ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ακολουθήστε μας:
13 December, 2017
ΚεντρικήΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣΜαχητές των Δρόμων»: Μια πληγωμένη γενιά που κτίζει μια οικογένεια

Μαχητές των Δρόμων»: Μια πληγωμένη γενιά που κτίζει μια οικογένεια

του Ντέηβιντ Φρένς από το National Review

Όσο περισσότερο ζω, τόσο λιγότερο περίπλοκη (αν και πιο δύσκολη) πιστεύω ότι είναι η ζωή, ειδικά για τους άντρες. Όταν βλέπω τη διαφορά μεταξύ των ανδρών που ζορίζονται και των ανδρών που ευημερούν, οι άντρες που ευημερούν τείνουν να είναι εκείνοι που (για να μην υπεισέλθουμε σε λεπτομέρειες) κάνουν κάτι κουλ καθώς διατηρούν ουσιαστικές διαπροσωπικές σχέσεις. Η ιδέα προϋπάρχει από τη Παλαιά Διαθήκη, όπου ο Σολομώντας καλεί τους άντρες να βρουν ικανοποίηση στο μόχθο τους και την ανιδιοτελή αγάπη του Ευαγγελίου.

Έχουμε μια πληγωμένη γενιά – μια γενιά που κυριολεκτικά αναζητά έναν σκοπό και ψάχνει για μια οικογένεια.

Και μην νομίζετε, τα δυο είναι απόλυτα συνδεδεμένα και σημαντικά. Έχω δει άντρες με καλές οικογένειες να παραδέρνουν και να βυθίζονται στην κατάθλιψη εάν ζορίζονται στην επαγγελματική τους ζωή ή αν δεν έχουν κανένα χόμπι που να απασχολεί το μυαλό τους ή κάτι που τους επιτρέπει να δουλεύουν με τα χέρια τους. Συνάμα, ούτε ο πιο δυναμικός επαγγελματίας, ή ο πιο γενναίος πυροσβέστης ή στρατιώτης δεν ευημερεί όταν καταρρέει η οικογένειά του ή χαλάνε οι φιλίες του.

Αναλογιστείτε την παρούσα κρίση που αντιμετωπίζουν οι Αμερικανοί άνδρες εργατικής τάξης. Σκεφτείτε το βαθμό στον οποίο η διάλυση της οικογένειας και η έλλειψη οικονομικών ευκαιριών οδηγούν τους ανθρώπους να χάσουν και τα δύο κρίσιμα στοιχεία της ζωής – έχουν χάσει τις σχέσεις τους. Έχουν χάσει την αίσθηση του επαγγελματικού τους προορισμού. Κανείς δεν ευημερεί σε αυτό το περιβάλλον και η επιθυμία να αναδημιουργήσει σχέσεις και να κάνει κάτι κουλ μπορεί να γίνει τόσο απελπιστική όσο και (μερικές φορές) καταστροφική. Η αρνητική, πιο σκοτεινή πλευρά αυτής της επιθυμίας είναι οι συμμορίες στους δρόμους. Πέρα όμως από αυτά τα ακραία φαινόμενα, εξακολουθούμε να έχουμε μια πληγωμένη γενιά – μια γενιά που κυριολεκτικά αναζητά έναν σκοπό και ψάχνει για μια οικογένεια.

Και αυτό μας φέρνει στη σειρά ταινιών Μαχητές των Δρόμων (Fast and furious). Ναι τα Fast & furious (Αν ψάχνετε για διανοουμενίστικη σινεκριτική, έχετε έρθει σε λάθος μέρος.) Γιατί έχει γίνει ένα κινηματογραφικό μεγαθήριο; Γιατί είναι μια σειρά κινηματογραφικών ταινιών που για τη νεότερη γενιά αναπαριστά μια εκδήλωση που ανταγωνίζεται ακόμα και τα μεγαλύτερα σκηνικά στο Χόλιγουντ; Επειδή απεικονίζει τόσο «κάτι κουλ» όσο και «βαθιές σχέσεις» καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη υπάρχουσα σειρά ταινιών.

Να τους “φυλάς τα νότα” ήταν τα πάντα. Η υπουλότητα ήταν η μεγαλύτερη αμαρτία. Ήθελαν και χρειάζονταν σχέσεις στις οποίες μπορούσαν να βασιστούν. Αγωνίζονταν σκληρά για να τις βρουν.

