Στις 4 Δεκεμβρίου 2021 μετατέθηκαν τα εγκαίνια της έκθεσης “Ασπερον Φως” της Μελίνας Γιαλαμάς στην Chalkos Gallery της Θεσσαλονίκης (Ιουστινιανού 21) Η έκθεση είναι εμπνευσμένη από τις ηρωικές μορφές του αγώνα της Εθνεγερσίας του 1821 και μέσα από τα έργα της συγκινεί και ξυπνά μνήμες.
«Η έκθεση με τίτλο: «Ανέσπερον φως», της ζωγράφου Μελίνας Γιαλαμά, αποτελεί μια ευχάριστη έκπληξη. Η πιστή αποτύπωση των ηρωικών μορφών, δίπλα στα παραδοσιακά γυναικεία ενδύματα και τη φουστανέλα, προσφέρουν απλόχερα το άρωμα και το χρώμα της Επανάστασης του 1821» αναφέρει σε σημείωμά του ο κ.Βασίλειος Νικόλτσιος, Συνταγματάρχης ε.α. Φαρμακοποιός. Συλλέκτης, και συγγραφέας.
«Άρωμα και χρώμα 1821»
Το 2021 είναι η χρονιά που όλοι μας ανατρέξαμε στις ηρωικές μορφές των ηρώων που μας χάρισαν την ελευθερία. Μέσα από φωτογραφίες και βίντεο θυμηθήκαμε όλους αυτούς που αγωνίστηκαν τo 1821, κρατώντας στο χέρι μια σπάθα ή μια πιστόλα.
Ευχάριστη έκπληξη αποτέλεσε για μένα η έκθεση που οργανώνεται από την Chalkos Gallery με τίτλο: «Ανέσπερον φως», της ζωγράφου Μελίνας Γιαλαμά. Η πιστή αποτύπωση των ηρωικών μορφών, δίπλα στα παραδοσιακά γυναικεία ενδύματα και τη φουστανέλα, προσφέρουν απλόχερα το άρωμα και το χρώμα της Επανάστασης του 1821.
Η φουστανέλα, οι παλάσκες και το μεδουλάρι, αποτυπώνονται ρεαλιστικά, με τη φουστανέλα όχι φρεσκοσιδερωμένη, όπως την παρουσιάζουν οι ζωγράφοι ηρωικών μορφών του ’21, αλλά όπως ήταν, τσαλακωμένη και λερωμένη. Ο φουστανελοφόρος που ξεκουράζεται στον πίνακα της κ. Γιαλαμά, όταν σηκωθεί θα φαντάζει πιο ψηλός, πιο ρωμαλέος και σίγουρα, πιο Έλληνας. Η φουστανέλα αναδείχθηκε σε σύμβολο της γενναιότητας, της λεβεντιάς και της τιμιότητας των ευσταλών παλικαριών της Ελλάδας. Ακόμη και ο πρώτος Βασιλιάς της Ελλάδας, ο Όθωνας, τη φορούσε με υπερηφάνεια, μάλιστα ζήτησε να αποτυπωθεί με αυτή σε πίνακα του Νικηφόρου Λύτρα.
Εξαιρετική είναι η αποτύπωση και των τσαρουχιών, των παραδοσιακών υποδημάτων που χρησιμοποιήθηκαν στην Επανάσταση του 1821 και φέρουν σήμερα οι Εύζωνοι. Τα τσαρούχια με τις μαύρες φούντες και τα 60 και πλέον καρφιά χρησιμοποιώντας το βάρος τους των 3,50 κιλών, αλλά και τη δύναμη του Εύζωνα της Προεδρικής Φρουράς χτυπούν κατά τη βάδιση το μάρμαρο του Μνημείου του Αγνώστου Στρατιώτη, για να δηλώνουν σ’ αυτούς που χάθηκαν στους Αγώνες του Έθνους, ότι βρίσκονται εκεί, όρθιοι, για να προστατέψουν τα όσια και τα ιερά της φυλής.
Η εκπληκτική αποτύπωση της φέρμελης, η οποία είναι διακοσμημένη με επάργυρη κλωστή, παραπέμπει στους οπλαρχηγούς του ’21 και στους αξιωματικούς του Όθωνα. Η έκθεση, πλημμυρισμένη από Ελλάδα, μας προτρέπει να διερευνήσουμε τις μικρές λεπτομέρειες και τις ηρωικές μορφές του Αγώνα. Οφείλουμε να προστατέψουμε το 1821 και να το γνωρίσουμε καλύτερα, γιατί αυτή είναι η αφετηρία μας. Μέσα από τα εξαιρετικά έργα της κ. Γιαλαμά θα έχουμε την ευκαιρία να το προσεγγίσουμε, γιατί μας δίνει απλόχερα το πνεύμα των στίχων του Κωστή Παλαμά:
«Δεν είναι για χαροκοπιές και για τα πανηγύρια Οι φουστανέλες, τ’ άρματα, η φέρμελη η χρυσή. Τ’ άγιασε το αίμα και η φωτιά. Φέρτε λιβανιστήρια. Τάχτε τα στα ‘κονίσματα κι ανάφτε τους κερί.
Η έκθεση, που θα διαρκέσει έως τις 18 Δεκεμβρίου 2021, θα είναι ανοιχτή για το κοινό τις μέρες και ώρες : Τρίτη- Παρασκευή 12:00 -14:00 & 18:00 -20:30 – Σάββατο 11:00 – 14:00. Θα τηρουνται αυστηρά όλα τα προβλεπόμενα για τον Covid-19 μέτρα.
Βιογραφικό Σημείωμα Μελίνας Γιαλαμά
Η Μελίνα Γιαλαμά, γεννήθηκε το 1977. Κατάγεται από την Φλώρινα και ζει στην Θεσσαλονίκη. Απόφοιτη της Σχολής Καλών Τεχνών Α.Π.Θ. (1996 – 2001). Εργάζεται σε ιδιωτικό σχολείο ως καθηγήτρια αισθητικής αγωγής στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Ο Μεγάλος Ιεροεξεταστής και, ο Χριστός κατάδικος. Όχι μόνο οι κινήσεις τον σώματος, αλλά και η αντίθεση των χρωματισμών δηλώνουν τη διαφορά προσανατολισμού που δίνει ο καθένας τους. (Έργο π. Σταμ. Σκλήρη)
Βεβαίως εἶναι ὀρθή ἡ προσέγγιση αὐτή, ἐφόσον ὁ κυρίαρχος ἀνθρωπολογικός τύπος στήν Εὐρώπη, κατά τίς τελευταῖες δεκαετίες, ἐπιθυμεῖ μόνον «τήν εὐτυχία καί τήν ἡσυχία», διαμορφώνοντας ἔτσι μία καταναλωτική συνείδηση πού ζεῖ hic et nunc, χωρίς ἱστορική συνείδηση ἤ μεταφυσική προοπτική. Ὑπό τήν ἔννοια αὐτή, ὁ «Μύθος τοῦ Μεγάλου Ἱεροεξεταστῆ» ἔχει ὁδηγήσει ὄχι πλέον στήν ἔλλειψη πίστης ὅπως ἀποτιμᾶ ὁ Ἁλιόσα, ἀλλά σέ μία ἰδιάζουσα θρησκευτική ἀδιαφορία, ἡ ὁποία ἔχει ἀντικαταστήσει τίς μηδενιστικές ἀντιλήψεις τοῦ 19ου αἰ. Ἀναφέρει μέ θλίψη ὁ Ἀρανγκοῦρεν ὅτι «ὁ Θεός ἔπαψε νά εἶναι πρόβλημα γιά τό μεγαλύτερο μέρος τῶν ἀνθρώπων. Δέν ὑπάρχουν πιά ἀνάμεσά μας ἄθεοι ἤ ἀντιθεϊστές: ἁπλά καί μόνο οἱ ἄνθρωποι ἀδιαφοροῦν γιά τό Θεό … Ὁ Θεός πέθανε ὅπως ἀκριβῶς ὁ γείτονάς μας- τό γεγονός δέν φαίνεται νά ἐνδιαφέρει κανένα».
Στις 4 Δεκεμβρίου και ώρα 19:30 το Δημοτικό Θέατρο Κέρκυρας υποδέχεται την παρουσίαση του πρώτου βιβλίου που συνδέει τον Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν και την αρχαία Ελλάδα. Ποιες ήταν οι επιδράσεις της αρχαίας ελληνικής γραμματείας στο έργο του μεγάλου Καθηγητή;
Όλα αυτά θα μπορέσουν να απαντηθούν από τον έναν εκ των δύο επιμελητών του βιβλίου, τον ιστορικό γλωσσολόγο Κολοβό Δημήτριο. Δίπλα του θα έχει τον Σπύρο Γελέκα, κερκυραίο εικαστικό που ασχολείται ιδιαίτερα με τον Τόλκιν και το φανταστικό και έχει ηγετικό ρόλο στην πολιτιστική ζωή της Κέρκυρας. Ο κ. Γελέκας φιλοτέχνησε το εξώφυλλο και το οποίο θα έχετε την ευκαιρία να δείτε ζωντανά στο χώρο του φουαγιέ το αυθεντικό έργο, η “Οδύσσεια του Μπίλμπο”. Σαφώς, καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι Εκδόσεις Κέδρος που αγκάλιασαν εξ αρχής την προσπάθεια των δύο επιμελητών και στήριξαν μέχρι τέλους το καινοτόμο αυτό εγχείρημα. Ακολουθούν λίγα λόγια για το βιβλίο, τη μεταφραστική ομάδα και τους επιμελητές που έχουν συμμετάσχει στο project.
