ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ακολουθήστε μας:
1 May, 2026
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΑΒΑΛΟΝ | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
SECTION
logo
mobile-logo
ΚεντρικήStandard Blog Whole Post (Σελίδα 52)
ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ, ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΑ & ΝΕΟΜΕΣΑΙΩΝΙΚΑ: ΔΥΣΗ

 Επιμέλεια : Γιώργος Πισσαλίδης 

Ένα πασχαλινό αφιέρωμα στη μεσαιωνική λατρευτική μουσική με άξονα την τόσο χαρακτηριστική για την εποχή σεκουέντσα Dies iræ (Ημέρες οργής) σε κείμενο εμπνευσμένο από την Αποκάλυψη του Ιωάννη. Πιο γνωστό ως μέρος του Ρέκβιεμ διαφόρων συνθετών, το Dies iræ εμφανίστηκε κατά τον Μεσαίωνα και ως τραγούδι παρωδικού ύφους αποκτώντας έναν πιο δημώδη χαρακτήρα. Λατρευτικοί ύμνοι μιας υπερβατικής έκφρασης πίστης ολοκληρώνουν το πρόγραμμα με μουσική της Χίλντεγκαρντ φον Μπίνγκεν, της σημαντικότερης συνθέτριας του Μεσαίωνα και μουσική αφιερωμένη στα πρόσωπα των ημερών.

Ερμηνεύουν οι Δημήτρης Κούντουρας (μουσική διεύθυνση, μεσαιωνικά φλάουτα), Ειρήνη Μπιλίνη-Μωραΐτη (τραγούδι, βιέλα), Βάσω Καριώτη, Σοφία Κετεντζιάν, Ίριδα Σκολίδη (τραγούδι).

Η συναυλία είναι μέρος του 1ου Φεστιβάλ Λατρευτικής Μουσικής και δίνεται  στο Φετιγιέ Τζαμί (Πανός & Πελοπίδου μέσα στην Ρωμαϊκή Αγορά) στις 17:00, στις 18:00 και στις 19:00 χωρίς εισιτήρια αλλά με σειρά προτεραιότητας 

Χιλντεγκάρδη του Μπίντεν 

Η Χίλντεγκαρντ   του Μπίνγκεν  ήταν Γερμανίδα μύστρια, συγγραφέας, συνθέτις και φιλόσοφος και κατάφερε να γίνει η σημαντικότερη θρησκευτική ηγέτιδα του 12ου αιώνα στην Ευρώπη.  Θεωρείται από τις πρώτες προσωπικότητες, που συγκέντρωνε τα χαρακτηριστικά του “καθολικού ανθρώπου“, όπως αυτά παρουσιάστηκαν στην Αναγέννηση.   

Δημήτρης Κούντουρας

H Xιλντεγκάρδη θεωρούσε ότι η μουσική ήταν μέσο επικοινωνίας με τον Θεό και μέσο επίτευξης έκστασης, δηλαδή αποτελούσε μια προφανή απόδειξη της φυσικής και αυθόρμητης ικανότητας του ανθρώπινου νου να συνδέεται με τον νου του Θεού. Οι μυστικιστικές ιδιότητες της μουσικής επέτρεπαν στον άνθρωπο να βιώσει ξανά την ομορφιά και την αρμονία του Παραδείσου που είχε χάσει μετά την Πτώση. Η ίδια είχε δηλώσει κάποτε ότι «η ψυχή είναι πολυφωνική». Η Χίλντεγκαρντ συνέγραψε 77 εκκλησιαστικούς ύμνους και το Ordo Virdutum που ήταν ένα θρησκευτικό θεατρικό έργο με μουσική.  Το ενδιαφέρον για την μουσική της Χιλντεγάρδης του Μπίντεν ανανεώθηκε στην δεκαετία του 80 χάρις στους δίσκους των Gothic Voices και των Anonymous 4. 

Το Κέντρο Παλαιάς Μουσικής του Ωδείου Αθηνών παρουσιάζει θεματικά προγράμματα εν πολλοίς άγνωστου ρεπερτορίου του Μεσαίωνα, της Αναγέννησης και του Μπαρόκ υπό τη διεύθυνση του Δημήτρη Κούντουρα, ενώ ως στόχο έχει τη μελέτη και διάδοση της Παλαιάς μουσικής. Στη μέχρι τώρα πορεία του έχει παρουσιάσει και ηχογραφήσει προγράμματα για το Γ΄ Πρόγραμμα (Κοσμική μουσική του Γκυγιώμ ντε Μασώ, Φλωρεντινή Αναγέννηση), το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, την Εθνική Λυρική Σκηνή κ.ά.

 

Πρόγραμμα

Sine nomine – Αυτοσχεδιασμός πάνω στο Dies iræ

Ave nobilis – Ύμνος από τη συλλογή Κάρμινα Μπουράνα (12ος αι.)

Karitas habundat in omnia – Αντίφωνο της Χίλντεγκαρντ φον Μπίνγκεν (1098-1179)

O virga ac diadema – Σεκουέντσα της Χίλντεγκαρντ φον Μπίνγκεν  

Dame, je weil endurer – Ενόργανο βιρελαί (14ος αι.)

Dies irae dies illum – Σεκουέντσα (ανωνύμου, 13ος αι.)

Ai vist lo lop – Παράφραση του Dies iræ (ανωνύμου, Προβηγκία, 13ος αι.)

 

Φετιχιέ Τζαμί @ Ιωάννης Καμπάνης

 Επιμέλεια : Γιώργος Πισσαλίδης  Ένα πασχαλινό αφιέρωμα στη

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Σε στιγμές σαν κι αυτή που ακούς τη φωνή ενός συνομιλητή σου που δεν είναι πλέον σε τούτες τις διαστάσεις, μια έντονη, υποβόσκουσα αμηχανία φορτίζει την ατμόσφαιρα με κείνη την αβάσταχτη υπενθύμιση του ενός και μοναδικού τετελεσμένου ραντεβού που έχουμε όλοι μας με τη Μάνα Γη. Ή τη Μετάβαση. Και εδώ πρόκειται για τη φωνή του Σταύρου Λογαρίδη. Του Σταύρου που δε μασούσε τα λόγια του ποτές. 

Δε μπορώ λοιπόν παρά να καταγράψω τα όσα μοιράστηκε μαζί μου τηλεφωνικά κείνο το απόγευμα της Τετάρτης 16 Οκτωβρίου του 2013 με ακρίβεια πρωτόγνωρα μικρομετρική! Λέξη προς λέξη. Ακόμη και τις λέξεις που ξεστόμισε στα Αγγλικά με προφορά Ελληνική. Τους αστεϊσμούς και τις βρισιές της καθημερινότητας. Κι ας μην το συνηθίζουμε στο “Άβαλον των Τεχνών”. Το απαιτεί η περίσταση. 

Συνέντευξη-φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν   

Εικοσιδυό λεπτά η διάρκεια της εμπειρίας. Κι όμως. Δες πόσα χώρεσε τούτη η μέχρι σήμερα ακυκλοφόρητη συνέντευξη. Προσωπικά από κείνη τη μέρα και μετά, ακούω…διαφορετικά τα αναφερόμενα ιστορικά ηχογραφήματα. Εύχομαι λοιπόν το ίδιο και σε σένα. 

Βαθιά αναπνοή. Και πάμε.     

Σε ευχαριστώ για αυτή την ευκαιρία γιατί σε έχω φωτογραφίσει αλλά δεν έχουμε μιλήσει ποτέ έως και σήμερα. Θεωρώντας το έργο σου σπουδαίο στο σύνολό του, λογίζω ανάμεσα σε όλα όσα μας έχεις προσφέρει ως μνημειώδη σου στιγμή το “Ακρίτας”. Έχεις λοιπόν την καλοσύνη να μοιραστείς μαζί μας οποιαδήποτε πληροφορία που αφορά αυτό το υπέροχο έργο; Είτε για αυτή καθαυτή την ηχογράφησή του, το πώς προέκυψε το όλο concept, πώς προέκυψε η συνάντηση σου με τους υπόλοιπους συμβαλλόμενους μουσικούς, μα και τον Κώστα Φέρρη…

«Ναι. Βασικά όταν τελείωσαν οι Poll, τελείωσαν με το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης όπου εγώ δεν συμμετείχα…»

Πράγματι, το 1972...

«Δε θυμάμαι… Το ‘72 ήτανε; Οκέι. Ενώ λοιπόν είχα μέσα μου ας πούμε μια λαχτάρα για μια «άλλη» μουσική, για ένα πιο ψαγμένο πράγμα, ίσως να μην είχα την ενέργεια ώστε να γίνει εκείνη τη στιγμή… Η όλη φάση του φεστιβάλ λοιπόν, αυτό το κοντράστ ας πούμε, με έκανε ακόμα πιο ακραίο στο να θέλω να το κάνω αυτό. Γιατί βρισκόμενος στο ένα άκρο, αυτό με έστελνε στο άλλο ας πούμε.

Τότε ήταν λοιπόν που είχα πάει Αγγλία και γνώρισα τον Κώστα το Φέρρη. Και ξεκινήσαμε να λέμε για διάφορα project. Αλλά για project ολόκληρα, όχι τραγούδια! Γιατί ο Κώστας μόλις είχε τελειώσει το “666” με το Βαγγέλη Παπαθανασίου και είχε μεγαλεπήβολα σχέδια ας το πούμε… Και άρχισε λοιπόν να μου λέει για την Αποκάλυψη του Ιωάννη και τέτοια, και θέλω να το κάνω ταινία, και μου λέει «θέλεις να κάνουμε καμία rock όπερα, για το Βούδα;», είχε και το Σπανουδάκη. Ήμασταν μια παρέα όλοι τότε.  Και ο Λουκάς ο Σιδεράς ήταν εκεί. Όπως και κάποιοι άλλοι μουσικοί, μα και κάποιες φίλες μας. Όσοι (Έλληνες) δηλαδή βρισκόμασταν εκεί στο Λονδίνο… 

Κώστας Φέρρης: Ο ιθύνους νους και στιχουργός του “Ακρίτας”

Έτσι λοιπόν ξεκινώντας από μια ιδέα να φτιάξουμε ένα έργο ενιαίο τέλος πάντων, ο Φέρρης επειδή, ξέρεις, από ιδέες είναι πολύ φουλ,  πετάει σε μια φάση τη λέξη Ακρίτας! Του λέω τι είναι αυτό; Του Καζαντζάκη μου λέει, Ακρίτας. Τακ. Μπαίνω λοιπόν εγώ μες το κόλπο και αρχίζει και αυτός να το εξπαντάρει, να το ξεχειλώνει όπως το συνηθίζει άλλωστε, και το πηγαίνει στον Ακρίτα γενικώς. Για κάθε περίπτωση. Και έτσι λοιπόν σιγά-σιγά αρχίζουμε να κάνουμε μαζί αυτή την ιστορία. Κάνουμε λοιπόν μια οντισιόν, και εντωμεταξύ ο Άρης ο Τασούλης, από τους Poll, παρά τα γεγονότα, διάλεξε να έρθει μαζί μου. Τα παιδιά (σ.σ.: οι Poll) πήρανε έναν άλλο μπασίστα δηλαδή και ο Άρης ήρθε μαζί μου. Ήτανε λοιπόν να βρούμε και ένα ντράμερ να κάνουμε ένα γκρουπάκι. Και έρχεται ο Γιώργος ο Τσουπακής για οντισιόν. Με το που ανεβαίνει πρώτος και παίζει, τους υπόλοιπους τους έστειλα σπίτι τους! Ούτε οντισιόν ούτε τίποτα, λέω παιδιά αυτός είναι, τελειώσαμε» 

Ε, βέβαια!…

«Με τη μία! Είναι αυτό. Πώς το λένε! Ήταν γραφτό. Φαντάσου αυτός δούλευε στα καράβια. Εννοώ δούλευε στις ορχήστρες στα καράβια. Όπως και στο μανάβικο του πατέρα του. “Διαλέχτε” φώναζε και τα λοιπά, ξέρεις. Φοβερός ντράμερ όμως!» 

Μα το ξέρω!… 

«Εγώ όμως είχα στο νου μου και τον Δήμη το Παπαχρήστου (σ.σ.: τον κιθαρίστα Δήμη Παπαχρήστου) με τον οποίον ήμασταν κολλητοί. Έως και στην Πόλη παίζαμε μαζί (σ.σ.: στην Κωνσταντινούπολη όπου γεννήθηκαν). Όχι μουσική. Όντας μικρά παιδιά, δίχως να το ξέρουμε. Γιατί μετά όταν μεγαλώσανε και είπαμε που πήγαινε ο καθένας, καταλάβαμε πως πηγαίναμε ακόμη και στην ίδια εκκλησία ας πούμε!… Και έτσι λοιπόν έγινε το γκρουπ. Το οποίο ήτανε βασικά τρίο, όμως ήτανε και ο Δήμης μέσα. Όπως ήτανε και ο Αργύρης ο Κουλούρης με τους Aphrodite’s Child, καταλαβαίνεις!…»

Ακριβώς, ακριβώς αυτό!

«Με τον Δήμη ήμασταν πιο καλά…»

Προσέχω που τον λες Δήμη και όχι Δήμο τόσην ώρα…όχι Δήμο, άρα έτσι να τον γράψω κι εγώ”

«Μα Δήμη τον λένε»

Ε, λοιπόν το ξέρεις πως ακόμη και στην επανέκδοση του «Ακρίτας» σε cd που έχω εδώ στα χέρια μου αναγράφεται Δήμος;;; 

«Σοβαρά; Ναι, Δήμη να τον γράψεις»

Έγινε!

«Και κάπως έτσι λοιπόν αρχίσαμε τις πρόβες πολύ ωραία και τα λοιπά, και όταν πλέον ήρθε η ώρα να μπούμε στο στούντιο να τα ηχογραφήσουμε, να ξέρεις τότε υπήρχανε μόνο δυο καλά στούντιο στην Αθήνα. Εκείνο της Columbia…»

Το θρυλικό στον Περισσό! Αυτό που το αφήσανε οι άτιμοι και έγινε σκουπιδότοπος, ξέρω (και οργίζομαι)!…

«Αυτό. Άστα. Και το άλλο του Σήφη στην Μαυροματαίων κοντά που είναι… δε θυμάμαι ακριβώς τώρα. Εκεί γράψαμε και με τους Poll. Και μετά έγινε του Σμυρναίου του Γιάννη και ονομάστηκε Polysound. Εμείς πήγαμε και γράψαμε στην Columbia τότε. Αλλά μας δίνανε μόνο τρία στούντιο το μήνα! Για αυτό και κάναμε έντεκα μήνες για να τελειώσουμε το δίσκο με λίγα λόγια…. Γιατί υπήρχε πολύς κόσμος που περίμενε τότε. Γινόντουσαν παραγωγές πολλές. Αλλά αυτό μπορείς να πεις ότι μας βγήκε και σε καλό τελικά, αφού πήραμε το χρόνο μας για να το κάνουμε. Το σκεφτήκαμε, πετάξαμε πράγματα, διορθώσαμε, δηλαδή υπήρχε μια άνεση χρόνου…»

…Και επαναπροσδιορισμού, πράγματι. Όμως μαζί με τον ανυπέρβλητο Σμυρναίο ήταν και ο Γιώργος Κωνσταντόπουλος, σωστά; 

«Όχι. Ο Γιώργος ήτανε στην Columbia, ο Σμυρναίος ήταν στο Polysound»

Σοβαρά; Κοίτα να δεις πάλι. Στο οπισθόφυλλο του εξωφύλλου του cd αναγράφεται ως ηχολήπτης…

«Κοίτα. Ο Κωνσταντόπουλος έχει κάνει τον Ακρίτα όλο, και ο Σμυρναίος έχει  κάνει τον «Παν», και το «Της Ζωής μου η Πρώτη Σταλιά». Τον «Παν» δηλαδή που είναι μέσα στον Ακρίτα. Για αυτό ίσως. Δε θυμάμαι τι γράφει εκεί»

Μάλιστα. Και η ιδέα του να ονομαστεί ως “σουίτα χορού για κουαρτέτο και playback” πιανού ήτανε;

“Του Φέρρη”

Α, του Φέρρη. Και ως playback τι εννοούσε λοιπόν;;; Τη μπάντα που έπαιζε από πίσω;

«Θεωρούσε ότι η μπάντα που έπαιζε δεν ήτανε λάιβ, ότι είχαμε βάλει και αρκετά μέρη μετά. Κατάλαβες τι λέω; Ότι δηλαδή όταν παίξαμε, δεν ήταν τελικά ατόφιο αυτό που παίξαμε, αφού μετά κάναμε και ένα-δυο overdubs…»

Κατανοητό. Υπάρχει τώρα κάποια ιστορία πίσω από αυτό το μοναδικό εξώφυλλο του δίσκου που από ότι αναφέρεται εδώ επιμελήθηκε, η τέλος πάντων  “σκαρφίστηκε” ο Κώστας;;; 

“Ε, και εκεί είναι του Κώστα η όλη ιστορία. Αλλά πρόσεξέ με! Μη φανταστείς κολλητιλίκι και πατρονάρισμα! Μιλάμε τον ψάχναμε!!! Αλλά όποτε μα όποτε τον βρίσκαμε, έδινε άλλη μια Ιδέα. Άλλο αυτό. Δεν ήτανε δηλαδή όλο από κοντά και αυτό γιατί ο Κώστας είναι “τεμπέλαρος” μιλάμε. Πού τον βρίσκεις, πού τον χάνεις. … Μη γράψεις ότι είναι τεμπέλαρος (γελά)…»

Κάτι κάτι άλλο που θα ήθελα να διευκρινίσουμε γιατί το λέει στη Wikipedia στο λήμμα το δικό σου, στο Σταύρος Λογαρίδης, δεν ξέρω αν το έχεις δει ποτέ. Αναφέρει λοιπόν ότι αμέσως μετά από την ηχογράφηση του δίσκου, συνεργαστήκατε ως μπάντα, ζωντανά, με τα Μπουρμπούλια. Είναι αλήθεια αυτό;

«Ναι. Στο μαγαζί “Μαϊμού”. Στη “Μαϊμού” στην Πλάκα. Ναι. Για μια σεζόν. Με τον Ντάλλα, τον Τσιλογιάννη, και ποιος ήταν ο άλλος να δεις ρε Χρηστάρα….α, ναι και τον Δεληγιαννίδη. Παίζαμε στο ίδιο μαγαζί»

Ωραία. Αλλά ξέρεις τι άλλο λέει εδώ πέρα ρε συ; Ότι την εποχή εκείνη ηχογραφήθηκαν έξι τραγούδια στη Γερμανία με τον Παπαχρήστου, τον Τασούλη και τον Τσουπάκη…

«Ναι, αλλά ήταν στην Αγγλία αυτό»

Είδες λοιπόν γιατί σε ρωτώ;, Αν δε ρωτήσω εσένα, ποιον να ρωτήσω άλλωστε;;; Στη Γερμανία λέει εδώ. Και αργότερα λέει θα έρθει στο συγκρότημα και η Αριάδνη MacKinnon Andrew και ο Παπαδόπουλος με τους οποίους ταξιδέψατε στο Λονδίνο για να ηχογραφήσετε με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου πέντε τραγούδια, τα οποία έχουν παραμείνει ακυκλοφόρητα μέχρι σήμερα!…

