστορίες. Όσο για την ιστορία της μύησης του Λούκ Σκάιγουώκερ είναι παρμένη από την ιδέα του «Ταξιδιού του Ήρωα» σε 17 στάδια, το οποίο  Λούκας ανακάλυψε στο κλασσικό βιβλίο «Ο Ήρωας με τα χίλια πρόσωπα» του διάσημου ανθρωπολόγου Τζόσεφ Κάμπελ. «Ο Ήρωας με τα χίλια πρόσωπα» βοήθησε επίσης τον Λούκας να ενσωματώσει τις 6 ιστορίες σε μια ενιαία βάση και την δημιουργία του δικού του σύμπαντος επιστημονικής φαντασίας.

Ο “ΗΡΩΑΣ ΜΕ ΤΑ ΧΙΛΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΤΖΟΣΕΦ ΚΑΜΠΕΛ
ΗΤΑΝ ΒΑΣΙΚΗ ΕΠΙΡΡΟΗ ΣΤΟΝ “ΠΟΛΕΜΟ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ” (1977)

Πίσω στην επίδραση της Ιαπωνικής κουλτούρας  μπορούμε να πούμε ότι τo φωτόσπαθο θυμίζει το Εξκαλίμπερ και παραπέμπει στην κατάνα των Σαμουράι. Επίσης οι στολές των Τζεντάι παραπέμπουν τόσο στους Σαολίν, όσο και στους Σαμουράι. Το κράνος και η μάσκα του Ντέθ Βάντερ επίσης παραπέμπει στους πολέμαρχους των Σαμουράι.

Τέλος έχουμε την ιδέα της δύναμης που δίνει τηλεπαθητική δύναμη, υπερφυσικές δυνάμεις και δυνατότητα πρόβλεψης στους Τζεντάι. Περιγράφεται από τον Γιόντα (δάσκαλο Τζεντάι του Κενόμπι και του Σκάιγουώκερ) ως ένα πεδίο που δίνει ζωή και είναι παντού. Αυτό βέβαια παραπέμπει στο «Κι» του Ζεν. Ο μεγαλύτερος φόβος ενός Τζεντάι είναι να παρασυρθεί απο την Σκοτεινή Πλευρά της Δύναμης η οποία αναδύεται μέσω των αρνητικών συναισθημάτων, δηλαδή φόβος, μίσος, οργή κτλ. Ανάλογα με το ποια πλευρά της Δύναμης χρησιμοποιεί ο Τζεντάι έχει και τις ανάλογες δυνάμεις. Στις ταινίες δίνεται η εντύπωση ότι η Σκοτεινή Πλευρά είναι ευκολότερη αλλά δεν είναι πιο δυνατή και αυτό είναι το θέμα διαμάχης μεταξύ Τζεντάι και Σιθ.

Η επίδραση στην πολιτική και την σόου μπίζνες

Ο ΟΜΠΙ ΓΟΥΑΝ ΚΕΝΟΜΠΙ ΚΑΙ Ο ΝΤΑΡΘ ΒΕΪΝΤΕΡ ΩΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΣΑΜΟΥΡΆΙ

Παρόλο που ο «Πόλεμος των Άστρων» εξελισσόταν στα όρια του γαλαξία, υπήρξε μια επίδραση στην πολιτική της δεκαετίας του 70. Έτσι η Γαλαξιακή Δημοκρατία θυμίζει τηις ΗΠΑ ενώ η Σκοτεινή Αυτοκρατορία το Τρίτο Ράιχ και κυρίως την Σοβιετική Ένωση. Έτσι ο Λούκας είχε πιάσει πολύ πριν τον Ρέηγκαν την ιδέα της τελευταίας ως “Αυτοκρατορία του Κακού”. Επίσης ο «Πόλεμος των Άστρων»  είναι η ταινία που επανέφερε τις παραδοσιακές αξίες στο Χόλλυγουντ, με την ξεκάθαρη διάκριση μεταξύ Καλού και Καλού, κάτι που είχε χαθεί στα τέλη της δεκαετίας του 60 με την κυριαρχία της αντικουλτούρας και την λατρεία ηρώων πέρα από το καλό και το κακό η ακόμα και αμοραλιστών. Από την άλλη, οι αντίπαλοι του Αμυντικού Προγράμματος της κυβερνήσεως Ρέηγκαν το 1983, το αποκαλούσαν ειρωνικά «Πόλεμος των Άστρων», κάτι που ώθησε τον Λούκας να κάνει μηνήσεις, όπου έχασε την δίκη.

Η επιτυχία του «Πόλεμου των Άστρων» ενέπνευσε δύο ταινίες: «Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται» (1981) και «Η Επιστροφή των Τζεντάι» (1983), οι οποίες αποτελούν μία αρχική τριλογία, καθώς βίντεο, κόμιξ και πολλά άλλα. Ενώ από το 1999 και μετά, ο Λούκας δημιούργησε μια δεύτερη τριλογία που χρονικά προηγείτο της πρώτης. Αυτή αποτελείτο από τις τανίες «Η αόρατη απειλή», «η Επίθεση των κλώνων» και «Η εκδίκηση των Σιθ» Με μια καινούργια ταινία, τον «Τελευταίο Τζεντάι», να κυκλοφορεί τα Χριστούγεννα, το διαστημικό σύμπαν του Τζωρτζ Λούκας θα μας αφορά για πολλά χρόνια ακόμη.