Έτος έκδοσης: 2021
Γλώσσα πρωτοτύπου: (δημοσιεύονται κείμενα από την αγγλική γλώσσα)
Ο Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν, γνωστός για τη φανταστική μυθολογία του, επηρεάστηκε από τη λαογραφία, τους θρύλους και τη λογοτεχνία της βόρειας Ευρώπης. Ωστόσο, η αρχαία ελληνική γλώσσα και γραμματεία (μυθολογία, λογοτεχνία, φιλοσοφία) αποτέλεσε εξίσου σημαντική επιρροή στη λογοτεχνική πορεία του συγγραφέα, του οποίου οι αρχικές σπουδές ήταν Κλασική Γραμματεία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
Το βιβλίο περιλαμβάνει κείμενα από την αγγλόφωνη βιβλιογραφία που μεταφράζονται για πρώτη φορά στα ελληνικά και επιχειρεί να αναδείξει τον διακειμενικό διάλογο των έργων του Τόλκιν με τα ομηρικά έπη, την πλατωνική φιλοσοφία και τους μύθους που ενέπνευσαν την αρχαία ελληνική τραγωδία.
Τα επιστημονικά άρθρα που περιέχονται στο βιβλίο είναι των: Mack Fenwick, Δήμητρα Φήμη, David Greenman, Miryam Librán-Moreno, Michael Livingston, Gergely Nagy, Benjamin Eldon Stevens, Hamish Williams, Dennis Wilson Wise.
ΦΗΜΗ ΔΗΜΗΤΡΑ ΔΡ .
Η δρ. Δήμητρα Φήμη είναι Επίκουρη Καθηγήτρια (Senior Lecturer) στο Πανεπιστήμιο της Γλασκόβης (University of Glasgow) στη Σκοτία. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σαλαμίνα και αποφοίτησε από το Τμήμα Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, συνεχίζοντας με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Cardiff. Το βιβλίο της Tolkien, Race and Cultural History: From Fairies to Hobbits (Palgrave Macmillan, 2008) βραβεύτηκε με το Mythopoeic Scholarship Award in Inklings Studies. Συνεπιμελήθηκε την πρώτη κριτική έκδοση του δοκιμίου A Secret Vice, όπου ο Τόλκιν θεωρητικοποιεί τη δημιουργία των γλωσσών της Μέσης-γης (A Secret Vice: Tolkien on Invented Languages, HarperCollins, 2016)· το βιβλίο βραβεύτηκε με το Tolkien Society Award for Best Book. Η πιο πρόσφατη μονογραφία της έχει τίτλο Celtic Myth in Contemporary Children’s Fantasy: Idealization, Identity, Ideology (Palgrave Macmillan, 2017). Έχει επίσης δημοσιεύσει άρθρα και δοκίμια σε πολλά επιστημονικά περιοδικά και συλλογικούς τόμους. Είναι συν-διευθύντρια του νέου Κέντρου για τη Φανταστική Λογοτεχνία (Centre for Fantasy and the Fantastic) στο Πανεπιστήμιο της Γλασκόβης και διδάσκει σε προπτυχιακά και μεταπτυχιακά προγράμματα, με έμφαση στη φανταστική λογοτεχνία, στην επιστημονική φαντασία και στην παιδική λογοτεχνία. Συμμετέχει συχνά σε ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά προγράμματα (BBC Radio 4, BBC Radio 2, History Channel). Περισσότερες πληροφο- ρίες στην ιστοσελίδα της: http://dimitrafimi.com/
ΚΟΛΟΒΟΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ
Ο Δημήτρης Κολοβός γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, όπου ζει ως σήμερα. Είναι αριστούχος απόφοιτος και νυν υποψήφιος διδάκτορας του Τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, με αντικείμενο την Ορολογία και διαλεκτολογία. Έχει συμμετάσχει στο Diachronic Lexicon of Greek Language, (DiaLG) project, που αφορούσε τη δημιουργία ενός διαχρονικού λεξικού της ελληνικής γλώσσας και τελούσε υπό την αιγίδα του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης. Αποτελεί μέλος του Ελληνικού Συλλόγου Φίλων Τόλκιν και εκπρόσωπο του Βόρειου Παραρτήματος του συλλόγου. Παράλληλα, διατελεί αντιπρόεδρος του συλλόγου για δεύτερη συνεχόμενη θητεία. Έχει διοργανώσει τρεις ημερίδες με θέμα τον Τζ. Ρ. Ρ. Τόλκιν στη Θεσσαλονίκη και έχει εκπροσωπήσει τον σύλλογο σε εκδρομές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έχει ασχοληθεί ενεργά με την αρθρογραφία, δουλεύοντας εθελοντικά σε ειδησεογραφικά site για επιτραπέζια παιχνίδια και eSports, καλύπτοντας events και στο εξωτερικό. Επίσης, αρθρογραφεί στην εφημερίδα της ομογένειας Hellenic News of America. Παράλληλα, έχει γράψει αρκετά άρθρα σχετικά με τη φανταστική λογοτεχνία και κυρίως το σύμπαν του Τόλκιν.
ΓΕΛΕΚΑΣ, ΣΠΥΡΟΣ
O Σπύρος Γελέκας είναι μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ανταλλαγής Καλλιτεχνών (IAE) και ασχολείται επαγγελματικά με την φαντασιακή τέχνη και το έργο του Τόλκιν. Με 10 ομαδικές και 13 ατομικές εκθέσεις στο ενεργητικό του σε Ελλάδα και Εξωτερικό, τρεις δίπλα σε Νταλί, Πικάσο και έξι εκπροσωπήσεις της Ελλάδας, καθώς και πέντε διακρίσεις σε διεθνείς διαγωνισμούς τέχνης. Είναι επίσημα ο πρώτος εικαστικός στην Ελλάδα σε συνεργασία με τον Ελληνικό Σύλλογο Τόλκιν, όπου διοργάνωσε αφιέρωμα στον Καθηγητή με εκθέσεις βασισμένες στην Μέση -Γη και το έργο του.
Ο ηθοποιός Σερβετάλης αποχώρησε από τη θεατρική παράσταση «Ρινόκερος» του Ιονέσκο λόγω των νέων μέτρων που αποκλείουν ανεμβολίαστους και από το θέατρο. Πολλοί οι επικριτές, αλλά ακόμη περισσότεροι οι υποστηρικτές του. Πολλοί είδαν απλά έναν ηθοποιό να φεύγει από μία παράσταση. Καθώς δεν γνώριζαν το έργο, δεν μπορούσαν να κάνουν τη σύνδεση με την πράξη του Σερβετάλη.
Από τη Δρ. Ελένη Παπαδοπούλου*
Στον «Ρινόκερο» ο Ιονέσκο δείχνει πώς μία κοινωνία ανθρώπων μετατρέπεται σε παχύδερμα. Στην αρχή οι πρώτοι ρινόκεροι σοκάρουν, στη συνέχεια γίνονται περισσότεροι και παύουν να ενοχλούν, μέχρι που στο τέλος όλοι οι φίλοι του ήρωα, όλος ο κόσμος του γίνεται ρινόκερος. Ο ήρωας είναι ο μόνος άνθρωπος του έργου ο οποίος στο τέλος αναφωνεί «δεν θα συνθηκολογήσω».
Ο Ιονέσκο δείχνει ουσιαστικά πώς μία κοινωνία μετατρέπεται σιγά σιγά σε κτήνος. Ο,τι στην αρχή σοκάρει, γρήγορα γίνεται αποδεκτό από όλο και περισσότερους. Η επιλογή του παχύδερμου και άσχημου ρινόκερου ως ζώο που αντικαθιστά τον άνθρωπο δεν είναι τυχαία.
Ο Σερβετάλης ενσαρκώνει αυτόν τον ήρωα.
Ο Σερβετάλης κάνει πράξη ζωής το μήνυμα που θέλει να περάσει το έργο.
Και βγαίνουν οι ρινόκεροι να τον κατηγορήσουν που δεν έγινε ρινόκερος και αυτός. Μα, αγαπητοί, δεν θα μπορούσε πια να παίξει στο έργο. Στο έργο ο ήρωας παραμένει άνθρωπος. Δεν γίνεται παχύδερμο. Ο μόνος τρόπος για να παραμείνει άνθρωπος ήταν να αποχωρήσει. Αν παρέμενε στο έργο, ουσιαστικά είχε συνθηκολογήσει με τον διαχωρισμό των ανθρώπων σε καλούς εμβολιασμένους και κακούς ανεμβολίαστους, στο διχαστικό δηλαδή αφήγημα που διαλύει την ελληνική -και όχι μόνο- κοινωνία. Είναι σαν να παίζεις τον αντιστασιακό που πολεμά τον φασισμό και την ίδια στιγμή να τρως και να πίνεις με το καθεστώς. Απλά δεν γίνεται.