«Θα το κοιτάξω για τη Γερμανία… Γιατί και στη Γερμανία είχαμε κάνει δουλειά μα αυτό δε θυμάμαι να ήτανε εκεί! Θα μπω να το διορθώσω. Γιατί ο καθένας μπαίνει και γράφει ότι θέλει; Αυτό πώς γίνεται ρε γαμώτο;;;»

Κοίταξε να σου πω την αλήθεια δεν νομίζω να έχει ο καθένας πρόσβαση σε αυτή ρε γαμώτο. Δεν μπορεί να μην περνάει ένα φιλτράρισμα πληροφοριών, είναι δυνατόν;;; 

«Δε ξέρω… Νομίζω ότι όποιος θέλει μπαίνει και προσθέτει ότι θέλει… Έχει κάνει και μια φίλη μου διόρθωση εκεί από ότι μου έχει πει. Κάνεις απλά ένα sign in, εγγράφεσαι, και προσθέτεις ότι θες…»

Σοβαρά; Κατάλαβα. Ε, αν θες, να μπεις να το διορθώσεις κάποια στιγμή… Όμως το κονέ με την MacKinnon αλήθεια πώς έγινε; Πώς τη γνωρίσατε δηλαδή; 

«Το κονέ με την MacKinnon έγινε αφού από το ‘72 που τη γνώρισα ήταν γκόμενά μου τρία χρόνια, τέσσερα. Και φίλη μου. Οπότε την έφερα και στη μπάντα»

Γιάννης Πετρίδης, Andrew MacKinnon και Σταύρος Λογαρίδης

Μια χαρά. Και ο Παπαδόπουλος; 

«Ο Γιάννης; Κοίτα να δεις, με το Γιάννη είναι τραγικό, δεν ξέρω αν το ξέρεις…»

Όχι, συγχώρα με, δεν ξέρω κάτι…

«Χρήστο μου, ο Γιάννης ήτανε από τα πιο genius τυπάκια που κυκλοφορούσανε τότε!… Ηλεκτρονικός. Κάτι σαν τον… πώς λεγόταν αυτός ο Έλληνας ο ηλεκτρονικός, ο μουρλός, που είχαν οι Beatles… Μάγδας; Μάρδας;…»

Αλέξης Μάρδας

«…Ε. Σαν τον Μάρδα ένα πράγμα, αλλά πολύ genius σου μιλάω και πολύ bright παιδί. Και έφτιαχνε κάτι ήχους τύπου Amon Dull… Και είχαμε πάρει και ένα VCS3 (σ.σ.: αναλογικό συνθεσάϊζερ της EMS) που είχανε και οι Pink Floyd, είχαν οι Who, είχα και εγώ ένα. Κάτι βαλιτσάκια ήτανε. Το είχαμε πάρει μαζί με το Λουκά (σ.σ.: Σιδερά) από την Αγγλία. Τέλος πάντων, αυτό το παιδί αυτοκτόνησε! Τότε. Εικοσιενός ετών, εικοσιδύο που ήτανε. Και ήτανε μια πολύ άσχημη στιγμή της ζωής μου… Γιατί αν ζούσε, θα είχε αλλάξει τον Ήχο πάρα πολύ!… Ήταν άλλος ένας Eno, πώς να στο πω;…»

Ναι, ένας Έλληνας Brian Eno, κατάλαβα! Ή άλλος ένας Robert Fripp αν θες. Άνθρωποι που άλλαξαν τον Ήχο ριζικά… 

«Τέτοιο πράμα. Πολύ δυνατός σου λέω όμως!… Αλλά το ‘70!!! Με συχνότητες. Τα έφτιαχνε και μόνος του. Με κάτι γεννήτριες, κάτι πολύ περίεργα… Κάτι ήχους που υπάρχουν μέσα εδώ (σ.σ.: στο σημείο αυτό μου κάνει με το στόμα ήχους από συνθεσάιζερ). Και γενικώς στον ήχο, στην κονσόλα, του ήχου στην κονσόλα, ήτανε πολύ μπροστά. Αλλά… έφυγε το παιδί αυτό…»

…Τα ψυχολογικά… Τι να πεις… Και με αυτόν είχατε ταξιδέψει στο Λονδίνο και γράψατε με τον Βαγγέλη τα πέντε κομμάτια, τα πέντε τραγούδια;

«Ο Γιάννης δεν είχε έρθει μαζί μας τότε. Είχε έρθει η MacKinnon, o Δήμης, ο Τσουκάκης, εγώ…»

Ο Τασούλης; 

«Όχι. Ήταν η MacKinnon. Ο Τασούλης δεν ξέρω τι είχε πάθει να πούμε… Κάτι. Κάτι…  Δεν ξέρω τι είχε πάθει ο άνθρωπος, άρρωστος ήταν, μετά πέθανε, κάτι δεν πήγε καλά… Εξαφανίστηκε ο Άρης…  Ή δε γούσταρε, ή απογοητεύτηκε, ή… Τον χάσαμε. Πέρασαν και τα χρόνια, πέρασαν τρία χρόνια ας πούμε…»

Κατάλαβα. Και αυτά τα πέντε κομμάτια που έχουν μείνει ακυκλοφόρητα; Είναι αλήθεια αυτό;

«Ναι, ναι. Αυτά βγήκαν και στη δίκη τότε που κάναμε με τον Βαγγέλη, ότι τα είχαμε αφήσει στο στούντιο του, δε τα έφερε ο άνθρωπος. Και ναι, έχουνε μείνει έτσι. Αλλά σου πω την αλήθεια…”

…Και δε θα κάνεις κάτι με αυτά δηλαδή;

«Δεν ξέρω που είναι αυτά. Κάτι ταινίες που έχω σπίτι , μπορεί ένα δέκα τοις εκατό να είναι εκεί μέσα»

Ρε συ, ήμαρτον, αυτά είναι κρυμμένος θησαυρός ρε συ…

«Δεν είναι και πολύ «θησαυρός», δεν ξέρω αν ήταν τόσο καλά!…» 

(γελώ) Ειλικρινέστατος…

«…Δε ξέρω γιατί ήμουν σε ένα τρίπ πολύ… «Ακρίτας» τότε, και δεν κάθεται κάθε φορά αυτό που θες να κάνεις… Και με το Βαγγέλη δε τα είχαμε πάει και πάρα πολύ καλά… Γιατί έλειπε αρκετά από το στούντιο, δηλαδή δεν έκανε παραγωγή πολύ. Βαριότανε… Οπότε δεν ξέρω. Μπορεί βέβαια να τα ακούσω τώρα και να μου αρέσουν. Αλλά εκείνη την εποχή είχα λίγο αρνητικό feeling ας πούμε. Δεν τα πολυαγάπησα. Αλλιώς θα τα είχα, και ίσως να τα είχα κυκλοφορήσει» 

Μάλιστα. Κατανοητό. Πες μου αν θες τώρα λοιπόν δυο λόγια για το “Άνθρωπε” που έκανες με τους Poll νωρίτερα… 

«Κοίτα να δεις. Και στους Poll υπάρχει ένας που ήταν… ο Σπύρος που έπαιζε sitar. Την «έκανε» και αυτός. Βέβαια λίγο αργότερα από μένα. Αλλά όταν εγώ βρήκα τους Poll, ήμασταν εγώ, ο Σπύρος, οι δυο κοπέλες, η Νάνσυ και η Μαιρούλα, ο Robert, o Κώστας… Έξη άτομα. Μετά ήρθε ο Παπαϊωάννου, επτά. Πριν έρθει ο Παπαϊωάννου όμως τα κορίτσια φύγανε γιατί δεν μπορούσαν να δουλέψουν βράδυ. Δεν θέλανε να δουλέψουν βράδυ, κι ο Σπύρος έφυγε για άλλους λόγους. Έτσι έμεινα εγώ με τον Κώστα και τον Robert, πήραμε τον Παπαϊωάννου και αρχίσαμε να δουλεύουμε. Αλλά το original γκρουπ που  κατά την γνώμη μου κακώς δε συνέχισε, ήταν αυτό που σου ‘πα…

Τώρα, στο “ταγάρι”, τη συνθετική γραμμή γενικώς την έδινε ο Κώστας. Εγώ δεν είχα το χρόνο να μαζέψω κομμάτια. Διότι όταν τους πρωτογνώρισα, μέσα σε λίγους μήνες μπήκαμε στο στούντιο. Άρα η συνθετική γραμμή και όλο το υλικό στο “χαρτί” και στην κιθάρα, ήταν του Κώστα. Ο ήχος των Poll τώρα, αυτό που ακούς δηλαδή, τα εξωτικά τα όργανα, τα όργανα των παιδιών, ο ήχος των κιθαρών, τα κρουστά, τα αρχ@#$ια μου τα μύδια μου, τα πολλαπλά φωνητικά, ήταν δικά μου. Ο Ήχος. Κατάλαβες τι λέω; Ο ζουράρης, ο τζουράρης, ο ένας, ο άλλος, κατάλαβες μωρέ τι σου λέω…»

Κατάλαβα, ναι, κατάλαβα. Ωραία, και για αυτή την μοναδική μορφολογία της πρώτης έκδοσης με το πανέμορφο ταγάρι, ποιον πρέπει να θεωρήσουμε υπεύθυνο;;;

«Κοίταξε, ήταν τόσο…αυθόρμητο, που δεν μπορείς να πεις ότι υπεύθυνος ήταν π.χ. αυτός. Ήταν συνδυασμός πραγμάτων δηλαδή. Για παράδειγμα το ότι ο Robert δε συμμετείχε ενεργά στο δημιουργικό, μπορεί να ήταν στην τελική και θετικό, αφού μπορεί να είχαμε μπερδέψει τα μπούτια μας εκεί και να μη μπορούσαμε να βγάλουμε μια απόφαση…κατάλαβες τι λέω;»

Κατάλαβα. 

«Ήταν όλα πολύ ζυγισμένα. Από μόνα τους»

Ναι. Αντιλαμβάνομαι απόλυτα. Και μετά έχουμε βέβαια άλλο ένα σημαντικό σου έργο. Τον αποκαλούμενο «ασπρόμαυρο» δίσκο σου. Αυτόν με το ονοματεπώνυμό σου. Όπου παραγωγή έχει κάνει ο Γιάννης Πετρίδης…

«Ναι. Για την εποχή εκείνη, μα ακόμη και για τώρα (σ.σ.: θυμίζω, 2013 η συνέντευξη), Ο Ρασούλης, ο Φαληρέας, και μέσα παίζουν διάφοροι… Ο Τρανταλλίδης…είναι ιστορία ολόκληρη και αυτό…»

…Βέβαια! Μα τι λες τώρα; Να σε ρωτήσω κάτι λοιπόν που ανέκαθεν είχα απορία μιας που ανέφερες Τρανταλίδη. Είναι και ο (σ.σ.: θεόθεος) Φιλιππίδης εδώ στο μπάσο. Άρα μήπως δεν είναι τυχαίο λοιπόν αφού ήταν συνεργάτες σου εν έτει 1973, το ότι ονομάσανε αυτό το απίστευτα πρωτοποριακό για τη χώρα μας jazz/fusion σχήμα, τους Sphinx, με τον τεράστιο Μάρκο Αλεξίου στο πιάνο το 1979, επειδή εσύ πρώτος, στα πρώτα σου μουσικά βήματα είχες βαπτίσει το πρώτο σου συγκρότημα Sphinx;;;

«(γελά) Απίστευτο έτσι;»

Μα αυτό λέω! Για πες. Έχει να κάνει;

«Όχι»

Όχι, ε; Δηλαδή είναι μια απλή σύμπτωση. Απίστευτο, έτσι; 

«Ναι!»

Νταξ… Τι να πω. Πάντως μπαντάρα οι Sphinx!…

«Ε, ναι ρε! Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν τους παίζανε στα ραδιόφωνα, ή να τους έχουν πιο ζωντανούς… Σπρώχνουνε λίγο τη jazz, όσο θα μπορούσανε, αλλά αυτό τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια ας πούμε. Παρέα ήταν και αυτοί οι άνθρωποι, και γαμηθήκανε για το τίποτα…»

Ξέρω… Και μετά μπήκε και ο Λάκης ο Ζώης… Δε το συζητώ… Έχει γράψει Ιστορία αυτό το σχήμα!

«Ε, ναι! Και ο Μάρκος ο Αλεξίου… Τίποτα. Αυτοί είναι άνθρωποι που ΔΩΣΑΝΕ, δεν πήραν τίποτε πίσω, και δε μιλάνε κιόλας για αυτό!…»

Ξέρω!… Το ξέρω!… Και κάτι τελευταίο Σταύρο μου. Τη γνώμη σου, την προσωπική σου άποψη γιατί εγώ το θεωρώ πάρα πολύ αξιόλογο και ενδιαφέρον και αυτό το έργο. Για τα «Απέραντα Χωράφια» του Κώστα…

«Καταπληκτική δουλειά!»

Συμφωνείς λοιπόν. Είχες κάποια συμβολή και συ σε αυτό που ίσως δεν γνωρίζουμε ή το έκανε «ολομόναχος» χωρίς εσένα;…

«Η συμβολή μου ήταν που τον άφησα μόνο!!!»

(γελώ γοερά) Σωστό και αυτό! Πολύ χαίρομαι που το θεωρείς και συ ξεχωριστό…

«Ε, τι κουφοί είμαστε;;;»

Μόνο αυτό δεν είσαι! Να’σαι πάντα καλά. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

[vc_row][vc_column][eltd_block_one category_id="0" author_id="0" featured_thumb_image_size="original" display_pagination="yes" pagination_type="np-horizontal"][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column width="1/2"][eltd_post_layout_two

ΙΣΤΟΡΙΑ - ΙΔΕΕΣ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

 τῆς Μαρίας Κορνάρου*

Τὸ βασικὸ ἴσως ἔργο γιὰ νὰ ἐξοικειωθεῖ κανεὶς μὲ τὴν σκέψη τοῦ Ἄγγλου φιλοσόφου Ρ. Σκρούτον κυκλοφόρησε λίαν προσφάτως ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις «Παπαδόπουλος» σὲ πρώτη ἑλληνικὴ μετάφραση. Κατά πως φαίνεται, ὑπάρχει ἐνδιαφέρον γιὰ τὸν Σκρούτον, καθὼς μετὰ τὴν ἔκδοση τοῦ «Τρελοί, τσαρλατάνοι, ταραχοποιοὶ» τὸ 2018, ἔρχεται τώρα ἡ νέα αὐτὴ μετάφραση τῶν ἐκδόσεων «Παπαδόπουλος», ἐνῶ κυκλοφοροῦν καὶ ἄλλα ἔργα τοῦ συγγραφέως. 

Πρόκειται γιὰ ἀπρόοπτη ἐξέλιξη, καθὼς ὁ Σκροῦτον, ὅπως λέει καὶ ὁ ‒«χαμένος στὴ μετάφραση» τῆς ἐν λόγῳ ἔκδοσης‒ τίτλος, εἶναι ἕνας συντηρητικός. Μία ἀρκετὰ ταλαιπωρημένη λέξη στὴ χώρα μας. Ὁ ὅρος “conservatism” ἀναφέρεται σὲ ἕνα ρεῦμα πολιτικῆς σκέψεως τὸ ὁποῖο, ὅπως πίστευε καὶ ὁ ἴδιος ὁ Σκρούτον, εἶναι χαρακτηριστικὸ τοῦ ἀγγλοσαξονικοῦ χώρου, χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι οἱ προτάσεις καὶ οἱ ἀξίες του δὲν εἶναι κοινὲς καὶ σὲ ἄλλες δυτικὲς χῶρες. Ἁπλῶς, δὲν ἐκφράζονται μὲ τὰ ἴδια λόγια, οὔτε κάτω ἀπὸ τὴν ἴδια πολιτικὴ «ταμπέλα»: ἔτσι, «προοδευτικὸ» κόμμα –καλύτερα, κόμματα- συναντᾶμε παντοῦ, «συντηρητικὸ» ὅμως μόνο στὴν Ἀγγλία. 

Eντμουντ Μπερκ: Ο πατερας του αγγλοσαξωνικού Συντηρητισμού

Ἴσως αὐτὰ εἶχαν στὸ μυαλό τους οἱ μεταφραστὲς καὶ ἐπιμελητὲς τῆς ἐκδόσεως ὅταν ἀποφάσισαν νὰ παραποιήσουν τὸν τίτλο τοῦ πρωτοτύπου, “How to be a conservative” («Πῶς νὰ εἶστε συντηρητικός»), ἀντικαθιστώντας τον μὲ τὸ «Πῶς νὰ (μὴν) εἶστε συντηρητικός». Φρονοῦμε βεβαίως ὅτι ὁ Σκρούτον, παρότι  ἀναγνωρίζει ὅτι ὁ συγκεκριμένος ὅρος καὶ ἡ πολιτικὴ κληρονομιά του εἶναι ἀγγλοσαξονικός, ἀπευθύνεται σὲ ὅλους μὲ τὸ παρὸν βιβλίο. Δηλαδή, στοὺς ἀνεξαρτήτως ἐθνικότητας συντηρητικούς, ἤ, ἀκόμη περισσότερο, στοὺς ἀνεξαρτήτως ἐθνικότητας «περίεργους», οἱ ὁποῖοι διαισθάνονται μία δυσφορία μὲ τὴν κρατούσα πολιτικὴ συζήτηση ποὺ δὲν μποροῦν νὰ τὴν ἐκφράσουν. 

Γιὰ αὐτοὺς ἀναπτύσσει τὴν κριτικὴ πρὸς βασικὲς πολιτικὲς ἔννοιες («ἐθνικισμός», «σοσιαλισμός», «καπιταλισμός», «πολυπολιτισμικότητα», «περιβαλλοντισμός», «διεθνισμός») τοὺς ὁποίους χρησιμοποιεῖ ὡς ὄχημα, ἀνὰ κεφάλαιο, γιὰ νὰ ἀναπτύξει τὶς ἰδέες του. Αὐτοὺς προσκαλεῖ νὰ δοῦν τὰ πράγματα μέσα ἀπὸ ἕνα ἄλλο πρίσμα: τοὺς καλεῖ νὰ γίνουν συντηρητικοί. Ἢ νὰ σκεφτοῦν γιὰ λίγο, ὅσο κρατήσει ἡ ἀνάγνωση τοῦ βιβλίου, σὰν νὰ εἶναι συντηρητικοί. 

Γιὰ αὐτὸ καὶ εἶναι σημαντικὸς ὁ πρωτότυπος τίτλος, ἀκόμη δὲ περισσότερο γιὰ τὸν Ἕλληνα ἀναγνώστη. Ἀπὸ τὸ παρὸν βιβλίο, χρειάζεται μία πρόταση γιὰ τὸ «πῶς νὰ εἶναι συντηρητικὸς» -τὸ «πῶς νὰ μὴν εἶναι συντηρητικός», τὸ ἔχει ἐμπεδώσει ἐδῶ καὶ ἀρκετὰ χρόνια. 

