ΔΗΜΟΦΙΛΗ ΑΡΘΡΑ
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ακολουθήστε μας:
19 September, 2018
ΚεντρικήΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣΔυο χρόνια Brexit: Η ταινία που του χάρισε την νίκη

Δυο χρόνια Brexit: Η ταινία που του χάρισε την νίκη

Κλείνουν σήμερα 23 Ιουνίου 2018, δύο χρόνια από την ημέρα που ο Εγγλέζικος λαός ψήφισε υπέρ της εξόδου του Brexit και ενάντια στη τυραννία των γραφειοκρατών των Βρυξελλών. Όμως ενάμιση μήνα πριν , στις 13 Μαΐου 2016, μια ταινία έκανε πρεμιέρα στην Πλατεία Λέιτσεστερ  του Λονδίνου με παρουσία πολιτικών, οι οποίοι στηρίζουν την έξοδο της Μεγάλης Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως ο Φάρατζ του Κόμματος Ανεξαρτησίας. Επρόκειτο για το ντοκιμαντέρ «Brexit: Η ταινία» του Μάρτιν Ντέρκιν, που εξέφραζε με τον καλύτερο τρόπο τα επιχειρήματα των οπαδών του Brexit.  Με δεδομένο το γεγονός ότι η ταινία ήταν διαθέσιμη στο youtube μπορούμε να πούμε ότι η ταινία ήταν υπεύθυνη για το αποτέλεσμα. Ας δούμε λοιπόν περί τίνος πρόκειται.

Καταρχήν να πούμε ότι ο Ντέρκιν έχει γυρίσει ντοκιμαντέρ, όπως «Μάργκαρετ Θάτσερ: Ο θάνατος μιας επαναστάτισσας» και «Νάιτζελ Φάρταζ: Ποιος είσαι;». Είναι δε στην λίστα με τα πιο μισητά πρόσωπα για το οικολογικό / περιβαλλοντολογικό κίνημα εξαιτίας του ντοκιμαντέρ «Η απάτη περί της παγκόσμιας υπερθέρμανσης». Στο «Brexit: Η ταινία» συμμετέχουν δε, πέρα από τον Φάρατζ, ευρωσκεπτικιστές των δύο μεγάλων κομμάτων, όπως η Μισέλ Φίλιπς και ο Ντέηβιντ Ντέηβις των Συντηρητικών και η Κέητ Χόεϋ του Εργατικού Κόμματος, αλλά και επιχειρηματίες όπως ο Τζων Μίλς. Η χρηματοδότηση του έγινε μέσω crowdfunding (χρηματοδότηση μέσω αυτών που θα ήθελαν να την δουν) της ειδικής σελίδας Kickstarter από μέλη οργανώσεων ενάντια στην συμμετοχή της Αγγλία στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ο Νάιτζελ Φάρατζ: μιλά στο ντοκυμανταίρ “Brexit: Η ταινία”

Η κεντρική ιδέα του «Brexit: The Movie» είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια συγκεντρωτική τυραννία που έχει αποτύχει οικονομικά. Όπως λέει και στην αρχή: «Εμάς τους ανθρώπους, μας έχουν καλοπιάσει, μας έχουν φοβίσει και μας έχουν τρομοκρατήσει (bullying) για να παραδώσουμε την δημοκρατία και την ελευθερία μας. Αυτό το φιλμ είναι ιαχή πολέμου. Πρέπει να πολεμήσουμε για την ανεξαρτησία μας και το δικαίωμα μας να καθορίζουμε εμείς οι ίδιοι τους νόμους σύμφωνα με τους οποίους θα ζούμε και να διαμορφώνουμε το μέλλον». Δεν είναι σύμπτωση ότι γίνονται αναφορές και στα 800 χρόνια από την Μάγκνα Κάρτα, που γιορτάσθηκαν πέρυσι.

Η αντιδημοκρατική φύση της ΕΕ αποδεικνύεται ότι κανείς δεν ξέρει ποιοι είναι οι δοτοί επίτροποι, οι οποίοι δεν λογοδοτούν στον λαό. Όπως τονίζει και ο Φάρατζ: «Το Ευρωκοινοβούλιο είναι το μόνο κοινοβούλιο, όπου δεν μπορείς να προτείνεις νόμους η να κάνεις έφεση σε νόμους». Για να συμπληρώσει: «Όταν οι άνθρωποι μιλούν για το ότι η ΕΕ έχει καταλήξει αντιδημοκρατική, δεν έχουν καταλάβει σωστά την ΕΕ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι από μόνη της αντιδημοκρατική».

Ενας απλός ψαράς μιλά για την ανάγκη του Brexit

Δύο επιχειρήματα που είναι βασικά στην φαρέτρα των ευρωσκεπτικιστών είναι ότι η ΕΕ με τους πολλούς νόμους κατέστρεψε την επιχειρηματικότητα, ενώ διέλυσε τομείς όπως η αλιεία. Το καλύτερο κομμάτι είναι όταν θυμίζει ότι η Αγγλία ήταν οικονομική υπερδύναμη όταν δεν υπήρχαν εκατοντάδες νόμοι να καθορίζουν την οικονομική ζωή. Φέρνει δε σε αντιπαράθεση την νικήτρια Αγγλία που με ρυθμιζόμενη οικονομία παρέμεινε για μια δεκαετία στα συσσίτια, ενώ η ηττημένη Γερμανία με την απορρύθμιση της οικονομίας, που επέβαλε ο Έρχαρτ οδήγησε στο οικονομικό θαύμα. Όμως αντί η ΕΟΚ να κτιστεί με παράδειγμα την Γερμανία, κτίστηκε με βάση το γραφειοκρατικο σύστημα Αγγλίας και Γαλλίας (Μονέ). Αυτό οδήγησε σε πλήρη έλεγχο της οικονομίας (δασμοί, πλαφόν) και προστατευτισμό, όπου στην έννοια της Ευρώπης, προστατεύονται αποτυχημένες εταιρείες. Όλα αυτά έρχονται σε αντιπαράθεση με το παράδειγμα οικονομικής ευημερίας και δημοκρατίας της Αυστρίας, αλλά και την γρήγορη ανάπτυξη της Κίνας και του Τρίτου Κόσμου.

Γενικά πρόκειται για ένα πολύ καλό ντοκιμαντέρ, που όπως έχει γράψει και το Economist απευθύνεται σε άτομα του Συντηρητικού Κόμματος με ιδέες ενάντια στο κατεστημένο και την ελίτ. Από την άλλη μπορούμε να πούμε ότι ενδιαφέρει οποιονδήποτε θα ήθελε να καταλάβει το σκεπτικό των άγγλων ψηφοφόρων του Brexit.

Μοιραστείτε