Η μορφή του τέρατος είναι αποκρουστική. Οταν όμως το πρόσωπο του τέρατος πάψει να μας τρομάζει, τότε πρέπει να φοβόμαστε, γιατί αυτό σημαίνει ότι έχουμε αρχίσει να του μοιάζουμε» είχε πει και ο Χατζιδάκις. Ηταν λογικό λοιπόν ο ηθοποιός να ξεσηκώσει πόλεμο εναντίον του, γιατί με την τόλμη του έδωσε στους επικριτές του τον καθρέφτη να δουν τον ρινόκερο που έκρυβαν μέσα τους.
Ο Σερβετάλης με τη μετρημένη αντίδρασή του, τη λιτότητα των λόγων του και τη σεμνότητά του έδειξε ότι ηθοποιός σημαίνει φως, ότι ποιεί ήθος. Πώς να του το συγχωρέσουν πολλοί λοιπόν, όταν έχουν συμβιβαστεί με τα σκοτάδια μέσα στα οποία ζούμε και το ίδιο το τέρας δεν τους τρομάζει πια, γιατί απλά του μοιάζουν;
Διδάκτωρ Διδακτικής Γλωσσών και Πολιτισμών, Πανεπιστημίου Paris III – Sorbonne Nouvelle
Η πρόσφατη κυκλοφορία του πολυτελέστατου επετειακού box set των θρυλικών Emerson, Lake & Palmer από την BMG στις 29 Οκτωβρίου με αφορμή τα 50χρονα τους, τάραξε για τα καλά την παγκόσμια κοινότητα του “προγκρέσιβ ροκ”. Και ήταν φύσει αδύνατον για το “Άβαλον των τεχνών” να απέχει από τον εορτασμό της!
Το επονομαζόμενο “Out Of This World: Live (1970-1997)” είναι ένα χορταστικότατο Χριστουγεννιάτικο δώρο. Ένα μοναδικής αξίας συλλεκτικό κουτί για κάθε αμετανόητο οπαδό του μουσικού κινήματος που άλλαξε το χάρτη της ηλεκτροδοτούμενης μουσικής στα τέλη της δεκαετίας του ‘60. Και τούτο γιατί περιέχει δέκα δίσκους βινυλίου και επτά δίσκους ακτίνας συσσωρεύοντας τις πέντε σημαντικότερες ζωντανές εμφανίσεις του ανυπέρβλητου τρίο κατά τη διάρκεια του μισού αιώνα της βασιλείας τους.
Το εξώφυλλο κάθε διπλού άλμπουμ έχει φιλοτεχνηθεί εκ νέου εντυπωσιακά. Όσο για αυτό καθαυτό το μουσικό περιεχόμενο, την επεξεργασία του ήχου (mastering) έχει επιμεληθεί ο διάσημος μηχανικός ήχου Andy Pearce που έχει αναδείξει πάνω από εξακόσιες δισκογραφικές κυκλοφορίες από ονόματα που ξεκινούν από τον Elvis, τον Thelonious Monk και το Muddy Waters και φθάνουν έως και τους Anthrax! Τα περισσότερα από αυτά ήταν έως σήμερα ακυκλοφόρητα σε βινύλιο, με το “Phoenix” του 1997 να μην έχει κυκλοφορήσει ποτέ και σε κανένα φορέα. Τέλος, το εν λόγω απόκτημα εμπεριέχει και ένα βιβλιαράκι τριανταδύο γυαλιστερών σελίδων γεμάτο με πολύτιμες πληροφορίες, μα και ακυκλοφόρητες φωτογραφίες των διάσημων συναδέλφων Lynn Goldsmith & Neil Preston.
Συνέντευξη-φωτογραφίες: Χρήστος Κισατζεκιάν
O Keith Noel Emerson (Κηθ Νόελ Έμερσον 1944-2016) υπήρξε πρωτοπόρος εξερευνητής της Τεχνολογίας του Ήχου. Έτη φωτός μπροστά από την εποχή του. Τούτος ο αστείρευτος συνθέτης, ανυπέρβλητος χειριστής των μαυρόασπρων πλήκτρων και επιδραστικότατος front man του προοδευτικού κινήματος της ροκ έφερε τα πλήκτρα “μπροστά” όσο κανένας άλλος με τα καμώματά του!
Η μια και μοναδική επανένωση των θρυλικών Emerson, Lake & Palmer στο “High Voltage Festival” του Λονδίνου το 2010 (από όπου και οι αποκλειστικές φωτογραφίες) με ήθελε εκεί, να ζω το όνειρο και να τους απαθανατίζω. Γεγονός που ξύπνησε μέσα μου τη λαχτάρα να του μιλήσω πάση θυσία εκμαιεύοντας τις παρακάτω ιστορίες που, όπως άλλωστε θα αντιληφθείς αν αναγνώσεις, ξεπέρασαν κάθε μου προσδοκία.
Η πρώτη τηλεφωνική μας συνέντευξη άργησε να συμβεί τρία χρόνια, το Φεβρουάριο του 2013. Μα με ήθελε αποσβολωμένο. Και παρότι διήρκησε εβδομηνταέξη ολόκληρα λεπτά, υπήρξε και δεύτερη “μικρότερη” (τριανταεπτά λεπτών) ένα μήνα αργότερα που συμπλήρωσε ακόμη παραπάνω τον πλούτο των πληροφοριών. Κι δυο τους με θέλουν έκτοτε ακόμη πιο ερωτευμένο με τον ιδρυτή των Nice και των Emerson, Lake & Palmer!
Για του λόγου το αληθές, ιδού ένα πρώτο μέρος.
Είναι μεγάλη τιμή για μένα που μιλώ μαζί σου επιτέλους, αφού κυνηγώ τη συνέντευξη αυτή από το Σεπτέμβριο του 2010 όπου ξάφνου προέκυψε το γνωστό θέμα υγείας σου… Όλα καλά πλέον; Ξεπεράστηκε;
“Σε ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον. Ναι, θα έλεγα πως ευτυχώς πλέον ξεπεράστηκε και αυτό. Ουσιαστικά μια κολονοσκόπηση ρουτίνας αποκάλυψε εν τέλει ένα μάλλον επικίνδυνο πολύποδα στο κάτω μέρος του παχέος εντέρου μου ο οποίος έπρεπε να αφαιρεθεί πάραυτα με χειρουργική επέμβαση. Όμως το πράγμα αποδείχθηκε ακόμη πιο περίπλοκο, αφού χρειάστηκε να αφαιρεθούν δυο τμήματα τελικά. Γεγονός που με τη σειρά του με ήθελε εσώκλειστο στο νοσοκομείο τρεις ολόκληρες εβδομάδες, ενώ το αρχικό σχέδιο ήταν για μιάμιση μόνο ημέρα! Πίστεψέ με, δεν ήταν διόλου αστείο όλο αυτό… Όμως δόξα το Θεό είμαι πλέον μια χαρά, η θεραπεία είχε τέλεια αποτελέσματα σε βαθμό τέτοιο που ο θεράποντας γιατρός μου δηλώνει απόλυτα ικανοποιημένος”
Πόσο χαίρομαι! Ευτυχώς. Πάντως πριν συνεχίσουμε θέλω να ξέρεις πως είμαι σαράντα επτά χρονών (σημ: η συνέντευξη διεξάγει Φεβρουάριο-Μάρτιο του 2013), οπότε σε παρακολουθώ εξαρχής κατέχοντας σχεδόν ό-τ-ι κι αν έχεις ηχογραφήσει. Με αυτό το θάρρος λοιπόν επέτρεψε μου να πω ότι είδα ξανά χθες το ντοκιμαντέρ “Beyond The Beginning” και διακρίνοντας μια δόση… «πικρίας» στο τέλος από μεριάς σου, θέλω να σε διαβεβαιώσω πως τόσο οι αμετανόητοι Έλληνες οπαδοί σου, όσο και όλοι οι υπόλοιποι θέλω να πιστεύω, ΔΕΝ θα σε θυμόμαστε ως “τον πιανίστα που έκανε κωλοτούμπες με grand piano στον αέρα στο Hollywood” όπως λες σε ένα σημείο!
“Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια… Είναι πολύ κολακευτικά…”
Όχι. Είναι η απόλυτη αλήθεια! Και με τους Nice μα και με τους Emerson, Lake & Palmer κατάφερες μαζί με τους εκλεκτούς συνεργάτες σου να φέρεις την Κλασική Μουσική στο ευρύ κοινό της rock’n’roll επανάστασης…
“…Κι όμως. Σε πληροφορώ πως συνεχίζω να περπατώ στους δρόμους απαρατήρητος…(γελά)”
Και τι με αυτό; Είσαι για μας ένα Ζωντανός Θρύλος, μια μουσική ιδιοφυΐα του 20ου αιώνα που συνέτριψε τα όρια του οργάνου και πήγε -όπως έλεγε ο Captain Kirk στο “Star Trek”- “…where no man has gone before”!