Αὐτὸ ποὺ ἔβαλε ὡς στόχο ὁ Σκρούτον καὶ πέτυχε μὲ τὸ παρὸν ἔργο του, εἶναι νὰ δώσει στὴν ἔννοια τοῦ συντηρητισμοῦ ἕνα θετικὸ περιεχόμενο: νὰ ὁρίσει, δηλαδή, τί εἶναι αὐτὸ ποὺ θέλει ὁ συντηρητισμός, ποιός εἶναι ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο ἀντιτάσσεται στὶς σύγχρονες διεθενῖς τάσεις. Πράγματι, τὸ πρόβλημα ποὺ ἔχει ὁ συντηρητισμὸς σὰν πολιτικὴ πρόταση, εἶναι ὅτι συχνὰ παρουσιάζεται ὡς ἁπλὰ ἀντιδραστικός, σταθερὰ ἀρνητικὸς σὲ κάθε νέα ἐξέλιξη χωρὶς νὰ ἔχει ἐν τωμεταξὺ ὁ ἴδιος κάτι νὰ προτείνει. Ἀντίστοιχη εἶναι καὶ ἡ ἀντίληψη γιὰ τὸν «συντηρητικὸ» τύπο στὴν χώρα μας, ὅτι δηλαδὴ πρόκειται γιὰ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ ἀντιτίθεται στὶς προοδευτικὲς μεταρρυθμίσεις περισσότερο ἀπὸ κόμπλεξ ἢ ἀπὸ κάποια «φοβία». 

Ὅπως ἐξηγεῖ στὸ παρὸν βιβλίο ὁ Σκρούτον, ὁ συντηρητικὸς ἄνθρωπος δὲν ἐνδιαφέρεται νὰ πεῖ «ὄχι» σὲ τίποτε -ἐνδιαφέρεται μόνο νὰ προστατέψει κάτι πολὺ σημαντικό, τὴν κοινωνία στὴν ὁποία ζεῖ. Ὁ συντηρητικὸς ἄνθρωπος βλέπει τὸν ἑαυτό του σὰν μέλος τῆς κοινωνίας, μὲ ὅλη τὴν σημασία τῆς λέξης. Δηλαδή, ἀναγνωρίζει ὅτι ἔχει ὑποχρεώσεις ἀπέναντι στοὺς συμπολῖτες του, ἀλλὰ καὶ δικαιώματα ποὺ τοῦ ἀναγνωρίζονται. Ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἡ σχέση μὲ τοὺς ἄλλους στὰ πλαίσια τῆς κοινωνίας εἶναι σύνθετη καὶ ἀπολύτως πραγματική, δὲν μπορεῖ νὰ διατηρηθεῖ χωρὶς νὰ ὑπάρχουν κάποια ὅρια: πρέπει νὰ γνωρίζω ποιός ἀνήκει καὶ ποιός ὄχι, καὶ μὲ ποιούς ὅρους. Πρέπει ἀκόμη, νὰ γνωρίζει τί εἶναι αὐτὸ στὸ ὁποῖο ἀνήκει, ποιά τὰ στοιχεῖα τῆς ταυτότητάς του. Ἀπὸ τὴν ἀνάγκη νὰ προστατευθεῖ αὐτὸ τὸ ἁπτὸ αἴσθημα τοῦ «ἀνήκειν» -τὸ αἴσθημα ὅτι εἶμαι μὲ τοὺς ἀνθρώπους μου, ὅτι εἶμαι σπίτι μου- προκύπτει ἡ κάθε ἄρνηση καὶ ὁ κάθε σκεπτικισμὸς τοῦ συντηρητικοῦ. 

Η προστασία της παράδοσης και του έθνους είναι βασικό για τον Συντηρητικό

Δὲν πρόκειται γιὰ ἄρνηση, λοιπόν, ἀλλὰ γιὰ κατάφαση: κατάφαση τῆς κοινωνίας στὴν ὁποία ζῶ, καὶ τῆς κληρονομιᾶς ποὺ αὐτὴ διατηρεῖ καὶ ἀπὸ τὴν ὁποία καθορίζεται. Γιὰ νὰ προστατεύσουμε τὸ σπίτι μας, πρέπει νὰ προστατεύσουμε τὰ θεμέλιά του, δηλαδὴ τὴν ἐθνική μας ταυτότητα. Αὐτὴ συνίσταται στὸν κοινὸ πολιτισμό, τὴν πατρώα θρησκεία, τὴν ἀνάμνηση τῆς ἱστορίας μας, τὸν τόπο μας στὸ χάρτη, τὴν ἀντίληψή μας γιὰ τὴν ὀμορφιά, καὶ τὴν πολιτική μας παράδοση. Πρέπει νὰ προστατεύσουμε τὴν ἄμεση, ἀδιαμεσολάβητη σχέση μας μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ποὺ μᾶς φέρνει κοντά τους χωρὶς ὑποχρεώσεις ἄλλες ἀπὸ αὐτὲς ποὺ νοιώθουμε νὰ ἔχουμε ἀπέναντί τους ἐντελῶς φυσικά. 

Καρικατούρα της σύγχρονης κριτικής θεωρίας

Μὲ αὐτοὺς τοὺς ὅρους, δὲν εἶναι οἱ συντηρητικοὶ ποὺ ἀρνοῦνται τὶς «προοδευτικὲς» ρυθμίσεις, ἀλλὰ εἶναι οἱ ἀντίπαλοί τους ποὺ ἀπειλοῦν, μὲ τὶς προτάσεις τους, νὰ γκρεμίσουν κάτι ποὺ ἀνήκει σὲ ὅλους ἀπὸ κοινοῦ. Ἴσως, διαβάζοντας τὸν Σκρούτον, μποροῦμε νὰ πλησιάσουμε ξανὰ σὲ αὐτὴ τὴν χαμένη αἴσθηση ἑνότητας, ποὺ τὴν ἔχουν φθείρει ἡ ἔντονη πολιτικὴ διάσπαση καὶ ἀντιμαχία τῶν τελευταίων ἐτῶν. Αὐτὴ ἡ αἴσθηση ἑνότητας εἶναι ἀληθινή: ὅπως ἐξηγεῖ ὁ Σκρούτον, δημοκρατία ὑπάρχει μόνο ἐντὸς τοῦ ἔθνους. Ἐὰν, λοιπόν, θέλουμε νὰ συνεχίσουμε νὰ διαφωνοῦμε, νὰ κάτι ποὺ ἀξίζει νὰ προστατεύσουμε. Τὸ πῶς, εἶναι τὸ θέμα τοῦ παρόντος βιβλίου. 

Photo credit κεντρικής: Roger Scruton Foundation

* Η Μαρία Κορνάρου είναι τελειόφοιτη της Νομικής και τακτική συντάκτρια της “Εστίας”

 τῆς Μαρίας Κορνάρου* Τὸ βασικὸ ἴσως ἔργο γιὰ

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού, η Εθνική Λυρική Σκηνή και η Eurolife FFH παρουσιάζουν το 1ο Φεστιβάλ Λατρευτικής Μουσικής, μια νέα διοργάνωση μεγάλης κλίμακας, η οποία θα λάβει χώρα, από τη Μεγάλη Δευτέρα έως τη Μεγάλη Τετάρτη, σε 17 ιστορικά τοπόσημα της Πλάκας και του κέντρου της Αθήνας. Το Φεστιβάλ, σε καλλιτεχνική διεύθυνση Γιώργου Κουμεντάκη, θα παρουσιάσει έναν μαραθώνιο 62 συναυλιών και καλλιτεχνικών δράσεων, προσεγγίζοντας πολυάριθμες και απρόσμενες πτυχές της σχέσης θρησκευτικής λατρείας και μουσικής, σε μουσεία, αρχαιολογικούς χώρους, εκκλησίες, δρόμους και πλατείες.

Πάνω από 400 νεότεροι και διακεκριμένοι Έλληνες καλλιτέχνες, μουσικοί, χορωδοί, τραγουδιστές, ψάλτες, συνθέτες, ηθοποιοί, αρχιμουσικοί συμμετέχουν σε μια πρωτόγνωρη βιωματική εμπειρία κατάνυξης στους δρόμους της Πλάκας και του κέντρου της Αθήνας. Για τρεις συνεχόμενες ημέρες, από τις 18 έως τις 20 Απριλίου 2022, η μουσική σκυταλοδρομία του 1ου Φεστιβάλ Λατρευτικής Μουσικής θα φέρει σπουδαία έργα της παγκόσμιας μουσικής, της παράδοσης και της σύγχρονης δημιουργίας με θεματικό άξονα τη λατρεία στο Μουσείο της Ακρόπολης, τη Μητρόπολη Αθηνών, το Φετιχιέ Τζαμί, το Λουτρό των Αέρηδων, το Μουσείο Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων «Φοίβος Ανωγειανάκης» – Κέντρο Εθνομουσικολογίας, το Μετόχι του Παναγίου Τάφου, τον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, το Μουσείο Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών, τον Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός, το Μουσείο Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού, το εκκλησάκι του Παπαδιαμάντη (Ναός Αγίου Ελισαίου), το Μουσείο Παύλου και Αλεξάνδρας Κανελλοπούλου, τον Καθολικό Καθεδρικό Ναό Αγ. Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, αλλά και σε τρεις διαδρομές με τις Μπάντες του Στρατού, της Αεροπορίας και του Ναυτικού σε Διονυσίου Αρεοπαγίτου – Αποστόλου Παύλου – Πλατεία Καπνικαρέας, Περιφερειακό Ακρόπολης και Μητροπόλεως – Μοναστηράκι.

Το Φεστιβάλ Λατρευτικής Μουσικής απαρτίζεται από συναυλίες και εκδηλώσεις με κοινό θεματικό άξονα τη μουσική που επικαλείται ή γράφεται για θρησκευτική χρήση, αλλά με πολύ ευρείες αισθητικές και εννοιολογικές στοχεύσεις. Κατά την τριήμερη διάρκειά του, οι συναυλίες, παραστάσεις μουσικού θεάτρου και περφόρμανς θα έχουν στόχο να αναδείξουν την πολυδιάστατη συμβολή της λατρευτικής μουσικής στην ανάπτυξη και την εξέλιξη του δυτικού πολιτισμού.

Οι εκδηλώσεις του Φεστιβάλ προτείνουν μια αδογμάτιστη προσέγγιση της λατρευτικής μουσικής: παραδοσιακή, εθνικές σχολές, κλασική, σύγχρονη, μπαρόκ, βυζαντινή σε εκκλησίες, μουσικό θέατρο, έντεχνη ελληνική μουσική, εικαστικές εγκαταστάσεις και περφόρμανς.

Από αρχαιολογικούς χώρους, εκκλησίες και μουσεία μικρής χωρητικότητας (30-100 θεατών) έως ανοιχτούς χώρους (πεζοδρόμους, πλατείες, αύλειους χώρους) που μπορούν να φιλοξενήσουν 1.500-2.000 θεατές, το 1ο Φεστιβάλ Λατρευτικής Μουσικής προτείνει μια μουσική περιφορά ως ένα δημόσιο γεγονός μεγάλης κλίμακας, που θα αναδείξει τη σημασία της μουσικής για την κοινότητα και το ειδικό βάρος της λατρευτικής μουσικής στη βιωμένη σχέση του κοινού με τη μουσική παράδοση.

Όπως επισημαίνουν οι διοργανωτές: Το 1ο Φεστιβάλ Λατρευτικής Μουσικής έρχεται να φωτίσει έννοιες και συναισθήματα όπως η μετάνοια, η ευλάβεια, η λύτρωση, η εξιλέωση, αλλά και η ανάσταση, με συνθέσεις Ροσσίνι, Σοπέν, Μέντελσον, Παλεστρίνα, Θεοδωράκη, Χατζιδάκι, πιανιστικά των Μπαχ / Χάυντν, Μότσαρτ, Μπετόβεν, Ραβέλ, Μεσσιάν, Κούρταγκ κ.ά., καθώς και χορωδιακά των Βέρντι, Πουλένκ, Ντεμπυσσύ κ.ά. Το τριήμερο πρόγραμμα περιλαμβάνει επίσης γερμανικές θρηνωδίες, λατρευτικά τραγούδια και χορωδιακά της Μεσογείου, έργα του 20ού αιώνα που πραγματεύονται τον θρήνο, μουσικές των σούφι δερβίσηδων της Πόλης, μοιρολόγια της Παναγίας, εγκώμια του Επιταφίου και εκκλησιαστικούς ύμνους που συνδέονται με τη μορφή του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, ηχητικές εγκαταστάσεις, νέα έργα Ελλήνων συνθετών και αναγνώσεις συνοδεία μουσικής.

Στις 62 συναυλίες το κοινό θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει σπουδαία έργα της λατρευτικής μουσικής και έργα με αφορμή τη λατρεία και το θρησκευτικό συναίσθημα μέσα από καλλιτέχνες και σύνολα όπως, μεταξύ άλλων, οι Μάρκελλος Χρυσικόπουλος, Μυρσίνη Μαργαρίτη, Θεοδώρα Μπάκα, Δημήτρης Μπάκας, Σύνολο σαξοφώνων Sax Nouveau, Κλιμάκιο βυζαντινού χορού Ηδύμελον, Φίλιππος Τσαλαχούρης, Κυριάκος Καλαϊτζίδης, Γυναικείο φωνητικό σύνολο Equálibi, Αγαθάγγελος Γεωργακάτος, Στάθης Σούλης, Νατάσσα Μποφίλιου, chórεs, Σπύρος Καλλιβωκάς, Βυζαντινός Χορός Τρόπος, Κωνσταντίνος Αγγελίδης, Oros Ensemble, Αποστόλης Κουτσογιάννης, Sibílima Ensemble, Μάνια Παπαδημητρίου, Βασίλης Παπαβασιλείου, Χαράλαμπος Αγγελόπουλος, Νίκος Λαάρης, Στέφανος Νάσος, Απόστολος Παληός, Αριστοτέλης Παπαδημητρίου, Piano for two, Μελίνα Τσινάβου, Διαπολιτισμική Ορχήστρα ΕΛΣ, Χάρης Λαμπράκης, Γιάννης Μαραμαθάς, Ιάσων Μαρμαράς, Μαρίνα Σάττι, Μάρθα Μαυροειδή, Ερήνη, Δημήτρης Κούντουρας, Voci Contra Tempo, Σοφία Γιολδάση, Νίκος Βασιλείου, Χρύσα Μαλιαμάνη, ΜεῙΖοΝ Ensemble, καθώς και οι Μπάντες του Στρατού, της Αεροπορίας και του Ναυτικού.

Πρακτικές πληροφορίες

—Η είσοδος σε όλους τους χώρους θα είναι ελεύθερη, χωρίς προκρατήσεις.

—Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

—Λόγω της περιορισμένης χωρητικότητας πολλών από τους χώρους του φεστιβάλ, αρκετές από τις συναυλίες επαναλαμβάνονται έως και τρεις φορές την κάθε μέρα, για να δοθεί η δυνατότητα σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κοινό να τις παρακολουθήσει.

—Οι συναυλίες του φεστιβάλ θα έχουν σύντομη διάρκεια (από 25 έως 40 λεπτά κατά μέσο όρο) προκειμένου οι θεατές να παρακολουθήσουν περισσότερες από μία, αν το επιθυμούν.

—Οι αποστάσεις μεταξύ των χώρων είναι μικρές, προκειμένου να δίνεται η δυνατότητα στους θεατές να παρακολουθήσουν πολλές από τις δράσεις του φεστιβάλ.

—Το αναλυτικό πρόγραμμα είναι αναρτημένο στο nationalopera.gr και στο digitalculture.gov.gr, ενώ στο έντυπο που θα διανέμεται στους θεατές θα υπάρχει χάρτης με τους χώρους, συνοπτικό πρόγραμμα των εκδηλώσεων και QR code για παραπομπή στο αναλυτικό πρόγραμμα στον ιστότοπο της ΕΛΣ.

—Στους χώρους θα τηρηθούν τα προβλεπόμενα πρωτόκολλα για τον κορονοϊό. 1. Πηγή: Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού (Δελτίο Τύπου). 2. Πηγή

Το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού, η Εθνική

ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Παρουσιάζεται και φέτος το Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας. Η πολυαναμενόμενη διοργάνωση που φέρνει κοντά εκδότες, συγγραφείς, μεταφραστές, δημοσιογράφους, ακαδημαϊκούς και αναγνώστες έρχεται ξανά από τις 3 Μαΐου 2022 έως τις 15 Ιουνίου 2022. Ύστερα από μια μικρή διακοπή κατά την οποία, λόγω covid, το φεστιβάλ συνεχίστηκε ψηφιακά, οι πρωταγωνιστές της ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας συναντιούνται με το αθηναϊκό κοινό. 

Το 3ο Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας διοργανώνεται από το βιβλιοπωλείο Monogram, υπό την αιγίδα των Δήμων Παπάγου-Χολαργού και Χαλανδρίου, της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας (ΕΛΣΑΛ) και του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου. 

Οι εκδηλώσεις πραγματοποιούνται με τη συμμετοχή και με τη συνεργασία των εκδοτικών οίκων Άγρα, Bell, Διόπτρα, Δρόμων, Ίκαρος, Καλειδοσκόπιο, Καστανιώτη, Κέδρος, Κείμενα, Κλειδάριθμος, Κύφαντα, Λιβάνη, Μεταίχμιο, Μίνωας, Μολύβι, Όστρια, Πατάκη, Τόπος, Ψυχογιός και 24 γράμματα. 

Η πανηγυρική έναρξη του φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 3 Μαΐου με την παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου του πλέον αγαπημένου και αναγνωρισμένου Έλληνα συγγραφέα της αστυνομικής λογοτεχνίας, του Πέτρου Μάρκαρη, ενώ το φεστιβάλ θα κλείσει την Τετάρτη 15 Ιουνίου με την εκδήλωση της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας (ΕΛΣΑΛ), στην οποία θα παρουσιαστεί η πορεία και η εξέλιξη του ελληνικού αστυνομικού αφηγήματος μέσα από τρεις συγγραφικές γενιές. 

Στο πλαίσιο του φεστιβάλ θα παρουσιάζονται καθημερινά εκδηλώσεις για νέα βιβλία, συζητήσεις, παρουσιάσεις, αφιερώματα, σεμινάρια και παιδικές δράσεις, απόπειρες νεοεμφανιζόμενων συγγραφέων και τιμητικές εκδηλώσεις για το συνολικό έργο των αναγνωρισμένων πρωταγωνιστών του χώρου. 

Ιδιαίτερη αναφορά να κάνουμε στο μεγάλο αφιέρωμα στο έργο του Stephen King σε συνδυασμό με την avant-premiere της ταινίας «Πύρινη Οργή» (Firestarter), βασισμένης στο ομώνυμο βιβλίο του συγγραφέα. Καθώς και τις  τιμητικές εκδηλώσεις για τον Andrea Camilleri και το έργο του πατριάρχη του ελληνικού crime fiction, Τζίμμυ Κορίνη.  

Την ευθύνη της διοργάνωσης του φεστιβάλ έχει η Ιωάννα Πετρίδου. Η δημοσιογραφική επιμέλεια είναι της Έλενας Σπανδωνή και η καλλιτεχνική διεύθυνση του Γρηγόρη Αζαριάδη. Η φωτογράφιση και η βιντεοσκόπηση των εκδηλώσεων γίνεται από τον Σάκη Σαρακίνη. 

Γραμματειακή υποστήριξη: Κωνσταντίνος Θεοχάρης και Θράια Αλμπόζο. Πληροφορίες: 210 6523515 και 695 8465415.

Χορηγοί επικοινωνίας: Athens Voice 102,5, Galaxy FM, Ελεύθερος Τύπος, Book Press.

Αετοπούλειο Πολιτιστικό Κέντρο Χαλανδρίου

Οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν: 

Στο βιβλιοπωλείο Monogram,Υμηττού 17, Χολαργός. 