Το τμήμα «κάτι κουλ» είναι εύκολο να επεξηγηθεί. Στη διάρκεια επτά ταινιών έχουμε δει αυτοκίνητα να αγωνίζονται στους δρόμους, να μάχονται με ένα τανκ, να πέφτουν από αεροπλάνα και να πηδούν από ουρανοξύστη σε ουρανοξύστη. Η δράση είναι αξιογέλαστη και εξωπραγματική και οι ταινίες μετατρέπουν τους χαρακτήρες σε υπερήρωες καθώς προσποιούνται ότι δεν έχουν υπερδυνάμεις. Εάν ένα στιγμιότυπο συνοψίζει την ατμόσφαιρα της δράσης είναι αυτό που ο The Rock χρησιμοποιεί ένα ασθενοφόρο για να πετάξει σε drone με τζετ (γιατί να μην καταρρίψει ένα drone με ένα ασθενοφόρο άλλωστε;), να βγει από τα φλεγόμενα συντρίμμια χωρίς μια γρατσουνιά, να βρει ένα αυτόματο οπλοπολυβόλο (γιατί φυσικά ένα αυτόματο οπλοπολυβόλο βρίσκεται στο έδαφος), και να συνεχίσει καταρρίπτοντας ένα πολεμικό ελικόπτερο. Ο διάλογος είναι εκπληκτικός:

Λέττυ (Μισέλ Ροδρίγκεζ): «Έφερες το ιππικό;»

Χόμπς (The Rock): «Γυναίκα, εγώ είμαι το ιππικό».

Ας είμαστε ειλικρινείς, δεν είναι δύσκολο να βρεθούν ταινίες δράσης – ειδικά αν ο The Rock ή ο Vin Diesel είναι στο κάστ. Αυτό που κάνει τις ταινίες ξεχωριστές είναι η πολύ σκόπιμη και συχνά συγκινητική απόφαση να μετατρέψουν τους Μαχητές των Δρόμων σε κάτι πέρα από μια απλή ομάδα φίλων: να τη μετατρέψουν σε «οικογένεια». Είναι μια λέξη που ακούγεται συνέχεια στη σειρά ταινιών και δεν αφορά μόνο τους δεσμούς αίματος αλλά και την επιθυμία να δημιουργηθούν βαθιές και μακροχρόνιες φιλίες.

Αυτό είναι που οι άνθρωποι επιθυμούν να κάνουν σε μια εποχή απόντων πατέρων και διαλελυμένων οικογενειών. Έχω αναφερθεί στο παρελθόν στο θέμα, πριν από χρόνια η σύζυγός μου και εγώ συμμετείχαμε σε μια υπηρεσία που προσέγγιζε παιδιά σε «κίνδυνο». Προέρχονταν από διαλυμένες οικογένειες και αντιμετώπιζαν αβέβαιο μέλλον, αλλά σχημάτιζαν σφοδρές φιλίες. Να τους “φυλάς τα νότα” ήταν τα πάντα. Η υπουλότητα ήταν η μεγαλύτερη αμαρτία. Ήθελαν και χρειάζονταν σχέσεις στις οποίες μπορούσαν να βασιστούν. Αγωνίζονταν σκληρά για να τις βρουν.

Αλλά εδώ είναι το κλειδί των Μαχητών του Δρόμου. Δεν λέει ότι η βιολογική οικογένεια δεν έχει σημαντικό νόημα. Χρησιμοποιεί αντ ‘αυτού τον πόνο του παρελθόντος για να δώσει έμφαση στην οικοδόμηση νέων οικογενειών με τον σωστό τρόπο. Εδώ ο Dom (Vin Diesel) και ο Brian (ο αποθανών Paul Walker) συζητούν για τον πατέρα που έχασε ο Dom και τον μπαμπά που ο Brian δεν μπορεί καν να θυμηθεί.