“…Μεγάλη καλοσύνη σου που τα λες όλα αυτά. Να σου πω, τις φορές που έχω προσπαθήσει να κάνω τον προσωπικό απολογισμό μου, έχω καταλήξει επί το πλείστων πως αν μη τι άλλο, με συγκεκριμένους τρόπους υπήρξα ο “δοκιμαστικός πιλότος” της τεχνολογίας του minimoog synthesizer. Όπως επίσης δημιούργησα trios που αποτελούντο από πλήκτρα, τύμπανα και μπάσο με ένα άκρως απλοϊκό τρόπο, κι ας κατέληξαν εν τέλει πολύπλοκα. Όχι όμως πολύπλοκα σε βαθμό τέτοιο που να μπερδεύουν το κοινό θέλω να πιστεύω. Εν κατακλείδι, θεωρώ πως ο ύστατος στόχος μου, ο τελικός σκοπός μου ήταν να ανεβάσω τρία άτομα επί σκηνής που θα καταφέρουν να ακούγονται ως μια ολοκληρωμένη ορχήστρα από μόνοι τους. Και θα έλεγα πως αυτό, το κατάφερα…”
Απόλυτα, και τις δυο φορές! Και με τους Nice, και με τους Emerson, Lake & Palmer. Θα ξεκινήσω ζητώντας την άδεια σου ώστε να χωρίσω τη συνέντευξη σε δυο μέρη: στο πρώτο θα μιλήσουμε φυσικά μεταξύ άλλων και για την περσινή κυκλοφορία σου “Three Fates Project” (Simax-Ear Music-2012) και στο δεύτερο, επειδή είναι η πρώτη φορά που μιλάς στους Έλληνες οπαδούς σου, θα πάμε πίσω σε κάποια μνημειώδη albums των οποίων υπήρξες ηγετική φυσιογνωμία (σημ: δημοσιεύσαμε μέρος του στις 2 Νοεμβρίου)
“Κανένα πρόβλημα”
Πρώτα από όλα βλέποντας το πανέμορφο στίχο που δημοσίευσες ως «επικήδειο» για τον αείμνηστο Dave Brubeck, θα ήθελα να μου πεις τι θεωρείς ότι του χρωστάς εσύ, μα και εν γένει ο κόσμος των πλήκτρων…Το “Rondo” των Nice άλλωστε ήταν κάτι σαν φόρος τιμής σε αυτόν ως μια δική σου ερμηνεία στα 4/4, έτσι δεν είναι;
“Καταρχάς να πω ήταν τρομακτική τιμή μου που μπόρεσα να γνωρίσω τον Dave Brubeck. Επίσης παραμένω πολύ φιλικός με τους γιούς του. Τώρα, αν πρέπει να εκφράσω αυτό που με προσέλκυσε πάνω του περισσότερο στα χρόνια που ακόμη διαμορφωνόταν ο προσωπικός μου χαρακτήρας ως μουσικού, ήταν πως εξαρχής διέθετε μεγάλο μέρος από τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο του ώστε να καταγράφει (σε παρτιτούρες) τα έργα και τους αυτοσχεδιασμούς του. Έτσι που η μουσική του να είναι άμεσα προσβάσιμη και στην Αγγλία. Ως αποτέλεσμα αυτού, μου ήταν πολύ εύκολο να μελετήσω βαθιά τα όσα έκανε και, μέσα από αυτή μου τη μελέτη, να επιλέξω τη δική μου κατεύθυνση στη μουσική.
Αποκλειστική φωτό του Χρίστου Κισατζεκιάν από την μοναδική συναυλία του Μπρούμπεκ στην Ελλάδα το 1996
Πρέπει βέβαια συγχρόνως να έχεις στο μυαλό σου και να το συνυπολογίσεις πως στις απαρχές της δεκαετίας του ‘60 ήταν ακόμη πολύ δύσκολο να βρεις κάποιον που να σε διδάξει jazz, ή πόσο μάλλον αυτοσχεδιασμούς. Διότι μπορεί να αφομοίωσα τους κλασικούς (πιανίστες) σε ένα μεγάλο βαθμό, μα συνειδητά όχι σε τέτοιο βαθμό που να θέλω να γίνω πιανίστας της κλασικής μουσικής. Αντιθέτως, με ενδιέφερε να κάνω κτήμα μου τη μαγική προοδευτική συνάφεια των ακόρντων της jazz, όπως και τους αυτοσχεδιασμούς της. Τα οποία εν τέλει έμαθα λοιπόν ακούγοντας δίσκους! Δεν υπήρχαν κάποιοι δάσκαλοι να μου τα διδάξουν όλα αυτά όταν ήμουν στην εφηβική μου ηλικία.
Άρα ο Dave Brubeck υπήρξε μια από τις πρώτες μου μεγάλες επιρροές. Και αυτό γιατί με εξιτάριζε η “γενναιότητα” με την οποία έσπαγε σύνορα και ταμπέλες. Με τις ιδιαίτερες ρυθμικές και χρονικές επιλογές του. Δεν ήταν άλλος ένας ευθυτενής…”
…Πιανίστας της be-bop…
“Ακριβώς αυτό! Δε φοβόταν ποτέ να πάρει “ρίσκα”. Και παρόλα αυτά, όλα όσα συνέθεσε ήταν εν τέλει απίστευτα αρμονικά. Έτσι λοιπόν νιώθω πράγματι πολύ τυχερός που τον συνάντησα. Σε σημείο τέτοιο που αν έρθει κάποιος να μου πει “είσαι τεράστιος”, εγώ θα του απαντήσω “δε θα το έλεγα, θα πρέπει να ακούσεις αυτούς που άκουσα όπως τον Dave Brubeck”!”
Δεκτό και σεβάσμιο. Άρα να υποθέσω πως κείνη η βραδιά που συνυπάρχεις με τον Oscar Peterson θα έχει χαραχτεί μια για πάντα μέσα σου ως μια από τις πιο τρομακτικές εμπειρίες σου…
“Προφανώς αναφέρεσαι στην εκπομπή του BBC, σωστά;”
Ακριβώς (σημ: “Honky Tonk Train Blues” 1976).
“Πράγματι. Είχα χεστεί από το φόβο μου! (σκάει στα γέλια)
Λογικό. Δε θα μπορούσα όμως στο σημείο αυτό να μη ζητήσω κάτι αντίστοιχο από σένα -το βαθμό εκτίμησης σου- και για τον άλλο, πρόσφατα χαμένο συνοδοιπόρο σου, τον αείμνηστο Jon Lord
“Ναι… Είχα καταλάβει πως κάτι δεν πήγαινε καλά από τη στιγμή που ματαίωσε την προγραμματισμένη περιοδεία του. Όμως δεν ήξερα επακριβώς τι του συνέβαινε… Δυστυχώς, έφυγε… Πολύ πρόσφατα. Και νιώθω κάπως άβολα να μιλώ για αυτόν κάθε που με ρωτούν δημοσιογράφοι τη γνώμη μου. Όμως θα πω αυτό που λέω πάντα: ο Jon Lord ήταν ένας πραγματικός τζέντλεμαν! Τόσο, που τελικά έμοιαζε να μη ταιριάζει, να μην ανήκει στα ιδιώματα της rock’n’roll μουσικής…”
Δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο, μα το Θεο!
“… Πιστεύω πως πρέπει να ένιωθε σαν το ψάρι έξω από το νερό!”
Έτσι!
“Σκέψου και αυτό. Δεν ήταν ο άνθρωπος που θα επέλεγες για να βγεις έξω να πιεις τα ποτά σου. Ήταν ένας πολύ σοβαρός μουσικός! Είναι πολύ λυπηρό που έφυγε… Και είναι σίγουρο πως και αυτός κατάφερε να εγκαθιδρύσει ένα ολόδικό του τρόπο για το πώς παίζει κανείς πλήκτρα, όπως θέλω να πιστεύω πως και εγώ εγκαθίδρυσα ένα ολόδικό μου τρόπο να παίζει κανείς πλήκτρα…
Εκατό τοις εκατό!