Στο κλαμπ-πολυχώρο Omikron2, Τριπτολέμου 34 & Βουτάδων, Αθήνα.

Στον Δήμο Χολαργού, Περικλέους 55, Χολαργός. 

Στη Βίλα Σαλίγκαρου, Αετιδέων 64, Χολαργός. 

Στο Αετοπούλειο Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Χαλανδρίου, Τομπάζη 18 και Φιλικής Εταιρείας, Χαλάνδρι. 

Στον κινηματογράφο ΑΘΗΝΑΙΟΝ, Λεωφόρος Βασιλίσσης Σοφίας 124, Αθήνα. 

 

To πλήρες πρόγραμμα του Φεστιβάλ είναι:

3 Μαΐου 
Ο Πέτρος Μάρκαρης παρουσιάζει το τελευταίο του βιβλίο «Το κίνημα της αυτοκτονίας», εκδόσεις Κείμενα. 

Βιβλιοπωλείο Monogram, στις 19:00

4 Μαΐου 
Ο Κωνσταντίνος Μοσχάτος παρουσιάζει το βιβλίο του «Ο λύκος», εκδόσεις Κλειδάριθμος.
Ομιλητές: Μιράντα Βατικιώτη, συγγραφέας, και Στέφανος Τσιτσόπουλος, δημοσιογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός. 

Omikron2, στις 19:00

 

5 Μαΐου /
Εκδήλωση-Συζήτηση:«Το νέο αίμα. 15 αστυνομικά διηγήματα νέων συγγραφέων-σειρά πολάρ».
Ομιλητές: Γιάννης Μπασκόζος, δημοσιογράφος, ιδρυτής του ηλεκτρονικού περιοδικού «Ο Αναγνώστης» και Βίκυ Χασάνδρα, συγγραφέας, αρθρογράφος στο περιοδικό πολάρ. 

Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Γιάννης Ράγκος, συγγραφέας, αρθρογράφος στο περιοδικό πολάρ.
➻ Omikron2, στις 19:00

6 Μαΐου 
Η Χρύσα Σπυροπούλου παρουσιάζει το βιβλίο της «Η ακολουθία του κακού», εκδόσεις Μεταίχμιο.
Ομιλητής: Γιάννης Πανούσης, ομότιμος καθηγητής εγκληματολογίας.
➻ Εξωτερικό Αμφιθέατρο του Δήμου Χολαργού, στις 19:00

 

7 Μαΐου 
Παιδική εκδήλωση-Συζήτηση: «Από τη μάσκα του Ζορρό έως αυτή του Μπάτμαν και από αυτή που φοράει ο Darth Vader του Star Wars μέχρι τη μάσκα Guy Fawkes του V από το V for Vendetta»

Με αφορμή τα βιβλία του Σπύρου Γιαννακόπουλου «Μασκοφόρος Εκδικητής» και «Μασκοφόρος Εκδικητής εναντίον Ζοργκ», εκδόσεις Πατάκη, συζητάμε με τον συγγραφέα για τις πιο διάσημες μάσκες που έχουν φορεθεί.

➻ Αμφιθέατρο «Μίκης Θεοδωράκης» του Δήμου Χολαργού, στις 19:00

 

7 Μαΐου / Εκδήλωση-Συζήτηση
Τιμητική εκδήλωση για το συνολικό έργο του Τζίμμυ Κορίνη, με αφορμή το νέο του βιβλίο «Σειρά σου να πεθάνεις», εκδόσεις Τάλως Φ.
Ομιλητές: Γιάννης Πανούσης, ομότιμος καθηγητής εγκληματολογίας, Ελένη Μαβίλη, σεναριογράφος, σκηνοθέτης, παραγωγός τηλεοπτικών σειρών και Γιώργος Σταφυλάς, συγγραφέας.
➻ Omikron2, στις 19:00

Φωτό: Χρήστος Κισατζεκιάν

8 Μαΐου 
Η ψυχίατρος-ψυχοθεραπεύτρια Μαρία Λεβέντη παρουσιάζει το βιβλίο της «Σαν κονιάκ σαμπάνιας», εκδόσεις Floral books. Μια διαδραστική παρουσίαση σε ένα νέο είδος αστυνομικού μυθιστορήματος.
➻ Omikron2, στις 19:00

 

9 Μαΐου 
Ο Βαγγέλης Γιαννίσης παρουσιάζει το βιβλίο του «Ίνκουμπους», εκδόσεις Διόπτρα
Ομιλητές: Γρηγόρης Αζαριάδης, συγγραφέας και Ελεωνόρα Ορφανίδου, προϊσταμένη πολιτισμού στον Αθήνα 984. 
➻ Βιβλιοπωλείο Monogram, στις 19:00

 

10 Μαΐου 

Ο Βασίλης Μούτσογλου παρουσιάζει το βιβλίο του «Τέλος Χρόνου», εκδόσεις Τσουκάτου.
Ομιλητές: Νικόλαος Κόλμαν, πρόεδρος Πανελλήνιας Ένωσης Φαρμακοποιών, πρόεδρος συνδέσμου των εν Ελλάδι Ζωγραφειωτών και Έρικα Αθανασίου, δημοσιογράφος, συγγραφέας.
➻ Βιβλιοπωλείο Monogram, στις 19:00


11 Μαϊου / Εκδήλωση – Avant Premiere                                                    Τιμητική εκδήλωση-αφιέρωμα στο έργο του Stephen King, σε συνεργασία με τις εκδόσεις Κλειδάριθμος, την bookpress.gr και την Tulip Entertainment.
Ομιλητές: Ιωσηφίνα Γριβέα, δημοσιογράφος και κριτικός κινηματογράφου, Θοδωρής Δημητρόπουλος, δημοσιογράφος και κριτικός κινηματογράφου και Βαγγέλης Ραπτόπουλος, συγγραφέας, και ο Ηλίας Φουντούλης, κωμικός και συγγραφέας. 
Μετά το τέλος της εκδήλωσης θα πραγματοποιηθεί η avant-premiere της ταινίας «Πύρινη Οργή» (Firestarter), βασισμένης στο ομώνυμο βιβλίο του Stephen King.

➻ Κινηματογράφος ΑΘΗΝΑΙΟΝ, στις 19:00

12 Μαΐου 
Ο Δημήτρης Σίμος, από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, και ο Λευτέρης Μπούρος, από τις εκδόσεις BELL, 
και οι δύο εκπρόσωποι της νεότερης γενιάς της εγχώριας αστυνομικής πεζογραφίας, παρουσιάζουν τα μυθιστορηματικά τους alter ego.
➻ Βιβλιοπωλείο Monogram, στις 19:00

 

13 Μαΐου 
Παρουσίαση του συλλογικού τόμου συγγραφέων της Ελληνικής Λέσχης Αστυνομικής Λογοτεχνίας (ΕΛΣΑΛ) «Μάνη Νουάρ – 15 Ιστορίες Μυστηρίου», εκδόσεις ΔΡΟΜΩΝ.
Ομιλητές: Θανάσης Παντές, δημοσιογράφος, Αντώνης Γκόλτσος, συγγραφέας και Παναγιώτης Γιαννουλέας, συγγραφέας.
➻ Omikron2, στις 19:00

 

14 Μαΐου / Παιδική εκδήλωση-Παρουσίαση βιβλίου
Ο Κώστας Στοφόρος παρουσιάζει το βιβλίο του «Στον ιστό της αράχνης», εκδόσεις Κέδρος.
Ομιλητές: Μάκης Μεταξάς, πρώην νομάρχης Κεφαλονιάς-Ιθάκης και Ζωζώ Λιδωρίκη, πρόεδρος της Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας «Διεθνείς Σχέσεις Πολιτισμού».
➻ Βιβλιοπωλείο Monogram, στις 18:00

 

16 Μαΐου / Παρουσίαση βιβλίου
Η Χριστίνα Σωτηροπούλου παρουσιάζει το βιβλίο της «Φύλακες διάβολοι», εκδόσεις BELL.
Ομιλήτρια: Έλενα Σπανδωνή, δημοσιογράφος.
➻ Βιβλιοπωλείο Monogram, στις 19:00.

 

17 Μαΐου / Παρουσίαση βιβλίου
Ο Ανδρέας Αποστολίδης παρουσιάζει το βιβλίο του «Λάτιν νουάρ», εκδόσεις Άγρα.
Ομιλητές: Σέργιος Γκάκας, συγγραφέας και αντιδήμαρχος πολιτισμού του Δήμου Χαλανδρίου και Κώστας Καλφόπουλος, αρχισυντάκτης του περιοδικού Πολάρ.
➻ Αετοπούλειο Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Χαλανδρίου, στις 19:00

18 Μαΐου 
Η Ειρήνη Βαρδάκη παρουσιάζει το νέο της βιβλίο«Ζώνη 5», εκδόσεις Μίνωας.
Ομιλητής: Μιχάλης Ψύλος, συγγραφέας, δημοσιογράφος, πρώην διευθυντής ΑΠΕ-ΜΠΕ και Παναγιώτης Παπαϊωάννου, δικηγόρος Αθηνών, δρ. εγκληματολογίας, αρθρογράφος και συγγραφέας.
➻ Omikron2, στις 19:00

 

19 Μαΐου 
Ο Πάνος Αμυράς παρουσιάζει το βιβλίο του «Το φιλί του Δεκέμβρη», εκδόσεις Διόπτρα.
Ομιλητές: Γρηγόρης Αζαριάδης, συγγραφέας, Ευτύχης Βαρδουλάκης, πολιτικός αναλυτής και Ευάγγελος Μαυρούδης, συγγραφέας.

➻ Βιβλιοπωλείο Monogram, στις 19:00

 

20 Μαΐου / Παρουσίαση βιβλίου
Ο Αλέξης Μοστριός παρουσιάζει το βιβλίο του «Ο χαράκτης», εκδόσεις BELL.
Ομιλήτρια: Κωνσταντίνα Μόσχου, συγγραφέας.
➻ Βιβλιοπωλείο Monogram, στις 19:00

 

22 Μαΐου / Παιδική εκδήλωση
«Mystery Walk». Ένα κυνήγι θησαυρού, με οδηγό τον Κώστα Στοφόρο, για μικρούς και μεγάλους, με αφετηρία το βιβλιοπωλείο Monogram.
➻ Βιβλιοπωλείο Monogram, στις 19:00

 

23 Μαΐου / Εκδήλωση-Συζήτηση
«Πρωτοεμφανιζόμενοι – Νέοι συγγραφείς παρουσιάζουν τα βιβλία τους».

«Havana End», Βάιος Γκαλιμάνας, εκδόσεις 24 γράμματα.
«Προσωπική υπόθεση», Γιώργος Σταφυλάς, εκδόσεις Όστρια.
«Απαίσιοι», Γιάννης Μόσχος, εκδόσεις Τόπος.
«ΝΤΕΡΕΚ», Κωνσταντίνος Τούμπας, εκδόσεις Μολύβι.
«Τα ίχνη του αίματος», Τειρεσίας Λυγερός, εκδόσεις Λιβάνης.
«Η διατριβή», Άντυ Παπαδημητρίου, εκδόσεις Λιβάνης.
«Ο Σκορπιός», Χάρης Καραθύμιος, εκδόσεις Λιβάνης.


➻ Βιβλιοπωλείο Monogram, στις 19:00

24 Μαΐου / Παρουσίαση βιβλίου
Διπλή παρουσίαση από τις εκδόσεις 24 γράμματα: «Ο κύριος Χι» του Άγγελου Χαριάτη και «Ο λόφος του Ερνιόν» της Έλενας Μπολονάση.

➻ Βιβλιοπωλείο Monogram, στις 19:00

 

25 Μαΐου / Παρουσίαση βιβλίου-Μουσική εκδήλωση
Διπλή παρουσίαση από τις εκδόσεις Κύφαντα: «Φόνισσες», της Νίνας Κουλετάκη και «Αβαριτία», του Άντυ Βρόσγου.

Την εκδήλωση πλαισιώνει το Τμήμα Σύγχρονου Τραγουδιού του Εθνικού Ωδείου Χολαργού που θα παρουσιάσει τη μουσική παράσταση «Το έγκλημα μέσα από τα τραγούδια». Θα ακουστούν διασκευές γνωστών ελληνικών και ξενόγλωσσων τραγουδιών των Κουρτ Βάιλ, Νικ Κέιβ, Μίμη Πλέσσα, Βασίλη Τσιτσάνη κ.ά., με θέμα τα εγκλήματα. Ιστορίες που αντλούν έμπνευση από μύθους, αληθινά περιστατικά ή δικογραφίες μάς μεταφέρουν, μέσω της μουσικής, στα σκοτεινά μονοπάτια του πάθους, της κτητικότητας, της ζήλειας, του εγωισμού ή της παρανοϊκής μανίας που οδήγησε στο έγκλημα.

➻ Βιβλιοπωλείο Monogram, στις 19:00

26 Μαΐου / Παρουσίαση βιβλίου
Ο Χρήστος Γιαννάκενας παρουσιάζει το βιβλίο του «Αίμα στις στάχτες», εκδόσεις Μεταίχμιο.

Ομιλητές: Γρηγόρης Αζαριάδης, συγγραφέας και Δώρος Αντωνιάδης, συγγραφέας.➻ Βιβλιοπωλείο Monogram, στις 19:00

 

27 Μαΐου / Εκδήλωση-Συζήτηση
Ο Μίνως Ευσταθιάδης, από τις εκδόσεις Ίκαρος και ο Δώρος Αντωνιάδης, από τις εκδόσεις Καστανιώτη συζητούν με θέμα «Εκτός νόμου ή εκτός των τειχών;». 

Αντιπροσωπεύει άραγε η αστυνομική λογοτεχνία ένα από τα πιο καυτά κομμάτια στο παζλ του σύγχρονου κοινωνικού μυθιστορήματος; Ή μήπως η βροχή των κλισέ λύσεων αναπαράγει έναν όλο και πιο βίαιο κόσμο; Πόσες φορές η απονομή δικαιοσύνης ανταποκρίνεται στην ονομασία της και πόσες παραμένει ένα άυλο φάντασμα; Παράγουν οι κοινωνικές συνθήκες το έγκλημα ή φέρουμε εκ γενετής το σημάδι του στο μέτωπό μας; Μήπως όποιος περιφέρεται εκτός των τειχών, έχει ήδη τεθεί και εκτός νόμου; 

Οι συγγραφείς θα ψάξουν για περισσότερες ερωτήσεις -χωρίς εύκολες απαντήσεις… Στον αντίλογο, από την πλευρά του «νόμου», ο εγκληματολόγος Αναστάσιος Δελλής.

➻ Βιβλιοπωλείο Monogram, στις 19:00

 

28 Μαΐου / Σεμινάριο δημιουργικής αστυνομικής γραφής

Τρεις γυναίκες συγγραφείς της αστυνομικής λογοτεχνίας, η Χίλντα Παπαδημητρίου, η Ευτυχία Γιαννάκη και η Χρύσα Σπυροπούλου, ανοίγουν την «κουζίνα» τους και αποκαλύπτουν τον τρόπο με τον οποίο γράφουν τις αστυνομικές ιστορίες τους. Στη συνέχεια, όσοι το επιθυμούν, μπορούν να επιχειρήσουν να εφαρμόσουν τις «συνταγές» που άκουσαν και να γράψουν τις δικές τους σύντομες αστυνομικές ιστορίες.

➻ Βίλα Σαλίγκαρου, Χολαργός, στις 19:30

Χίλντα Παπαδημητρίου

30 Μαΐου / Εκδήλωση-Συζήτηση
Τιμητική εκδήλωση για τον Andrea Camilleri (Αντρέα Καμιλλέρι) σε συνεργασία με τις εκδόσεις Πατάκης.

 Τον εναρκτήριο χαιρετισμό θα απευθύνει η Susanna Schlein, Α’ σύμβουλος της ιταλικής πρεσβείας, επιτετραμμένη του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου. 

Ομιλητές: Πέτρος Μάρκαρης, συγγραφέας, γλωσσολόγος, μεταφραστής και Φίλιππος Φιλίππου, συγγραφέας, δοκιμιογράφος, κριτικός λογοτεχνίας. Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Γρηγόρης Αζαριάδης, συγγραφέας.

Η εκδήλωση τελεί υπό την αιγίδα του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου.

➻ Omikron2, στις 19:00

31 Μαΐου / Παρουσίαση βιβλίου
Ο Παναγιώτης Γιαννουλέας παρουσιάζει το βιβλίο του «Τετράκις εις θάνατον: Η δηλητηριάστρια της Μάνης», εκδόσεις Κύφαντα.

Ομιλητές: Φίλιππος Φιλίππου, συγγραφέας και Γιάννης Ράγκος, συγγραφέας. Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Θανάσης Παντές, δημοσιογράφος.

➻ Βιβλιοπωλείο Monogram, στις 19:00

 

Ιούνιος

1 Ιουνίου / Παρουσίαση βιβλίου
Ο Σπύρος Κακατσάκης παρουσιάζει το βιβλίο του «Δέκα και δέκα», εκδόσεις Καλειδοσκόπιο
Ομιλητές: Κατερίνα Μουστακάτου, φιλόλογος και Κατερίνα Βουτετάκη, νομικός.

➻ Omikron2, στις 19:00.

 

2 Ιουνίου / Εκδήλωση-Συζήτηση
«Ποιος σκοτώνει ποιον στην αστυνομική μυθοπλασία;».

Χαιρετισμό θα απευθύνει ο Διονύσης Χιόνης, δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω, ΜΔΕ εγκληματολογίας.

Ομιλητές: Γιάννης Ράγκος, συγγραφέας, Μάρθα Λεμπέση, ΜΔΕ εγκληματολογίας, διευθύντρια Κ.Ε.Μ.Ε., Αναστασία Χαλκιά, δρ εγκληματολογίας, διδάσκουσα ΕΚΠΑ, Γιάννης Πανούσης, ομότιμος καθηγητής εγκληματολογίας. Τη συζήτηση θα συντονίσουν οι δρ Φώτιος Σπυρόπουλος, νομικός, διδάσκων ΠΑΔΑ και Εύη Ανδρουλάκη, νομικός, υπ. διδάκτωρ ΠΑΔΑ.

Η εκδήλωση τελεί υπό την αιγίδα του Κέντρου Μελέτης του Εγκλήματος (Κ.Ε.Μ.Ε.).

➻ Omikron2, στις 19:30

Γιάννης Πανούσης

6 Ιουνίου / Παρουσίαση βιβλίου.
Ο Γρηγόρης Αζαριάδης παρουσιάζει το νέο του μυθιστόρημα «Η Οργάνωση» από τις εκδόσεις BELL.

Μαζί του συζητάει ο Στέφανος Τσιτσόπουλος, δημοσιογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός.

➻ Εξωτερικό Αμφιθέατρο του Δήμου Χολαργού, στις 19:30

Φωτό: Χρήστος Κισατζεκιάν

8 Ιουνίου / Παρουσίαση βιβλίου.
Διπλή παρουσίαση από τις εκδόσεις Κύφαντα: «Ο βιγλάτορας», του Αντώνη Γκόλτσου και «Λουκουμόσκονη», της Τέσης Παπαθανασίου.

