ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ακολουθήστε μας:
20 February, 2020
ΚεντρικήΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΗ Κατερίνα Αγγελάκη -Ρούκ απαγγέλει το “Λέει η Πηνελόπη” και ο Κώστας Ρεκλείτης το μελοποιεί

Η Κατερίνα Αγγελάκη -Ρούκ απαγγέλει το “Λέει η Πηνελόπη” και ο Κώστας Ρεκλείτης το μελοποιεί

Μία ποιήτρια λιγότερη – και μάλιστα σαν την Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ – είναι απώλεια…

Ευτυχώς μένει η ποίησή της, για να συντροφεύει την μοναξιά μας… καθώς πάντα η απουσία είναι το θέμα της ζωής μας…
Την κατευοδώνουμε με το ποίημά της “Λέει η Πηνελόπη”, όπως το μελοποίησε ο συνθέτης Κώστας Ρεκλείτης (1975), op.50.

Τραγουδάει η Μαργαρίτα Συγγενιώτου και στο πιάνο ο Χρήστος Μαρίνος.
Μια ιδιαίτερη μουσική στιγμή που την γευτήκαμε και live στο περσινό 3ο Φεστιβάλ Σύγχρονης Ελληνικής Μουσικής, που διοργάνωσε η ΜΟΥΣΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ στην Χίο (Ιούλιος 2019).
Η μελοποίηση …υγρή και η ερμηνεία σε κλίμα …απουσίας.

Ακούγοντας τους δύο εξαιρετικούς ερμηνευτές συνειδητοποιούμε “πως ό,τι χάνει σε αφή κερδίζει σε ουσία”.

ΛΕΕΙ Η ΠΗΝΕΛΟΠΗ

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ (b. 1939)
Δεν ύφαινα, δεν έπλεκα,
ένα γραφτό άρχιζα, κι έσβηνα
κάτω απ’ το βάρος της λέξης
γιατί εμποδίζεται η τέλεια έκφραση
όταν πιέζετ’ από πόνο το μέσα.
Κι ενώ η απουσία είναι το θέμα της ζωής μου
–απουσία από τη ζωή –
κλάματα βγαίνουν στο χαρτί
κι η φυσική οδύνη του σώματος
που στερείται.
Σβήνω, σχίζω, πνίγω
τις ζωντανές κραυγές
«πού είσαι έλα σε περιμένω
ετούτη η άνοιξη δεν είναι σαν τις άλλες»
και ξαναρχίζω το πρωί
με νέα πουλιά και λευκά σεντόνια
να στεγνώνουν στον ήλιο.
Δε θα ’σαι ποτέ εδώ
με το λάστιχο να ποτίζεις τα λουλούδια
να στάζουν τα παλιά ταβάνια
φορτωμένα βροχή
και να ’χει διαλυθεί η δική μου
μες στη δική σου προσωπικότητα
ήσυχα, φθινοπωρινά…
Η εκλεκτή καρδιά σου
– εκλεκτή γιατί τη διάλεξα –
θα ’ναι πάντα αλλού
κι εγώ με λέξεις θα κόβω
τις κλωστές που με δένουν
με τον συγκεκριμένο άντρα
που νοσταλγώ
όσο να γίνει σύμβολο Νοσταλγίας ο Οδυσσέας
και ν’ αρμενίζει τις θάλασσες
στου καθενός το νου.
Σε λησμονώ με πάθος
κάθε μέρα
για να πλυθείς από τις αμαρτίες
της γλύκας και της μυρουδιάς
κι ολοκάθαρος πια
να μπεις στην αθανασία.
Είναι σκληρή δουλειά κι άχαρη.
Μόνη μου πληρωμή αν καταλάβω
στο τέλος τι ανθρώπινη παρουσία
τι απουσία
ή πώς λειτουργεί το εγώ
στην τόσην ερημιά, στον τόσο χρόνο
πώς δεν σταματάει με τίποτα το αύριο
το σώμα όλο ξαναφτιάχνει τον εαυτό του
σηκώνεται και πέφτει στο κρεβάτι
σαν να το πελεκάνε
πότε άρρωστο και πότε ερωτευμένο
ελπίζοντας
πως ό,τι χάνει σε αφή
κερδίζει σε ουσία.

 

Πηγή: https://panagiotisandriopoulos.blogspot.com/2020/01/blog-post_21.html

Μοιραστείτε