“Μάλιστα θυμάμαι μια του συνέντευξη κατά την οποία ρωτήθηκε γιατί δεν παίζει synthesizers, και εκείνος απάντησε “μα είναι απλό, δεν το κάνω γιατί το κάνει ήδη εδώ και χρόνια ο Keith Emerson!”. Οπότε… θεωρώ πως κι δυο μας καταφέραμε το ζητούμενο: τη διαφορετικότητα. Στο τέλος της ημέρας είναι η αντίδραση του κοινού, αυτό το αυθόρμητο “ουαου”, που σε κάνει να αντιληφθείς αν τα κατάφερες να είσαι διαφορετικός”
Πράγματι. Μήπως κατάφερες να ακούσεις το κύκνειο άσμα του που κυκλοφόρησε μεταθανάτια και συγγενεύει με το “Three Fates Project” σου; Αναφέρομαι στο κονσέρτο του για γκρουπ και ορχήστρα (σημ: “Concerto for Group and Orchestra with Royal Liverpool Philharmonic Orchestra”);
“Ναι, το έμαθα ότι κυκλοφόρησε. Μάλιστα όπως ο Jon Lord, έτσι και ο Rick Wakeman ανέστησε πρόσφατα κάποια από τα πιο δημοφιλή συμφωνικά έργα του… Ο Rick Wakeman όπως θα γνωρίζεις από ότι διαισθάνομαι επανήλθε στο πασίγνωστο “Journey to the Center of the Earth”, o Jon Lord επανήλθε στο “Concerto for Group and Orchestra” (Music Fusion – 2012). Η πρώτη αυθεντική ηχογράφηση όπως θυμάσαι έγινε ζωντανά στο Royal Albert Hall, νομίζω το 1968…”
Το 1969, μια χρονιά αργότερα
“Μάλιστα, το 1969. Και ήμουν εκεί όταν πραγματοποιήθηκε η παράσταση. Στο κοινό”
Σοβαρολογείς;;;
“Φυσικά. Μα κι εγώ εκείνη την περίοδο ασχολούμουν εντατικά με αυτό το πάντρεμα των κλασικών ορχηστρών, με το συμφωνικό στυλ…”
Εννοείται, με τους Nice…
“Ακριβώς. Να θυμίσω πως τότε φυσικά δεν υπήρχε δυνατότητα να επικοινωνούμε οι τρεις μας μεταξύ μας συχνά. Το διαδίκτυο δεν είχε εφευρεθεί ακόμη ώστε να ξέρω τι κάνει ο Jon, να ξέρω τι κάνει ο Rick, να ξέρουν κι αυτοί με τη σειρά τους τι κάνω εγώ. Έτσι λοιπόν προέκυψε ακούσια το παράδοξο της όλης υπόθεσης. Το ότι ξάφνου όλοι μας αποφασίσαμε να ασχοληθούμε σοβαρά με τις συμφωνικές ορχήστρες, την ίδια ακριβώς εποχή!”
Είναι αλήθεια. Ήσουν εσύ με τους Nice, o Jon με τους Deep Purple και ο Rick με τους Yes μα και μόνος του. Και από δίπλα οι Procol Harum και οι Moody Blues φυσικά…
“Ναι. Πάντως στα τέλη της δεκαετίας του ‘60 απέφευγα να ακούω τους σύγχρονους συνοδοιπόρους μου”
Λογικό!
“Όμως αν τύχαινε να μου προτείνει κάποιος κάτι αξιόλογο, τότε ναι, θα πήγαινα να το αγοράσω από το δισκάδικο. Τότε που ακόμη υφίσταντο δισκάδικα δηλαδή… Αλήθεια, έχετε ακόμη δισκάδικα στην Ελλάδα;”
Φυσικά, ευτυχώς, κυρίως με μεταχειρισμένους δίσκους (σημ: το 2013 τα καταστήματα με σφραγισμένους δίσκους ήταν ακόμη ελάχιστα).
“Σε πληροφορώ λοιπόν πως εδώ έχουν πλέον απομείνει ελάχιστα… (σημ: την εποχή της συνέντευξης κατοικούσε στην Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνιας). Όμως εκείνες τις μέρες έπρεπε να κατέβεις στα δισκάδικα και να το ψάξεις. Να αγοράσεις και να ακούσεις, έτσι ώστε να αποφανθείς “α, μάλιστα, αυτός το πάει εκεί το πράγμα τώρα”… Όχι πως υπήρξε ποτέ κάποιος ανταγωνισμός μεταξύ μας! Οπότε στο δικό μου το μυαλό παραμένει κυριολεκτικά παράδοξο το ότι ο Jon Lord, o Rick Wakeman και εγώ αποφασίσαμε από κοινού να ασχοληθούμε σοβαρά με τις ορχήστρες…”
Είναι. Και δεν είναι συγχρόνως. Θα κλείσω την αναφορά μου στον Jon με το εξής αν μου επιτρέπεις. Στις 30 Μαρτίου του 1970 και στα πλαίσια του Peace Pop World Festival στο Βερολίνο είχες την ευκαιρία να παίξεις μαζί του ως ηγέτες των Deep Purple και Nice. Δυο τραγούδια. Τα “Walking Down the Line” & “Lucille”. Ήταν το μόνο σου τζαμάρισμα με αυτόν ή όχι;
“Προσωπικά δεν με θυμάμαι αυτό για να είμαι ειλικρινής. Δηλαδή να τζαμάρω με τους Deep Purple επί σκηνής. Αυτό που θυμάμαι όμως πράγματι είναι πως αφού έπαιξαν οι Deep Purple και οι Nice και ενώ ήμασταν πλέον όλοι στα παρασκήνια, ο Jon Lord έκανε μια αυθόρμητη επίδειξη των πιανιστικών του τεχνοτροπιών. Και στο τέλος τζαμάραμε μαζί. Ξέρεις τι εννοώ. Από αυτές τις φορές που οι μουσικοί μαζευόμαστε στα παρασκήνια, και αν υπάρχει ένα πιάνο για παράδειγμα, μοιράζεσαι κάποιες ιδέες με τους υπόλοιπους… Δε θυμάμαι να το κάναμε αυτό δημοσίως.”
Σε ευχαριστώ πολύ για τη σημαντικότατη διεκρίνηση. Μερικά λόγια τώρα για την επιλογή του Terje Mikkelsen στη θέση του διευθυντή ορχήστρας του “Three Fates Project” και για το πώς προέκυψε η πρώτη επαφή με τον Troy Luccketta (Σημ: τυμπανιστής των Tesla).
“Το όλο πράγμα ξεκίνησε όταν έλαβα ένα e-mail από το γραφείο μου όπου ο Terje με ρωτούσε αν θα ήθελα να σκεφτώ κάτι τέτοιο. Βασικά ο Terje ήταν αναμεμιγμένος σοβαρά στο κίνημα για το Πράσινο που απασχολεί τον πλανήτη μας, γεγονός που τον ήθελε να έχει ήδη κλείσει μια μεγάλη συναυλία στο Πεκίνο με την τοπική συμφωνική ορχήστρα. Ήταν αυτοί λοιπόν που τον έβαλαν με ρωτήσει αν θα μπορούσαν να συμπεριλάβουν στην παράσταση το τελευταίο μέρος του κονσέρτου μου για πιάνο. Ως αμάγλαμα, μαζί με ένα αντίστοιχο πιάνο κονσέρτο ενός Κινέζου κλασικού συνθέτη του οποίου δε θυμάμαι το όνομα, επ’ ονόματι “Yellow River” (σημ: ερεύνησα και βρήκα πως το συνέγραψαν δυο Κινέζοι συνθέτες, οι Yin Chengzong & Chu Wanghua, βασισμένοι στην ομώνυμη καντάτα του συναδέλφου τους Xian Xinghai). Όπως και έγινε. Συνέπτυξαν τα συμφωνικά έργα των Κινέζων συνθετών με τη δική μου δουλειά.
Στη συνέχεια με προσκάλεσαν να παρευρεθώ στο Πεκίνο για να παίξω μαζί τους και φυσικά πήγα. Και ήταν πραγματικά φαντασμαγορικό όλο αυτό. Με μια τεράστια γιγαντοοθόνη πίσω τους να προβάλει σοκαριστικά πλάνα από όλο αυτόν τον καπνό που πάει πάνω στον ουρανό, ωθώντας μας να φανταστούμε πόσο πιο όμορφος θα ήταν ο κόσμος μας να σταματούσαν όλα αυτά…
Όμως μη με παρεξηγήσεις (σημ: επρόκειτο ποτέ;), δεν είμαι από αυτούς τους αρρωστημένους με την Greenpeace, κι ας τηρώ από μόνος μου ως ευαισθητοποιημένο άτομο τα απαραίτητα προς αυτή την κατεύθυνση. Αντιλαμβάνεσαι τι εννοώ. Δεν είμαι δηλαδή όπως ο Sting για παράδειγμα που έχει αναλάβει την εκστρατεία για τη διάσωση του Rain Forest. Ή τους άλλους που προσπαθούν να σώσουν τις φάλαινες από αφανισμό. Εγώ δεν δηλώνω ακτιβιστής, δε θέλω. Η όλη εμπειρία ήταν απίστευτα ελκυστική όμως και δέχθηκα με χαρά. Και μέσα από αυτή την ευκαιρία γνώρισα για πρώτη φορά από κοντά τον διεθυντή ορχήστρας Terje Mikkelsen.