➻ Βιβλιοπωλείο Monogram, στις 19:30

 

9 Ιουνίου / Παρουσίαση βιβλίου-Θεατρική εκδήλωση.
Ο Βαγγέλης Μπέκας παρουσιάζει το νέο του βιβλίο «Παγωμένα πέλματα», εκδόσεις Ψυχογιός

.Ομιλητές: Νίκος Χρυσός, συγγραφέας και Χίλντα Παπαδημητρίου, συγγραφέας, μεταφράστρια.

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης θα παρουσιαστεί θεατρικό δρώμενο από τους σπουδαστές του α’ έτους της δραματικής σχολής «δήλος – Δήμητρα Χατούπη», υπό την καθοδήγηση του Θεοδόση Σκαρβέλη.

➻ Omikron2, στις 19:30

 

14 Ιουνίου / Παρουσίαση βιβλίου.
Ο Νεοκλής Γαλανόπουλος παρουσιάζει το βιβλίο του «Βάσει σχεδίου», εκδόσεις Καστανιώτη.

Ομιλήτρια: Κωνσταντίνα Μόσχου, συγγραφέας.

➻ Βιβλιοπωλείο Monogram, στις 19:30

 

15 Ιουνίου / Εκδήλωση-Συζήτηση
«Η πορεία και η εξέλιξη του ελληνικού αστυνομικού αφηγήματος μέσα από τρεις συγγραφικές γενιές», από την Ελληνική Λέσχη Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας (ΕΛΣΑΛ).

Ομιλητές: Τεύκρος Μιχαηλίδης, συγγραφέας, Έλενα Χουσνή, συγγραφέας και Λευτέρης Μπούρος, συγγραφέας. Συντονίζει η Νίνα Κουλετάκη, συγγραφέας.

➻ Αετοπούλειο Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Χαλανδρίου, στις 19:30

 

Παρουσιάζεται και φέτος το Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας.

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ, ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Το πρόβλημα με τις γραπτές συνεντεύξεις είναι ότι παρά την προσπάθεια πιστής απόδοσης του απομαγνητοφωνημένου κειμένου  τελικά αυτό  φέρει την  σφραγίδα του συγγραφέα του και γι αυτό δεν μπορεί να αποδώσει σωστά το πνεύμα των απαντήσεων του ερωτώμενου προσώπου.  Πόσο μάλλον όταν το ερωτώμενο πρόσωπο είναι κάποιος με την πληθωρική προσωπικότητα και το ιδιότυπο – αυτοσαρκαστικό  χιούμορ του Γρηγόρη Αζαριάδη. 

Ο Γρηγόρης Αζαριάδης έχει καταφέρει με το προσωπικό του ύφος να βάλει την δική του σφραγίδα σε αυτό που αποκαλούμε ελληνική αστυνομική λογοτεχνία. Το βιβλίο του ”Το μοτίβο του δολοφόνου” θεωρείται ως το πρώτο ελληνικό police procedural μυθιστόρημα ενώ πολύ θεωρούν ότι οι  Παλιοί Λογαριασμοί -ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα με έντονο άρωμα επιρροής από την σχολή του γαλλικού νεοπολάρ το οποίο πρόσφατα επανεκδόθηκε- βαδίζει ήδη στο μονοπάτι της κλασικοποίησης.  

Εκτός όλων αυτών ο Γρηγόρης Αζαριάδης έχει όλα αυτά τα χρόνια της ενασχόλησης του με την ελληνική ”αστυνομική” σκηνή, αποδείξει έμπρακτα πως στηρίζει τους νέους Έλληνες συγγραφείς. Για όλα αυτά τα θέματα καθώς και για άλλα πολλά βρεθήκαμε να συζητήσουμε. Όπως αναμενόταν  η κουβέντα μας συχνά ξεστράτιζε σε άλλες ατραπούς  διαφορετικές από αυτές που είχα προσχεδιάσει στο μυαλό μου…

 

Συνέντευξη στον Γιώργο Σταφυλά, συγγραφέα 

Φωτογραφίες συνέντευξης: Χρήστος Κισατζεκιάν 

 

Γρηγόρη Αζαριάδη  πως ξεκίνησες να ασχολείσαι με την αστυνομική λογοτεχνία, ποιο ήταν το ερέθισμα;

Το ερέθισμα ήταν τα βιβλία που διάβαζα, Αμερικάνων κυρίως κλασικών συγγραφέων … Τσάντλερ και Χάμμετ για αρχή.

Τι ήταν αυτό που σε συνάρπασε στην αστυνομική λογοτεχνία;

Αρχικά ο γρίφος.  Ήταν αν θέλεις ένα ερέθισμα για το μυαλό μου … Ένας τρόπος να το βάλω να λειτουργήσει σε ψηλές στροφές.

Εννοείς για να βρεις τον δολοφόνο, σωστά;

Σωστά!

Το αμερικάνικο αλλά και γενικώς ολο το crime fiction έγινε με το πέρασμα των δεκαετιών πιο κοινωνικό δεν συμφωνείς;

Συμφωνώ. Και ήταν η σωστή πορεία να στραφεί σε αυτό που αποκαλώ κοινωνικοαστυνομικό μυθιστορημα, ένα αστυνομικό δηλαδή αλλά με έντονο κοινωνικό σχόλιο.

Μου έδωσες όμως πάτημα να σε ρωτήσω για το νεο πολαρ μιας και δηλώνεις θαυμαστής. Αυτή λοιπόν η φουρνιά των Γάλλων συγγραφέων  έγραφαν αστυνομικό η συγκαλυμμένα πολιτικό; 

Όντως ξεκίνησαν να γράφουν αστυνομικό με έντονα κοινωνικοπολιτικά χαρακτηριστικά, αλλά κάπου στην πορεία το τράβηξαν στα άκρα, το ”τερμάτισαν ” αν θες … Πέρασαν σε αυτό που λέμε στρατευμένο μυθιστόρημα, όπου η πλοκή έχει στηθεί για να υποστηρίξει ένα συγκεκριμένο πολιτικό αφήγημα.

Ένα τέτοιο στρατευμένο μυθιστόρημα αν υπηρετούσε το αφήγημα της ΄’άλλης όχθης” θα ήταν ανεκτό;

Για μένα ναι. Αλλά για την ευρύτερη κοινωνική συγκυρία, έχω πολλές αμφιβολίες. 

Αυτή την περίοδο ξανά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Bell το βιβλίο σου «Παλιοί Λογαριασμοί». Οι «Παλιοί Λογαριασμοί» τελικά είναι ένα πολιτικό ή ένα αστυνομικό βιβλίο;

Οι «Παλιοί Λογαριασμοί» είναι ένα κοινωνικο-αστυνομικό βιβλίο, καθώς περιέχουν σε μεγάλο βαθμό ένα «σκληρό» κοινωνικό σχόλιο για την “Γενιά του Πολυτεχνείου”.

Τι γνώμη έχεις για την περίφημη “Γενιά του Πολυτεχνείου” αλήθεια;

Κοίταξε, είναι όπως συχνά το λέω, μια χαμένη γενιά. Μια γενιά που είχε την ευκαιρία να κάνει κάποια πράγματα μάλλον σημαντικά, να φτιάξει μια πιο δίκαιη κοινωνία … Αλλά, όπως δείχνουν τα πράγματα σπατάλησε αυτή την ευκαιρία.

Μιλάς για μια πιο δίκαιη κοινωνία και μιλούν και οι ήρωες των «Παλιών Λογαριασμών» για το θέμα αυτό. Οι κοινωνίες αλλάζουν με μεταρρύθμιση ή με επανάσταση;

Η αρχή πρέπει να είναι η μεταρρύθμιση … Αν όμως δεν οδηγεί πουθενά, τότε έρχεται η ώρα της επανάστασης .

Η ένοπλη πάλη ή τρομοκρατία κατά άλλους είναι ανεκτή; 

Τρομοκρατία ή ένοπλη πάλη ο καθένας δίνει τον δικό του ορισμό ανάλογα με την σκοπιά από την οποία βλέπει τα πράγματα. Η επανάσταση ποτέ δεν γίνεται με νόμιμα μέσα. Δεν αποτελεί μέρος οργανωμένου σχεδίου, αλλά αυθόρμητη λαϊκή εξέγερση.

Υπήρχε ανοχή στην λεγόμενη ένοπλη πάλη κατά τις δεκαετίες 70 και 80;

Κοίταξε αρχικά υπήρξε πράγματι ανοχή. Υπήρχε κατά κάποιο τρόπο μια κοινωνική αποδοχή. Ο κόσμος έβλεπε ότι αυτοί που εκτελούνταν ήταν είτε βασανιστές της χούντας είτε άνθρωποι της CIA. Στην πορεία αυτό άλλαξε. Μια  διαφορά της επαναστατικής πρακτικής στην Ελλάδα με τις αντίστοιχες του εξωτερικού(βλ RAF ΒΑΑDER MEINHOF, BRIGATE ROSSE) είναι πως εδώ φάνηκε να υπάρχουν κάποια συγκοινωνούντα δοχεία με κόμματα, κάτι που δεν υπήρχε στο εξωτερικό, όπου αυτές οι οργανώσεις λειτουργούσαν αυτόνομα.

Πότε θεωρείς ότι γύρισε ο διακόπτης  και έπαψε πλέον να υπάρχει κοινωνική ανοχή;

Νομίζω όταν άρχισαν να υπάρχουν αμφιβολίες για την επιλογή των στόχων, για το κατά πόσο σίγουρος ήταν ο ρόλος τους στην πρόσφατη ιστορία της εποχής. Ήταν τελικά ένοχοι ή υπήρχαν ερωτηματικά γι’αυτό ;

Ο Μαύρος Βαρώνος στους “Παλιούς Λογαριασμούς” είναι ένα ρεαλιστικό πρόσωπο;

Είναι σίγουρα μη ρεαλιστικό πρόσωπο. Έχει όμως χαρακτηριστικά από ανθρώπους που υπήρξαν, κάτι σαν μια σύνθεση χαμένων ρομαντικών ιδεολόγων της εποχής του.

Ξέρεις θέλω να ρωτήσω περισσότερα αλλά προσπαθώ να αποφύγω και τα spoiler. To βιβλίο πάντως μοιάζει πολύ προχωρημένο για την εποχή του.

Σίγουρα ναι … Θεωρώ ότι είναι κρίμα που δεν εκδόθηκε τότε γιατί πιστεύω πως ίσως να είχε αλλάξει τον ρου της ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας. Δεν γινόταν όμως να εκδοθεί βιβλίο με αυτές τις σκηνές εκείνη την εποχή. Οι πληγές της μεταπολίτευσης ήταν φρέσκες, βλέπεις … 

Μιας και μίλησες για την ελληνική αστυνομική λογοτεχνία πιστεύεις ότι υπάρχει μια ελληνική σκηνή crime fiction; Μια ελληνική αστυνομική σκηνή.

Κοίταξε, υπάρχουν πολλοί νέοι αξιόλογοι συγγραφείς. Άλλοι γράφουν επηρεασμένοι από το  μεσογειακό αστυνομικό μυθιστόρημα, πχ Μονταλμπάν, Καμιλέρι και Μάρκαρη … Άλλοι γράφουν επηρεασμένοι από το σκανδιναβικό.  Υπάρχουν και μερικοί, που γράφουν  επηρεασμένοι από ταινίες του Πέκινπα ή του Ταραντίνο και συχνά δεν χρησιμοποιούν αστυνομικούς ως ήρωες.

Υπάρχουν όμως εκείνα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά για να πούμε ότι έχουμε  μια ξεχωριστή ελληνική σκηνή;. 

Πιστεύω ότι μετά από μια μεταβατική περίοδο, τα διάφορα στοιχεία θα συγχωνευθούν και θα υπάρξει μια ελληνική σκηνή με τα δικά της χαρακτηριστικά. Υπάρχουν οι βάσεις για κάτι τέτοιο.

Ταλέντο υπάρχει πιστεύεις;

Υπάρχει ταλέντο, ναι. Αυτό που δεν υπάρχει είναι δουλειά. Λείπει από πολλούς η συγγραφική παιδεία. Δεν μπορείς να γράψεις αν δεν έχεις διαβάσει σημαντικούς συγγραφείς. Αν δεν έχεις διαβάσει Τσάντλερ, Χάμμετ, Ελρόι, Μανσέτ, Σιεβάλ – Βαλέε, Μανκέλ και Νταλ πως να γράψεις;

Μήπως όμως για να μην αδικούμε τους Έλληνες συγγραφείς δεν υπάρχει και χρόνος;

Σίγουρα. Ένας Έλληνας συγγραφέας πρέπει να επιβιώσει. Στην καλύτερη περίπτωση αν πουλήσει 10.000 αντίτυπα θα βγάλει 20.000 ευρώ. Κι αυτό είναι εξωπραγματικό νούμερο, καθώς συνήθως τα 2.000 αντίτυπα αποτελούν εμπορική επιτυχία ! Αυτά που θα βγάλει λοιπόν θα του φτάσουν για ένα χρόνο μετά τι θα κάνει; Και ούτε γίνεται να βγάζεις ένα βιβλίο κάθε χρόνο. Από την άλλη πλευρά, ακούω κάποιους να λένε ότι τους πήρε δύο τρεις μήνες μόνο να γράψουν το βιβλίο τους. Δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται αυτό. 

Έχεις μιλήσει πολλές φορές για τηλεοπτική γραφή. Τι σημαίνει αυτό;

Έχω πει πώς έχει επικρατήσει ένα στυλ γραφής βαθιά επηρεασμένο από τις τηλεοπτικές σειρές και ειδικά τις σειρές του Netflix. Δηλαδή  τα πολλά και μικρά κεφάλαια οι συνεχείς ανατροπές τα φλας μπακ, οι παράλληλες ιστορίες, όλα αυτά θυμίζουν τηλεοπτική σειρά. Υπάρχουν πολλοί συγγραφείς, που αντιγράφουν την λογική των σειρών του Netflix σε μεγάλο βαθμό.

Εκτός όμως από το Netflix οι νέοι συγγραφείς δίνουν μεγάλο βάρος στα social media. Τελικά ωφελεί η υπερέκθεση σε αυτά;

Δεν ξέρω. Ίσως εξυπηρετεί κάποια εσωτερική ψυχολογική ανάγκη των ίδιων των συγγραφέων να γίνουν γνωστοί σε έναν ευρύτερο κύκλο ανθρώπων, έστω κι αν αυτός δεν αποτελεί τελικά το κατάλληλο αναγνωστικό κοινό. Πρακτικά πάντως τα likes που παίρνει κανείς στο Facebook δεν μεταφράζονται σε πωλήσεις.

Τελικά υπάρχει κάποια συνταγή για να γράψει κανείς ένα αστυνομικό μυθιστόρημα;

Κάθε συγγραφέας έχει δική του συνταγή …  Κάτι σαν τις νοικοκυρές με τα σπιτικά φαγητά ! Προσωπικά, επιμένω στην σύλληψη μιας δυνατής κεντρικής ιδέας με αρχή και τέλος. Σαν ταξίδι να πούμε, με αφετηρία την Αθήνα και τέρμα την Θεσσαλονίκη … Όταν προσδιορίσεις την αρχή και το τέλος, βάζεις μπρος την μηχανή και ξεκινάς … Τώρα, αν στην διάρκεια του ταξιδιού, ξεστρατίσεις και βρεθείς σε κάποιον άλλο τόπο, πιστεύω ότι θα ξαναγυρίσεις στον αρχικό σου δρόμο. Κι αυτές οι “παρεκκλίσεις” από τον αρχικό δρόμο ίσως είναι το υλικό, που τελικά ομορφαίνει την διαδρομή .

 Δηλαδή, την πλοκή του μυθιστορήματος .

Η Τρύπη έχει μέλλον;

Η Τρύπη έχει μέλλον. Και πρωταγωνιστεί κανονικά στο καινούργιο μου βιβλίο που θα κυκλοφορήσει και αυτό από τις εκδόσεις BELL τον Ιούλιο.

Τρύπη η Μίραλης;

Εκ των υστέρων με έχει απασχολήσει κι εμένα αυτό το τεράστιο ερώτημα (γέλια), αλλά η ιστορία έχει γραφτεί. Όταν άλλωστε γράφτηκαν οι «Παλιοί λογαριασμοί», δεν φανταζομουν το μέλλον μου σαν συγγραφέας!

Γιατί διάλεξες μια γυναίκα για κεντρικό ήρωα των ιστοριών. Δεν είναι κάπως «κόντρα» αυτός ο ρόλος;

Είναι! Αλλά ήταν για μένα μια πρόκληση. Κάτι διαφορετικό. Δεν ήξερα που έμπλεκα τότε! 

Η Τρύπη έχει όνομα;

Χαχα(γέλια) Έχει αλλά δεν θα το αποκαλύψω!

Στα βιβλία σου επιμένεις σε κάποια επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Διακρίνω το μοτίβο του serial killer και αυτό της αυτοδικίας/εκδίκησης. Γιατί; 

Ναι, χρησιμοποιώ κάποια επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Λένε ότι οι μεγάλοι συγγραφείς έχουν τις εμμονές τους, ίσως έτσι κι εγώ να βαυκαλίζομαι πως είμαι μεγάλος συγγραφέας (γέλια). 

Νιώθω μια μεγάλη έλξη για την ιστορία του profiling του δολοφόνου. Κατά την διάρκεια της συγγραφής ενός βιβλίου, μιλάω με ψυχολόγους, εγκληματολόγους, ανθρώπους μέσα από την αστυνομία, μέχρι και ιατροδικαστές. Με γοητεύει να προσπαθώ να εισχωρήσω στο μυαλό του δολοφόνου. Σε όλα τα βιβλία μου υπάρχει αυτό το mind game ανάμεσα στον άνθρωπο του νόμου και τον παράνομο, στον διώκτη και τον διωκόμενο. Στους «Παλιούς Λογαριασμούς» ο Μαύρος Βαρώνος «παίζει» με το μυαλό του Μίραλη. Στην «Παραπλάνηση» ο Ιωάννης Πατρίκιος «παίζει» με το μυαλό της Βάλενταλ.

Ο Ιωάννης Πατρίκιος είναι διαταραγμένη προσωπικότητα ;

Είναι 100%  Ξέρεις κάποια στιγμή ήρθε μια αναγνώστρια και μου είπε ”Κύριε Αζαριάδη εγώ τον βρήκα τον δολοφόνο στην Παραπλάνηση στην σελίδα τάδε” .  Και τι έγινε μετά, την ρώτησα, το παράτησες; Όχι, μου είπε, γιατί ήταν τόσο ωραία η γραφή και η πλοκή, που δεν μπορούσα. Νομίζω ότι σημαντικότερο σε τελική ανάλυση από τον γρίφο του ”ποιος είναι ο δολοφόνος” είναι το κομμάτι του mind game ανάμεσα στην αστυνομία και τον δολοφόνο. 

Έχεις πει ότι όταν έγραφες το «Μοτίβο του Δολοφόνου» παραλίγο να πεθάνεις και το παράτησες.

Ναι (γέλια).  Στο «Μοτίβο του δολοφόνου», η υπέρταση παρά λίγο να με στείλει στον άλλο κόσμο κι έτσι αναγκάστηκα να διακόψω την συγγραφή του βιβλίου για τρεις μήνες.  Μάλλον ταυτίστηκα επικίνδυνα με τον ήρωα!

Πολλοί λένε ότι το «Μοτίβο του Δολοφόνου» είναι το καλύτερο σου βιβλίο.