Και οι δυο πληγωμένοι λόγω της απώλειας, ωστόσο ο Dom περιγράφει έναν άνθρωπο που κάθε πατέρας πρέπει να φιλοδοξεί να είναι:

Μπράιαν: Ντόμ τι θυμάσαι από τον πατέρα σου

Ντόμ: «Θυμάμαι τα παντα σχετικά με τον πατέρα μου. Συνήθιζε να οργανώνει μπάρμπεκιου τις Κυριακές για όλους στην γειτονιά μετά την εκκλησία. Αν δεν πήγαινε στην εκκλησία, δεν οργάνωνε μπάρμπεκιου.  Κάθε μέρα ήταν στο μαγαζί και κάθε βράδυ καθόταν στο τραπέζι της κουζίνας με την Μία, βοηθώντας της στα μαθήματα. Ακόμα και όταν αυτή πήγαινε να κοιμηθεί, εκείνος καθόταν ξύπνιος για μερικές ώρες ακόμα για να διαβα΄σει το επόμενο κεφάλαιο για την επόμενη μέρα.  Θυμάμαι τα πάντα για τον πατέρα μου».

Είναι μια έντονη σκηνή και υπάρχουν άλλες σαν αυτή στις ταινίες. Αλλά ίσως καμία σκηνή δεν ενσωματώνει καλύτερα την ατμόσφαιρα καλύτερα από το κλείσιμο της έκτης ταινίας, όπου οι Μαχητές (πλέον με μια μαμά και έναν μπαμπά ανάμεσά τους) μαζεύονται για γεύμα και προσεύχονται.

«Επουράνιε Πατέρα, σε ευχαριστούμε για την σύναξη των φίλων. Επουράνιε Πατέρα σε ευχαριστούμε για τις επιλογές  που έχουμε κάνει γιατί αυτές είναι μας κάνουν αυτό που είμαστε. Ας λατρεύουμε για πάντα τους αγαπημένους μας που χάθηκαν στην διάρκεια της διαδρομής. Σε ευχαριστούμε για τον μικρό άγγελο που μας έφερες ως καινούργιο μέλος της οικογένειας μας.  Σε ευχαριστούμε που έφερες την Λέττυ πίσω στο σπίτι. Και πάνω από όλα σε ευχαριστούμε για τα γρήγορα αμάξια»

Αυτή είναι η απεικόνιση της πραγματικής ζωής, το είδος της πραγματικής ζωής που χτίζουν οι άνθρωποι σε πόλεις και χωριά σε ολόκληρη τη χώρα. Είναι εμποτισμένη με πίστη και σφυρηλατημένη στο πλαίσιο της κοινής απώλειας. Μπορεί να σκέφτομαι υπερβολικά για τη σειρά ταινιών, αλλά δε το νομίζω. Ξέρω ότι οι άνθρωποι δεν θα συρρέουν στην ταινία απόψε (θα είμαι εκεί μαζί τους) σκεπτόμενοι «Δεν μπορώ να περιμένω να δω μια φοβερή ταινία με θέμα την οικογένεια.» Πηγαίνουν γιατί οι ταινίες είναι διασκεδαστικές, γιατί ο Rock είναι ο Rock και επειδή συνδέονται μαζί τους. Πιστεύω ότι το όραμα του Vin Diesel για τους Μαχητές του ως οικογένεια είναι ένας ακόμα σημαντικός λόγος.

Δεν νομίζω ότι κάποιο κομμάτι τέχνης είναι απαραίτητα καίριο ή ακόμα και σημαντικό στη διαμόρφωση μιας κουλτούρας, αλλά κάθε βιβλίο, κάθε ταινία, κάθε τραγούδι χτίζει λίγο ή αποδομεί τη κουλτούρα. Μερικές φορές και τα δύο. Όταν πρόκειται για τις ταινίες Μαχητές των Δρόμων, πιστεύω ότι τη χτίζουν λίγο. Πηγαίνετε λοιπόν να παρακολουθήσετε τον Dom και τον Hobbs απόψε. Παρακολουθήστε τον The Rock (αν πιστέψουμε τη διαφήμηση) να παλεύει με μια πραγματική τορπίλη που εξφενδονίζεται από ένα πραγματικό υποβρύχιο. Αλλά επίσης να παρακολουθήσετε τους πληγωμένους να οικοδομούν και να διατηρούν μια οικογένεια. Αυτό είναι που ξεχωρίζει αυτή τη σειρά ταινιών. Και γι ‘αυτό προσχωρώ στους συντηρητικούς μου συναδέλφους λέγοντας ότι αγαπώ τους Μαχητές των Δρόμων και δεν ντρέπομαι γι’ αυτό.

του Ντέηβιντ Φρένς από το National Review

Μοιραστείτε