Το κονσέρτο ήταν άψογο. Αμέσως μετά καθίσαμε με παρέα και συζητήσαμε οπότε κατάλαβα πως ο Terje ήθελε πολύ να συνεχίσουμε μαζί όλο αυτό το πάντρεμα ροκ σχήματος και ορχήστρας το οποίο άλλωστε επιχειρώ χρόνια. Και παρότι έχω και κάποιες πολύ δυσάρεστες εμπειρίες στο παρελθόν από τέτοιου είδους συνεργασίες, στην περίπτωσή του δέχθηκα μονομιάς αφού μου διαβεβαίωσε πως όλα θα είναι άψογα. Μου δήλωσε πως ανυπομονούσε για τις δικές μου ενορχηστρώσεις. Επέστρεψα λοιπόν στην Καλιφόρνια όπου πλέον ζω και το ξέχασα εντελώς. Ως που μια μέρα ξαφνικά, προσκλήθηκα στη Νορβηγία… Όχι, λάθος, πήγα στο Μόναχο όπου θα έπαιζα με την προσωπική μου μπάντα, τους Keith Emerson Band, και όχι τους E.L.P., όπου ηχογραφήσαμε όλες τις συνθέσεις/ενορχηστρώσεις που είχα ετοιμάσει όχι μονάχα εγώ, μα και ο Terje με τους υπόλοιπους συνθέτες του project. Ήταν καταπληκτική εμπειρία. Βασικά όταν έχεις τη μουσική σου ξάφνου να αποδίδεται από εβδομήντα ακαδημαϊκούς μουσικούς διεθνούς κλάσεως, με το που χτυπά τη μπαγκέτα του ο διευθυντής ορχήστρας και παίζουν όλοι αυτοί μαζί τη σύνθεση που έχεις γράψει, είναι ξεκάθαρα μια αξιομνημόνευτη εμπειρία ζωής!”
Εννοείται! Και ο Troy; Πως μπήκε στο παιχνίδι;
“Ως ντράμερ του Marc Bonilla. Όμως τον ήξερα και εγώ ήδη ως μουσικό. Αυτός έπαιζε με μια heavy metal μπάντα, σωστά;”
Hard & Heavy, ναι, τους αγαπημένους μου Tesla.
“Ναι, με τους Tesla. Έτσι λοιπόν σκεφτόμουν πως όλο αυτό θα είναι μια τεράστια παρέκκλιση για τον Troy. Ξάφνου, από κει που έπαιζε heavy metal, να παίξει με μια πολυπληθή συμφωνική ορχήστρα. Να όμως που το διαχειρίστηκε έως και απρόσμενα θαυμασίως! Φαντάσου μόνο πως καταφέραμε να ηχογραφήσουμε ολόκληρο το μεγαλεπήβολο άλμπουμ μονάχα σε μια εβδομάδα. Δε μιλώ φυσικά για την μεγάλη προσπάθεια που εύλογα καταβλήθηκε μετά αυτή καθαυτή την ηχογράφηση, κυρίως για το θέμα της ανάδρασης που προκαλούν στα μικρόφωνα των κλασικών οργάνων τα ηλεκτροδοτούμενα. Αναφέρομαι στην εγγραφή και μόνο. Φυσικά σε μια ζωντανή ηχογράφηση σαν κι αυτή βάζεις γύρω από τον ντράμερ ηχομονωτικά παραπετάσματα… Και πάλι κάτι θα ξεφύγει όμως. Πράγμα που βίωσα προσωπικά και προ δεκαετιών, κατά την αντίστοιχη ηχογράφηση του “Five Bridges Suite” με τους Nice. Δεν είναι εύκολο να παντρέψεις ακουστικά όργανα με ηλεκτρικά. Αυτό που κάναμε λοιπόν με το project ήταν να ηχογραφήσουμε προσηλωμένοι στα ακουστικά μέρη όντας στο Μόναχο. Και γυρνώντας στην Καλιφόρνια, έγραψε π.χ. από πάνω τις ηλεκτρικές κιθάρες του ο Marc Bonilla. Και εγώ προσέθεσα τα μέρη του minimoog…”
…Όπως και ο Travis Davis το ηλεκτρικό μπάσο…
“Ακριβώς. Και το μπάσο. Με άλλα λόγια για να το ξεκαθαρίσω καλύτερα, γράψαμε και τα ηλεκτρικά όργανα στο Μόναχο ως οδηγούς ώστε να ακούγεται καλά με τη ορχήστρα πρώτιστα, με σκοπό όμως να τα βγάλουμε στην άκρη αργότερα και να τα επαναηχογραφήσουμε εκ νέου”.
Κατάλαβα, σε ευχαριστώ. Τώρα θέλω να μας πεις αν έχουμε νεότερα για το πολυαναμενόμενο ντοκιμαντέρ “Emerson, Pictures of an Exhibitionist” που ήταν έως πρόσφατα από όσο έμαθα στο στάδιο της προπαραγωγής.
“…Είναι ένα σχέδιο μου που ακόμη βρίσκεται στα προκαταρκτικά στάδια θα έλεγα…”
Και πιστεύεις πως θα έχει ολοκληρωθεί έως το τέλος του 2013;
“Το ελπίζω! Το θέμα με τα ντοκιμαντέρ είναι πως για να τα φτιάξεις έτσι που να προσελκύουν το ευρύ κοινό, πρέπει να είναι εκλαϊκευμένα και μονταρισμένα έτσι, που να καταλήγουν πλούσια σε ποικίλες πληροφορίες. Έτσι ώστε ακόμη και κάποιος που δε γνωρίζει απολύτως τίποτα για την ιστορία μου ως μουσικοσυνθέτη, να έχει αμείωτο ενδιαφέρον ως θεατής από την αρχή ως το τέλος… (σημ: στο σημείο αυτό η σύντροφός του μπαίνει στο δωμάτιο και ο Keith της μιλά)… Ζητώ συγνώμη για τους θορύβους (γελά).
Ναι, ελπίζω να είναι έτοιμο μες τη χρονιά (σημ: έως και σήμερα το πολυαναμενόμενο ντοκουμέντο παραμένει δυστυχώς ανολοκλήρωτο). Το σημαντικότερο είναι να βρω έναν πολύ καλό παραγωγό ταινιών που θα βάλει όλα τα πράγματα στη θέση τους ώστε να αξίζει τον κόπο. Όπως φυσικά και έναν πολύ καλό σκηνοθέτη. Όπως αυτόν που ανέλαβε για παράδειγμα το ντοκιμαντέρ για τον George Harrison που έκανε πάρα πολύ καλή δουλειά…(σημ: αναφέρεται στον τιτάνιο Martin Scorsese!)”
Τις Παρασκευές 26 Νοεμβρίου και 3, 10 και 17 Δεκεμβρίου, οι Χαΐνηδες θα παρουσιάσουν αγαπημένα τραγούδια όλων μας
όπως τα «Καπηλειό», «Ακροβάτης», «Τίγρης», «Συνταγές μαγειρικής», «Τση γιαγιάς τα παραμύθια», «Είχα μια αγάπη μια φορά»
και παράλληλα θα παρουσιάσουν τραγούδια από την νέα τους δισκογραφική εργασία που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτη, με τίτλο «Βάρδα Φουρνέλο».
Συντελεστές
Παίζουν και τραγουδούν οι Δημήτρης Αποστολάκης (λύρα, φωνή), Μιχάλης Γαλάνης (τύμπανα), Δημήτρης Ζαχαριουδάκης (ακουστική κιθάρα, φωνή), Peter Jaques (πνευστά), Μιχάλης Νικόπουλος (λαούτο, μπουζούκι, μαντολίνο, φωνή), Γιάννης Νόνης (μπάσο) και Αγγελική Σύρκου (φωνή). Επιμέλεια ήχου ο Γιάννης Λαμπρόπουλος.
Η νέα δισκογραφική εργασία των Χαΐνηδων με τίτλο «Πόνημα μετανεωτερικής οντολογικής προσέγγισης αποκλινουσών κατηγοριών, κοινώς ΒΑΡΔΑ ΦΟΥΡΝΕΛΟ» αποτελείται από 9 έμμετρα αμετροεπή τραγουδιηγήματα και 1 ταινία τυφλού κινηματογράφου (βιβλίο και 2 CD). Η μουσική συναντά την ποίηση, τη φιλοσοφία, το σινεμά. Και οι τέσσερις διώκονται για παράνομη συνάθροιση, εν μέσω καραντίνας, διατάραξη της κοινής ησυχίας, διασάλευση της κοινωνικής έννομης τάξης, σύσταση τρομοκρατικής οργάνωσης, με σκοπό την κατάλυση του πολιτεύματος και πλείστα άλλα κακουργήματα. Όσες καρδιές συλληφθούν να κρύβουν τους εν λόγω επικηρυγμένους παρανόμους, θα καταδικάζονται, δια συνοπτικών διαδικασιών, σε ισόβια παιδικότητα.
Info
Ώρα έναρξης: 22.30
Ώρα προσέλευσης: 21.00
Γενική Είσοδος : 14 euro (Το εισιτήριο αφορά στην είσοδο στο χώρο) Σταυρός του Νότου
Φραντζή και Θαρύπου 35-37, 117 43, Νέος Κόσμος
* Προπώληση εισιτηρίων στο viva.gr
** Πώληση εισιτηρίων θέασης την ίδια μέρα στο ταμείο του καταστήματος .
*** Για κράτηση θέσης καθημένου σε τραπέζι επικοινωνείτε στο τηλ 210 9226975
Ο χώρος λειτουργεί αποκλειστικά για πλήρως εμβολιασμένους ή νοσήσαντες το τελευταίο εξάμηνο.