Δεν ξέρω αν είναι το καλύτερο μου. Θεωρείται πάντως ως υποδειγματικό ελληνικό police procedural και είναι το πρώτο όπου η πλοκή στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην κλασική θεωρία του profiling των Ρέσλερ και Ντάγκλας. Θυμήσου την κλασική σειρά του Netflix «Mindhunters».

Από όλα σου τα βιβλία νομίζω ότι σε διαφορετικό μοτίβο κινείται ο «Σκοτεινός Λαβύρινθος».

Ναι, ο «Σκοτεινός Λαβύρινθος» είναι ένα βιβλίο για την εκδίκηση και την αυτοδικία σε σχέση με την απονομή δικαιοσύνης της αστικής κοινωνίας και έχει αρκετές αναφορές και στο οργανωμένο έγκλημα.  Για το οργανωμένο έγκλημα, περισσότερα θα βρεις στο νέο μου βιβλίο αν και εκεί η ιστορία είναι διαφορετική, καθώς η διαφθορά φτάνει πολύ ψηλά…

Πες μου πως κατέληξες να γράφεις σε ενεστώτα και όχι παρελθόντα χρόνο;

Η ιδέα κι η έμπνευση μου ήρθαν όταν ήμουν καθηλωμένος στο νοσοκομείο για μια επέμβαση στον προστάτη … Είχα γράψει τον μισό «Σκοτεινό λαβύρινθο» κι είπα να δοκιμάσω ένα κεφάλαιο στον ενεστώτα. Και μετά δεύτερο και τρίτο. Ενθουσιάστηκα όταν είδα ότι ξαφνικά η πλοκή έγινε άμεση. Συμβαίνει τώρα! Κι αμέσως, άρχισα να ξαναγράφω το βιβλίο από την αρχή. Στον ενεστώτα φυσικά!

Για την λεγόμενη Πολιτική Ορθότητα που επιβάλλει στους συγγραφείς κάποιου είδους κανόνες ώστε να μην θίγεται η α ή η β κατηγορία πληθυσμού τι έχεις να πεις; 

Ουδέν σχόλιο! Κάποια πράγματα δεν πρέπει να απασχολούν έναν άνθρωπο, που πιστεύει ότι κάνει κάτι δημιουργικό …

Στα βιβλία σου υπάρχουν πάντοτε κάποιες ιδιαίτερα τολμηρές σκηνές. Σε έχουν κατηγορήσει ποτέ για σεξισμό;

Μπόλικες φορές. Και ίσως κάποιες να έχουν δίκιο. Βλέπεις όμως ότι ανήκω σε μια γενιά όπου, καλώς ή κακώς, το σεξ αποτελούσε μεγάλη προτεραιότητα. «Παιδιά των λουλουδιών», χίππις και σεξουαλική απελευθέρωση … πες το όπως θες. Σε τελική ανάλυση, πιστεύω ότι δεν υπάρχουν βρώμικες φράσεις, αλλά μόνο βρώμικα μυαλά.

Θέλω ένα σύντομο σχόλιο για μερικά ονόματα που θα σου αναφέρω.  Γιάννης Μαρής.

Πατριάρχης.

 

Τζίμμυ Κορίνης.

Μεγάλος συγγραφέας, ο αυθεντικότερος εκπρόσωπος του hardboiled στην Ελλάδα.

 

Πέτρος Μάρκαρης

Ο Γκάλης της ελληνικής αστυνομικής σχολής. Έκανε την ελληνική αστυνομική λογοτεχνία γνωστή στο εξωτερικό. Και υπάρχουν πολλοί επίγονοι, που ακολουθούν τα χνάρια του.

 

Πέτρος Μάρκαρης

Τσάντλερ ή Χάμετ; 

Αν κι ο Χάμμετ, λόγω πολιτικού μπαγκράουντ, θεωρείται πιο ποιοτικός, προσωπικά πιστεύω ότι ο Τσάντλερ βρίσκεται σε λίγο ψηλότερη κορυφή στο όρος της Αστυνομικής Λογοτεχνίας. Κι αυτό το υποδόριο χιούμορ του τον κάνει παράδειγμα προς μίμηση.

Ο Τσάντλερ έλεγε ότι κανένα αστυνομικό μυθιστόρημα δεν αντέχει σε πραγματική αστυνομική έρευνα. Τις λες εσύ γι αυτό.

Σε γενικές γραμμές συμφωνώ. Υπάρχουν όμως πολλά σύγχρονα μυθιστορήματα,που μπορούν να το αντέξουν. Ειδικά κάποια συγγραφέων, που έχουν εργαστεί σαν αστυνομικοί και έχουν μεγάλη πραγματική εμπειρία στη έρευνα.

Τι θα συμβούλευες κάποιον που θέλει να γράψει αστυνομικό μυθιστόρημα;

 Να διαβάσει όσο το δυνατόν περισσότερους συγγραφείς και όχι μόνο όσους γράφουν αστυνομικά μυθιστορήματα, αλλά και πολλούς κλασσικούς .  Κι αν μπορεί να βρει μερικούς τέτοιους και να μιλήσει μαζί τους . Να ακούσει τις εμπειρίες τους ..

Κλείνοντας αυτή την συζήτηση θα σου κάνω την ερώτηση αν πιστεύεις ότι είναι εφικτή μια ελευθεριακή κοινωνία;

Δύσκολο, πολύ δύσκολο …Ίσως είναι εφικτή μόνο σε μικρές απομονωμένες κοινότητες. Το πρόβλημα αρχίζει όταν  αυτές οι κοινότητες πρέπει να ενωθούν, να εκλέξουν αντιπροσώπους και να δημιουργήσουν μια ευρύτερη κοινωνική ενότητα.

 

Ο Γιώργος Σταφυλάς έχει δημοσιεύσει τρία αστυνομικά μυθιστορήματα με τον ίδιο ήρωα( Συγκάλυψη 2018 εκδ. Οσελότος, Κύκλωμα 2019, Προσωπική υπόθεση 2020 εκδόσεις Όστρια) Επίσης έχει δημοσιεύσει και το δυστοπικό μυθιστόρημά φαντασίας Outlaw 2021 εκδόσεις Οστρια. 

Το πρόβλημα με τις γραπτές συνεντεύξεις είναι

ΙΣΤΟΡΙΑ - ΙΔΕΕΣ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

 του Δημήτρη Τριανταφυλλίδη 

Ο Παναγιώτης Ανδριόπουλος είναι καλός μουσικός και θεολόγος, γιατί είναι ένας καλός, πονόψυχος και έντιμος άνθρωπος.

Σε λίγες ημέρες από τον μικρό εκδοτικό οίκο s@mizdat θα κυκλοφορήσει το βιβλίο του «Ελληνορωσικά». 

Είναι κείμενα που έχει γράψει εδώ και μερικά χρόνια και χωρίζονται σε δύο μέρη: τα πολιτιστικά και τα εκκλησιαστικά. 

Ο Παναγιώτης πολεμούσε μόνος του τον ρωσικό εκκλησιαστικό ιμπεριαλισμό, όταν άλλοι ταξίδευαν με ιδιωτικά τζετ Ρώσων αρχιερέων ή πουλούσαν ταγκιασμένα λάδια σε μονές της ρωσικής ενδοχώρας, για να μην αναφέρω άλλα πιο ποινικά κολάσιμα. 

Στα κείμενα του, θα βρείτε απαντήσεις για την λυσσαλέα αντίδραση της ρωσικής εκκλησίας (ναι με μικρά, τα μεγάλα δεν τα αξιώθηκε) στο Αυτοκέφαλο της Ουκρανικής Εκκλησίας. Θα μάθετε λεπτομέρειες για την εισβολή της ρωσικής εκκλησίας στην Αφρική, για να τιμωρήσει τα εκεί πατριαρχεία που αναγνώρισαν την Αυτοκέφαλη πια Ουκρανική Εκκλησία και άλλα πολλά. 

Θα έχετε, όμως, την ευκαιρία να διαβάσετε στο εκτεταμένο παράρτημα Α’ την αλληλογραφία του με τον μητροπολίτη Πειραιώς και να σχηματίσετε άποψη για διάφορα ζητήματα που μας απασχολούν και θα μας απασχολούν για χρόνια.

 του Δημήτρη Τριανταφυλλίδη  Ο Παναγιώτης Ανδριόπουλος είναι καλός

ΙΣΤΟΡΙΑ - ΙΔΕΕΣ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Αφιερωμένο στη μνήμη του αγιορείτη μοναχού Επιφάνιου, διακεκριμένου μέλους της, ήταν το συμπόσιο της Λέσχης Αρχιμαγείρων Β. Ελλάδος, που μετονομάζεται πλέον σε Ένωση Επαγγελματιών Μαγειρικής Ελλάδος.

Σε ειδική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Πέμπτης, παρουσιάστηκε το έργο και δράσεις του μακαριστού γέροντα Επιφάνειου, και ιδιαίτερα η συμβολή του στη γαστρονομία και στην ανάδειξη της παραδοσιακής αγιορείτικης κουζίνας.

«Κρίναμε ότι έπρεπε να απολαύσουμε τις γεύσεις του, με συνταγές εμπνευσμένες από την αγιορείτικη κουζίνα, που ο Επιφάνιος έκανε γνωστή ευρύτερα, σε όλο τον κόσμο», τόνισε ο πρόεδρος της Ένωσης, Δημήτρης Κυριακόπουλος. Ο κ. Κυριακόπουλος και ο αντιπρόεδρος της Ένωσης, Χρήστος Γκότσης, υπενθύμισαν τις επιτυχίες της Λέσχης σε προηγούμενες διεθνείς διοργανώσεις, όπως την Ολυμπιάδα Μαγειρικής και το Παγκόσμιο Κύπελλο Μαγειρικής.

Ο κ. Κυριακόπουλος ανακοίνωσε ότι η Ένωση θα πάρει μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο Μαγειρικής στο Λουξεμβούργο τον Νοέμβριο, με την επωνυμία: «Culinary team Greece». Ταυτόχρονα, ανακοίνωσε το νέο λογότυπο της ένωσης, το διάγραμμα ενός σκούφου μαγειρικής και τη νέα επωνυμία της: «Culinary Professionals Greece».

Σε βιντεσοκοπημενο μήνυμά του, ο πρόεδρος της παγκόσμιας ομοσπονδίας σεφ, Τόμας Γκούγκλερ, χαιρέτισε την εκδήλωση και εξέφρασε την ευχή να βρεθεί με τους Έλληνες συναδέλφους του σε επόμενες διεθνείς διοργανώσεις.

Ταυτόχρονα, παρουσιάστηκαν οι διεθνείς επιδράσεις της Ένωσης, μέσα από μέλη και φίλους της σε όλο τον κόσμο.

«Προάγουμε την εξωστρέφεια, καινοτομούμε, προωθούμε τα προϊόντα και τις γεύσεις μας σε όλο τον κόσμο», τόνισε ο υπεύθυνος επικοινωνίας της Ένωσης, Μανώλης Στράτος, και πρόσθεσε: «Ο γέροντας Επιφάνιος έλεγε: Δε χρειάζονται πολλά υλικά, μαγειρέψτε με αγάπη. Αυτό κρατάμε, και τις υπέροχες γεύσεις του. Του άρεσε πολύ το κρεμμύδι και το κύμινο…».

Στην προσωπικότητα του αγιορείτη μοναχού Επιφάνιου και στη συμβολή του στην διάδοση της παραδοσιακής κουζίνας του Αγίου Όρους, αλλά και στη συμβολή της Λέσχης στη διάδοσή μακεδονικών γεύσεων και προϊόντων, αναφέρθηκαν στους χαιρετισμούς τους, η αντιπεριφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας της μητροπολιτικής ενότητας Θεσσαλονίκης Βούλα Πατουλίδου, ο αντιπεριφερειάρχης Τουρισμού Κ. Μακεδονίας Αλέξανδρος Θάνος, ο τομεάρχης Καινοτομίας και Εξωστρέφειας της Περιφέρειας Κ. Μακεδονίας, Σωτήρης Μπάτος, η αντιδήμαρχος Πολιτισμού και Τουρισμού του δήμου Θεσσαλονίκης, Μαρία Καραγιάννη, και ο πρόεδρος της Ένωσης Ξενοδόχων Ελλάδος, Γρηγόρης Τάσσιος, ενώ προβλήθηκε βίντεο από τη συμμετοχή και ομιλίες του σε συνέδρια και σε διοργανώσεις μαγειρικής.

Τιμητική πλακέτα στη μνήμη του Επιφάνειου παρέλαβε ο αγιορείτης γέροντας Ιωακείμ της μονής Μυλοποτάμου, ευχόμενος κάθε επιτυχία στην Ένωση και τα μέλη της.

Η βραδιά έκλεισε με την απονομή βραβείων και πλακετών σε συνεργαζόμενους φορείς και εταιρίες που υποστηρίζουν την Ένωση και την ελληνική γαστρονομία.

Πηγή: news.tv4e.gr

Αφιερωμένο στη μνήμη του αγιορείτη μοναχού Επιφάνιου,

ΜΟΥΣΙΚΗ

του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Η Αλεξάνα Παπαστεφάνου έχει αναδειχθεί πια, πανηγυρικά και διεθνώς, η εθνική μας ερμηνεύτρια της μουσικής του μεγάλου J.S. Bach. Μία ελληνίδα προτείνει τον δικό της Bach και η ερμηνεία της γίνεται με ενθουσιασμό αποδεκτή από την διεθνή μουσική κοινότητα. 

Τον Ιούλιο του 2018 μας χάρισε το τετραπλό άλμπουμ με το εμβληματικό “Καλώς Συγκερασμένο Κλειδοκύμβαλο”, ένα έργο που ανήκει στα παγκόσμια αριστουργήματα της ανθρώπινης τέχνης. Η υποδοχή διεθνώς ήταν διθυραμβική.

Μετά από ενάμισι χρόνο (αρχές 2020), η ακάματη πιανίστρια μας έδωσε ένα διπλό CD, πάλι από την First Hand Records, με τις “Γαλλικές Σουίτες” του Μπαχ. 

Η ίδια έχει πει σε συνέντευξή της για την δική της ερμηνευτική προσέγγιση: «Αν και υπάρχει διάχυτη η εντύπωση ότι η μουσική του Μπαχ δεν επιδέχεται εκφραστικότητας στην πραγματικότητα αυτό είναι μια τεράστια παρεξήγηση. Το πιάνο είναι ένα όργανο εξαιρετικά πλούσιο εκφραστικά και το να παίζεις πιανιστικά έργα του Μπαχ σήμερα δεν είναι ούτε πρόκληση ούτε πρωτοπορία. Μπορεί τα συναισθήματα και οι συγκινησιακές φορτίσεις να ήταν στιλιζαρισμένα στο μπαρόκ αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν υπήρχαν. Ο Μπαχ μπορεί τυπικά να ανήκε στο μπαρόκ ή ακόμα και να διακρίνεται για το θρησκευτικό συναίσθημα του όμως είναι διαχρονικός στο έπακρο, υπερβαίνει τον χρόνο σαν ένα φως που έχει ξεκινήσει από μακριά το ταξίδι του στο σύμπαν και μεταφέρει παλμούς του απείρου. Μια ολόκληρη ζωή δεν αρκεί προκειμένου να αποκρυσταλλώσει κανείς μια προσωπική ερμηνεία του έργο του. Απαιτείται μελέτη, έρευνα, ευελιξία, διαρκής αμφιβολία και επανεξέταση. Εξάλλου μόνο μέσα από μια υγιή εμμονή προσεγγίζει κανείς την ωριμότητα!». 

Ακούγοντας Μπαχ από την Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου αντιλαμβάνεται ο καθείς πόσο αυτή η μουσική είναι άπειρα μοντέρνα! Αρκεί να μαθητεύσεις σ’ αυτήν. Άλλωστε αυτή η μαθητεία είναι μαθητεία στην ομορφιά. 

Αυθόρμητα μου έρχεται στο μυαλό ο Παπαδιαμάντης για να χαρακτηρίσω κάπως την ερμηνεία της Παπαστεφάνου στον Μπαχ: «…πνοή, ίνδαλμα αφάνταστον, όνειρον…». 

Η εργασία της Αλεξάνδρας Παπαστεφάνου είναι υπόθεση εθνικού περιεχομένου, αλλά και οικουμενικού, στη συνέχεια. Πρόκειται για μια κατάθεση στον παγκόσμιο πολιτισμό από μια ελληνίδα.

Ακούγοντας γενικά την Παπαστεφάνου να παίζει Μπαχ, είτε σε ρεσιτάλ είτε από δίσκους, έχεις την αίσθηση του απείρου. Κι αυτό διότι η ίδια η σολίστ αντιμετωπίζει τον Μπαχ ως «Μουσικό του Απείρου». 

Φαίνεται πως κάπως έτσι οδηγήθηκε στη συγγραφή ενός βιβλίου, που μόλις εκδόθηκε (Panas Music / Papagrigoriou – Nakas), με τίτλο: «J.S.Bach – Ο Μουσικός του Απείρου». Μας λέει η ίδια γι’ αυτό το εγχείρημά της: 

«Το κίνητρο για αυτό το βιβλίο δεν ήταν να γράψω ένα μουσικολογικό δοκίμιο. Ποτέ δεν το ήθελα. Ούτε μια βιογραφία του μεγάλου Ιωάννη Σεβαστιανού Μπαχ. Εξάλλου το έργο του έχει μελετηθεί με περισσή έκταση και ευρυμάθεια. Το αρχικό μου κίνητρο ήταν μια σφοδρή και ανικανοποίητη, από τα νεανικά μου χρόνια, ανάγκη για σφαιρική γνώση. Είχα τη βαθιά βεβαιότητα πως το έργο του Μπαχ είναι μεν σκαλισμένο στις ρωγμές του χρόνου, ενσωματωμένο στην ιστορία της ανθρώπινης σκέψης, αλλά δεν στέκει παγωμένο στις επάλξεις του παρελθόντος. Περιπλανήθηκα σε μονοπάτια όπου είδα να διασταυρώνoνται η ιστορία, η πλατωνική κοσμολογία, η θρησκεία, η επιστήμη με τη λογοτεχνία και την τέχνη από χίλιες μεριές. Ίσως πέρασα περισσότερες από χίλιες και μια νύχτες με μικρές αποδράσεις στο χρόνο, ανασύροντας άλυτα αινίγματα. Και ξαφνικά είδα: Έναν μαγικό κόσμο». 

Επομένως, η Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου επιχειρεί μια «ολιστική» θεώρηση του Μπαχ σε αυτό το πόνημά της, μιας και ο Μπαχ είναι από μόνος του ένα σύμπαν. Πραγματικά η Παπαστεφάνου μας φέρνει ενώπιόν μας έναν Μπαχ ο οποίος διαλέγεται παθιασμένα με τα παρελθόντα, τα παρόντα και – με έναν ιδιαίτερο τρόπο – με τα μέλλοντα. 

Έτσι, ο Μπαχ της Παπαστεφάνου συνιστά μια σπουδή στον άνθρωπο και την τέχνη του, τη θρησκευτικότητα και τις ιδέες του, την Musica Poetica, αλλά και την Μουσική των Αγγέλων! Η συγγραφέας – σολίστ ξεπερνάει κάθε μουσικό λογιοτατισμό και εισέρχεται σε μια «μουσική των Σφαιρών», που αναζητά την αλήθεια και φτάνει ως την αντίστιξη: Ουτοπία και Νεωτερικότητα. 

Αν διαβάσει κάποιος το βιβλίο, ίσως κατανοήσει γιατί ο Μπαχ στα μαγικά χέρια της Παπαστεφάνου ανα-γεννάται συνεχώς. Αναδεικνύεται ως Θεός: άχρονος και άπειρος. Αναμφισβήτητα είναι ο Θεός της Μουσικής. Και η Παπαστεφάνου η πρωτοϊέρειά του. 

του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου  Η Αλεξάνα Παπαστεφάνου έχει αναδειχθεί

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Συ που σταμάτησες να διαβάσεις τούτο το λήμμα σίγουρα συμπάσχεις ως παραπονούμενος που η Ευρωπαϊκή περιοδεία του αστείρευτου Μάγου της ηλεκτρικής κιθάρας δεν περιέχει και την Ψωροκώσταινα!… Μιλάμε για τριαντατέσσερεις βραδιές που ξεκινούν στις 4 Ιουνίου από τη Γλασκόβη και ολοκληρώνονται στις 19 Ιουλίου στην Βαρκελώνη, συμπεριλαμβάνοντας μάλιστα και πέντε εμφανίσεις στη γειτονική Ιταλία στις απαρχές του μήνα αυτού. Το ‘χει το ριζικό μας παιδάκι μου… Γιατί μαμά;;;

Με την ελπίδα να πεθαίνει πάντοτε τελευταία μπας και κάποιος αποφασίσει να αλλάξει έως τότε αυτή την άχαρη πραγματικότητα, πάμε να δούμε τη συνέχεια της οπτικοακουστικής συνέντευξης του… θηριοδαμαστή της Ύδρας, αφού σε τούτο το δεύτερο μέρος απαντά σε όσα τον ρώτησα για την οικογένειά του, το μιούζικαλ “West Side Story” και την ταινία “Crossroads”, τον μέντορά του Jimmy Page και τον Ozzy, τους συνοδοιπόρους του, πρώην (Devin Townsend) και νυν (Billy Sheehan κ.α.) που θεωρεί αδέλφια του, τον εμβληματικό Paul McCartney μα και λατρεμένους μας συναδέλφους του, από τους αείμνηστους Eddie Van Hallen, Stevie Ray Vaughan & Alan Holdsworth έως και τον Frank Marino.

Υ.γ.: για την ιστορία, ποιος νομίζεις πως ήταν ο επόμενος συνομιλητής του μετά από μένα όπως μου ανέφερε ο ίδιος ο Steve; Ο Joe Satriani! 

Συνέντευξη- συναυλιακές φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν

 

Πάντως η γυναίκα σου η Pia πρέπει να νιώθει απίστευτα κολακευμένη εδώ και δυο χρόνια που το ομώνυμο και δημοφιλέστατο μοντέλο της Ibanez είναι ένα από τα πιο διάσημα του Πλανήτη!

“(γελά γοερά) Ε, δεν το συζητάμε, σίγουρα την έχει ενθουσιάσει όλο αυτό! Διότι θυμάμαι πως όταν της το πρωτοείπα, όταν της είπα «χρειαζόμαστε τώρα ένα όνομα για την κιθάρα μου και σκέφτομαι να την ονομάσω Pia», ενώ αρχικά μου απάντησε «όχι, δεν θέλεις να την ονομάσεις Pia» και της απάντησα «κι όμως, θέλω», εν τέλει συμφώνησε. Αρχικά δεν το θεώρησε κάτι σημαντικό. Όμως σταδιακά ένιωσα πως την άγγιξε πολύ αυτή μου η επιλογή… Τόσο, που επέλεξε εκείνη τα εναλλακτικά χρώματα της κιθάρας, όπως και τις ονομασίες τους. Γενικώς είναι πάρα πολύ δημιουργική, με έντονο καλλιτεχνικό χαρακτήρα!»

Ο Steve Vai με την Ibanez PIA 3761SLW που κατασκεύασε

Μα το ξέρω, υπήρξε και πρώην μέλος των Vixen μεταξύ άλλων. Αλήθεια, είχες ποτέ την δυνατότητα να ηχογραφήσεις κάτι με/για το σχήμα αυτό; Ή τουλάχιστον να τζαμάρετε επί σκηνής;

«Πράγματι. Κοίτα, δεν έπαιξα ποτέ κάτι για το σχήμα αυτό, μα τους έκανα παραγωγή σε κάποιες δουλείες τους. Και τούτο την περίοδο που ζούσαμε ακόμη στο Σάλμαρ του Λος Αντζελες όπου είχα ένα μικρό στούντιο ηχογραφήσεων επονομαζόμενο “Stucco Blue Studios”. Ηχογράφησα μια σειρά από στιγμές τους εκεί, ναι. Ως εκεί όμως. Και για να είμαι ειλικρινής, δε θυμάμαι να έχω καν τζαμάρει ποτέ μαζί τους… Όχι. Απλά υπήρξα για αυτές περιστασιακός παραγωγός και μηχανικός ήχου, αυτό. Άλλωστε (οι Vixen) ήταν ένα μικρό και σφιχτοδεμένο σχήμα, δεν τις θυμάμαι να υπήρξαν ποτέ μπάντα που τζαμάριζε. Είχαν τη μουσική τους, τα τραγούδια τους και τέλος. Και ήταν ανέκαθεν ουσιαστικά μια ποπ-ροκ μπάντα…»

Πράγματι. Επέτρεψε μου τώρα μια αρκετά προσωπική ερώτηση που όμως θεωρώ πολύ σημαντική: όντας ένας από τους πιο πρωτοποριακούς κιθαρίστες όλων των εποχών μα συγχρόνως και πατέρας δυο παιδιών, σκέφτηκες ποτέ ποια από τις δυο κληρονομιές σου είναι η πιο σημαντική στο πέρασμα σου από εγκόσμια;

«Ωωω… Τι να πω πάνω σε αυτό. Δεν έχω ιδέα. Νομίζω θα αφήσω τους ανθρώπους του μέλλοντος να το αποφασίσουν αυτό για μένα… Τώρα βέβαια κοίτα, μην λέμε τα αυτονόητα, τα παιδιά σου είναι οι παλμοί της καρδιάς σου. Τα δυο παιδιά μου είναι ο αέρας που αναπνέω. Άρα καθίστανται απλά ασύγκριτα, ασυναγώνιστα με οτιδήποτε άλλο σε αυτό τον Κόσμο. 

Βασικά είναι δυο διαφορετικά πράγματα. Λατρεύω τη Μουσική που έχω δημιουργήσει. Και νιώθω πανευτυχής που ίσως κάποιος/κάποιοι εκεί μακριά στο απώτερο Μέλλον θα τη βρουν ενδιαφέρουσα ακούγοντας την. Όμως όσον αφορά την μελλοντική κληρονομιά που θα αφήσω πίσω μου, μου είναι προσωπικά εντελώς αδιάφορη στην τελική αφού απλούστατα δεν θα είμαι εδώ για να εισπράττω τους καρπούς της, ούτε καν για να την κρίνω… Δεν μπορώ λοιπόν να με φανταστώ πεθαμένο να κοιτώ προς τα κάτω υποκινώντας τους ανθρώπους να ακούσουν τη Μουσική μου λέγοντας τους «αυτή είναι η κληρονομιά μου, πώς σας φαίνεται;» (γελάει)…»

(γελώ κι εγώ) Εννοείται Steve!…

“…(συνεχίζει να γελά) Δεν θα υπάρχει λόγος. Εδώ και τώρα δηλώνω πανευτυχής και νιώθω ευλογημένος που μπορώ και γεννώ Μουσική που αρκετοί άνθρωποι εκεί έξω απολαμβάνουν. Και σταματώ σε αυτό»

Ο Steve Vai επί σκηνής με τον εκλεκτό συνάδελφο και συνοδοιπόρο του Tony MacAlpine

Και πολύ καλά κάνεις. Φαντάζομαι θα πληροφορήθηκες για την περσινή επανέκδοση του πολυβραβευμένου “West Side Story” αφού ήταν αυτό που σε “αφύπνισε” μουσικά στα έντεκα σου χρόνια.

«Φυσικά. Όμως ήμουν ακόμη πιο νέος…έξη, το πολύ επτά χρονών όταν μπήκε μες το σπίτι μας αυτό το μουσικό έργο. Και ξέρεις πως είναι αυτά σε αυτές τις ηλικίες. Εκ των πραγμάτων ακούς όλα αυτά που οι συγγενείς και οι γονείς σου φέρνουν, τέλος. Και ναι. Είχε μονομιάς τεράστιο αντίκτυπο πάνω μου αυτό το άκουσμα, ήταν τόσο μα τόσο…Μουσικό. Και Θεατρικό μαζί! Και εγώ αγαπούσα ήδη το Θέατρο. Επίσης είχε Δράμα. Με αυτές τις συμμορίες. Ήταν γεμάτο πανέμορφες μελωδίες και εκπληκτικές χορογραφίες. Έτσι λοιπόν από κάθε μα κάθε άποψη μου κινούσε το ενδιαφέρον. Το “West Side Story” ήταν για μένα μια συστατική επιστολή στον κόσμο της μουσικής των κλασικών συνθετών. Και αν δεν έχω καταφέρει ακόμη να δω την νέα εκδοχή του είναι επειδή δε θέλουν να το δουν τα παιδιά μου, οπότε μας είναι δύσκολο σε μένα και την Pia να κάτσουμε μια νύχτα να το απολαύσουμε… Όπως και άλλα πολλά»

Λογικό ως οικογενειάρχες. Να ρωτήσω, τα λέτε ακόμη με τον εκλεκτό απόφοιτο της Σχολής του Vai, τον Devin Townsend? Παρακολουθείς τα όσα κάνει πλέον ως διάσημος;

«Α, ο Devin, βεβαίως. Ο Devin κι εγώ έχουμε πολύ συχνή επικοινωνία. Πάσης φύσεως. Από το να ανταλλάσσουμε αστεία memes και ανέκδοτα, όπως και να ενημερωνόμαστε εκατέρωθεν για τα όσα μουσικά κάνει ο καθένας μας. Τσεκάρουμε ο ένας τον άλλον διαρκώς. Τη μια θα του στείλω εγώ κάποια ιδέα μου, την επομένη εκείνος. Και όπως θα παίξω κάτι τις πάνω στα δικά του, θα βάλει κάτι τις πάνω στα δικά μου…»

Τι λες τώρα; Τέλεια. Διότι και αυτός παραμένει απίστευτα ανήσυχο και δημιουργικό πνεύμα, όπως και συ!

«Ναι, είναι απίστευτο μυαλό! Είναι ένα μοναδικά δημιουργικό και απίστευτο μυαλό. Τόσο, που για να είμαι ξανά ειλικρινής μαζί σου δεν το είχα συνειδητοποιήσει στο βαθμό αυτό την εποχή που δουλεύαμε μαζί. Και τούτο γιατί τότε ήμουν ένα τέρας ελέγχου (control freak) πολύ περισσότερο από ότι είμαι πλέον σήμερα, σε σημείο που όλοι γύρω μου να πρέπει να κάνουν τα πάντα όπως εγώ τα ήθελα και μόνο έτσι… Όμως ακόμη και αυτό το έκανε θαυμάσια ο άτιμος! Καταπληκτικά. Ήταν ένα απίστευτα χρήσιμο «εργαλείο» φωνητικών δυνατοτήτων στα χέρια μου. Ήμουν κυριολεκτικά ερωτευμένος με τη φωνή του. Και ακόμη είμαι. Η φωνή του ήταν ακριβώς αυτό που ονειρευόμουν. Ξέρεις. Η απίστευτη επιθετικότητα των ερμηνειών του. Η ένταση. Η φρεσκάδα και η νιότη  που ανέδυε. Το Όραμά μου βλέπεις ήταν ξεκάθαρο. Έτσι λοιπόν έπρεπε να πάρω στα χέρια μου αυτό το πολύχρωμο πουλί του Παραδείσου και να το βάλω στο δικό μου το κλουβί!… Άρα όπως καταλαβαίνεις ήταν αρκετές φορές πολύ κουραστικό όλο αυτό για εκείνον. Όμως συγχρόνως θέλω να πιστεύω πως έμαθε και πολλά δίπλα μου… Μη ξεχνάς, ήταν έφηβος ακόμη όταν ξεκίνησε μαζί μου. 

Ο Steve Vai και ο Devin Townsend στο εξώφυλλο του Guitar World

Έτσι λοιπόν έπρεπε να περάσουν αρκετά χρόνια και να ξεκινήσει τις προσωπικές του δισκογραφικές δουλειές που άκουγα ανελλιπώς ώστε να συνειδητοποιήσω πως υπήρχαν πολύ περισσότερα μέσα του από έναν χαρισματικό ερμηνευτή. Εντάξει. Και όταν κάναμε μαζί το “Sex & Religion” βέβαια υπήρξαν στιγμές που συνθέταμε παρέα κάποια σημεία, και από τότε η συμβολή του ήταν καίρια μα και απολαυστική. Πολύ περισσότερο από το να του υποδεικνύω απλά τι θα τραγουδήσει. 

Όμως κακά τα ψέματα, έπρεπε να αυτομολήσει και να απελευθερωθεί ώστε να ανθίσει ως αστείρευτος Δημιουργός! Και δε μπορείς να φανταστείς πόσο μου αρέσει να παρακολουθώ αυτή του την Απογείωση. Είναι ένας απίστευτα εμπνευσμένος και γόνιμος καλλιτέχνης»

Δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο. Όμως προσωπικά, ως μπασίστας, σου χρωστώ και άλλη μια παντοτινή μου αγάπη, τον αχαλίνωτο T.M. Fuckin’ Stevens! Τι μπασισταράς Θεέ μου. Τυφώνας!

«Ε, καλά τώρα. Ο τύπος είναι η μεγαλύτερη προσωπικότητα που έχω συναντήσει έως και σήμερα! Αφού τον λατρεύεις, καταλαβαίνεις. Όταν ο T.M. έμπαινε μέσα στο δωμάτιο ήταν σα να δήλωνε αυτομάτως με την επιβλητική παρουσία του «ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ»! Τέλος»

Ακριβώς αυτό Steve! Το έχω ζήσει. Πήγα το 2004 στο ετήσιο Τζαζ Φεστιβάλ του Λεβερκούζεν για να τον απαθανατίσω επί σκηνής, μα και για να του πάρω συνέντευξη backstage πάνω από μια ώρα. Ο άνθρωπος είναι Ανήμερο Θεριό στο πάλκο, Αγαθός Γίγας στο τετ-α-τετ!…

«Ω Θεέ μου, ναι. Και με απίστευτη αίσθηση του χιούμορ. Παραμένοντας αφοσιωμένος απόλυτα στην Τέχνη του, έως το κόκαλο! Και με απαράμιλλη αυτοπεποίθηση. Όσο για το παίξιμό του… Όταν άρχισε να παίζει την πρώτη φορά ένιωσα πως έπεσε πάνω μου ένας τόνος από γαμημένα τούβλα! Ήταν πρωτόγνωρο συναίσθημα. Ένα πλούσιο, πολύχρωμο τοπίο από κάθε άποψη. Ένας πολύχρωμος, ουσιαστικά φανταχτερός και εμπνευσμένος μουσικός! Νιώθω τόσο τυχερός που τον είχα δίπλα μου έστω και για λίγο…»

Πόσο χαίρομαι!… Είναι αυτό που λέμε στα Αγγλικά “Natural”. Το ταλέντο του αναβλύζει αβίαστα…

«Απολύτως. Και είναι λίγες οι φορές που πέφτεις πάνω σε τέτοιου είδους ανθρώπους στην διάρκεια της καριέρας σου… Και με το που τους βλέπεις, αντιλαμβάνεσαι κατευθείαν πως δεν είχαν καμία επιλογή να είναι κάτι άλλο από αυτό ακριβώς που είναι. Δεν υπήρχε περίπτωση. Και αυτό επειδή δεν προσπάθησαν ποτέ να γίνουν κάτι άλλο! Και αυτό είναι πανέμορφο…»

O T.M Stevens σηκώνει το βάρος του Steve Vai και Devin Townsend

Είναι! Αλήθεια, είχες ποτέ τη δυνατότητα να ευχαριστήσεις από κοντά τον Jimmy Page για το μνημειώδες σόλο του στο “Heartbreaker” που όπως δηλώνεις σου έδωσε στόχο και σκοπό ζωής: να γίνεις κιθαρίστας;

«Ε, λοιπόν είχα την χαρά και την τιμή να τον συναντήσω ως τώρα αρκετές φορές. Και πάντοτε υπήρξε γλύκας, πράος, χαμηλών τόνων και διακριτικότατος. Πάει με τα «νερά» σου, είναι λαλίστατος, ενδιαφέρεται και ακούει με προσοχή όσα λες και απαντά εξίσου καίρια. Όμως όταν μιλάς με κάποιον σαν και αυτόν δεν κάθεσαι να του πεις αυτολεξεί «ξέρεις, το σόλο σου στο Heartbreaker είναι ο λόγος που έπιασα κιθάρα στα χέρια μου». Το έχει ακούσει αρκετά!… Οπότε προσπάθησα να τον πλησιάσω ως οντότητα. 

Όμως. Υπήρξε και για μένα μια ευκαιρία ώστε να τον τιμήσω. Έτσι λοιπόν ένα από τα πράγματα που με έχουν αγγίξει πολύ βαθιά καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας μου ήταν η μέρα που ο Jimmy Page ανακηρύχθηκε τιμητικά Δόκτορας Μουσικής Παιδείας από το Berklee College. Και τούτο διότι μου ζήτησαν να γράψω κάτι για αυτόν και φυσικά το έκανα. Το διάβασαν μπροστά του. Και είδα την αντίδραση στο πρόσωπο του Jimmy Page… Και αυτό υπήρξε για μένα «παράσημο στο πέτο»! Υπάρχει η στιγμή στο YouTube να τη δεις όποτε θες, κάτσε στη στέλνω τώρα.(*) 

Ε, αυτό, ήταν υπέρ-αρκετό! Τα κείμενο ήταν το εξής πάνω-κάτω: «στο φυσικό Σύμπαν συνυπάρχουν πράγματα που συμπεριλαμβάνουν αστέρια και ζωή σε όλες τις διαστάσεις. Και μαζί με αυτά συνυπάρχει και το διάστημα, το κενό που τους επιτρέπει να υπάρχουν μαζί του…». Διότι δίχως το κενό ανάμεσά τους δεν θα είχαμε τα υπόλοιπα. Άρα ουσιαστικά το κενό διάστημα είναι που τους/μας επιτρέπει να υπάρχουμε. 