Υποχρεωτική επίδειξη κατά την είσοδο των πελατών:
– Πιστοποιητικού εμβολιασμού ή πιστοποιητικού νόσησης
Τα παραπάνω πιστοποιητικά επιδεικνύονται είτε σε έγχαρτη μορφή είτε ηλεκτρονικά μέσω κινητής συσκευής.
Ο μυστικισμός των σαμάνων ενέπνευσε τονJim Morrison στα αριστουργήματά του, στη σκηνική του παρουσία και στην προσωπική του μυθολογία. Η ομάδα PER THEATER FORMANCE με όχημα επιλεγμένους στίχους του Morrison, καταδύεται στον ιερό κόσμο του σαμανισμού και επιχειρεί να μας μυήσει σε αυτόν σε μία εποχή που χρειαζόμαστε όσο ποτέ ανάταση ψυχής.
Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Τσιάμης, η χορογράφος Ελένη Χατζηγεωργίου και οι συνεργάτες της ομάδας, συνεχίζοντας την πολυετή έρευνά τους πάνω στη σχέση τελετουργίας και παραστατικών τεχνών, παρουσιάζουν μια χοροθεατρική περφόρμανς που εμπνέεται από το σαμανισμό και τις πρακτικές του. Συνδυάζοντας τις αρχαϊκές τεχνικές της έκστασης με στίχους και μελωδίες του ποιητή και τραγουδιστή των Doors, στις οποίες εντοπίζονται οι δικές του σαμανικές επιρροές, δημιουργούν μία ξεχωριστή μυσταγωγική παράσταση που επαναπροσδιορίζει τη λειτουργία του θεάτρου σήμερα.
Οι μελωδίες του «ηλεκτρικού σαμάνου» Jim Morrison (Mr. Mojo Risin’) μετατρέπονται σε ύμνους, οι στίχοι του σε επικλήσεις, οράματα και πνευματικά ταξίδια. Υπό τον ήχο του τυμπάνου, οι καλλιτέχνες – στο ρόλο σύγχρονων σαμάνων που τελετουργούν προς όφελος της κοινότητας στη «σπηλιά» του υπογείου του Bios – διερευνούν τις δυνατότητες για μία διευρυμένη κατάσταση συνείδησης μέσα από το ρυθμό, το χορό, τους ύμνους, την αποδόμηση της κίνησης και του λόγου, την αποτελεσματικότητα των συμβόλων. Οι επί σκηνής «σαμάνοι» καλούνται να απαντήσουν στο ερώτημα της κοινότητας «Τι θα απογίνουμε σε έναν κόσμο απελπισίας;». Η παράσταση Mojo Risin’ καλεί το άτομο σε ένα ταξίδι σύνδεσης με την εκστατική φύση του ανθρώπου, ένα ταξίδι υπέρβασης και αποκατάστασης της ελευθερίας και της ομορφιάς της ζωής.
Η παράσταση επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού & Αθλητισμού.
Η εταιρία θεάτρου Per Theater Formance ιδρύθηκε το 2004 και έκτοτε έχει παρουσιάσει 13 θεατρικές παραγωγές στην Ελλάδα, με πολλές από τις παραστάσεις της να έχουν λάβει μέρος με επιτυχία σε διεθνή φεστιβάλ του εξωτερικού (Ν.Κορέα, Μογγολία, Ιταλία, Γερμανία, Τουρκία κ.α.)
Η ομάδα αναγνωρίστηκε για τον ερευνητικό της χαρακτήρα και συγκαταλέχθηκε, για τις πρώτες παραστάσεις της, ανάμεσα στις σημαντικότερες ομάδες Devised Theatre στην Ελλάδα. («Ωραίοι σαν Bερολινέζοι», «Η γενιά των Κόστια», «Στους Dada Θα Άρεσε Μια Νύχτα Σαν Κι Αυτή», “T.R.as.H.-Think Rubbish As Hope”, «Το χορικό του Χρόνου» κ.α.)
Από το 2010 Το ενδιαφέρον των συντελεστών της Per Theater Formance στράφηκε προς τη σχέση τελετουργίας και θεάτρου, εγκαινιάζοντας μια περίοδο έρευνας και πρακτικής πάνω σε αυτό το θέμα, με παραστάσεις που διερευνούν τον τελετουργικό χαρακτήρα των παραστατικών τεχνών, όπως επίσης και τη μεταφορά ποιητικών κειμένων στη σκηνή ( “Το Κλέφτικο-Μία Τελετουργία”-του Γ.Πρεβεδουράκη, “Οι Γάμοι του Ουρανού και της Κόλασης”-του William Blake, “In A Gadda Da Vida-Επτά Ημέρες Δημιουργίας”-του Δ.Τσιάμη, “Τέχνη”-του Δ.Δημητριάδη, “Ο Θεός Κυρίλοφ” -του Φ. Ντοστογιέφσκι ,”Μότσαρτ & Σαλιέρι-Το Ρέκβιεμ” του Α.Πούσκιν, κ.α.).
Πληροφορίες MOJO RISIN’ του Δημήτρη Τσιάμη @ Bios.Πειραιώς 84
Πρεμιέρα: Πέμπτη 25 Νοεμβρίου
Παραστάσεις Aπό την Πέμπτη 25 Νοεμβρίου έως και την Κυριακή 26 Δεκεμβρίου
Ημέρες & Ώρες Κάθε Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή, ώρα 21:00 Διάρκεια παράστασης: 70′ (χωρίς διάλειμμα)
Στον πολιτιστικό χώρο του BIOS τηρούνται αυστηρά όλες οι οδηγίες και συστάσεις της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων COVID-19 του Υπουργείου Υγείας για την ασφαλή προσέλευση των θεατών στους χώρους τέχνης και πολιτισμού, σύμφωνα με τις ισχύουσες Κ.Υ.Α.
Μέχρι νεωτέρας, το BIOS λειτουργεί αμιγώς ως χώρος υποδοχής πολιτών που έχουν πιστοποιητικό εμβολιασμού (τουλάχιστον 14 ημερών) ή νόσησης (έως 6 μήνες από τη διάγνωση). Κατά την είσοδο των θεατών θα γίνεται ο έλεγχος των απαραίτητων πιστοποιητικών, όπως αυτός έχει οριστεί από τις αρμόδιες αρχές.
Επίσης, η χρήση μάσκας είναι υποχρεωτική κατά την είσοδο στο χώρο του BIOS και σε όλη τη διάρκεια της παράστασης.
Για λόγους ασφαλείας και την αποφυγή συνωστισμού, συνιστάται η έγκαιρη προσέλευση, έως και μισή ώρα πριν από την έναρξη της παράστασης.
Το Α΄ Αρσάκειο Λύκειο Ψυχικού, με αφορμή την επέτειο των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση και την ανακήρυξη του 2021 ως «Έτους Ιστορίας Ελλάδας και Ρωσίας», υλοποιεί το πολιτιστικό πρόγραμμα: «Ελλάδα και Ρωσία το 1821».
Στο πλαίσιο του προγράμματος διερευνάται επίσης η πρόσληψη και η απήχηση του μεγάλου ρώσου συγγραφέα Φιόντορ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι (1821-1881) στην Ελλάδα, καθώς φέτος συμπληρώνονται 200 χρόνια από τη γέννησή του.
Οι σχετικές εργασίες, μαθητών και καθηγητών, αναρτώνται στο ιστολόγιο «Ελλάς – Ρωσία 1821», που δημιουργήθηκε για να στεγάσει το όλο πρόγραμμα:
Ο Πρέσβης της Ρωσίας στην Ελλάδα Αντρέι Μάσλοβ, με επιστολή του προς τη Διευθύντρια του Α΄ Αρσακείου Λυκείου Ψυχικού, κα Αμαλία Μαυροειδή, απηύθυνε θερμό χαιρετισμό σε μαθητές και καθηγητές και δήλωσε ότι η Πρεσβεία θέτει υπό την αιγίδα της το όλο πρόγραμμα.
Μάλιστα, κάνει ειδική μνεία στο ιδρυτικό μέλος της Φιλεκπαιδευτικής Εταρείας Ιωάννη Παπαρρηγόπουλο, γράφοντας τα εξής:
«Μας τιμά ιδιαιτέρως το γεγονός ότι ένας από τους ιδρυτές της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρίας ήταν ο Ρώσος διπλωμάτης ελληνικής καταγωγής, ευεργέτης Ιωάννης Παπαρρηγόπουλος».
Επίσης, ο Ρώσος Πρέσβης ευχαριστεί το Σχολείο γιατί στο πλαίσιο του προγράμματος τιμά και τα 200 χρόνια από τη γέννηση του μεγάλου Ρώσου συγγραφέα Φιόντορ Ντοστογιέφσκι. Τέλος, εύχεται «κάθε επιτυχία στις προγραμματισμένες εκδηλώσεις».
ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ
Το Α΄ Αρσάκειο Λύκειο Ψυχικού, στο πλαίσιο του Πολιτιστικού Προγράμματος «Ελλάς-Ρωσία 1821», διοργανώνει αφιέρωμα στον μεγάλο Ρώσο συγγραφέα Φιόντορ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι, με αφορμή τη συμπλήρωση 200 χρόνων από τη γέννησή του στις 11 Νοεμβρίου.
Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο Θέατρο των Αρσακείων Σχολείων Ψυχικού, τη Δευτέρα 22 Νοεμβρίου 2021, ώρα 6.30μ.μ., και τελεί υπό την Αιγίδα της Πρεσβείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην Αθήνα.
ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ
Χαιρετισμός από τη Διευθύντρια του Α΄ Αρσακείου Λυκείου Ψυχικού Αμαλία Μαυροειδή.
Ομιλητές:
– Σταύρος Γιαγκάζογλου, Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών
«Ο κόσμος του Ντοστογιέφσκι και εμείς»
– Δημήτρης Καράμπελας, Ιστορικός του Δικαίου και δοκιμιογράφος
«Ο Ντοστογιέφσκι του Κωστή Παπαγιώργη»
– Δημήτρης Μπαλτάς, Δρ Φιλοσοφίας, καθηγητής του Α΄ Αρσακείου Λυκείου Ψυχικού
«Από την ανθρωπολογία του “Εφήβου” του Ντοστογιέφσκι»
Δίγλωσσο θεατρικό αναλόγιο με αποσπάσματα από το μυθιστόρημα “Ο Έφηβος” του Ντοστογιέφσκι.
– Ερμηνεύουν οι μαθητές & οι μαθήτριες του Α΄ Αρσακείου Λυκείου Ψυχικού:
Οι Manowar εμπνεύστηκαν από την Οδύσσεια και ζήτησαν από τον Κώστα Καζάκο να βάλει μέσα στο νέο κομμάτι τους την εκπληκτική φωνή του. Οπερ και εγένετο!
Tι κοινό μπορεί να έχει ο μπασίστας και ηγέτης των Manowar Joey DeMaio με τον σπουδαιότερο εν ζωή Ελληνα ηθοποιό, τον Κώστα Καζάκο;
Μην βιαστείτε να απαντήσετε “κανένα” γιατί η πραγματικότητα σας έχει ήδη διαψεύσει. Ο Κώστας Καζάκος μαζί με το γιό του, επίσης ηθοποιό και φανατικό μεταλλά Κωνσταντίνο Καζάκο πήραν μέρος στην ηχογράφηση του “The Revenge of Odysseus” του νέου κομματιού του Manowar, εμπνευσμένου από την Οδύσσεια, το οποίο θα παρουσιαστεί στη συναυλία των Αμερικανών epic metallers στην Πλατεία Νερού στις 22 Ιουνίου!
Για να γίνει μάλιστα πραγματικότητα η πολύ ωραία ιδέα που είχε ο DeMaio χρειάστηκε η πολύτιμη συνδρομή του frontman των Rotting Christ, Σάκη Τόλη. Ο Σάκης μαζί με δική του ομάδα ανέλαβε το πολύ δύσκολο έργο της μετάφρασης από τα αγγλικά στα αρχαία ελληνικά και είχε πολύτιμη συνεισφορά στις ηχογραφήσεις της πρόζας.
Ο Κώστας Καζάκος υποδύεται τον Οδυσσέα και ο Κωνταντίνος Καζάκος τον Τηλέμαχο σε μία διασκευασμένη ιστορία η οποία ακολουθεί την προσωπική ματιά του Τηλέμαχου πάνω στην Οδύσσεια.
Στη συνέντευξη Τύπου της Δευτέρας, στην οποία κεντρική μορφή ήταν ο DeMaio τόσο ο Κωνσταντίνος Καζάκος όσο και ο Σάκης Τόλης δεν μπορούσαν να κρύψουν τον ενθουσιασμό τους. “Είμαι φανατικός του metal και όταν ήρθε η πρόταση φυσικά δεν μπορούσα να αρνηθώ ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα” τόνισε ο Κωνσταντίνος Καζάκος ο οποίος αφηγήθηκε και τον τρόπο με τον οποίο έπεισε τον πατέρα του να πάρει μέρος στο πρότζεκτ. “Τον ρώτησα αν θυμάται το συγκρότημα που είχα αφίσα πάνω δεξιά στο δωμάτιό μου. Μου είπε πως όχι αλλά όταν του εξήγησα περί τίνος πρόκειται δέχθηκε με χαρά”.
Kαι αυτό αποδείχθηκε στο video από τις ηχογραφήσεις του κομματιού και της πρόζας στο οποίο ξεχώρισε ήταν η βροντώδης και επική, ότι πρέπει για την περίσταση, φωνή του Κώστα Καζάκου. Μία φωνή που ξεπήδησε από τα καλύτερα όνειρα του Joey DeMaio.
Ο Σάκης Τόλης από την πλευρά του τόνισε ότι “μιλάμε για τους Manowar, μία από τις top-5 μπάντες όλων των εποχών. Ηταν πρόκληση, σίγουρα. Ο DeMaio είναι ένας εκπληκτικός επαγγελματίας αλλά αποδείχθηκε και φοβερός σκηνοθέτης. Ο τρόπος που καθοδηγούσε τους ηθοποιούς μας ενέπνευσε, ο άνθρωπος το ζούσε”.
Ο σταρ της βραδιάς, ο Joey DeMaio, χωρίς φυσικά να βγάλει ούτε στιγμή τα γυαλιά ηλίου, μίλησε με πάθος για το project: “Το κείμενο με ανατρίχιασε. Και όχι μόνο εμένα. Οι ηθοποιοί έκαναν εξαιρετική δουλειά και τους ευχαριστώ. Πιστεύω ότι και οι Ελληνες fans θα το απολαύσουν όσο και εμείς. Υπόσχομαι μία συναυλία που θα είναι μία διαφορετική εμπειρία. Η υποδοχή στο Release Athens 2019 ήταν φανταστική και μας οδήγησε να τιμήσουμε εκ νέου τον Όμηρο και τα έπη του, όπως σχεδιάζαμε χρόνια” είπε ο άνθρωπος-σύμβολο των Manowar ο οποίος αποκάλυψε ότι λατρεύει το τσίπουρο.
Τα υπόλοιπα θα τα δούμε και θα ακούσουμε πάνω στη σκηνή στις 22 Ιουνίου.
Η περιοδεία με τίτλο, “CRUSHING THE ENEMIES OF METAL ANNIVERSARY TOUR ’22”, θα γιορτάσει τις επετείους έξι εμβληματικών δίσκων! Τραγούδια που ενώνουν και εμπνέουν, μέσα από ένα ηχητικό και οπτικό υπερθέαμα!
40ή επέτειος του “Battle Hymns”
35ή επέτειος του “Fighting The World”
30ή επέτειος του “The Triumph Of Steel”
20ή επέτειος του “Warriors Of The World”
15η επέτειος του “Gods Of War”
10η επέτειος του “The Lord Of Steel”
Ποιοι είναι οι Manowar
Από το 1980 που δημιουργήθηκαν, οι Manowar άλλαξαν για πάντα τη metal σκηνή και έφτιαξαν το δικό τους μύθο. Με τραγούδια που έγιναν ύμνοι, με ήχο που δεν έμοιαζε με κανέναν και με ασυναγώνιστη πίστη, επιμονή και αμείλικτο θάρρος να κάνουν πάντα τα πράγματα με τον δικό τους τρόπο!
Η μπάντα έχει καταφέρει να ανταποκριθεί ακόμα και στις δυσκολότερες προκλήσεις. Στην εποχή των talent shows και των αναιμικών παροδικών επιτυχιών, δίνουν στους οπαδούς τους τα στοιχεία για τα οποία τους αγαπούν: ένα τεράστιο, πανίσχυρο soundtrack για τη ζωή τους, τραγούδια που γιορτάζουν την τολμηρότητα του ατόμου και ταυτόχρονα το συλλογικό πνεύμα.
Κατά τη διάρκεια της πορείας τους, έχουν κερδίσει πολλούς χρυσούς και πλατινένιους δίσκους και έχουν πραγματοποιήσει πάνω από 35 headline περιοδείες, ξεπουλώντας χώρους με χωρητικότητα από 10.000 έως 50.000 θέσεις.
Το πόσο ασύγκριτα πιστό είναι το κοινό των Manowar σε ολόκληρο τον κόσμο αντανακλάται στα live τους. Για παράδειγμα, fans από περισσότερες από 40 χώρες ταξίδεψαν για να γιορτάσουν το Magic Circle Festival στη Γερμανία, ενώ το “Thunder In The Sky”, το 2009, έγραψε ιστορία καθώς το “Father” ηχογραφήθηκε σε 18 διαφορετικές γλώσσες!