Έτσι λοιπόν συνέχιζα κάπως έτσι: «Από το 1968 και δώθε λοιπόν, για κάθε παιδί που έπιασε κιθάρα στα χέρια του προσπαθώντας να βρει τη δική του Φωνή πάνω σε αυτό το όργανο, ο Jimmy Page υπήρξε το Κενό που επέτρεψε σε όλες μας τις νότες να υπάρξουν…». Αντιλαμβάνεσαι λοιπόν τι έπαθα με το που είδα την αντίδρασή του. Ζεστάθηκε η καρδιά μου. Ένιωσα κοντά του όσο ποτέ -ύστερα από σαρανταπέντε χρόνια θαυμασμού απέναντί στον Jimmy Page- όταν αντίκρισα την αυθόρμητη αντίδραση του στην δήλωσή μου… Δες το κι εσύ»

Καλά. Δεν υπάρχει… Πάντως μιλώντας για το Διάστημα, η περίπτωση του Allan Holdsworth υπήρξε κυριολεκτικά μοναδική, ο τύπος ήταν αυτό που λέμε «Εξωγήινος», σωστά;

«(σκάει στα γέλια), Ω Θεέ μου! Ε, ναι, αυτός ήταν σίγουρα Εξωγήινος! Και παρότι κάθε ένας μας αποτελεί μια ξεχωριστή υπόθεση, έχοντας κάνει αυτή την παραδοχή, η περίπτωση του Alan Holdsworth υπήρξε μοναδική λόγω του υπέρτατου βαθμού της Καινοτομίας και της Δημιουργικότητας που τον χαρακτήριζε εξαρχής! Αυτός ήταν και ο λόγος άλλωστε που τον είχα με δισκογραφικό συμβόλαιο στην εταιρία μου, τη “Favored Nations”. Όμως στα δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια που υπήρξε καλλιτέχνης μας, δεν κατάφερε να ηχογραφήσει ούτε ένα δίσκο!… Παρότι προσπάθησα να τον βοηθήσω με κάθε τρόπο. Προσφέροντάς του διαρκώς τη βοήθεια σημαινόντων παραγωγών και μηχανικών ήχου ώστε να ξεκινήσει κάτι. Και όμως. Ανταυτού, γύρισε και μου απάντησε μια φορά κάτι που δε πρόκειται να ξεχάσω ποτέ: «Ο υπέρτατος στόχος μου είναι να δημιουργήσω έναν μουσικό κατάλογο που θα είναι απόλυτα αγνός, αμιγής και ανεπηρέαστος». Πράγμα που ανέκαθεν αποζητούσε».

Ακριβώς. Είχα την τιμή να του πάρω κατ’ ιδίαν συνέντευξη το 2003 και υπήρξε απίστευτα ταπεινός. Ακόμη και όταν του είπα πως ο Eddie Van Halen δήλωνε πως ο μόνος κιθαρίστας που όχι μόνο δεν μπορεί να παίξει, μα να κατανοήσει, είναι ο Holdsworth, μου δήλωσε “σοβαρά; μεγάλη μου τιμή να το λέει αυτός, αφού ούτε εγώ μπορώ να παίξω αυτά που παίζει!”. Αντιλαμβάνεσαι…

«Τα είπε όλα με το όνομά τους! Ακριβώς αυτό. Κι δυο τους προσέφεραν τεράστια κληρονομιά, ο καθένας στο ιδίωμά του»

Αυτό. Πάντως μου κάνει εντύπωση που αναφέρεις ως σημαντικότερο μέντορά σου τον Bill Westcott! Ανέφερε τους λόγους αν θες.

«Ο Bill ήταν ο καθηγητής μου στη μουσική θεωρεία στο γυμνάσιο. Ήταν ένας πραγματικός μάστορας. Εγώ ξεκίνησα να παρακολουθώ το μάθημα του όντας στην Πρώτη Γυμνασίου παρακολουθώντας την τάξη της Έκτης Γυμνασίου! Έτσι λοιπόν για έξη συναπτά χρόνια, καθημερινά, μου μάθαινε στο σχολείο τα πάντα για τη μουσική που έπρεπε να ξέρω. Μου έμαθε πώς να συνθέτω, μα και πώς να ακούω μουσική. Και το σημαντικότερο;  Πώς να βρω τη δική μου φωνή! Φυσικά είχα διάφορους μέντορες στη ζωή μου, όμως ο Bill ήταν ο πρώτος και ο πιο επιδραστικός από όλους τους»

Απίστευτο που δε βρίσκω ούτε μια ηχογράφηση του λοιπόν… Τώρα, ο αξέχαστος ρόλος σου ως Jack Butler στην κινηματογραφική ταινία “Crossroads” με θέλει να σε ρωτήσω τη γνώμη σου για έναν άλλο επώνυμο συνάδελφό σου, τον Ry Cooder.

«Μα ένας από τους σημαντικότερους πόλους έλξης για μένα ώστε να συμμετάσχω ήταν το ότι θα δούλευα δίπλα στον μεγάλο Ry Cooder! Κατέχει μια από τις πιο ξεχωριστές και συμπαγείς (κιθαριστικές) «φωνές», με διαίσθηση μοναδική. Κάθε μια από τις νότες που μας έχει χαρίσει ακούγεται λες και έχει το δικό της…Ταχυδρομικό Κώδικα!» 

Συμφωνώ απόλυτα. Ένα άλλο όνειρό μου που δεν έγινε πραγματικότητα και σε αφορά είναι το να είχαμε απολαύσει το “Ozzmosis” με σένα και όχι με τον Zakk Wylde, κι ας τον εκτιμώ αφάνταστα και αυτόν. Ποιος ήταν ο λόγος που τσάκισε αυτό;

«Ο Ozzy είχε ήδη ηχογραφήσει το μισό δίσκο του με το συγκρότημα του, με τον Zakk στις τάξεις του σχήματος. Αρχικά λοιπόν με προσέγγισε ως εξωτερικό συνεργάτη, μα σε ρόλο συνθέτη, ώστε να συνεισφέρω γράφοντας επιπλέον τραγούδια για αυτόν το δίσκο. Και έτσι ο Ozzy κι εγώ μαζευτήκαμε και φτιάξαμε ένα μικρό συγκρότημα για να ηχογραφήσουμε μερικά δοκιμαστικά (demos).

Ήμασταν στο στούντιο μου για περίπου τρεις μήνες και γράψαμε / ηχογραφήσαμε καμιά δεκαπενταριά κομμάτια. Και ήταν εκεί που θίξαμε στιγμιαία την ιδέα του ότι θα ήταν ωραίο να δημιουργήσουμε ένα συγκρότημα και να ηχογραφήσουμε τον επερχόμενο νέο δίσκο του. Όμως με το που ενεπλάκη η δισκογραφική του εταιρία, τον υποχρέωσε να πάρει από τον Vai απλά τα τραγούδια που του άρεσαν και να συνεχίσει με το σχήμα του. Όπως και έκανε. Και δεν είχα κανένα πρόβλημα με αυτό. Στο κάτω-κάτω το να δουλέψω με τον Ozzy υπήρξε μια από τις πιο απολαυστικές μου εμπειρίες εντός στουντίου οπουδήποτε! Τον αγαπάω τον Ozzy. Και παρότι σίγουρα θα ήταν όμορφο να ξεκινήσω μαζί του ένα σχήμα και να περιοδέψουμε με αυτό, μόλις είχα ολοκληρώσει μια αντίστοιχη περίοδό μου (σημ: αναφέρεται στην περίοδο που έπαιζε με τους Whitesnake) και ήμουν πλέον εστιασμένος στο να προχωρήσω παρακάτω ως σόλο καλλιτέχνης. Θα ήταν διασκεδαστικότατο να παίζω το “Paranoid” μπροστά σε εικοσιπέντε χιλιάδες θεατές κάθε βράδυ, μα έχω μάθει να αποδέχομαι τα πράγματα όπως αυτά προκύπτουν, αφού όπως αποδεικνύεται, είναι προς το συμφέρον μου»

Δεν αντιλέγω. Πώς ένιωθες το 2012 ως τιμώμενο πρόσωπο στα Les Paul Awards συμμετέχοντας σε μια ομάδα Αθανάτων όπως ο Paul Mc Carntey ο οποίος με τους Beatles άλλαξε το χάρτη της ηλεκτροδοτούμενης μουσικής του 20ου αιώνα;

«Μου κόπηκε η ανάσα. Με το που είδα τη λίστα τον υπόλοιπων προσκεκλημένων έξυσα το κεφάλι μου αναρωτώμενος «μα καλά, εμένα γιατί με επέλεξαν;». Και μου υπενθύμισαν όλοι τότε πως το συγκεκριμένο βραβείο αφορούσε θέματα καινοτομίας και τεχνικής αρτιότητας όπου η συνεισφορά μου στον τρόπο σχεδίασης της ηλεκτρικής κιθάρας, της τροποποίησης του τεχνολογικού εξοπλισμού και σε παρόμοια πεδία, με ήθελαν τον καταλληλότερο αποδέκτη του βραβείου αυτού… Παρόλα αυτά, εγώ παραμένω κατάπληκτος που ήμουν ανάμεσα τους»

Αυτό σε τιμά, μα δε θα έπρεπε να αναρωτιέσαι!… Λοιπόν. Σε κάθε μας προηγούμενη συνέντευξη σου ζητούσα να μου αναφέρεις έναν ξεχωριστό, φρέσκο, πολλά υποσχόμενο κιθαρίστα που υπέπεσε στην αντίληψή σου. Και κάθε φορά έπιανα “λαβράκι”. Φέτος έχεις κάποιον να μας μάθεις;

«Φυσικά. Γράφε. Matteo Mancuso. Daniel Gottardo. Christone Ingram. Yvette Young. Plini. Έχει και άλλους, μα ξεκίνα με αυτούς»

Να’σαι καλά, θα ψαχτώ πάραυτα όσο και οι αναγνώστες μας. Θέλω τώρα δυο λόγια εκ μέρους σου για κάθε ένα από τους πολύτιμους συνεργάτες σου στο “Inviolate”. Θα αναφέρω το ονοματεπώνυμο και εσύ θα μου πεις τους λόγους που επέλεξες τον καθένα τους ως συνυπεύθυνους:

Billy Sheehan

«Εντάξει, ο Billy είναι πλέον σαν αδελφός μου. Πέρα από το γεγονός του ότι είναι μοναδικός σε ότι κάνει πάνω στο μπάσο. Μάλιστα πρόσφατα άκουσα ένα από τους δίσκους του με τους “Niacin” και μου έπεσε το σαγόνι στο πάτωμα! Και παρότι έχω παίξει μαζί του τόσο μα τόσο πολλές φορές, παρόλα αυτά συνεχίζει να με εκπλήσσει και να μου μαθαίνει πράγματα»

O Billy Sheehan με τον Steve Vai σε παλιότερη συναυλία

Jeremy Colson

«Ο πιο θορυβώδης και στακάτος τυμπανιστής που έχω παίξει ποτέ έως και σήμερα. Ο Jeremy έχει ένα αλεξίσφαιρο, χαλύβδινο εργασιακό χαρακτήρα και ουδέποτε φοβήθηκε να δοκιμάσει το οτιδήποτε. Σε όλα αυτά τα είκοσι και βάλε συναπτά χρόνια που έχω δουλέψει μαζί του, δεν υπήρξε ούτε μια φορά που να έχασε ένα χτύπημα στο μέτρημά του! Και με αυτό τον τρόπο, κρατά όλη τη μπάντα δεμένη, σαν αρχηγός. Αδελφός μου και τούτος» 

 

Terry Bozzio

«Όχι μονάχα ο πιο μοναδικός κρουστός που έχω την τύχη να συνεργαστώ ποτέ, μα ο Terry είναι συνάμα και απίστευτα εμπνευσμένος στις επιλογές του ως μουσικός. Επιπλέον είναι και ένας συνθέτης αμίμητης μουσικής κατέχοντας μια ανεξίτηλη δημιουργικότητα που σπάνια βρίσκεις «ραμμένη» σε κρουστό. Τίποτα. Είναι μια μουσική προσωπικότητα από την κορυφή ως τα νύχια. Επίσης αδελφή ψυχή»

 

Bryan Beller

«Έντονα ταλαντούχος. Ο Brian κατέχει ένα μοναδικό τόνο και μια αίσθηση στο παίξιμό του που κατακυριεύει το σύμπαν των χαμηλών συχνοτήτων. Οι fusion πινελιές του είναι καίριες και πάντοτε θα προσγειωθεί στην πιο σωστή, ουσιαστικά συνοδευτική νότα. Άλλος αδελφός και τούτος»

 

Philip Bynoe

«Ο Philip είναι μάλλον ο πιο αγαπημένος μου μπασίστας όποτε παίζω μαζί του. Ο τόνος και η τονικότητα του μοιάζουν αλάνθαστα, τέλεια. Τόσο, που ουδέποτε νιώθω τόσο άνετα να παίζω κιθάρα όσο όταν ο Philip με υποστηρίζει τα μετόπισθεν. Μαζί του δεν χρειάζεται να σκεφτώ το παραμικρό. Είναι μαζί μου, δίπλα μου νότα προς νότα, γνωρίζοντας πού πρέπει να πάει όταν τα πράγματα πάνε κάπου από μόνα τους. Με λίγα λόγια είναι αυτό που λέμε απόλυτα αξιόπιστος και σε επαγγελματικό, και σε μουσικό επίπεδο. Είναι σκέτη απόλαυση να παίζεις μαζί του. Αυτός κι αν είναι αδελφός»

 

David Rosenthal

«Ο Dave ήταν το πρώτο πλάσμα που συνάντησα όταν πρωτοπήγα στο Berklee όντας έφηβος ακόμη. Μονομιάς γίναμε κολλητοί φίλοι και φτιάξαμε το σχήμα που μας συντρόφευσε καθ’ όλη τη διάρκεια των σπουδών μας στη σχολή αυτή. Και να που ο Dave βρέθηκε στα 80’ς και τα 90’ς σε μερικά αξιοζήλευτα σχήματα παγκοσμίου φήμης (σημ: Rainbow, Whitesnake, Yngwie Malmsteen) ως που βρέθηκε να στέκει ως καλλιτεχνικός διευθυντής του Billy Joel εδώ και εικοσιπέντε χρόνια τουλάχιστον. Άλλος ένας που κατέχει αλάνθαστο τόνο. Όπως και απόλυτη κυριαρχία σε ότι αφορά την τεχνολογία των πλήκτρων. Είναι επίσης τετραπέρατος παραγωγός και συνθέτης. Είναι λοιπόν τιμή και καμάρι μου να έχω παίξει συχνά-πυκνά με τον Dave. Και ναι. Είναι και αυτός άλλος ένας αδελφός»

 

Vinnie Colaiuta

«Και ο Vinnie ανήκει σε αυτή τη συνομοταξία των Γιγάντων, στην Ελίτ των μουσικών της Υφηλίου. Και να που είχα την τύχη και την αμέτρητη χαρά να βρίσκομαι μισό μονάχα μέτρο μακριά του βλέποντας τον να παίζει για δυόμιση μήνες, κατά τη διάρκεια της περιοδείας μας με τον Frank Zappa. Είναι λες και έχει μέσα του ένα Ελβετικό Ρολόι. Όμως ακόμη πιο σημαντικά έως και θαυμαστά είναι τα όσα διαρκώς επιχειρεί υπερβαίνοντας το ρολόι αυτό! Δυστυχώς δεν δόθηκαν ευκαιρίες να δουλέψω μαζί του από τα χρόνια μας με τον Zappa, όμως να που μετά από τόσα χρόνια είχα την τρομερή ευτυχία να παίξει σε δυο κομμάτια του “Inviolate”. Και για πολλοστή φορά, η δουλειά του ήταν άρτια! Τον θεωρώ κι αυτόν αδελφό. Ίσως απορείς που τους αποκαλώ όλους τους έτσι. Όμως αν έχουμε όλοι μας ένα πράγμα κοινό, είναι η αμέριστη αλληλοεκτίμηση που τρέφουμε ο ένας για τον άλλον… Η Αδελφότητά μας»

Απόλυτα κατανοητό Steve. Θα κλείσω τούτη την απίστευτα ενδιαφέρουσα κουβέντα ζητώντας σου να μου αναφέρεις την ειλικρινή προσωπική σου γνώμη για τρεις κιθαρίστες στους οποίους απλά υ-πο-κλί-νο-μαι, για λόγους διαφορετικούς. Ξεκινώ συνειδητά από τον εγκληματικά υποτιμημένο Frank Marino…

«Ωχχχ… Καλά. Τώρα χτύπησες φλέβα! Ως έφηβος τα είχα λιώσει τα άλμπουμ του με τους Mahogany Rush!…»

Frank Marino

 Σοβαρολογείς; Πόσο χαίρομαι! 

«…Και ουδέποτε μπόρεσα να καταλάβω γιατί δεν τιμήθηκε ως άλλος ένας από τους Τεράστιους…

Ακριβώς αυτό!

«…Ο Τόνος του; Η επιθετική του στάση απέναντι σε κάθε νότα; Η επιλογή τους; Όλα αριστουργηματικά. Αυτός παιδί μου ανέκαθεν είχε έναν τόσο απόλυτο έλεγχο (πάνω στο όργανο) που πολλοί συνάδελφοί του δεν κατάφεραν ποτέ. Έτσι λοιπόν νιώθω ευγνώμων και μόνο που υπήρξα εξαρχής αμετανόητος οπαδός του αντλώντας έτσι αμέριστη έμπνευση από τα καμώματά του. Ξέρεις ποιος άλλος δηλώνει βαμμένος οπαδός του, ε; O Zakk (Wylde)» 

Το ξέρω, μου το έχει πει και μένα. Νιώθω «δικαίωση» όταν τα ακούω αυτά από τον Vai, Steve!…Πες μου τώρα για τον αδικοχαμένο Stevie Ray Vaughan, που όταν συνδεόταν επί σκηνής με την Πηγή, με το Υπερπέραν, κατά την ταπεινή μου άποψη δεν υπήρχε κάτι πιο ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ πριν ή μετά από αυτόν…

«Ναι, έτσι είναι. Οποιοσδήποτε είναι συνδεδεμένος με αυτή τη Ροή χρειάζεται να είναι αυθεντικός έως το μεδούλι. Και αυτός το κατείχε αυτό αβίαστα»

Θα κλείσω με τον Nuno Bettencourt. Και τούτο διότι πιστεύω ακράδαντα πως θα έπρεπε να είναι ακόμη πιο διάσημος και εκτιμηταίος από ότι ήδη είναι…

«Πράγματι. Συμφωνώ. Το βαθύ ταλέντο του Nuno δεν είναι γνωστό τοις πάσι, αυτό εξυπακούεται. Είχα τη μεγάλη χαρά να περιοδεύσω μαζί του με τους Generation Axe (σημ: επί σκηνής σύναξη γιγάντων όπως οι Vai, Bettencourt, Malmsteen, Wylde). Εκεί, από κοντά, βλέποντας τον και ακούγοντας τα όσα παίζει μου αποκάλυψε το πόσο θαυμαστός παίκτης είναι. Η δυνατότητα του να συνδέεται με ότι συμβαίνει γύρω του με μια πιο-γρήγορη-από-μηχανή-ταχείας-πυρκαγιάς τεχνική στο δεξί του χέρι με την πένα, καταντά συναρπαστική. Όμως η δημιουργικότητα και το πάθος του είναι τελικά πιο πάνω από κάθε τι άλλο που τον χαρακτηρίζει. Μάλιστα υπήρξε και το δεξί μου χέρι, ο έμπιστος μου σε όλα τα οργανωτικά και τις αποφάσεις που χρειάζονταν για τους Gen Axe. Παθιάζεται πολύ με τις καλές ιδέες του και πολύ καλά κάνει, αφού είναι πράγματι καλές!»

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΜΕΡΟΣ

Δεν βρέθηκαν άρθρα

[vc_row][vc_column][eltd_block_one category_id="0" author_id="0" featured_thumb_image_size="original" display_pagination="yes" pagination_type="np-horizontal"][/vc_column][/vc_row][vc_row][vc_column width="1/2"][eltd_post_layout_two